anastenazontas

Πράξεις.

2012-02-16T14:52:00.004+02:00

Πράξεις. 1+1=2. Τόσο εντυπωσιακές ιδέες πίσω από απλές αριθμητικές πράξεις. Ολόκληρες έννοιες όπως όπως η κοινωνία, ο έρωτας, ο ρατσισμός, μπορούν να αναχθούν στην βασική ιδέα των αριθμητικών πράξεων. Από τη στιγμή που μπορείς να καταλάβεις τι είναι η μονάδα, σημαίνει ότι μπορείς να κατηγοριοποιήσεις πράγματα, να τα αναγάγεις σε ομάδες με κοινά χαρακτηριστικά. Και από εκεί και πέρα κάνεις υπολογισμούς, και να κρίνεις.

Ο Πατέρας μου, όταν ήμουν στο δημοτικό και μας δίνανε προβλήματα μαθηματικών, είχε έρθει στο σχολείο και είχε πει στη δασκάλα πως δεν ήθελε να δει άλλη άσκηση μαθηματικών με σκέτα νούμερα. Έχουμε 3 και προσθέτουμε άλλα 3, πόσα έχουμε τώρα; Έχουμε 3 τι; Πορτοκάλια; Καρπούζια; προσθέτουμε μόνο όμοια πράγματα. Η δασκάλα, από φόβο πιστεύω στο ύφος του πατέρα μου -μπορεί να είναι πολύ σοβαρός ώρες, ώρες όταν πρόκειται για μαθηματικά- δε μας ξανάδωσε άσκηση όπου να μη προσδιορίζεται το τι προσθέτουμε.

Ναι. Τα μαθηματικά, όσο στυγνά και αν μοιάζουν πάνω σε κόλες χαρτιού, πίνακες και οθόνες υπολογιστών, είναι κατά βάση οι πυροκροτητές της ταξινόμησης και κρίσης μας. "Αυτό είναι καλύτερο από το άλλο". "Αυτό είναι ισοδύναμο με το άλλο". Συγκρίσεις.

Αλλά δε θέλω να μιλήσω για νούμερα και αριθμούς. Τα νούμερα είναι η δίοδος επικοινωνίας μου με τον πατέρα μου. Όταν δε μπορείς να εκφράσεις την αγάπη σου με λέξεις, μιλάς για νούμερα. Θα μιλήσω για λέξεις, που είναι η δίοδος επικοινωνίας για εμάς τους δύο, αναγνώστη.

Πάντα με συνάρπαζαν οι πολυσήμαντες λέξεις, και "οι πράξεις" είναι από τις λέξεις που με ενδιαφέρουν ακόμα παραπάνω. Γιατί οι ανθρώπινες πράξεις, οι δράσεις μας, είναι αυτές που χτίζουν το ποιοι ήμαστε. Και είναι εκ φύσεως πολυσήμαντες. Αλλιώς εκλαμβάνει κανείς μια πράξη του, από αυτόν που την υφίσταται. Ακόμα και ο ίδιος μας ο εαυτός, αλλιώς εκλαμβάνεται τις πράξεις του με το πέρασμα του χρόνου. Όπως λένε οι Βρετανοί, οι πράξεις φωνασκούν εντονότερα των προθέσεων. Και αυτό γιατί οι πράξεις, σε αντίθεση με τις προθέσεις, είναι κάτι που μπορούμε να παρατηρήσουμε.

Όταν κάποτε είπα σε έναν παρελθόν φίλο μου, "Δε θα κάνω κάτι μαζί της τώρα, μόλις χώρισε, πρέπει να περάσει λίγος καιρός", και αυτός κοιμάται μαζί της το ίδιο βράδυ, η πράξη αυτή μέτρησε, όσο και αν αυτός επέμενε ότι δεν είχε πρόθεση να με πληγώσει.

Όταν βρέθηκα σε δίλημμα, εξ αποστάσεως, να απατήσω σεξουαλικά την πρώην μου, έκοψα ένα άτομο από τη ζωή μου. Η πράξη αυτή μέτρησε για το πως ένοιωσα από εκεί και πέρα, και για το που βρίσκομαι τώρα, όσο και αν η πρόθεσή μου ήταν να πληγώσω όσο λιγότερο τα άτομα που με αγαπούσαν.

Όταν εγώ ήθελα να χαϊδέψω τα μαλλιά μιας κοπέλας και βρέθηκα να δίνω φάπα, η πράξη μέτρησε. Η συγνώμη μου και η εσωτερική κατάρρευσή μου ήταν ειλικρινείς, αλλά η πράξη μέτρησε.

Όταν βλέπω την κοινωνία μας, με τον οχαδερφισμό της τόσα χρόνια, με τις μίζες και τις αδιαφορίες, βλέπω πράξεις. Και οι πράξεις αυτές, των ανθρώπων, έχουν ένα κοινό με αυτές των αριθμών. Έχουν αποτέλεσμα, αντίκτυπο.

Οφείλει κανείς να ξέρει να αποδέχεται να πληρώσει το αντίκτυπο των πράξεών του. Είναι το σημάδι της ενηλικίωσης. Είτε είχες καλή, είτε είχες κακή πρόθεση, η πράξη είναι αυτή που μένει. Η αποδοχή της τιμής της και των πράξεων που πρέπει να γίνουν έπειτα για την αποπληρωμή, είναι μονόδρομος για να ζει κανείς. Αλλιώς απλά επιζεί.

Half a glass.

2012-02-14T15:45:00.005+02:00

Glass half-full, says the optimist,
Glass half-empty, says the pessimists,
Glass twice the size it needs to be, says the engineer.
I drunk your glass while you were arguing, says the opportunist.

The glass contained poison, says the psychotic murderer.

The Hive

2012-02-09T16:27:00.015+02:00

The soil was soft under his boots. He wished he could take them off and feel it with his bare feet. He wish he could get rid of his helmet, and admire the sunset across city's skyline, unhindered by the net. Yet he still had work to do.

"The rooftops. That is where we are loosing our battle.", he thought. "All that surface, going to waste. Wasting energy, wasting space". He knew humankind is not the only social species that builds cities; nor is it the most successful one. The insects have been far more successful than the humans and their twisted notion of individuality. He hesitantly approached his second beehive. In the first one every bee had been dead, attacked by the Japanese wasps that had migrated in the region and decimated the bee population. Things were not any different at the second one. He felt sad to see their decapitated bodies, heaped into a little mount at the feet of the hive. They had tried to protect their queen. They had fought back. Ineffectively, but still; they had fought.

He brushed the dead bodies off the hive's entrance, onto the soil with which he had covered the rooftop. The dead should enable new life. The pumpkins would be tastier this year. He collected the honey and the wax, not daring to leave those in the hive over the night, now that this hive was dead.

He felt hot in the bee-keeper's suit. There were still bees flying in alarmed patterns, patrolling the rooftop for any sign of aggression. For the briefest moment he wished that the other hives had died already, no need to prolong their misery. Their demise from their superior predator was inevitable. And he would have been able to take of the suit. Shaking his head, he moved onwards to check the next hive.

What he found in the next hive startled him. There were 3 dead Japanese wasps in front of it. They were left there, beheaded. It looked lika an act of intimidation to any other wasps invader wannabes. He knew that Japanese bees has found a way to kill the wasps, but no hive in the rest of the world had been able to survive a wasp attack before. He crouched, bringing his face to level with the dead bodies. Something felt wrong. Ignoring his gut feeling, he extended a gloved finger to touch a wasp, only to fall backwards in surprise, as all bees erupted from the remaining hives with a dizzying sound. Durring his fall, he noticed that the bees were fleeing towards the setting sun. Then his head struck a watering can.

Moments. Seconds? Minutes? Unimportant. They passed.

He got up. The sky was now quite a bit darker, and his mouth felt numb. He could still hear the buzzing, although there was no sign of bees in the air. Another sound, one of metal under huge amounts of stress superimposed itself with the buzzing. An instant later the door of the rooftop exit on the next rooftop, a sold iron door, was air-bound along with its hinges. It span the entire roof, crossed the empty space between the two buildings, and crashed on the hive in from of him.

The shock only lasted an instant. Self-preservation instincts kicking in, he run away, towards his own building's door, barely chancing a glance towards the other building. A huge creature was on the other roof, no, not a creature, a man, it had to be a man, and it was running towards him. Surely this bestial man could not be contemplating jumping the distance! It was over 20 meters.

The bee-keeper tried to open the door of his building. It wouldn't bulge.

Again he turned to see the man, the huge, enormous man, leap. It seemed to him that time was freezing. He could see the beastman in his tattered grey overalls stepping on the curb at the roof's edge, pressing down and leaping in the air. Behind the huge frame of the beastman about to leap, he noticed, in that moment of frozen in time, that four regular-sized persons, four pursuers had emerged.

Before he was able to fully take in the details of these pursuers, time seemed to resume as the feet of the beastman left the roof, and he projected himself in the air. The sound of a gunshot reached his ears.

One of the pursuers had fired a gun, and apparently hit the beastman. The next shots were just as true, and blood sprayed forth from the beast's chest, a small crimson cloud flying ahead of him towards the bee-keeper's roof. The only sound for the following moments were those of the beastman's uncushioned fall and his uncontrollable rolling on the floor. When the beastman came to a halt at the feet of the bee-keeper, there was silence.

In situations like that, when you encounter unexplainable situations, when a beastman is bleeding in front of you, your brain either shuts down, or it does not. It did not. "This cannot be happening. But it is. Ok. Now what?".

The beekeeper tried once more to open the door. The beastman at his feet groaned. "So he is still alive". A small puddle of crimson blood was starting to form, leaking towards his boots. He looked at the other side of the expanse, to the other building. The four pursuers were standing aligned at the edge of the roof, eerily still. He could now focus on them.

A bearded hobo, a dry housewife, in her sixties with her apron on, an goth-teenager, with his lips and nails painted black and a heavy built man in his forties, in a grey suit. The latter held the gun. All of them wore blank facial expressions, a lost, far away look.

Then the housewife's eyes focused on him, with intent, with purpose. He had never felt so afraid in his life. The four figures opened their mouths and a buzzing sound, far too low for them to be making without spraining their vocal cords. The bee-keeper's eyes started to water. Through the haze of tears he saw the guy in the suit, slowly raising his gun, in absent minded kind of way, to the housewife's temple. He then pulled the trigger.

The bang reached the bee-keeper's ears moments before he lost control of his mind.

In a now glassy stare he saw the housewife collapsing into a heap on the other building's edge.
Then he kicked her off the edge of the building using his hobo body.
The hobo body and its two other remaining bodies on that building went back inside the rooftop exit. They would join his new bee-keeper body in a moment.

He turned his attention, or rather it turned its attention, gender identity being meaningless now, its being encompassing so much more than a body, it turned its attention to its sagging pray. The pray was trying to get up. Five bullets through its back, two in the lungs, and still trying to getting up. What a wonderful pray this beastman was. It would feast well tonight.

I love you.

2012-02-06T19:02:00.010+02:00

What a terrible burden these words can be, when you receive them but do not reciprocate the feeling.

You have to say something untrue, or stay there, uttering other words to cover this leaden silence, this emptiness that spans between the two of you.

Or you might not even force yourself. You might be silent; or say the truth. I do not feel like saying I love you back at you at the moment. It does not always mean you do not love that person in general. It just does not feel right to say it right then and there.

That person extends its hand to touch you, longing for proximity, and you shy away, you flee, almost repulsed, or even worse, you tolerate it, there, apathetic, no more interested, no, in fact even less interested in it than if a fly had landed at the same spot. You would swat a fly. But you just endure it, until disenhearted the other person retreats, broken.

__________________

What a wonderful word when you are first falling in love. When you reach with your hand for the person you utered these words to and that person unconsciously reaches forward, brings its whole body closer. Proximity.

You say those words and a huge weight is lifted from you, for you know they are true, and as they mirror them, you hope they know theirs are just as true. And you stay there, words useless, filling the world around you two with décor, with background, while you are in the forefront of Life, with a capital L.

The moment stretches forever, then ends, but never really. It endures in your dreams years latter, it lives in your soul. It burns you when you can no longer honestly say the words back at the person that could, with a simple look, conjure butterflies into your stomach. Figuratively speaking. Otherwise it would be a bit disgusting if they did that. And it might precipitate the moment you can no longer say I love you back at them.

__________________

What a misunderstanding this phrase can be, when you are a human:

Ιστορίες.

2012-02-06T16:19:00.001+02:00

Τα παραμύθια, που μας αφηγήθηκαν όταν ήμασταν μικροί. Οι ιστορίες στα βιβλία, στις θρησκείες, οι διηγήσεις μεταξύ φίλων και γνωστών και αγνώστων.

Όλες και όλα έχουν νόημα επειδή ως είδος έχουμε εμπάθεια. Ήμαστε ικανοί να μπούμε στη θέση των πρωταγωνιστών μιας ιστορίας, να δανειστούμε τα προσωπεία τους και να βιώσουμε τις περιπέτειές τους.

Και αυτό το έμμεσο βίωμα είναι ακόμα πιο σημαντικό στις μέρες μας.

Βλέπεις, αόρατε αναγνώστη, ο καιρός περνάει και αλλάζουν οι συνθήκες ζωής. Η πραγματικότητά μας από πενταετία σε πενταετία είναι διαφορετική.

Παλιότερα, ο κόσμος ζούσε σε χωριά, παντρεύονταν, όχι από έρωτα αλλά από υποχρέωση, σε νεαρή ηλικία. Δούλευαν, αναπαράγονταν, γιόρταζαν όταν έπρεπε να γιορτάσουν, θρηνούσαν όταν έπρεπε να θρηνήσουν. Η ζωή ακολουθούσε προκαθορισμένη ρότα. Και κάθε φορά που περνούσες από ένα στάδιο της ζωής σου σε ένα άλλο υπήρχε μια τελετή, μια διαδικασία. Ήξερες τις μεταβάσεις, ήξερες που πήγαινες και ήξερες τι έκανες. Δεν ήσουν ελεύθερος να επιλέξεις, αλλά δεν είχες το βάρος της επιλογής. Ήσουν μέρος της κοινωνίας.

Στις μέρες που μόλις μας περάσαν ήμασταν, ή, για να είμαι ακόμα πιο ακριβής, νιώθαμε ότι ήμασταν*, πιο ελεύθεροι από τους προγόνους μας σε αρκετούς τομείς. Στα συναισθηματικά μας έχουμε την επιλογή του διαζυγίου, και τείνουμε να αλλάζουμε σχέσεις όταν οι καταστάσεις πλέον δεν είναι ικανοποιητικές. Στα κοινωνικά, μπορούμε να βρούμε κύκλους που να πληρούν τα ενδιαφέροντά μας, και να νιώσουμε μέρος τους, όσο σπάνιες και αν είναι οι απόψεις και τα ενδιαφέροντά μας, υπάρχει τρόπος πλέον να βρούμε ομοϊδεάτες. Η γνώση, άμα την αποζητούμε, είναι μερικά κλικ μακριά.

Αλλά όλα αλλάζουν. Πως θα βρεις σταθερή δουλειά; Δεν θα βρεις.
Πας εκεί που σε προσλαμβάνουν. Η κινητικότητα αυτή διευκολύνεται ακόμα παραπάνω με την ελαστικότητα των σχέσεων, και με το πόσο εύθραυστες είναι.

Τι πάει να πει φιλία, τι πάει να πει σχέση, σε πιο στάδιο της ζωής μου είμαι;

Παλιότερα ήξερες. Στις μέρες μας πελαγώνεις. Έχεις τόσες επιλογές. Ελευθερία. Δώσε σε έναν σκλάβο ελευθερία και δε θα ξέρει τι να κάνει με δαύτην. Πρέπει να αναλάβεις την υπευθυνότητα για τον εαυτό σου, και την ευτυχία του.

Τι σου αρέσει; Τι θέλεις;

Και εδώ ερχόμαστε στις ιστορίες. Σου δίνουν πεπατημένες, σου δίνουν δρόμους και επιλογές.

Χώρισες;

Ιστορία επανασύνδεσης; Μερικές φορές ναι.
Ιστορία σχέσης περιοδικής; Άλλες φορές.
Ιστορίες νέου έρωτα; Ίσως.
Ανεκπλήρωτες και αδύνατες επιθυμίες? Πιθανά.

Δική σου επιλογή. Αλλά τουλάχιστον ξέρεις ότι υπάρχουν δρόμοι.

Δουλειά. Απολύθηκες ή νιώθεις εγκλωβισμένος;

Επανάσταση. Θέλεις να είσαι ήρωας, θέλεις να είσαι εξόριστη;

Κοινωνία. Θέλεις να την ξαναχτίσεις; Θέλεις να την αποδομήσεις;

Ένα σορό επιλογές. Οι ιστορίες στις μέρες μας είναι σανίδες σωτηρίας, που μας οδηγούνε πιο κοντά στους άλλους, είναι κασμάδες που μας επιτρέπουν να ανοίξουμε δρόμους εκεί που πριν υπήρχαν τοίχοι, είναι κλειδιά που λύνουν τις σιδηρόμπαλες που μας βαραίνουν και -θα μπορούσα να αραδιάσω κι άλλες πολλές γλαφυρές παρομοιώσεις για αυτές, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Ίσως έτσι να ήταν πάντα οι ιστορίες.

Αλλά κυρίως, άμα πρέπει να διαλέξω μια παρομοίωση:

Οι ιστορίες είναι χάρτες.
Η διαδρομή είναι δική μας.

* Δεν αναλύω την πολιτική και οικονομική κατάσταση που επικρατεί στην Ευρώπη και τον κόσμο, δε με παίρνει ψυχολογικά. Όχι ακόμα.

Κάποια στιγμή.

2012-02-01T17:43:00.004+02:00

Κάποια στιγμή θα στερέψουν τα μηνύματα.
Οι λέξεις θα ξεχαστούνε,
το ανεξέλεγκτο, το έντονο, θα μετριαστεί και θα κρυώσει.

Κάποια στιγμή θα έχω γίνει ενήλικας άκαμπτος,
ανένδοτος, λειψός. Το απεύχομαι.

Μα οι στιγμές περνάνε και παραμένω εγώ,
επιρρεπής στις ιστορίες, επιρρεπής στο ιδανικό.

Jet-lagged.

2012-01-30T19:30:00.001+02:00

When your body thinks it's sleeping time,
your stomach thinks it's feasting time,
your brain thinks it's socialization time,
and your anus thinks it's a trombone.

That is the moment you keep your eyes open.
Reality seems thin, as the air in which you flew.
You wonder while you extend your hand in front of your face,
wonder if you could touch reality, break through and grasp it.

But you can't. You are jet-lagged, and everything seems numb.
Two more hours to go until you sleep.

Neil Geiman smiles at you from the back-cover of "fragile things".
You turn yourself over to the realm of perhaps and maybe,
the realm of dreams and pixies, and the world between words,
there to embark to a journey to the city of slumbering fools.

I am back in Paris, yet home is where I am.

I want a woman.

2012-01-30T02:02:00.005+02:00

I want a woman who loves me.
I want a woman who can fall in love with me again and again and again over the years.
I want a woman who reads books.

I want a woman who likes to do random things.
I want a woman who likes sex.
I want a woman who loves to mix routine with new things.

I want a woman who trusts me.
I want a woman who is worthy of my trust.
I want a woman who is ok with having two kids one of which would be adopted.

I want a woman who is intelligent and competitive.
I want a woman who challenges me.
I want a woman with which I can talk for hours.

I want a woman who plays games.
I want a woman who Believes this is our one shot at Life, there is no purpose behind it, but let’s make the most out of it while we can, and not try to find wishful ways to obtain an exterior meaning.

I want a woman who accepts me for who I am, yet tries to cheer me on to overcome myself.
I want a woman who is uncertain about everything but never the less has strong opinions about those things.

I want a woman who makes mistakes.
I want a woman who asks for my help when she makes a mistake.
I want a woman who dares to be brutally honest to herself and to me.

I want a woman who admires me.
I want a woman I can admire.
I want a woman who does not settle for me, but rather strives for me.

I want a woman I do not settle for, but I rather have to fight for.
I want a woman who is a geek and a nerd.
I want a woman who likes to travel.

I want a woman who is an egalitarian feminist.
I want a woman who lives with me.
I want a woman who wakes me up with breakfast, or a blowjob, or plain sex.

I want a woman who wants me to wake her up with breakfast, or a cunnilingus, or plain sex.
I want a woman with which to share my life, my moments, my joys and my fears.
I want a woman who likes to swim in the sea.

I want a woman who speaks French and English and Greek.
I want a woman with which to watch series, or read books or cuddle.
I want a woman who dares to say what she wants, even if that changes often.

Applications receivable through any means you wish. Beauty is also a plus.

The threshold.

2012-01-24T22:34:00.004+02:00

Do you remember? You were 5. They took you from your kindergarten where you were the oldest, and sent you to become the youngest in the new school. The one where all other kids already knew each other. You cried for your mother to stay, but she left you behind. You stood there. On the threshold, wanting to join their game of catch. You turned to the left, and you saw others as frightened as you. Frightened to take that first tentative step. You take the step, and everyone ignores you. You go back to the courtyard's end. You watch the other outcasts, on the threshold, too. You join them. A merry band of outcasts. You are enough introverts to get a sense of belonging.

Do you remember? You were 9. A party at a school-mate's house. Music, a pc (those old ones with the 5 inch memory disks). The girls on one side of the room, the boys on the other. You talk to your classmates that had just been indifferent to you up to that point. You are the king, you are on the top of the word, you are talking and being funny and people care! Haha! And the music gets louder. Your classmate's mother announces that you should all dance. And then you see the eyes of the girls, judging your every move. How dare you have been distracting the boys from them?

They come and take the other boys by the hand, organised, vicious. The camera zooms out and everyone is far away, dancing, perhaps involuntarily, perhaps not with a person of the opposite gender.

The rest of the night is spent watching the two kids that were, with precocity, turning into geeks, playing grand theft auto 1. You are on the balcony watching the plants, trying to hold on a tear. Asking for the classmate's mother to call your parents to come and get you.

Facing the other kids the next day.

Do you remember?

When at the school ball all kids were supposed to dance a waltz? You were one of the 3 the P.E. teachers chose to exclude.

Dancing by yourself indeed.

Again and again and again, a pattern emerged. The cool crowd and you at the threshold, waiting to come in the spotlight.

A party at high-school. The guys who hung in the balcony, in the kitchen, in the garden, in the non-cool room.

Do you remember?

Do you remember sitting there doing karate meditation exercises?

No.

No. I do not. Was it yesterday? At some point I recalled all that, in the eye of a person I loved, I saw a threshold, and I was afraid to cross it. But now. I have forgotten.

In the land of the Free, in the state of Louisiana, I found the spotted cat. People were dancing swing. Unscripted, human, vibrant swing.

Not like the one shown above, but not far away.

Once again at the threshold. Drinking Sazeraks, and Ambers, and Catnips, watching people dance. Wanting to join them yet feeling I did not belong there.

Do YOU remember this?

No. Because I did belong. I went there, and danced. 25 years old, and I finally knew that it was up to me to decide where the threshold shall be laid. And for now it lays behind me.

And so, I now sing, sing, sing, swing, swing, swing.

Bring some comfy shoes.

See you on the dancefloor.

The Word of God.

2012-01-20T01:23:00.002+02:00

For years and years I had studied the lore.

"In the beginning there was the word."

"Brahma creating the sound of OM at the beginning of the world"

All the religions had Gods in them that used the word to shape the world.

Yet in the world there have been hundreds of thousands of Gods. Polytheism.

Even though in every polytheistic religion there is a father and a mother from which the first batch of Gods come.

These facts are available to everyone to see.

Yet people are thick. In their need to grasp this concept, they try to visualise God as a human.

Anthropomorphism.

Yet the truth was always there.

You cannot think of something you do not have a word for. All the things we try to grasp, mentally, the things that are so close to your brain but as soon as you try to think of them they slip away.

The words, are God. Without them we would not be able to even know what a God is.

And then, there is the Word. The Word. The first Word. The one that brought us to cognition.

Trying to capture it I convinced a random girl to have my child. I gaffotaped a tape recorder on its back, waiting to hear its first Word.

That was not it. It was not my WORD.

Poor kid. Poor woman. They never found them.

I still search it. The first Word. The word that fills the brain with words, the primal clay out of which knowledge is created.

And now I have found it. It was never a thing to be spoken. All I really have to do is to put myself into ink, to become it. Hahahaha! So simple. So elegant!

Well. Here goes nothing!

250

2012-01-14T23:44:00.008+02:00

Αναθεματισμένο ποστίδιο!

Μου έχεις βγάλει το λάδι. Σε έχω γράψει, διαγράψει, επισυνάψει σε mail, παραγράψει. Και όμως μου βγάζεις το λάδι. Κάθε φορά διαφορετικό. Μουρουνέλαιο, ανεστέλαιο, ελαιόλαδο.

Είχα ζητήσει να μου πείτε το αγαπημένο σας ποστίδιο σε μια απόπειρα να αδράξω αξία από το θαυμασμό σας. Χα. Δε βρίσκει κανείς αξία εξωτερικά. Ξαναδιάβασα τα ποστίδια μου και βλέπω ότι χάνοντας σε χιούμορ κέρδισα σε βαρύτητα. Δε ξέρω πότε και αν θα κάνω την λίστα με τα αγαπημένα μου ποστ. Συνειδητοποίησα ότι δεν άλλαξα και πάρα πολύ τελικά. Το ίδιο πράγμα τοποθετημένο διαφορετικά, σε, ελπίζω, πιο στέρεες βάσεις.

Και ξαφνικά, ηρεμία. Το όριο που έθεσα στον εαυτό μου να γράφω μια φορά την εβδομάδα διαγράφεται, και χαλαρώνω ξανά. Διαβάζω βιβλία, βλέπω ταινίες, αναρωτιέμαι για τη ζωή και δουλεύω το είναι μου. Κοιτάω τα προβλήματα που είχα, ή που θεωρούσα ότι είχα, και το πρόβλημα που μου γέμιζε τη ζωή μου ήταν:

Η Σχέση μου.

Η σχέση μου, που είχε για εμένα γίνει το κέντρο νοήματος δε πήγαινε πλέον καλά. Προσπαθούσα, το σκεφτόμουν, σταματούσα από το να ζω για να μην ξεφύγω από αυτήν με την απόσταση, να μη γεμίσω τόσο την καθημερινότητά μου που να μη χωράει η σχέση. Ναι, μερικές φορές πήγα να κατηγορήσω την κοπέλα μου για αυτό το κενό που με περιτριγύριζε, αλλά ξέρω ότι ήταν επιλογή μου. Δύσκολη, δύσβατη, αλλά επιλογή μου για να την κρατήσω.

Η ίδια, επί του θέματος, έκανε κύκλους, από εκεί, μακριά. Γέμιζε τη ζωή της, και όταν τα άτομα φεύγανε επέστρεφε σε εμένα.

Κοιμήσου Περσεφόνη, στην αγκαλιά της Γης, στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μη ξαναβγείς.

Είχα γίνει ένας Άδης. Ερωτευμένος Άδης, που καταλήγει σε κόλπα όπως το ρόδι για να κρατήσει αυτήν που αγαπάει. Και προσπαθούσε ο Άδης να κάνει την κόλαση όσο πιο ευχάριστη γίνεται, να την διακοσμήσει με πράγματα που ήξερε ότι της άρεσαν, σε σημείο που ξέχασε το χρώμα και την χροιά των τοίχων πίσω από τη γυψοσανίδα.

Και η σχέση τελείωσε. Οι ουλές της είναι παράσημα πάνω μου. Δεν έφταιξα. Δυσκολεύομαι να το αποδεχτώ ότι δεν έχω ευθύνη για το τέλος, αλλά δεν έφταιξα. Έκανα ότι ένοιωθα, όταν το ένοιωθα, επειδή αυτό μπορούσα να κάνω.

Το σημερινό ποστ, το ξεφρακάρισμα για το 250στο ποστ αυτό είναι απορία μιας ακόμα αναδρομής στη μνήμη, από ένα έμμεσο, δικό της ερέθισμα. Γιατί δεν την έχω κόψει ακόμα από τη ζωή μου. Συνεχίζω να θεωρώ ότι είναι κομμάτι της ζωής μου, σπουδαίο, και διαβάζω ακόμα όσα θέλει να ανεβάσει στο ιστιοημερολόγιό της, γνωρίζοντας ότι τα άτομα που ήταν σημαντικά για αυτήν το διαβάζουν. Πληγώθηκα; Αναστατώθηκα; Κάτι έπαθα με όσα διάβασα. Αλλά γρήγορα επανήλθα, μάζεψα το συναίσθημα και το έκανα γραπτό λόγο. Ναι, δεν είμαι όπως στο πρώτο χωρισμό, έχω γη κάτω από τα πόδια μου.

Πέρασα και εγώ, όπως φαντάζομαι και αυτή, την φάση Barney Stinson. Στην περίοδο αυτή, ανακάλυψα ότι το βιντεάκι αυτό ήταν προφητικό για την ιστορία με την φωτογράφο μου.

Αλλά ας επιστρέψουμε στο παρελθόν. Όταν τη σκέφτομαι δεν έχω πλέον εκείνες τις ωραίες εικόνες, του χαμόγελου της όταν με κοιτούσε ερωτευμένη, της αγκαλιάς της όταν με αγαπούσε. Κάνω αναδρομές και βλέπω κατηγορίες που μου εξέφραζε, από μικρές έως μεγάλες, που κάθε μία ήταν μαχαιριά που κατάπινα από φόβο μην την χάσω, γιατί είχα πλέον δοθεί σύσσωμος, ή μάλλον σύψυχος. Ήταν κατηγορίες ανούσιες που απλά μιλάγανε για κάτι που είχε χαθεί.

Σε θυμόμουν πιο βολικό όταν αγκαλιαζόμασταν.

Όλη την ώρα είσαι τσιτωμένος.

Δεν ήμουν τυφλός. Ποτέ. Δεν ήταν ότι δε καταλάβαινα τι συνέβαινε. Απλά προτιμούσα να λέω ψέματα στον εαυτό μου. Πλέον τα ψέματα τα κοιτάω, και, αν και την αγαπάω ακόμα, δε βλέπω νόημα να της μιλήσω. Δεν με έχει πλέον ανάγκη.

Θυμάμαι τις 4 πιο οδυνηρές νύχτες του 2011, ξαπλωμένοι σε ένα κρεβάτι, με εκατοστά ανάμεσά μας, με χιλιόμετρα ανάμεσά μας. Θυμάμαι την επιστροφή, με κλάματα από το Αρλάντα στο Παρίσι, την κατάρρευσή μου, κυριολεκτικά, με κλάματα, μπροστά στη πολυκατοικία μου. Θυμάμαι την πλήρη αποδόμηση.

Όλο αυτό τελείωσε. Δε λυπάμαι που το έζησα. Συνειδητοποιώ ότι δεν ήταν ποτέ έτοιμη να κάνει κάποιο άλμα εμπιστοσύνης τελικά, γιατί δεν ένοιωθε ότι δεν ήμουν έτοιμος να την πιάσω. Το άμα ήμουν είναι σχετικό. Πλέον δε ξέρω.

Πριν λίγο καιρό είχα γράψει και κρατήσει αυτό το κείμενο:

Σε αγαπάω το ξέρεις;

Ναι.

Γιατί δε μου μιλάς;

Δεν έχω κάτι να σου πω. Απέχουμε πολύ.

Σε έχω βάλει τόσο ψηλά.

Σου είχα πει, ψάχνω κάποιον ίσο.

Σε έβαλα στο πιο ψηλό βάθρο που είχα.

Σου είχα πει. Φοβάμαι τα ύψη.
Και τώρα θέλω να πετάξω, να χαθώ.

Όταν έπρεπε να γίνει το άλμα είχαμε ακόμα τόση εμπιστοσύνη στη σχέση μας, που δε μας ένοιαξε που δεν έγινε. Θα ήμασταν εμείς αυτοί που θα κερδίζαμε τη βαρύτητα. Η δική μας ιστορία θα είναι το παραμύθι. Ακόμα και το άλμα εμπιστοσύνης που πρότεινα, να εγκαταλείψω εγώ πράγματα για αυτήν, δεν το δεχότανε. Ποιος θα έπαιρνε ευθύνη για αποφάσεις άλλων;

Όλοι μας δίνουμε όσο μπορούμε.

Τώρα απλά χαίρομαι που το έζησα όλο αυτό. Ακόμα και τον χωρισμό, όσο επώδυνος και αν ήταν. Σίγουρα λυπάμαι που πλέον καταλαβαίνω αυτό το αίσθημα κυνικότητας, την αίσθηση του να μη θέλεις να δώσεις τα πάντα σε κάποιον και πάντα να ξέρεις ότι στο τέλος μόνο στον εαυτό σου θα πρέπει να βασιστείς. Λυπάμαι, γιατί ήταν κάπου που δεν ήθελα να φτάσω συναισθηματικά, αν και το καταλάβαινα εγκεφαλικά.

Τώρα, που είμαι πλέον εκεί, δε με ενοχλεί... τόσο.

Το Παρίσι, που τόσο δε της άρεσε, και είχα πείσει τον εαυτό μου ότι δε μου αρέσει, έχει αρχίσει και γίνεται ευχάριστο. Το διδακτορικό που θεωρούσα ότι δε με κάλυπτε επειδή δεν είχα συναισθηματική κάλυψη, τώρα που έχω ισορροπήσει, ακόμα δε με καλύπτει, και αναρωτιέμαι σοβαρά για το μέλλον μου, αφαιρώντας τις παρωπίδες μου. Ένα σωρό αποφάσεις που είχα πάρει για τη ζωή μου και το ποιος είμαι περάσανε από το μικροσκόπιο. Η ψυχανάλυση βοηθάει πολύ σε αυτόν τον τομέα. Οι φίλοι επίσης.

Η έννοια της φιλίας είναι ένα από τα πράγματα τα οποία αναδομώ επίσης. Ήμουν ανέκαθεν μονογαμικός και μονοφιλικός. Και τα δυο χρειάζονται τις εξερευνήσεις τους. Τα πάντα ρει.

Η σχέση μου με τους γονείς μου, που από εξάρτηση πήγε σε απαγκίστρωση και έγινε απλά πλανώμενη. Είχα αγκιστρωθεί στην σχέση μου και ξέχασα ότι ακόμα με αγαπάνε. Βλέπουν τα πράγματα αλλιώς και χρειάζεται να μπαίνω στη θέση τους για να το καταλάβω. Όπως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις. Τουλάχιστον πλέον έχω κάνει την δουλειά προετοιμασίας για έναν θάνατο ήδη.

Τόσα πολλά που χρειάστηκε να ερευνήσω και να αναρωτηθώ ακόμα, όμως.

Η χαρά της εξερεύνησης.

Το βιβλίο του Χορχέ Μπουκάι, "Να σου πω μια ιστορία, ιστορίες που μου έμαθαν να ζω", με βοήθησε πάρα πολύ. (link επί της εικόνας.)

Και πως να λήξω αυτό το ποστ; Με ηρεμία και χαμόγελο. Αυτήν την ηρεμία που δεν είχα ποτέ. Πόσο άλλαξα όταν σταμάτησα να αλλάζω για άλλους και άρχισα να αλλάζω για εμένα; όσο δεν άλλαξα όσο πίστευα ότι άλλαζα, επειδή αποζητούσαν την αλλαγή μου άλλοι. Αλλόκοτο ε;

Οι αλλαγές πονάνε, αλλά ισορροπώ χωρίς να κουράζομαι, περπατάω χωρίς να καμπουριάζω, και αποδέχομαι ότι ακόμα και αν κρίνετε αυτά που γράφω, τελικά μένω όρθιος.

Όπως έλεγε το δαχτυλίδι του Χορχέ:

Να Ξέρεις
Ότι Και Αυτό
Θα Περάσει.

A failed Sherlock Moment.

2012-01-03T12:02:00.004+02:00

It is no secret that the attribute I most admired in people was their wits. When I was young I loved all the detective stories, where through wits, perception and deduction, the improbable became probable. I therefore spent a chunk of my youth wanting to be a detective.

In the recent years, my brain has been better tuned, and I pride myself at understanding social situations and people far better than I used to. Even though when it comes to my own self, these observations can be damned, since I turn a blind eye to these.

(Why would I turn a blind eye? It is blind. What difference would it do if it is turned this or that way?)

To the point!

The BBC success series SHERLOCK, is amazing. The fourth episode of the series of one and a half hours episodes, "A scandal in Belgravia", was recently broadcast. In honour to the brilliance of Sherlock I will present one of my own little investigations.

A Nail in Red!

It was a cold day before Christmas, when luck, destiny, fate or happenstance brought me at the metro station of Agios Dimitrios. I was to meet up with a-not-so-old friend of mine.

The station was packed, and I was about to resume reading a book on my android, when a female voice called my name. Now this does not happen quite often when you come back as a stranger from exile. Yet there she was. Marianthi. The girl I had obsessed over during high-school.

After some pleasantries we boarded the metro, along with her brother and his girlfriend. From the fact we were speaking with her in English, I knew she was foreign. From the fact that they said they had met in Denmark, where Thanos had been studying, I knew they had met in Denmark, where Thanos had been studying. Boosted by the reminiscence of my obligation to try and impress the girl I used to fancy, I went into deep thought mode, scanning my interlocutors for clues to use. I was being Sherlock. The nails. I saw the nails in red. But they were not a pure red. Her digitus annularis, or fourth finger, of the left hand featured a painted blue cross with thinner lines protruding diagonally. I recalled from my studies of geography and Vexillology that that was the flag of the United Kingdom of Great Britan (and Northen Ireland). I proceeded to present my deductions...

It turned out that the nail looked more like this:

Yeah. I almost had a Sherlock moment.

You say you love me.

2012-01-01T21:46:00.005+02:00

You say you love me...

...yet you do cover yourself up whenever I cry.

Shut up. I do. I love you.

You say you love me...

... yet the you build walls to separate yourself from me.

I write you poems using our lives for ink.
I think of you all the time.
How can you doubt my love.

You say you love me...

...yet you only take from me, you never give.

You do not know what you ask from me, you do not know what I already give to you.
Day in, day out, you surround me, you engulf me, crush me, use me;
You are me, and more than me, and you reproach me my failed attempts to escape from you?

Fuck you.

Life...

Yes?

I love you.

Τίποτα το καλό μετά τις 2.

2011-12-18T02:42:00.003+02:00

Περνάει ο χρόνος και προχωράει κανείς.

Και όταν προχωράς από εκεί που πίστευες ότι δε θα μπορούσες να σηκώσεις ποτέ ξανά το κεφάλι, νιώθεις περίεργα, ευχάριστα. Τα συναισθήματα κάνουνε κύκλους. Αλλά δε μπορείς πλέον να βρεις κάτι που είχες εκεί. Κάτι που σε γέμιζε, και που με το χρόνο άρχισε να ξεφεύγει από ανάμεσα στα δάχτυλά σου. Έζησα κάτι υπέροχο, και φοβόμουν ότι δε θα μπορούσα να το ξαναζήσω. Ναι, σίγουρα τα τελευταία χρόνια, ξέφευγε και άδειαζε, αλλά η μνήμη του πλήρους, η μνήμη του τεράστιου, με μπερδεύει. Δεν έχει μείνει τίποτα από αυτό.

Και οι μέρες περνάνε. Ανακαλύπτεις ότι μπορείς να ερωτευτείς ακόμα, όσο και αν δεν είναι ακριβής η λέξη για το συναίσθημα. Να ενθουσιαστείς, ίσως.

Συνεχίζω να μένω μόνος στο σπίτι μου. Ώρες πριν γυρίσω στο σπίτι των γονιών μου, μένω ξάγρυπνος και γράφω. Κάποτε το να μένω μόνος μου ήταν ευτυχία, γιατί πίστευα πως δε θα διαρκούσε πολύ, πως θα γέμιζε το σπίτι μου. Και μετά άρχισε η συνειδητοποίηση. Ξανά γινόταν βάσανο. Το σπίτι ήταν κλουβί, και πως να ζητήσεις άλλα άτομα να έρθουν σε ένα κλουβί;

Και σήμερα, μετά από καιρό αναρωτιέμαι πάλι σχετικά με τα όσα έζησα. Τα βλέπω πιο καθαρά πλέον, που δεν μένει συναίσθημα άλλο από την απογοήτευση. Τόσο ανθρώπινη η ιστορία μου, και τόσο υπερβολική η απαίτησή μου να είμαι, να ήμαστε, υπεράνθρωποι. Ναι. Προσπαθώ να κρυφτώ πίσω από κυνικότητες, με υ και όχι με οι, αλλά κατά βάθος ελπίζω και προσδοκώ οι άνθρωποι να είναι υπεράνθρωποι.

2 και 25 η ώρα. Σε λίγες ώρες πετάω. Δε θα κοιμηθώ.

Μέσα στο κλήμα ανασκόπησης ξαναδιάβασα τα mail, και η όλη φθορά γίνεται αντιληπτή με το βάθος χρόνου. Πόσο απόμακρος φαίνομαι σε μερικά από αυτά. Πόσο απόμακρη φαίνεται σε άλλα. Στεναχωριέμαι. Δεν ήθελα ποτέ να φτάσω εδώ. Αλλά όταν κάνεις σχέσεις, ρισκάρεις.

Ρισκάρεις, για να κερδίσεις αγάπη, φροντίδα, έρωτα. Ρισκάρεις να χάσεις ένα άτομο, το οποίο σου κίνησε αρκετά το ενδιαφέρον για να θέλεις να είσαι μαζί του. Η απόρριψη είναι πάντα βίαιο συναίσθημα. Και αυτό που είναι ακόμα πιο περίεργο είναι όταν βλέπεις, σε διαδικτυακό μελάνι, τι συναισθήματα υπήρχαν, και πλέον είναι αδιανόητα. Με αυτό το άτομο, τουλάχιστον.

Με το να νιώθω ακόμα την ανάγκη να τα πω όλα αυτά αναρωτιέμαι άμα προσπαθώ ακόμα να επικοινωνήσω. Αναρωτιέμαι άμα προσπαθώ να δικαιολογηθώ στον εαυτό μου, που ήμουν, που είμαι άνθρωπος. Η ανασκόπηση είναι θεμιτή; Με βοηθάει. Οπότε, ναι.

Χρησιμοποίησα ψυχολογικούς μοχλούς για να κερδίσω ότι πλεονεκτήματα τρυφερότητας μπορούσα όταν αυτή σταματήσανε να έρχονται αυθόρμητα. Μου θυμίζω τα φιλαράκια, όπου η Rachel πιστεύει ότι πέρασε τη ζωή της να προσπαθεί να μη γίνει αντίγραφο της μάνας της, που έγινε αντίγραφο του πατέρα της. Συμπεριφορές της μητέρας μου. Και με το να αναλύω τη ζωή μου με βάση τα φιλαράκια και τις σειρές και ταινίες, μου θυμίζω τον Abed από το community. Τι έγινε;

Κατά βάση, απόσταση, τέλος αντοχών και λάθος χειρισμοί. Αλλαγή στόχων, διαφορετικά πιστεύω και αξίες. Αλλά κυρίως απόσταση. Πόσο προσπάθησα να αλλάξω, πόσο κόπιασα να προσπαθήσω να είμαι κάποιος που δεν είμαι; Πολύ. Έδωσα βάση σε λάθος πράγματα, προσπαθώντας να σώσω κάτι που πλέον δεν υπήρχε. Ποιος χέστηκε άμα χορεύω καλά; Ποιος νοιάζεται για τα πυρηνικά εργοστάσια;

Δεν ήταν ποτέ εκεί το πρόβλημα.

Σίγουρα, με το να αποφασίσω προσωπικά ότι δεν μου αξίζει η κατάσταση αυτή, νιώθω καλύτερα. Κοιτάω και βλέπω τα πράγματα που μπορώ να κάνω. Και βλέπω και το υποσύνολο από αυτά: αυτά που θέλω να κάνω. Δεν είναι πολλά από όσα μπορώ να κάνω τα οποία να θέλω να τα κάνω.

Δε χρωστάω πλέον σε κανέναν δικαιολογία για το ποιος είμαι. Στα 25 μου, καιρός ήταν να σταματήσω να είμαι απολογητικός για τα γούστα μου και για το είναι μου. Σίγουρα, δεν ταιριάζω στο προφίλ ενός εύκολου ανθρώπου. Αλλά κανένας δεν είναι πραγματικά εύκολος.

Με δυσκολεύει λίγο που πλέον φεύγω. Δεν έχω λόγο να γυρίσω στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια. Και ως εκ τούτου με αυτήν την απελευθέρωση, βγάλαμε και τις βοηθητικές ρόδες, από το ποδήλατο. Ένα ποδήλατο που ακόμα δε ξέρω να χειριστώ.

Η ώρα περνάει, ο χρόνος μένει λειψός.

Το 2011 ήταν η χρονιά που διέγραψα από τη ζωή μου 3 άτομα που με σημαδέψανε.

Το 2011 ήταν η χρονιά που έμαθα πολλά, και κατάφερα να ταυτιστώ με το " Όνειρο του Οδυσσέα"

Και έτσι ακούω Goin' Through, και συνειδητοποιώ όσον αφορά το τραγούδι αυτό δεν είμαι στη θέση του τραγουδιστή, ούτε του DJ. Είμαι αυτός που χάθηκε.

Χάθηκες κι εσύ μαζί με τους πολλούς, και σιχάθηκες μαζί με τους πολλούς. Ελπίζω από 'κεί που να 'σαι να μ' ακούς.

Δυστυχώς φοράω ωτοασπίδες.

What is romance?

2011-12-15T13:27:00.003+02:00

There is a poem I really like, called root 3 love, and it goes like this:

"I'm sure that I will always be
A lonely number like root three
The three is all that's good and right,
Why must my three keep out of sight
Beneath the vicious square root sign;

I wish instead I were a nine
For nine could thwart this evil trick,
with just some quick arithmetic

I know I'll never see the sun,
as 1.7321
Such is my reality, a sad irrationality

When hark! What is this I see,
Another square root of a three
As quietly co-waltzing by,
Together now we multiply
To form a number we prefer,
Rejoicing as an integer

We break free from our mortal bonds
With the wave of magic wands
Our square root signs become unglued
Your love for me has been renewed"

That poem is romance.

There is a picture on the web.

and that picture is romance.

There is this moment when you sleep in the same bed with your lover, cuddling, and she leaves to go to work, while you don't have work, and you just hug her, while still asleep, willing upon her a longer contact, forcing her to cuddle just a moment more.

That is romance.

There is the feeling you get to ask a girl out, and the first thing that springs to your mind to do with her is random, like drawing pictures on the streets of Paris, using chalk. The feeling where you need to draw your telephone number on her ankle with a ballpen, concealing it between flowers and tribal signs, then revealing your ruse only moments before you leave.

Those are romance, for me at least.

Again and again and again.

2011-12-12T13:10:00.005+02:00

QUICK ANNOUNCEMENT: In 5 posts I reach the 250 posts on this blog. To celebrate that I would like to ask those who do read me to choose one of the previous posts they liked, say a quick word about why they liked it, to be presented in the 25Oth post of the blog, that will do a quick re-cap and a top 11 posts kind of thing. Because I am that vain. To help, just comment which post you selected, as well as the reason you chose that post.

_____________________________________________

Through repetition, through walking on paths trodden again and again, each time the same, each time different, through standing up and never letting go.

This is the way of the humans.

The tragedy remains the same; all identical, all unmoving. We don the archetypes we are dealt, the ones the stories want us to wear. Do you have a choice?

Not really; social order will set in. We might be thrown inside this world, at birth, then thrown into the commotions and complications that always arise, but in the end, stability comes. We then sink to the roles we are meant to have.

We become Antigone, Creon, we become Tyler Durden, we become Aragon, we become Tristan and Iseult, Zeus and Semele. Empires rise and fall.

You see the pointlessness in all of that. Parents have children, hoping they will grow up in a world devoid of strife and hunger, or at least a world that is better than ours. And you trace that instinct back to the first protozoa (literally first to live), those random self-replicating organisms. What you really hope is to be better able to replicate, that your genes will be allowed to continue their unending dance, competing with the rest of life surrounding us. Yet we are now at the top. We reached for a brief time the point where we can eat, drink and fuck, our bodies not encountering hardships, our brains rarely tested on the razor's edge. And this has brought ennui. Having enough time to realise what you are was never part of the plan.

Yet again, this pointlessness is but a mental state of comprehension. Yes; it can stress you out. But then again you do not need to hold on to an invisible purpose. Taking responsibility is not just about shedding your childhood's carapace and letting go of the guiding hand of your parents. You need to let go of every support but your own.

Oh, how tempting to find value in the eyes of a beautiful other. How tempting to find value in your attempts at intelligence, at your attempts at social acceptance. You keep needing to find something to prop yourself up against. A replacement for the faith you so easily lost. It is only human. Shred your replacement to pieces, yet another will rise to stabilize you. Again and again and again.

for i=1:1:aloted_life_time(end) do
live(i)
end

Do you blame yourself for being human? Do you blame yourself for derailing this text towards a personal state of mind?

No. Neither of those. I hope life to be something. An adjective, or collections of adjectives should be enough to describe this something.

But there is no adjective. Life is.

And then again. You read your blog and see you keep writing the same story again and again.

Through repetition, through walking on paths trodden again and again, each time the same, each time different, through standing up and never letting go.

Again. And again. And again.

Σε μέλει η Όπερα;

2011-12-05T16:51:00.007+02:00

Ή μάλλον, η όπερα "Σεμέλη". Ναι, έκανα αυτό το μέτριο λογοπαίγνιο. Οι μέρες μου πλέον περνάνε περίεργα, οφείλω να ομολογήσω. Σε ποιόν να το ομολογήσω όμως; Σε έναν αόρατο αναγνώστη.

Προσωπικά δε θα πήγαινα ποτέ όπερα από μόνος μου. Αλλά η Ρωσίδα couchfurfing φιλοξενούμενη μου για το περασμένο Σαββατοκύριακο, ζει για την κλασσική και μπαρόκ μουσική. Προσωπικά, αν και έχω συμμετάσχει σε μια Όπερα*, και μερικές φορές σφυρίζω ανέμελα μεγάλες κλασσικές επιτυχίες των περασμένων αιώνων, έχω σχετικά μικρή μουσική και καλλιτεχνική κουλτούρα. Και όταν λέω σχετικά μικρή εννοώ μηδαμινή και μικροσκοπική. Ίσα που δε θεωρώ το Μπαρόκ ένα μπαρ όπου παίζουν ροκ μουσική. Όμως, εχτές (ξαν)ανακάλυψα πολλά πράγματα.

Τα άτομα που έχουν πάθος με κάτι, είναι μεν ενδιαφέροντα, αλλά μόνο όταν συνομιλούν σχετικά με το πάθος τους. Ζούνε για αυτό και τίποτα άλλο δε τα γεμίζει. Η ζωή τους και το πάθος τους είναι ένα. Ίσως χάνουν, με αυτή τους την εμμονή κάποια κομμάτια της ανθρωπότητας, αλλά δεν είναι άδειοι από αυτό. Γεμίζουν απλά και μόνο με την ύπαρξη του πάθους τους. Δυστυχώς δε μπορείς να επικοινωνήσεις με αυτά τα άτομα αν δε μοιράζεσαι σε κάποιο βαθμό το πάθος τους. Σαν ένας τοίχος που τους χωρίζει από τους κοινούς ανθρώπους, πρέπει να τον σκαρφαλώσεις και να κοπιάσεις για να τους δεις.

Όμως όταν βρίσκεσαι δίπλα σε ένα άτομο που έχει πάθος για κάτι, πραγματικό πάθος για κάτι, λίγο από αυτό το πάθος ξεβάφει πάνω σου. Μετά από 3,5 ώρες στο musée de l'Orangerie, μουσείο που, μόνος μου, ξεπέταξα μέσα σε 20 λεπτά την τελευταία φορά που πήγα, ήξερα ότι κάτι είχα πάρει από τη λατρεία που εξέπεμπε για την τέχνη η κοπέλα αυτή. Και όταν φτάσαμε στο θέατρο και ακούσαμε την Cecilia Bartoli να τραγουδάει την Σεμέλη, για λίγο, ήξερα ότι η κλασική, ή μάλλον η μπαρόκ, μουσική μου αρέσει.

Ναι, σίγουρα μόνος δε θα είχα κάνει κανένα από τα δύο. Αλλά με το να γνωρίζεις νέο κόσμο και να μην αφήνεις τον εαυτό σου κλειστό μαζεύεις εμπειρίες. Δε μπορείς να τις ζορίσεις τις εμπειρίες. Να περιμένεις να περάσεις καλά κάποιες μέρες που έθεσες στην άκρη ως άδεια από τη δουλειά σου, άδεια από τη μουντότητά σου. Γιατί όπως έχω ξαναπεί, άμα δεν υπάρχει νόημα, τότε τουλάχιστον ζήσε ευχάριστα και φτιάξε ωραίες αναμνήσεις. Το να κάνεις σχέδια και να περιμένεις μόνο από αυτά ευτυχία, είναι σαν να προσπαθείς να κολυμπήσεις ενάντια στο ρεύμα.

Βεβαίως, ο εγκέφαλος τρέχει πιο γρήγορα από την ικανότητά του να αποτυπώσει τις ιδέες μέσω πληκτρολόγησης, και έτσι παραλίγο να ξεχάσω την ιστορία της Σεμέλης. Η Σεμέλη, πριγκίπισσα της Θήβας και ο Δίας ερωτεύονται, την κλέβει πριν αυτή παντρευτεί και την βάζει κάπου να την φυλάνε δράκοι και να μπορεί να την επισκέπτεται μόνο αυτός. Η Ήρα προφανώς τα παίρνει, και μετά από δολοπλοκίες πείθει την Σεμέλη να ζητήσει από τον Δία να της φανερωθεί με την θεϊκή του μορφή. Η άτυχη τον βάζει να ορκιστεί στα νερά της Στύγας (που δείχνει ότι οι θεοί δεν ήταν παντοδύναμοι στην αρχαία Ελλάδα), να της κάνει ότι χατήρι του ζητήσει, και αυτός το ορκίζεται. Έτσι της φανερώνει τον πραγματικό του εαυτό και αυτή πεθαίνει.

Καθότι ο εγκέφαλος έχει μια τάση να συνδέει ότι βλέπει σε δικές του ιστορίες, αυτό μου θύμισε ένα ποίημα που είχα γράψει παλιότερα, όταν μια σύντομη σχέση δεν πέτυχε, και θα μου άρεσε να μπορέσω να πιστέψω ότι παρουσιάζει την ιστορία όλων των σχέσεών μου, κάπως συμβολικά. Είναι ο έρωτας μέχρι την ανακάλυψη του άλλου και την βαρεμάρα ίσως.

*το 2008, ως κομπάρσος, μαζί με τον Σκιόφατσα, στην Κάρμεν, στο γαλλικό Ινστιτούτο, κουβαλάγαμε τον νεκρό ~~τόφαλο~~ τορεαδόρ, όταν αυτός πέθανε. Δε πέθανε πραγματικά, ούτε ήταν πραγματικά τορεαδόρ: τενόρος ήταν, που έπαιζε τον ρόλο του τορεαδόρ και προσποιούνταν ότι πέθανε. Επίσης ήταν υπέρβαρος για τοραδόρ.

Nyan Cat Explained

2011-11-27T21:23:00.001+02:00

Nyan Cat:

the wikipedia explanation.

Finality.

2011-11-27T11:16:00.003+02:00

Quick aside: I find this post to be a bit of a mood dropper. Next one will be a photo essay or something.

________________________________________________________________

Let us talk about finality. A quick internet search gives us those:

Noun:

The fact or impression of being an irreversible ending: "the finality of death".
A tone or manner that indicates that no further comment or argument is possible.

Synonyms:

end

Yes. Finality. This concept that things end, that things begin. I blame our human minds, and their tendency to categorize things, and even more so I blame the movies and books and stories, that are ment to inspire us to the way the world works. (Exception to this rule, up to a point: Cedric Klapish's works) Yet the image of the world they paint is incorrect. I can see its fallacies, yet I cannot disengage myself from this belief that things are finite, things are distinct, and that for one event to start another one has to end.

I recently read "The Grand Design", by S.Hawkins. That is to say I recently refreshed my memory of physics, and shattered a -thankfully- few misconceptions on the way things work. There is no definitive past, only likely pasts he says. Yet, I stumble back upon my posts, proofs, I hope of my past mental states. I have not changed in the last 5 years. There has been no end to the lack of self-confidence interlaced with boots of megalomania. No more meaning than before, no less-self abuse, no more happiness. I still hunt a dream and not a reality. I still wish for things to be like books. Each time I mentally comprehend that the world does not subscribe to "Save the Cat", yet each time I fervently wish it to did so. There is no finality there.

There is no finality in the world of love either.

This need for finality, is never met. Even death, is not a complete finality, since ripples of our actions, decisions, dreams and hopes propagate in the 10 dimensions forever. We are interconnected, for ever. And yet, we are but probability waves, changing our values to suit the most likely past of an unobservable future.

From my mystical raving I know this. Whenever I felt something in the past, from suicidal, to love, from depressed to overexcited, I felt it truly at that point in time, and lived with its presence overwhelming me. Whatever this feelings intensity might seem now, whatever the reasons behind each one of them were, I cannot deny them, I cannot delude myself into thinking it was all a dream. I still believe I was true at each point in time. I now have, once more, to accept that the intensities I have lived are not the end of my life, and that they lay in the past. There is no end to them, since they will travel forever within me. There is no finality. I will carry my life to the grave and yet my actions, even without an observer, will carry on.

Κοινικός.

2011-11-21T16:28:00.006+02:00

Ναι. Ξέρω. Κανονικά γράφεται κυνικός. Από τον Διογένη. Τελευταία βρήκα ότι τόσο η αρχαία έννοια του ''κυνικού'', του ''δαγκώνω τους φίλους μου για να διορθωθούν'', όσο και η μοντέρνα ''πιστεύω ότι ο κόσμος κινείται με πλήρως εγωιστικά κριτήρια/ δεν πιστεύω πως υπάρχει Αϊ Βασίλης'', δε μου αρέσουν πλέον. Θέλω να τις ενώσω με την ιδέα του κοινού.

Γιατί τελικά μετά από τα τελευταία χρόνια ζωής μου θέλω να πιστεύω ότι αρχίζω να χάνω τη πίστη μου στην αξία της μοναδικότητας. Σίγουρα ο κάθε ένας μας είναι μοναδικός. Και ταυτόχρονα, η πορεία μας είναι τόσο προβλέψιμη. Γεννιόμαστε, πιστεύουμε, αμφιταλαντευόμαστε, πεθαίνουμε. Σαν πεταλούδες του Λόρεντζ, όλοι με διαφορετική τροχιά γύρω από τους ίδιους ατράκτορες της ζωής.

Αν και δε μοιραζόμαστε την ίδια τροχιά, περνάμε κοντά από τις ίδιες καταστάσεις. Ποιος μπορεί να ξεφύγει από τον έρωτα; Ποιας οι γονείς είναι αθάνατοι; Πόσοι δεν έψαξαν για νόημα; Ήμαστε τόσο κοινοί και ίδιοι, και όμως με τις λεπτές διαφορές μας.

Κανένα δάκρυ δεν είναι ίδιο, κανένα χαμόγελο απαράλλαχτο, αλλά η ιστορία μας είναι πάντα η ίδια, με άλλα προσωπία και ατάκες, ίσως. Κωμωδίες, τραγωδίες. Ζωές.

Είμαι κοινικός, ένας κυνικός χωρίς πίκρα.

You want emotion. Let's fucking do this.

2011-11-20T00:51:00.005+02:00

You really want me to break the mask? Crap. I love swearing, bitch. Yeah. It is a "I have a beast inside me" bollocky nerd rage. Yeah. I was always far too articulate, too sensitive. Hell I live life in my brain and try to match experiences and fucking make them fit inside romantic ideals. Sad nooz bro. Life ain't any of diz shits. You wanna to be Unique? How many times have you seen fight club you looser? Over 50. Get used to its things that vibrate in your soul. You are NOT a god-damned unique snowflake. You are the all consuming all enveloping crap of the world. Heh, and you think about making a scientific joke at that statement. Well go on sissyboy, tell them about how 90% of the surface of Europe is made of phytoplankton poop and carcasses. Happy now? 30 odd idiots you call friends will read this. You might even alienate half of them with this post. So what? All life on the net. 90% of your life is made from digital crap. And what is this post all about? More crapping. Well shit. I want to punch, I want to fuck to hard rock music and to feel primal. Got bored with all this. Cause beneath it all we're just fucking monkeys with shoes.

People only use 10% of their brains.

2011-11-16T13:11:00.009+02:00

Yeah. I want to punch every single person that says that. Because it is not a complete fallacy, but the way it is used and what it implies annoys me.

So first lets us consider the brain.

What does your brain contain? Hundreds of specialized areas, each containing neurons specialized in specific tasks. Different areas of the brain are used for different reasons. So unless you need to make love to a person you hate while looking at a person you love, listen to music, smell the flowers, skip around, calculate the 3-step moving average of a time series, recite a poem, chew an apple, sense every muscle of your body, and keep track of your orientation since you are doing these things inside a moving van; unless you are doing all of that, at the same time, you will rarely have more than 10% of your brain-mass showing signs of activity at the same time.

But: your brain does tend to overload during R.E.M. and the activity gets to percentages over 10%. So the statement has a problem. Is this 10% an average percentile we are interested in?

Let us assume it is an average percentile. Why on earth would we want to, on average, use more of our brain? The aditional active areas will not change their specialization! What good is it to me to use the part of my brain that flaps my arms when I am trying to read a book? Not good at all, that is the kind of good it is.

However I am not against having the people who are using this argument actually get a 20% increase of brain-mass activity! Because if they do, this is what is going to happen: More areas in the brain will be working, consuming huge amounts of energy, and transforming a great deal of it into heat. This heat will then melt their brains, and we will be left with fewer people who repeat this stupid phrase.

Cogito cum XXX% caput meum, ergo liquefactus sum.

The fine line in the sand.

2011-11-14T12:43:00.005+02:00

I always liked the expression "drawing a line in the sand".

It holds in it both the beauty of an adamant decision to not cross over some self-impossed limit in your efforts to compromise and change, yet, at the same time is one of the most unstable kind of lines you can draw. The winds of change will blow on it and it will be lost in the past. And then you are stranded on the beach, with sand getting blown by the wind into your eyes, nose, mouth and ears, and you are unsure again. Unsure of what you can give and where you need to stop, you cannot decide where you need to stand, and you are spitting mud due to all this sand. Recently I found the solution to this.

I fancy this solution to be both simple and elegant: just burn the line you drew, melt it down to glass, then you can always know where you are, and bloody motes of sand will not intrude into your bloody face.

That is why I shall henceforth be seen on beaches with a pointy stick to mark my lines, and a flamethrower to anchor them forever. Or at least until some kid comes and breaks the glass line. I should also take a baseball bat to hunt down kids that want to break the glass. I think all that will give me a cool appeal on the beaches this summer.

Πολεμικές Τέχνες

2011-11-10T22:41:00.000+02:00

Αρκετοί από εσάς θα ξέρουν ότι ασχολούμαι από την πιο τρυφερή μου ηλικία με την κορεάτικη πολεμική τέχνη Tang Soo Do. (Ανεπίσημες πηγές υποστηρίζουν ότι άρχισα να εκπαιδεύομαι στην ηλικία των 2 εβδομάδων κύησης. Η επίσημη αρχή –η μητέρα μου- δεν έχει σχολιάσει το ζήτημα, αν και λεει χαρακτηριστικά: «κλοτσούσε πολύ...».)

Αλλά ας αφήσουμε αυτές τις λεπτομέρειες να κείτονται, και ας ασχοληθούμε με το ζήτημα μας:

Πολεμικές Τέχνες. Λόγοι να ασχοληθεί κανείς με αυτές. Θα αφήσω πρώτα να σχολιάσει ο μάστερ Μπάμπης Ρούκας (ευχαριστώ την Razz για το ντοκουμέντο):

Οι πολεμικές τέχνες πρέπει να είναι τέχνες. Δυστυχώς η μετάβαση της γνώσης τους στην Ευρώπη είχε μια τάση να τις μετατρέψει σε κάτι αρκετά αρτηριοσκληραμένο, κάτι που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Πολλές τέχνες τείνουν να είναι σύνολο τεχνικών οι οποίες δεν αντιστοιχούν ούτε στην αυτογνωσία του σώματος ούτε στην σωστή άμυνα. Απ' όταν έφτασα στο Παρίσι έχω αρχίσει μια άλλη πολεμική τέχνη, το Harada Shotokaï-do. Οι κινήσεις είναι οι ίδιες. Αλλά πραγματικά το σώμα λειτουργελι αλλιώς, το πνεύμα λειτουργεί αλλιώς. Δε υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό, όπως μας έλεγε ο ιδρυτής, αλλά το σώμα είναι μια μηχανή που έχουμε μάθει να τη χειριζόμαστε λάθος με τα χρόνια.

Ο πραγματικός λόγος λοιπόν να ασχοληθεί κανείς με τις πολεμικές τέχνες δεν είναι για ασφάλεια, γιατί το να δώσεις τα λεφτά σου, το να μη μπλέκεις σε περίεργες καταστάεις και το να τρέχεις προστατεύουν καλύτερα. Όχι. Άμα θέλετε να μάθετε το σώμα σας και πως να το τοποθετήστε με πρόθεση στον χώρο αντί απλά να βρίσκεστε εκεί, τότε σας συνιστώ τις πολεμικές τέχνες. Το κόλπο είναι να βρείτε τέχνες, πράγμα σπάνιο.

Δεν υπάρχουν όνειρα εδώ.

2011-11-07T08:25:00.001+02:00

Υπήρχε ένας δρόμος γεμάτος σκέψεις και λουλούδια, που έφευγε από το χωριό μας. Και οι άνθρωποι που τον επερπατούσαν, γίνονταν μεγάλοι, θεριά και Θεοί. Μα δεν τον περπατούσαν όλοι.

Όσοι είχαν δάκρυα κρατημένα μέσα τους, κοιτούσαν τους άλλους να φεύγουν. Τους κοιτάγανε να φεύγουν και κλαίγανε πικρά. Έτσι σταδιακά οι καρδιές τους αδειάζανε, και γινόντουσαν κι αυτοί θεριά και Θεοί.

Θεριά και Θεοί που παίρνουν την ρότα.

Μα φύγανε όλοι και έμεινε μονάχο ένα παιδί να κοιτάει το γρασίδι. Τα λουλούδια πατημένα και οι ιδέες ξεφτισμένες και το δάκρυ κλειστό κι ασυμπίεστο.

Που πας παλικάρι, ρωτούσε τον καθρέφτη, ο δρόμος που κοιτούσες είναι πλέον πικρός.

Και τις πόρτες ανοίγει, να κάνουνε ρεύμα και ήχο και να θυμίσουνε χρόνια ξεχασμένα, λεβάντες ξεθωριασμένες να προσπαθήσουνε να φοβίσουνε έναν βαριεστημένο σκόρο.

Ο δρόμος με τα πατημένα λουλούδια και τις κατακερματισμένες ιδέες άδειασε και φύτρωσε και δέντρωσε.

Το παιδί μεγάλωσε και βρήκε το δικό του δρόμο.

Και το χωριό έρημο. Δεν υπάρχουν όνειρα εδώ.

The end, part final.

2011-11-05T02:10:00.006+02:00

I have been in love with you, on and off for over 7 years. You are amazing. Really. I love the fact you know what you want, I love the fact that you care and profoundly, sincerely want to make a difference, to make things better. But we grew. We grew apart, we grew into different persons, and we still are not over growing. Stasis = death, and this whole thing was stasis. You got bored, you lost your flame, and I got tired of trying to rekindle it, and force you open. Long distance without a clearly defined future cannot work out. Yet I was still in love, but more so with a memory than with a person. I was in a relationship with who you were, not with who you had progressively become. I tried to preserve the memory of when you loved me, for I'd never received a love more powerful. Yet you were no longer in love. Daily I clung to you, then when we first broke for real, tried to attach myself to you again while simultaneously trying to prepare myself for a second break up. That was unfair on my part. Truly. But I really wanted to try. I was really still in love with you. And at the same time I opened my eyes and saw that you were not. And that made me into two persons inhabiting one body. The deluded and scared one, and the concious one. Then we broke again, but I was not ready, once more. I still was in love with you, and you still loved me and tried again under my pressure. Third time was not the charm, though.

Thank you for all your love and support. Thank you for all the times that you hugged me, that you kissed me truly. Thank you for womanning up and doing what I should have done to spare you the emptiness that now lies between us. Thank you for helping me grow up. In most ways you did it well. You helped me, you loved me and I loved you back for this. I want to be there for you if you ever need me. But we are no longer in love, and you do no longer need me. It has been quite some time since you last needed me. I am sorry for some of my actions, but I did them because I could not do anything else. And although I am sad, this time, I am ready. You are free. Have fun, and try to enjoy life to the maximum. You deserve the best, and, since you do not know how to compromise, you will not get something else than what you deserve.

This is the end. But. As they say:

Every end is a new beginning.

Shifting sands.

2011-10-31T14:28:00.003+02:00

The sun is high and the air is hot, and the sands of time just pass me by. I try to hold them, each grain a memory, each memory a treasure, yet more come and pile up and fill my mind and now are escaping, slipping out of my grasp. And still more come, and engulf me. I am surrounded by a yellow mountain of motes of sand, each more minute than the other. And the wind blows and I loose some, and longingly I start to find them again. Yet they are no where to be found. A new dune rises before me, engulfs me and turns me to motes of sand, itself to be lost by other forgetful dreamers, who will also fall to this tragic fate. And in the end, time itself will sift the sands, and below it all find its ancient bed. It will rest its ageless body and sleep, gifting Morpheas, the Sandman, the memory dust he has grounded us into.

The locked bridge.

2011-10-25T09:16:00.000+03:00

There is a bridge, over the greenish river, that is full of forgotten locks.
The couples, being romantic, put them there, by the Notre dame,
and to the river they throw the key.

There are locks that are ornate,
There are plastic bags that degrade and are fast away.
Tokens of one night stands, or improvisations made in haste.

Yet the true romantics are the ones that never loose hope.

Sadly, the municipality cuts the lock away, and this is one of the main reason of the increased rates of divorces in the world. Or at least I would like it to be.

____________________________________

So why on Earth this does not annoy me as "modern art" does? No fraking idea.

The Rumor Killer.

2011-10-24T16:51:00.000+03:00

The small alley was illuminated by a defective neon light. The air was dry, after a long heated day. The two shapes reached their rendez-vous point. They nervously glanced around, but did not see me. They started slowly. Salutations. Facts.

Man1. "Hey."

Man2. "Hey man."

Man1."Hot day, eh?"

Man2."Yeah. I must have lost 20 litters of sweat today."

Man1."Heh, you do seem to have lost half your weight."

They had moved up to casual exageration. But I withstood it, and waited. If I was right they would not stay so low. These were no simple gossipers.

Man1. "Anyhow. I was down town. I heared the government is about to default."

Man2. "Really? I will have to tell it to my people. Investing here would be bad then."

There it was. I had it on tape. No reason to hide any more. As the second man was reaching for his mobile phone, I knew the rumor had infected him. He was either going to call, or, worse, tweet about this. I fell from the balcony I was standing on. His finger never reached the green "tweet" button, as I severed his hand from his body. The first man was about to turn and leave, that empty stare of a used vessel upon his eyes, retreating back to his home, not knowing of the infection it had spread. He stared uncomprehensively at the hand laying on the floor, at the fountain of blood errupting from the second man's bloody stump, at the double headed axe in my hands. These were the last images he got. The other man let go of his stump and tried to reach his phone, and complete his tweeting before he met his doom. I was faster.

The neon light still flickered around me. The air was still dry, albeit the floor was soaked with blood. I knew the hunt for rumors, was still begining.

-When I was twelve, my parrents put their economies where the government had spread rumors they needed to: in the stock market. These Rumors of money led us to poverty and to the eventual death of father, and the hospitalisation of my mother in an asylum. I then took it upon myself to train my brain to resist this verbal infection of the brain. I studied hard, day and night, only taking time away to visit my now deranged mother. Once immune to the Rumors, I chose to try and ignore this tragic past. I did this for the sake of my mother's demand on the sole moment of clarity she had in 7 years. I started working, integrating myself as best as I could in a ill-faring society. Everyone had the virus to a lesser extent. But I ignored it. And for a while, I thought I was happy.

Enter 2010. The rumors hit again. They hit on my country's economy. Again. Spreads rose, and budget cuts started again. And when you cut budgets, you first take from the defenceless. The Asylum workers where my mother was kept were fired. Durring her transfer to another mental institution, she suffered withdrawal from her pills and died. That was one more people that Rumors had taken from me. Well. I have nothing more to loose any more. Since then I realised my true calling. Revenge. I became: THE RUMOR KILLER!

State Accountant by day, Masked vigilante with a double headed axe in the Night. Beheading trolls on the net by day, economic gossipers by night. This message goes to you Rumors. The game is On.

_________________________________

I hope you enjoyed this character. Rumor has it that - oh no, please please don't arrrghjkslcv w kl

Tale of the empty path.

2011-10-17T18:36:00.003+03:00

There is a path to happiness, a path straight and un-fraught by peril.

There are no distractions on this path, just happiness, a perpetual bliss.

The sun shines on the path, and the clouds make nice contrasts on it, so you do not get burned.

Dust does not settle upon its cobbles, and the air is always fresh.

The ground is flat, the blades of grass soft on the edges of the path.

Neither mountain nor crevasse, would obstruct your way.

Yet it is an empty path. For no one walks it.

This path to happiness without contrast is boring.

From the thousands of paths surrounding it everyone diverges.

They all chose adjacent paths and try to remain within sight of this one. All want to reach this Happiness, yet the boredom is their bane. They walk away for variance, and climb and fall off mountains. They get lost and go to misery, but always retrace their steps to find the empty path, from it, again, to walk away.

And the straight path to happiness has stayed there alone, un-trodden upon, yet in its loneliness remain our guiding line, for we never try too far to stray.

Καλύτερα να τον βαφτίζανε Τζίμι.

2011-10-10T23:54:00.005+03:00

Anastenazontas said:

άρχισα να χαζεύω πάλι Gordon Ramsey
guilty pleasure: found

Anastenazontas' unamed friend said:

Έλα δηλαδή, έχεις guilty pleasure????

Anastenazontas said:

κοιτάω Gordon Ramsey

αλλά δε νιώθω guilt να σου πω την αλήθεια

Anastenazontas' unamed friend said:

ποιο??

the f word?

hell's kitchen??

kitchen nightmares

Anastenazontas said:

το τελευταίο.

και μάλιστα το κοιτάω ενώ τρώω

πόσο πιο στημένο να το κάνουν;

Anastenazontas' unamed friend said:

Στην Ελλάδα πάντως ξέρεις ότι ήταν ΟΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑ στημένα

έχω συνάδελφους που κάναν extraτζιδικα στο "Εφιάλτης στην κουζίνα"

Anastenazontas said:

υπήρχε και στην Ελλάδα;

χαχαχαχ

μάλιστα

γιατί όχι

Anastenazontas' unamed friend said:

Με τον Εκτορα Μποτρινι

Anastenazontas said:

είναι φτηνό να το παράγεις σαν εκπομπή

Anastenazontas' unamed friend said:

Έχεις χάσει επεισόδια

Anastenazontas said:

Όπα. Γιατί;

Γιατί του το κάνανε αυτό οι γονείς του;

Γιατί Έκτορα Μποτρίνι;

τι θέλανε να γίνει;

ψυχοπαθής δολοφόνος;

σεξουαλικά διεστραμμένος βιαστής κουταβιών;

τι περιμένανε; τι σκεφτόντουσαν;

χάσανε κάποιο στοίχημα;

Anastenazontas' unamed friend said:

από το Ιόνιο γαρ

τι περίμενες να λέγεται?

Στέφανος?

Anastenazontas said:

το όνομα σπασμένη καπότα είναι λιγότερο χάλια

Anastenazontas' unamed friend said:

Εκτορας, Πάτροκλος, Διόνυσιος

Το ίδιο και αν λεγόταν Πρόωρος Χαμός

Anastenazontas said:

γιατί τουλάχιστον ξέρεις ότι σε μισούνε

ενώ με το όνομα που έχεις νομίζεις ότι είσαι φυσιολογικός και με το καιρό παραμορφώνεσαι από τις συνεχείς επικλήσεις στους αρχαίους έξω από τον κόσμο όταν κάποιος τονίζει λίγο λάθος το όνομά σου

όχι, μη με κρατάς

γιατί πρέπει κάποιος να τα πει εδώ μέσα

Anastenazontas' unamed friend said:

Περίμενε λίγο [υπέρτατε φίλε μου ώ θαυμαστέ Anastenazontas], γιατί έχω πρόβλημα με [την μηχανοκίνητη προβοσκίδα ] ενός φίλου.

Να τα πούμε αύριο?

Anastenazontas said:

έχουμε γίνει όλοι ονοματολόγοι και βαφτίζουμε τα παιδιά μας όπως μας αρέσει

Anastenazontas' unamed friend said:

[Όχι, σοβαρά η μηχανοκίνητη προβοσκίδα απέκτησε νοημοσύνη και μπορεί να καταστρέψει το σύμπαν, πρέπει να την κάνω!]

Anastenazontas said:

Καλά να τα πούμε άλλη στιγμή

χαιρετισμούς στον [όνομα κοινού φίλου, ιδιοκτήτη της μηχανοκίνητης προβοσκίδας και ενός πουλόβερ]

Anastenazontas' unamed friend said:

άμα κατορθώσει να [με βοηθήσει να σώσουμε τον κόσμο από την μηχανοκίνητη προβοσκίδα] θα του δώσω

Anastenazontas said:

οκ

με αυτά και με αυτά

σε αφήνω.

για άλλα μέρη

εξωτικά

με ξωτικά

τα οποία βλέπουμε

γιατί το φορτίο του πειρατικού με το οποίο σαλπάραμε για τα εξωτικά μέρη

το έχουμε καπνίσει

αλήθεια πως λέγεται το πειρατικό αυτό;

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Κάπου εκεί ο κόσμος καταστράφηκε από μια μηχανοκίνητη προβοσκίδα

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Μοντέρνα ''Τέχνη''

2011-10-03T15:35:00.007+03:00

Είναι κάτι που, απ´ότι φαίνεται με κυνηγάει και με στοιχειώνει. Η μοντέρνα ''τέχνη''.

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα μοντέρνας τέχνης, το ουρητήριο του Marcel Duchamp :

(για εκτενή ανάλυση επί του ουρητήριου, κλικ στην εικόνα)

Αυτό, δηλώνουν οι οπαδοί του Duchamp, είναι τέχνη. Ναι. Γιατί η μοντέρνα ''τέχνη'', δεν βρίσκεται εντός του αντικειμένου της αλλά των συνθηκών που της έδωσαν υπόσταση, που την έφεραν στην δημιουργία της.

Και αντιλέγω. Έστω ότι μετά από 200 χρόνια, κατά τα οποία υπήρξαν πόλεμοι καταστροφές και τα συναφή, ένας αρχαιολόγος βρίσκει αυτό το ''έργο τέχνης''. Πως θα καταλάβει ότι κρατάει στα χέρια του κάτι ου το -θεωρούμε- θεωρούΝε μερικοί τέχνη;

Παραδείγματα βρίθουν: αρκεί κανείς να περπατήσει 2 λεπτά στη Σουηδία, θα βρεθεί αντιμέτωπος με κάτι το μοντέρνο. Στο Παρίσι και σε όλο τον κόσμο μουσεία ολόκληρα αφιερωμένα σε σταγόνες παγωμένης μπογιάς, σε δωμάτια άδεια πέρα από τεράστια γράμματα φτιαγμένα από νέον, που γράφουν «No Image Yet», σε φώτοηχητικά συγκροτήματα που προσπαθούν να προκαλέσουν κρίσεις επιληψίας.

Σε κάποιους ανθρώπους φαίνεται ότι αρέσουν, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο. Αλλά η μοντέρνα τέχνη, δυστυχώς άμα δε βρεθεί κάποιος να σου την εξηγήσει, δε μπορείς να την καταλάβεις. Και ακόμα και αν μπορείς, συνήθως είναι τόσο τραγικά επηρεασμένη από νεοπλουτισμικές αντιλήψεις, από ημιμαθείς καλλιτέχνες με τεράστιο εγώ, που δεν συνάπτει με τον κοινό θνητό.

Και είναι κακό αυτό; Είναι κακό να βάζει κανείς τεράστια ουρητήρια και ατμομηχανές που πιτσιλάνε τους περαστικούς με νερό, επειδή μόνο λίγοι κάνουν ότι τα καταλαβαίνουν και τα εκτιμάνε, για να αποκτήσουν ένα στάτους και ακόμα λιγότεροι τα αντιλαμβάνονται και τα εκτιμάνε πραγματικά; Είναι κακό που για να μπορέσει ένας καλλιτέχνης να κάνει κάτι καινοτόμο έχει την τάση να κάνει τέχνη την οποία κανείς δεν αντιλαμβάνεται;

ΝΑΙ! ΕΊΝΑΙ ΚΑΚΌ! Από οικονομικής άποψης, όπου ξοδεύονται άπειρα λεφτά για πράγματα που πολλές φορές ασχημαίνουν τον κόσμο χωρίς να προσφέρουν με αυτήν την ασχήμια κάποιον αναλογισμό όπως αυτόν που προσφέρει η Γκουέρνικα, ας πούμε. Γιατί επιβάλει άσχημα πράγματα στη μέση του πουθενά, τα οποία δε συμβαδίζουν με καμία αισθητική που διδαχτήκαμε.

ΑΛΛΆ ΚΥΡΊΩΣ, ΠΡΟΠΑΝΤΏΣ, ΠΡΙΝ ΑΠΌ ΌΛΑ: ΓΙΑΤΊ ΕΊΝΑΙ ΣΤΟ 97% ΠΡΟΣΒΛΙΤΙΚΉ ΣΤΗΝ ΑΙΣΘΗΤΙΚΉ ΜΟΥ.

Γιατί να ΠΡΈΠΕΙ να έχω διαβάσει και γνωρίσει τα 8 πιο άγνωστα έργα του Σαλβαντόρ Νταλί, να έχω δει την ταινία Παρασκευή και 13, και να ξέρω την χρονιά που ανακαλύφτηκε το ραδιόφωνο για να καταλάβω αυτήν τεράστια κουράδα που μου έχεις βάλει στη μέση της πλατείας; Και πες ότι το κατάλαβα. Χάρηκες; Παραμένει μια τεράστια κουράδα στη μέση της πλατείας. Και θα την βλέπω για μήνες επί μήνες επί μήνες, μέχρι που μια μέρα θα μου την βιδώσει και θα την τεμαχίσω με ηλεκτρικό πριόνι και θα την κονιορτοποιήσω, έπειτα και θα έρθω να σε βρω, εσένα και τους δημοτικούς συμβούλους που ψηφίσατε να ξοδευτούν ΈΤΣΙ τα λεφτά του Δήμου ΜΟΥ, και θα σας βάλω να φάτε τα ρινίσματα. Και όπου φάτε εννοώ κάτι πολύ πιο επίπονο.

Αυτά τα ολίγα σχετικά με το αντίστοιχο του ροκοκό μπαρόκ της δεύτερης χιλιετίας.

Τα νετρίνα και ο Einstein.

2011-09-26T13:06:00.011+03:00

Για αρχή, άμα δεν το είχατε ήδη πάρει χαμπάρι, το κείμενο αυτό ασχολείται με τα νετρίνα που εντόπισαν, σε συνεργασία με το CERN στο εργαστήριο OPERA της Ιταλίας, τα οποία παρανόμησαν υπερβαίνοντας το ανώτερο επιτρεπτό όριο ταχύτητας των 299792458 μέτρων το δευτερόλεπτο (ταχύτητα του φωτός). Έπειτα από αρνητικό αλκοτέστ, αφέθηκαν ελεύθερα με μια προειδοποίηση.

Θα συνεχίσω λίγο τους αστεϊσμούς. Η πρώτη φορά που άκουσα για το πρόγραμμα OPERA ήταν για τον πραγματικό σκοπό του πειράματος: να εντοπίσουν την στιγμή που τα νέτρινα αλλάζουν τύπο. Αυτό ήταν λίγο καιρό αφότου δω τον Ιρλανδό κωμικό Dara O'Brian να καυτηριάζει την ταινία 2012.

Πώς τα πηγαίνατε με την φυσική;

Πόσοι από εσάς ξέρουν τι σημαίνει ακριβώς η απλή εξίσωση E=mc² ; Τα νέτρινα τα είχατε ξανακούσει; Ξέρετε τι είναι; Πόσες βασικές δυνάμεις έχουν παρατηρηθεί στο σύμπαν μας; (4)

Ωραία. Όσοι δεν ξέρατε, αλλά ενδιαφέρεστε για το θέμα, διαβάσατε τα νέα από τις ειδήσεις ή το ακούσατε στην τηλεόραση. Δυστυχώς για άλλο ένα θέμα στις μέρες μας, η πληροφορία ήρθε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και σε πολλές περιπτώσεις ήταν διαστρεβλωμένο για μεγαλύτερη δραματικότητα και κατά συνέπεια μεγαλύτερη ακρόαση.

Το βασικό μήνυμα των επιστημόνων ήταν: το τσεκάραμε επί 6 μήνες, το δουλεύουμε επί 3 χρόνια, δεν καταλαβαίνουμε γιατί και πώς συμβαίνει αυτό το πράγμα. Και μιλάμε για άτομα τα οποία ανήκουν σε έναν από τους ελάχιστους πλέον συνδυασμούς οργανισμών που πραγματικά δέχονται Επιστήμονες, ή τουλάχιστον ό,τι πιο κοντινό σε αυτό, με όσο πιο πλήρη γνώση των σύγχρονων θεωριών θεωρητικής φυσικής γίνεται.

Τα περισσότερα ΜΜΕ περάσανε ιδέες που πλησιάζουν έως συμπίπτουν γενικά με την ιδέα: «Η θεωρία του Einstein καταρρίφθηκε!».

**Παρένθεση**

Πριν προχωρήσω:

Ναι. Σίγουρα δεν ήμαστε σίγουροι για το πώς ακριβώς λειτουργεί στο υποατομικό επίπεδο η σχετικότητα και διάφοροι άλλοι παράμετροι. Αλλά θεωρίες υπήρχαν και υπάρχουν για να το εξηγήσουν και με βάση την ντετερμινιστική αρχή μας δίνουν την κοντινότερη και λογικότερη εξήγηση για τα φυσικά φαινόμενα.

Αν δε υπάγετε την σκέψη σας στη σχέση αιτίας - αποτελέσματος, τότε δεν σας ενδιαφέρει γενικά όλο αυτό το κείμενο σχετικά με μια ανακάλυψη που προέρχεται από άτομα που ακολουθούνε αυτήν την λογική. Και άμα είστε από αυτά τα άτομα και χαίρεστε με τα νέα λέγοντας ότι «χα! η επιστήμη δεν τα ξέρει όλα», τότε δύο πράγματα συμβαίνουν:

α) Ναι, η επιστήμη δεν τα ξέρει όλα, γιατί άμα τα ήξερε θα είχε σταματήσει να τα ψάχνει. Αλλά βασίζεται σε παρατηρήσεις, επαναλαμβανόμενα πειράματα, κανόνες και έρευνα για να εγκαθιδρύσει την κοσμοθεωρία της και δε διαλέγει απλώς τον τρόπο αντίληψης που τη βολεύει ή την καθησυχάζει περισσότερο.

β) Με το να χαίρεστε με το γεγονός ότι ο Einstein είχε άδικο και να λέτε άρα η επιστήμη δε τα ξέρει όλα, χρησιμοποιείτε ντετερμινισμό.

**Τέλος Παρένθεσης**

Ωραία. Ας επιστρέψω σε αυτό που έλεγα. Και ας κάνω την εξής ερώτηση:
Ισχύουν οι νόμοι του Νεύτωνα;

Για τους περισσότερους από εμάς και χοντρικά, καθότι δεν κινούμαστε με ταχύτητες κοντινές του φωτός και δεν έχουμε διακριτικές ικανότητες της τάξης του nanosecond, οι νόμοι του Νεύτωνα, μας δεσμεύουν όσο και η έλξη της βαρύτητας. Οι νόμοι του Νεύτωνα καταρρίπτονται βεβαίως με το που θα ασχοληθούμε με τη σχετικότητα, το χωροχρόνο, τα βαρυτικά πεδία και τις κινήσεις σε υποατομικό επίπεδο. Η θεωρία του Einstein δεν καταρρίπτει τη θεωρία του Νεύτωνα, την επεκτείνει.

Αντίστοιχα, η θεωρία της σχετικότητας του Einstein, είναι μια θεωρία η οποία ισχύει όσο ασχολούμαστε με φωτόνια και υποατομικά σωματίδια και την κίνησή τους στον τετραδιάστατο χώρο. Με το που προσθέσουμε τις, θεμελιώδεις στις θεωρίες των υπερχορδών, επιπλέον διαστάσεις, τότε έχουμε ένα πρόβλημα.

Τίποτα το καινούργιο εδώ, αυτό το υποθέταμε εδώ και καιρό. Απλά τώρα έχουμε μια απτή απόδειξη και δεν καταφέρνουμε να δούμε ποια θεωρία από τις υπόλοιπες θα καταφέρει να επεκτείνει τη σχετικότητα και να είναι πιστή στις παρατηρήσεις των πειραμάτων.

Πόσο μας επηρεάζει σαν ανθρώπους; Πέρα από την ικανοποίηση που νιώθουμε ότι ερευνούμε για την κατανόηση του κόσμου, στοιχείο ενδογενές του ανθρώπινου είδους, δε νομίζω πως μπορεί να μας επηρεάσει και πάρα πολύ στην καθημερινότητά μας. Άμα δε φτάνουμε στις μέρες μας στο λύκειο μέχρι τη θεωρία της σχετικότητας, πιθανότατα ελάχιστοι άνθρωποι θα φτάσουν στα επόμενα χρόνια στην κατανόηση της σημασίας της ανακάλυψης αυτής. Αλλά ελπίζω πως οι άνθρωποι του μέλλοντος θα έχουν την ευκαιρία να αντλήσουν επιπλέον γνώση και κατανόηση του περιβάλλοντός τους χάρη σε αυτό.

Προσωπικά εντυπωσιάζομαι πολύ παραπάνω με τα μη ευρείας κοινοποίησης νέα σχετικά με τα σωματίδια σε κβαντικό συγχρονισμό, όποτε τα πετυχαίνω.

Και για να σας αφήσω, άλλο ένα geek αστείο:

Ο μπάρμαν λέει «Δεν δεχόμαστε σωματίδια με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός εδώ μέσα». Ένα νέτρινο μπαίνει στο μπαρ.

2011-09-23T11:03:00.002+03:00

Ok: thoughts. I did the right thing. Still, the picture is not as clear as I would like it to be. Or actually it is clear, but the picture is not the one I want to face.

A pity. As the stones said: you can't always get what you want.

And they do go on: but if you try, sometimes you get what you need.

I probably needed this additional wake up call. Like a snooze button.

Now I need to break some habits. Waiting for answers for example. God does it make you feel dependent. It is hard to stop, but I was already doing progress in that direction, and I hope this will push me over the hill.

And if I do not break some habits, I shall break some hobbits. They are easy to break those squishy boring short humanoid failures.

And as I write those lines, I ask myself: Is this a message in a bottle? An indirect way to communicate with you? Is it still more oppression?

Barring in mind you will probably read this is like

Anastenazontas

2011-09-19T16:47:00.004+03:00

Αχ. Αναστεναγμός πολλά βαρύς και όχι.

Πόσο δύσκολο είναι να διώξεις μια συνήθεια όταν το περιβάλλον που σου την προκάλεσε παραμένει αδιάλλακτο;

Πολύ.

Πόσο δύσκολο είναι να κρατήσεις τις σχέσεις σου, φιλικές, ερωτικές, οικογενειακές, όταν τα χιλιόμετρα αριθμούν στις χιλιάδες; Και όταν οι νέοι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι να σε δεχτούν επιδή έχουν ήδη τους δικούς τους ανθρώπους;

Πολύ;

Πόσα χρόνια τώρα κάνω το εξής: βλέπω ένα πρόβλημα, μια κατάσταση. Την αγκαλιάζω με το μυαλό μου, βλέπω περίπου πως θα εξελιχτεί, και για λίγο διάστημα τη σκέφτομαι πάρα πολύ.

Αρπάζομαι, ενθουσιάζομαι, της απομυζώ κάθε ίχνος καινοτομίας, ζω για αυτήν, στο μέλλον της, στις πιθανές εξελίξεις της. Το παρόν δεν είναι παρά κάτι που με περικλείει εμένα και τις σκέψεις μου, σχεδόν σαν εμπόδιο. Πριν κάνω το οτιδήποτε ο εγκέφαλός μου το έχει ήδη σκεφτεί και έχει βρει το πως θεωρεί θα έπρεπε να είναι. Όχι ότι έτσι θα εξελιχτεί. Μάλιστα όταν δεν συμπίπτει η σκέψη μου με την εκτέλεση μου το εκλαμβάνω ως προσωπική αποτυχία και απογοητεύομαι. Αλλά και να πάει όπως θέλω να πάει, ξεχνιέμαι, δεν το ζω, αφού το έχω ήδη ζήσει στο νου μου. Χάνω το ενδιαφέρον μου.

Αυτό ισχύει σε πολλές κατηγορίες:

Από σχέσεις φιλικές, όταν προσπαθώ με το ζόρι να γίνω φίλος με κάποιον, και στην αρχή, μπορεί να έχω καλές τυποποιημένες φράσεις και αστεία, που κερδίζουν τη συμπάθεια, αλλά η φιλίες δε κερδίζονται εύκολα. Θέλουν ζόρι. Θέλουν πραγματική επένδυση.

Από τα αθλήματα, όπου έβλεπα και βλέπω που και πως πρέπει να κινηθεί το σώμα μου σε πολύ καλύτερο επίπεδο απ' ότι αντιδράει αυτό. Αλλά πρέπει να ζήσεις την κάθε κίνηση, και όχι την επόμενη της.

Πόσο δύσκολο μου είναι να αλλάξω;

Πολύ. Αλλά δεν είναι ανέφικτο. Συνεχίζω να αγχώνομαι και να ασχολούμαι με πράγματα μακρινά. Αλλά πλέον όταν με παρατηρώ, το σταματάω.

Πόσες φορές έγραψα ότι μεγαλώνω; πολλές. Και πιστεύω ότι η συνειδητοποίηση αυτή θα είναι τακτική στα επόμενα χρόνια.

'Ααααχ. Αναστεναγμός. Ανακούφισης.

Ψάχνοντας αρχαία στη Σουηδία...

2011-09-05T13:17:00.002+03:00

Αχ βρε Σουηδία. Γιατί βρε χώρα μου μπερδεμένη, θέλεις να επιμένεις ότι έχεις ιστορία;

Αρχαιολογικά μουσεία εδώ και εκεί. Τα περπατάς σε 5 λεπτά, έχοντας δει ακριβώς τα ίδια πράγματα με τα άλλα Σουηδικά αρχαιολογικά μουσεία: δύο τρεις βιτρίνες με δέρματα ζώων, (αρχαία), ένα δύο σπαθιά, κάποια λιγοστά κοσμήματα.

Κάποιες φορές...

2011-08-30T17:56:00.003+03:00

Κάποιες φορές δεν είσαι εσύ που ελέγχεις τον εαυτό σου.
Αντιδράς με τους αυτοματισμούς που έχεις μέσα σου.
Και όταν δεν ελέγχεις συνειδητά τον εαυτό σου,
μπορεί να βρεθείς σε καταστάσεις που το υποσυνείδητο δε γνωρίζει πως να αντιδράσει. Πανικοβάλλεται, και πριν προλάβεις να ξαναπάρεις τον έλεγχο, που τόσο καιρό έχεις χάσει, έχεις κάνει κάτι το οποίο δε περίμενες ότι μπορούσες να είχες κάνει ποτέ.

Και περνάει ο καιρός, αλλά δε σβήνει τα ίχνη των πράξεων σου από το μυαλό σου, ή από το μυαλό των άλλων. Οι αντιδράσεις δυστυχίας τείνουν να είναι αλυσιδωτές. Δύσκολα μπορείς να τους βάλεις φρένο. Κοιτάς να δεις ποιος είσαι, και δε ξέρεις πλέον. Κοιτάς να δεις τις πράξεις σου, και δεν αναγνωρίζεις το άτομο εκείνο. Πώς έγινα έτσι; Γιατί άφησα τον εαυτό μου να γίνει έτσι;

Αλλά οι πράξεις δεν αλλάζουν.

Ήμαστε υπεύθυνοι των πράξεών μας, δυστυχώς. Ακόμα και όταν δράμε με τρόπο ο οποίος δεν συμπίπτει με την αντίληψη που έχουμε για τον εαυτό μας και τον κόσμο, διαλέξαμε να αφήσουμε το υποσυνείδητό μας ελεύθερο, και αβοήθητο. Το διαλέξαμε και το υποσυνείδητο έδρασε σπαστικά. Δυστυχώς, όταν κάποιος είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του, πρέπει να υποστεί τις συνέπειές τους. Άμα δε σου αρέσανε οι πράξεις σου, παλεύεις για να αλλάξεις, και δέχεσαι ότι συνέπειες είναι δίκαιες και μπορείς να αντέξεις. Και προπάντων: ελέγχεις τον εαυτό σου.

I ain't a good guy; or some shitload of negativity.

2011-08-27T02:36:00.000+03:00

That was the real revelation of 2011 for me. I flirted with violence, with nagging, almost with e-stalking. If you had asked me before this year, I would have said I am blameless. Well I would have admitted to some egoism, but after some introspection I am way more flawed than that. I am a petty man, (not to be confused with a pretty woman) avid of recognition, full of neediness and complexes. Even as I supposedly am unveiling my flaws publicly, I am satisfying my craving for attention, and getting a feeling of redemption out this almost empty act.

But redemption does not come easily. And I am not quite sure if I am seeking redemption any more. I know I have been seeking drama, since my youngest age, and to be even more specific melodrama. So I have a happy life here, but still manage to fuck up my mood in order to satisfy a strange cycle of repression and release of endorphins. And I drag people around me into it. And worst of all? I think I have found ways to subconsciously justify these acts. So yeah, I ain't the knight in shiny armour I have been conditioned to want to be by countless child stories, books, and movies. So what? I down beer and tequila and I care not.

My family is 3 persons wide. My friends can be counted on the fingers of two hands, my acquaintances in the hundreds. My country is in deep shite, and I am really thinking of abandoning it. So what? My thesis, which is actually in procrastination, is paid for by the French fraking military. Yeah. Ask me what I will be doing in a year's time, and I have no god-damn idea. And yes, still Atheist. Still not feeling satisfied by life. For all I know in two years I will be paid by petrolium banks to calculate the rate by which we can kill baby seals or other crappy hellish morale-less job. Not the life I thought I had been promised during my childhood. Plus, fun thing, we are alone in life. Well, my friend gin, I grin and envy your luck: you will not be alone for long, you will get to meet beer and tequila in my fucking disturbed stomach.

Fun fact. I lied. I am completely sober. And this fact was not really fun. As I said, melodrama queen. And I do not really feel bad about all these crapload of negativity I just posted out there. I am flawed, so what? I got redeeming qualities. I'm a very interesting guy to be. Knights were boring characters anyway.

Ο Rondon Gamsey και οι Σαρδέλες της Οργής.

2011-08-26T16:14:00.000+03:00

Μια διαδραστική περιπέτεια, για από ένα έως διακόσια εβδομήντα τρία καί ένα τέταρτο άτομα, από τον Omie Jaliver. Χρόνος προετοιμασίας: κυμαινόμενος.

Υλικά:

Ένας αναγνώστης/ αναγνώστρια, κατά προτίμηση φρέσκος/ φρέσκια, με ικανότητες ανάγνωσης και αρίθμησης,
Το παρόν ανάγνωσμα.

Παίρνουμε το παρόν ανάγνωσμα και στο τέλος κάθε παραγράφου μεταπηδάμε στην παράγραφο που είναι αριθμημένη με το νούμερο που αντιστοιχεί στην επιλογή που επιλέξαμε.

Παράγραφος 1: Εισαγωγή στην ανδρίλα.

Ο Rondon Gamsey, μάγειρας γνωστός για την τεστοστερόνη του, την αθυροστομία του, τα εστιατόριά του και το ρητό «άμα δεν έχεις αβοκάντο είσαι αδερφή», δεν ήταν κάποιος που φοβόταν να πει αυτό που σκεφτόταν. Σε ένα εστιατόριο, ενώ έτρωγε, σκέφτηκε «θα ήθελα να είχα στήθος». Το είπε και αμέσως του φέρανε στήθος στρουθροκάμηλου μαριναρισμένο σε χταποδόζουμο και ψιλοκομμένο αβοκάντο (ο σεφ ήξερε ότι αν δεν έβαζε αβοκάντο, ο Rondon θα τον έβγαζε αδερφή). Δυστυχώς ξεχάσανε να ψήσουνε το στήθος στρουθοκαμήλου.

Αν επιθυμείτε να διαβάσετε την αντίδραση του Rondon στο ωμό στήθος (στρουθοκαμήλου) πηγαίνετε στην παράγραφο 5: βρισίδι.

Αν επιθυμείτε να διαβάσετε το τι γίνεται έπειτα πηγαίνετε στην παράγραφο 2: η δοκιμασία της σαρδέλας.

Λέξεις.

2011-08-20T16:02:00.004+03:00

Οι λέξεις έχουν δύναμη. Χωρίς τις λέξεις θα ήμασταν μερικώς απομονωμένοι, ο ένας από τον άλλο. Γιατί, αν και η πραγματική επικοινωνία μπορεί να εκφραστεί και αλλιώς - με μια ματιά, ένα άγγιγμα, ένα χάδι- η καθημερινότητά μας εξαρτάται από συμφωνημένους κώδικες. Και, κατά βάθος, τι άλλο είναι οι λέξεις πέρα από κώδικες;

Εκφράζουν κάτι το οποίο έχουμε προσυμφωνήσει. Συνήθως δεν έχουμε συμμετάσχει ενεργά σε αυτήν τη συμφωνία, γιατί 99% των λέξεων μας προέρχονται και μας ενώνουν με τις προηγούμενες γενιές ανθρώπων. Οι αντιστοιχίες που έχουν οι λέξεις με πράγματα και έννοιες αλλάζουν με τον καιρό, και πολύ συχνά λέξεις χάνονται, αλλάζουν, ή εξελίσσονται. Σχεδόν σαν ζωντανά είδη.

Τρία πράγματα που ανέφερα για τις λέξεις στις προηγούμενες παραγράφους, θα με απασχολήσουν σε αυτό το κείμενο: οι λέξεις ως αντιπρόσωποι πραγμάτων, οι λέξεις ως άγκυρες των εννοιών, και οι λέξεις ως ζωντανοί οργανισμοί.

Οι λέξεις αρχίσανε κάποια στιγμή για να ενημερώνουμε την φυλή μας πιο γρήγορα για ζητήματα επιβίωσης. Ήταν απλές. Φαγητό. Εκεί. Προσοχή. Πέτρα. Φωτιά. Ήδη από τότε, οι λέξεις όμως είχαν να κάνουν και με υπαρκτά, αισθητά πράγματα, αλλά και με αφηρημένες έννοιες.

Ως αντιστοιχίες σε απτά ή αισθητά πράγματα, οι λέξεις, δεν είναι παρά ταμπέλες Ιδεατών πραγμάτων, που επιτρέπουν πιο γρήγορη ταξινόμηση και επεξεργασία καταστάσεων. Άμα πούμε ¨το μαύρο άλογο μέσα στο κάμπο¨ παίρνουμε κάποια προσυμφωνημένα χαρακτηριστικά που έχουμε παρατηρήσει ότι έχουν τα άλογα, συν κάποιες επιπλέον προσδιοριστικές διαφορές που έχει το συγκεκριμένο άλογο, και αντιστοιχούμε τον ζωντανό αυτό οργανισμό με αυτές τις λέξεις. Ως λειτουργικότητα για άμεση επικοινωνία σχετικά με υλικά πράγματα είναι χρήσιμες. Δυστυχώς έχουμε όμως, ως είδος, αποφασίσει να ξεχνάμε ότι η ταξινόμηση είναι το παραμέρισμα της μοναδικότητας. Ένα ηλιοβασίλεμα, ως λέξη, δε μπορεί να εκφράσει την μοναδικότητα, τα χρώματα, τα συναισθήματα, που μπορεί να προκαλέσει το βασίλεμα του ηλίου καθώς φωτίζει τα σύννεφα και διαγράφει τα περιγράμματα των ανάγλυφων υψωμάτων του ορίζοντα.

Η απλοποίηση της ταξινόμησης γίνεται ακόμα πιο πολύπλοκο θέμα όταν οι λέξεις περιγράφουν έννοιες, πράγματα που υπάρχουν στο μυαλό μας και μόνο.

Κίνδυνος! Τι είναι ο κίνδυνος για εμένα, τι είναι ο κίνδυνος για εσένα;
Έρωτας; Αγάπη; Ευτυχία; Ελευθερία; Παλλόμενος αέρας, για τον οποίο η ανθρωπότητα παλεύει, ζει και μαραζώνει.

Κι όμως αυτός ο παλλόμενος αέρας, έχει μια έννοια προσωπική για τον καθένα. Είναι δύσκολο να βρεις δύο άτομα που να μπορούνε να χαρακτηρίσουν την ελευθερία. Και καθώς οι έννοιες αυτές δεν έχουν υλική υπόσταση, χωρίς τις λέξεις, δε μπορούνε να υπάρξουν. Υπήρχε μια φυλή στην Αφρική που δεν είχε λέξεις για τους αριθμούς και ως εκ τούτου δε μπορούσαν να διδαχτούνε αριθμητική.

Άμα δε μας διδάσκανε τη λέξη έρωτας, θα ερωτευόμασταν; Η έννοια του γάμου και της σχέσης δεσμευμένη από τον έρωτα, εμφανίζεται στη λογοτεχνία στα τέλη του μεσαίωνα...

Και έτσι οι λέξεις παρασιτούν τον εγκέφαλό μας. Δημιουργούμε νέες λέξεις αναλόγως με τις ανάγκες μας, ξεχνάμε παλιές, αλλάζουμε την έννοια με την οποία συνδέονται. Οι λέξεις έχουν κύκλους ζωής πλέον. Εργαλεία νοητής φύσεως, αποκτήσανε πλέον την δική τους, πλήρως εξαρτημένη από εμάς ως σύνολο ανθρώπων και όχι ως άτομα, την δική τους ζωή.

Αλλά ο άνθρωπος ξεχνάει στις μέρες μας νομίζω, πως οι λέξεις είναι εργαλεία. Ο Jhon Keating στον "Κύκλο των χαμένων ποιητών" έλεγε, με περίσσεια ειλικρίνεια, στους μαθητές του, "ο λόγος που υπάρχουν τα ποιήματα είναι για να μας ανοίγουν τα πόδια τους οι γυναίκες". Οι λέξεις θα έλεγα πρέπει να μας υπηρετούν, και να μην μας μπερδεύουν και συγχέουν. Δε θεωρώ ότι πρέπει να απορρίψουμε τις λέξεις, είναι χρήσιμες, μας συνδέουν μεταξύ μας, αλλά πρέπει να μάθουμε να τις ελέγχουμε εμείς, σαν εργαλεία, αντί να μας ελέγχουν αυτές κάνοντας κύκλους μέσα στον εγκέφαλό μας, καταναλώνοντας τη Ζωή μας.

The bunny who lived in the future.

2011-08-08T20:15:00.003+03:00

Some time ago, in the meadow, a bunny was born. It was grey, just like all its brothers and sisters were. It did not seem to be an unnatural bunny. Like all bunnies it had ears, a tail, liked vegetables, liked digging holes, hoping around, and eating vegetables. But what set it apart from the others was its stress.

"When are we going to eat?" it asked while they were hopping around.
"Whoumpch - when are we going to run?" it asked with its mouth still full with the food.
"When are we going to dig holes?" it asked while running.

One dawn, where it woke up again before the other bunnies, wondering when they would wake up. He went out and started calling out to them, "Wake up, wake up, we should go and run!".

The other bunnies were still enjoying their sleep, but the owl, that prowls the night had not yet fallen asleep, and swooped it in its claws in the air. For the first, and last, time the bunny could see the world below it. Yet it merely said:

"When will you eat me? I wonder how I will feel".

-Morale: Live in the present. Enjoy the present. You can plan for the future, you can remember the past, but most of you need to be able to live in the present, for that is its nature: a present.

Time's Up!

2011-07-31T20:00:00.002+03:00

It's a social game that is quite fun to play. Preferably played with an even number of players. Also preferably played with at least 6 players.

You need 4 small pieces of paper for each player, a timer and a pen.

On each of his 4 bits of paper, each player writes the name of one famous person. It should be someone famous enough that most of the people present can recognise if described. It cannot be a person in the room.

Once everyone has done that, you shuffle the the papers together, face hidden and the first player of the first team starts:

He or she has 45 seconds to describe, verbally, as many persons as he can from the stack of papers, without telling their name. The other members have to guess who it is, but they have an unlimited number of guesses. You cannot skip a paper, so if you do not know the person on the paper you have to try to make your team-mates guess the identity phonetically. If the guessing players find the name, the one describing player follows up with the next paper. When the time is up, the first player of the other team continues with the last paper of the previous team. This continues until all papers have been guessed. The teams count their number of correct guesses and the team with the less guesses starts round two:

The papers are shuffled, then the first player of the team that is lagging in the score reads the top paper of the stack and tries to make his team guess the name by saying only one word. If the first answer his team-mates give is correct, they keep the paper, if it is wrong they put the paper at the bottom of the stack. The discribing player may skip any paper at any moment by putting it at the bottom of the library. This process is repeated until: a) the 45 seconds are up, b) the player has to describe the exact same paper again (he cycled through the stack to a paper he had skipped or to a paper his team-mates guess wrong the same turn) and c) there are no more papers in the stack. The teams then count the number of correct guesses they got and add those to the previous numbers. The team that is behind on the count starts the 3rd round:

The third round is the same with the second one, but the player has to mime everything instead of saying a word. At the end of the three rounds, the team with the most total correct guesses wins!

Chess Diving

2011-07-01T15:13:00.002+03:00

Since chess boxing already exists, just a silly thought:

Chess diving: an underwater game of strategy and high lung capacity.

The basic idea is to play a competitive game of chess underwater, without access to any breathing apparatus. The game follows the standard chess rules as far as game pieces movement goes, the only difference is the time limit: 40 minutes for each player, yet in that time they might have to surface and breathe.

I take here a moment to note that I have deliberately not yet truly spoken about the current situation in Greece. I do not even know whether I will do so, but I will not hold back my stupid ideas from being published on the web, regardless of that.

The fish that ate the stars.

2011-06-28T17:53:00.005+03:00

In a pond of a stylized garden, somewhere on earth, the fishes lived a simple life. Swimming around, eating the insects that got trapped on the surface of their watery domain. They were content. The oldest catfish in the pond, named Pain, settled all disputes through its wise rulings, and days and nights passed in a joyous monotony.

One day, a really small, red fish came into the pond. Its name was Russell, and it was a gladiator fish. It had up to the moment lived alone, in its own private aquarium. Gladiator fishes are very territorial, and will take offence and attack all other fishes. Russell was not exception.

He attacked the small fishes, and they retreated. He attacked the medium-sized fishes, and they retreated. He attacked the big fishes and they retreated. He was happy, for he felt he ruled the pond.

But the other fishes were distraught. His rule of tyranny was perturbing. They went to Pain, even though he too had bowed down to Russell's reign of fear, and asked him to intervene.

"Pain, Pain, you who are so wise, why have you bowed to Russell?", asked the little sucker fish.

"I am as old as this here pond, my little friend, and have lived to see others like him die. I worry not, he will attempt to fight the mighty one, and then he will be put in his place.", said Pain.

The fish were sad, but did not protest.

Latter that day, however the little sucker fish went up to Russell and told him what Pain had said. Russell was mad with rage! He extended his gills, to make him look bigger, and went to challenge Pain.

"Pain! Pain! You old fool, how dare you challenge my authority? You call yourself the mighty one? You want to challenge me?"

"Mighty Russell, you misunderstand, I am, as you say old, and perhaps senile. Excuse me if I have inadvertently vexed you with my words." , said Pain, "Yet, I regret to tell you that I am not the mighty one. I speak of another, the true ruler of this pond."

"Hah!", exclaimed Russell, "And who is the master of the pond, old fool, but Me?"

"The master of the pond is the one that eats the highest in our chain. You might fight and win against all of us, but you still eat the same insects that are trapped on the surface with us; yet every night there are thousands of bright insects, all trapped a bit out of the wall, and you eat none of them. Yet every day this bright insects disappear, eaten. The one who eats them, is the true lord of the pond."

"Then I will eat them too, and challenge him."

The night came and Russell lept and lept and lept, trying to reach the stars, which he thought to be glowing insects. And as he lept and lept and lept he failed. Every day he slept and every night he tried to reach the stars. And the other fish were happy, for their normal life had resumed. Russell was no longer harassing them.

Yet Russell still tried with all his might, but to no avail. He became thinner and thinner, for he barely ate any of the insects in the surface, reserving his appetite for what he consider the meal he deserved. Thus, autumn past, then winter and then spring. One night, the night between spring and summer, tired, he went to find Pain.

"Pain, tell me, why can I not eat the glowing insects, while I try with all my might?"

"What matters to you most Russell?"

"To reach, and eat the glowing insects."

"And if you do, what then?"

"I will have challenged the lord of the Pond. I will be happy and all the fish will fear me."

"All the fish already fear you, Russell. Why do you want them to be afraid?"

"Not all the fish fear me. The lord of the pond is not afraid of me."

"Why do you want fish to be afraid of you?"

"Because I might be small, but I want the world to know me."

"The other fish now know you. Can you not be happy if the lord of the pond does not know you, does not fear you?"

"No."

"Then try again tonight, and you shall succeed.", said Pain, knowing that the fireflies were going to come that very night, the night between spring and summer.

And Russell wept tears of gratefulness, but in the water you cannot see the tears. He went to the bottom of the pond, to its deepest point. He built up speed, as he never had before, and went away, crossing the barrier between the water and the air, and was never seen again in the pond.

That night many glowing insects in the stars disappeared before the Sun came out, and since then all the fish in the pond remember the story of Russell, the lord of the pond, the eater of stars.

Νυφάδα.

2011-06-26T23:52:00.002+03:00

Μέσα σε τόση ζέστη. Ζέστη αφόρητη, ζέστη ασυνήθιστη. Περπατάω. Οι δρόμοι του Παρισιού, διψασμένοι, σιωπηλοί.

Στην έξοδο από το μετρό άκουσα για άλλη μια φορά το ηχογραφημένο μήνυμα τους, να παρακαλεί τους επιβάτες να προσέχουν τα πράγματά τους, και άμα δούνε ένα παρατημένο αντικείμενο να ειδοποιήσουν το σταθμάρχη. Πλέον το ακούω καθημερινά τουλάχιστον 2 φορές. Πόσα πολλά μου λέει ένα τέτοιο απλό ηχογραφημένο μήνυμα;

Μου λέει ότι μας προτείνουν να μην εμπιστευόμαστε τους γύρω μας. Μου λέει να πάω σπίτι μου και να μείνω εκεί. Μου λέει ότι και οι άλλοι ακούνε το ίδιο πράγμα κάθε μέρα. Ακόμα και να μη θέλεις, κάτι κάνει αυτή η επανάληψη. Δε σε σοκάρει πλέον το να σου λένε να μην εμπιστεύεσαι τους γύρω σου. Το μετρό του Παρισιού κρύβει πολλές αλήθειες μέσα του, μα για κάθε ένα πασάρει και ένα ψέμα.

Ψέμα. Ότι οι άνθρωποι δεν είναι ισάξιοι. Αλήθεια, ότι ως έχει, δεν είναι ίσοι.

Αλήθεια. Ότι υπάρχουν άτομα αφημένα στη μιζέρια. Ψέμα. Ότι αυτά τα άτομα έχουν ότι τους αξίζει.

Περπατάω στο Παρίσι, μια βραδιά Ιουνίου, ζεστή, βαριά. Επιστρέφω στο σπίτι μου, στο κουβούκλιό μου, μετά από το σινεμά. Το λεωφορείο πέρασε δίπλα μου, και εγώ νευρίασα που το έχασα. Αγχωμένος δίχως λόγο. Τι θα κάνεις όταν φτάσεις σπίτι σου; Θα γράψεις ένα ποστ και θα μιζεριάσεις σκέφτηκα...

Οι ρίζες μιας αυτοϊκανοποιούμενης προφητείας είναι μέσα μου ακόμα. Αλλά ξέρω πλέον ότι μόνος μου το προκαλούσα. Ναι, γυρνάω σε ένα άδειο σπίτι. Γυρνάω σε έναν υπολογιστή που μου προσφέρει τη ψευδαίσθηση της σύνδεσης με τους φίλους μου. Αλλά δεν είμαι μόνο αυτό. Εθελοτυφλούσα και δε έβλεπα πράγματα που θέλω να κάνω στο σπίτι και τα παρέβλεπα. Εθελοτυφλούσα και για τα πράγματα που έπρεπε να κάνω και ανέβαλα. Και εθελοτυφλούσα για τα πράγματα που έλεγα πως θέλω, αλλά στην ουσία ήθελα απλά την ιδέα τους, χωρίς τον κόπο της υλοποίησης τους.

Αλλά τελευταία, όποτε τείνω να μιζεριάσω, συνήθως το αντιλαμβάνομαι. Και σηκώνω τα μάτια μου, και σηκώνω το ηθικό μου και κάνω πράγματα. Και μερικές φορές τα πράγματα που κάνω δεν είναι να προσπαθώ να κλαφτώ.

Είναι ζεστή αυτή η νύχτα και ιδρώνω. Η ώρα προχωράει, κάνω πράγματα και ξαναπιάνω αυτό το κείμενο.

Μεγαλώνω. Αλλάζω. Σε μερικά από αυτά δε παρατηρώ τις αλλαγές ούτε εγώ. Λένε ότι οι έφηβοι λειτουργούν εγκεφαλικά διαφορετικά από τους ενήλικες. Πιστεύω ότι είμαι στην έξοδο από την εφηβεία. Αυτό ή έχω πολύ ελεύθερο χρόνο μόνος μου. Ή ίσως και τα δύο.

Όπως και να έχει. Όταν τα πράγματα μας φαίνονται δυσάρεστα, υπάρχει πάντα λύση:

Lost and found.

2011-05-30T15:39:00.004+03:00

I am going through a rough patch again in my life.

My country suffers under an economic dictatorship, my relationship is currently is stasis, yet slowly resuscitating, but still risking unplugging, my future is uncertain, and my present is confusing and changing.

In all those domains, there is an either an evolution or a revolution happening and I am far away, participating only through thought, and distant action.

I try to have good moments I enjoy, to change the things that bother me, to work on who I am and who I want to be. At moments, I feel a bit lost. It is hard to enjoy your present when you fear further down there is an obstacle. Even if you know you are doing things to overcome it, when an evolution/revolution does not depend solely on you, and you have no information other than glimpses given to you by third parties, it can be hard.

Some would say I am free. I am young and can choose from many available options. Yet I do not feel like that. I had many a choices, even before. And now I still want the same things, I still want to move in that direction, but I hit a storm, and the boat is rocking.

I had written some posts I never put up during this period, that indicate how this strange storm was affecting me on the sentimental level. Even thought they do not remain accurate to my current mood, I have uploaded them. I intend to write another one about my views on the current situation in Greece.

However, in the title I mention that I also found something:

I did. The morale I kept loosing, and still loose from time to time. I try and manage to keep it longer and longer. It still can get affected by exterior events such as those mentioned, BUT, I still smile, still enjoy things, and I am sure that even in the worst situations, a small oasis of happiness exists, and I can find it. Sure some things might not work out, and sure I do not control everything in life, yet I can still stir my boat, and I WILL find happiness.

Lost

2011-05-30T15:16:00.004+03:00

I am Lost. Really lost.

What is to know oneself? How much of oneself is independent of the others that surround you, of the times you live in?

What is my worth in this world? Do I make it better? Do I help the people that need me?

Am I nothing more than a consumer, always asking how does this make ME feel, how does it affect ME?

Do I know anyone else? How can I? I am no longer sure of what I want to do! Do I enjoy my daily routine? Do I enjoy my work?

I have been trying to fill my time with enjoyable moments. But I feel so alone. How can I enjoy when I do not feel connected?

Did I create this feeling of loneliness? Why should my happiness depend on others? Can I not be autonomous?

What will I do after the Phd? Do I really need to finish it? Do I want to be with HER? Will I not keep having doubts so long as she keeps having doubts?

I want to be certain, like I was before. yet I know my certainty was based on an illusion. The world the situations changed and I stayed lost, forgotten.

I dislike the days I am living. I am lost, and unable to truly set for any direction. And this is eating me inside.

Unrequited love.

2011-05-20T15:14:00.006+03:00

I have a love, that stays unrequited.
I have a love, that wants to bind, to enclose, to protect.
I have a love, that wishes to set and be set free.

But alone it roams the paths of my mind.

I have an unrequited love that withers and fades and dies,
but before dying it rakes its claws on my insides.

Yet since this love's remains stay inside, I can and I always do resurrect it,
as long as the memories reside, and try to correct it.

But love is like a bridge, and it needs two sides,
both sides solid, carrying care over our life's river tides.

Yet here it is:
My unhinged and uprooted bridge, firm on my side, wallowing, waving free on the other, flaying madly, killing me inside.
I know where it wants to land, but the land just flees.

I strain to hold it in the air, not to crumble not to break.
I strain my back to hold it up, to give time for a return.

But the land on the other side of the bridge stays unstable and distant.

I await and call to it, come closer.

But at some point I know I will have to land my bridge.

Either it will connect the two lost sides, or break and be submerged, its stones lost to the river, its architecture never more.

And though I long for the connection, I prepare myself for the plunge.

For, for too long I have hoped for the connection and I fear I can wait not much longer any more.

____________________________

This post and the next one were writen quite some time before I upload them... Things have changed since then. But the represented what I felt.

Φρίκες

2011-05-12T16:30:00.003+03:00

Τρώω φρίκες. Συνήθως δε τις μαγειρεύω, τις τρώω ωμές. Αλλά αυτήν μου την φρίκη την έχω μαγειρέψει. Αυτό δε σημαίνει ότι χωνεύεται πιο εύκολα βεβαίως βεβαίως. Βεβαίως. Αν και όχι τόσο σίγουρα επειδή σήμερα δεν είναι Σάββατο. Και Σάββατο να ήταν, δε θα ήταν Κυριακή.

Στον Βόρειο πόλο. Ή και στον Νότιο τώρα που το αναλογίζομαι. Στον Βόρειο πόλο, μπορεί κανείς να περπατάει κυκλικά γύρω από το σημείο όπου όλες οι ώρες συγκλίνουν, μα αυτό δεν θα του επιτρέψει να περάσει από τη μια μέρα στην άλλη, δε θα του επιτρέψει παρά να περάσει από μια ώρα στην άλλη. Και να αρπάζει κανένα κρύωμα γιατί εκεί κάνει κρύο. Από το μεσημέρι στο βράδυ και από εκεί στο απόγευμα πριν πάμε στο πρωί. Η μέρα όμως μένει μέρα. Και το συνάχι συνάχι.

Νιώθω σαν πρεζάκι, με φυσικό ναρκωτικό όμως που παράγει ο εαυτός μου. Θέλω να σηκωθώ να φύγω, να πάω να το παράξω για εμένα και για εσένα, και για όλο τον κόσμο. Ο κόσμος είναι άδικος. Πόσες φορές θα βρεις τέτοιους ανθρώπους; Γιατί να σβήσεις από την ζωή σου κάτι το οποίο ακόμα κυλάει; Γιατί να φοβάσαι ότι δε θα κυλήσει άλλο παρακάτω; Δεν βλέπεις παρακάτω και φοβάσαι αυτό που δε βλέπεις. Αλλά αυτό που βλέπεις και νιώθεις και θες, γιατί να του δώσεις έναν κλότσο, και ας είναι μακριά σου; Θέλεις να πας κοντά του, όχι να το διώξεις κι άλλο επειδή η απουσία του σε τυραννάει.

Και σε πιάνει η ανυπομονησία. Θέλεις ένα μέλλον, και το θέλεις τώρα. Και τους πιάνει όλους αυτό. Τι θα γίνει αν κοιτάς μόνο το αβέβαιο μέλλον; Θα είσαι καλύτερα εξοπλισμένος για αυτό; Ξεχνάς το τώρα.

Οπότε, γράφε. Δούλευε, χτίσε. Και θα έρθει και η σχόλη.

This post and the previous one were writen quite some time before I upload them...

200.

2011-05-02T02:06:00.005+03:00

Διακόσια ποστ.

Δε θα αναλύσω πράγματα δικά μου σε αυτό το ποστ. Σας προτείνω τα νέα λινκ που έχω βάλει αριστερά. Διαδώστε τη γνώση και επίγνωση της κατάστασης. Πληροφορηθείτε.

Μου αρέσει που όλα αυτά τα είχα σκεφτεί. Δε μου αρέσει που δεν δρούσα. Δύο σειρές από βιντεάκια που έχουν ενδιαφέρον:

http://www.moneyasdebt.net/ που αναλύει τι είναι τα λεφτά αλήθεια,

και

A history of oil, που εξηγεί την ενεργειακή εξάρτηση μας.

Decisions

2011-05-01T10:36:00.004+03:00

Well in life you have to take them. Decisions. They are not always easy.

The first thing you need to learn is that you always have a choice. You might be afraid of the consequences, but you always have a choice.

You should start by ordering things in your head, by their importance.

What IS the most important thing? What really constitutes the purpose of your life?

To feel good about myself, to be happy. Yet, priority should go to long time well-being, rather than short time well being.

There needs to be a clear goal. Then you must build a plan to reach that goal.

Therefore any situations that do not promote this goal in the long run, even if they provide a short "good feeling" boost, are to be avoided. That is not to say do not pursue issues where you do not yet know whether you will be happy or not. Just make sure you keep an open mind about it, and do not take your eyes from your goal.

If in the short term you are not happy, and are in a situation where you are at an impasse, but you repeat the action just for the sake of its familiarity and the short bursts of happiness you get, you should stop and reconsider it. Do you see yourself doing that again and again? What are the long term effects? Is it still going where you are supposed to go?

Examples vary.

Global "economics", a term whose original meaning has been lost, that value a short-term world-view, create a repeated raping of the planet and its inhabitants for the sake of money instead of social happiness, equilibrium and sustainability.

Or the case of my recent break up, where my constant nagging, the constant pressure and the fact that I gave a feeling of dependency (although to be fare I was dependent) and of a non enjoyment in order to get her attention, instead of nurturing, being independent yet close sentimental and appreciate everything I had.

In both cases you might become fatalist. That has been my general tendency all my life. That of a fatalistic approach, we cannot influence the world blah blah blah.

It is never too late. All you need is introspection, a clear goal, adaptability and determination. What is the worst you can get? Be sad? Fail? Continuing that situation would be even worse. At least you will have tried, and be ok with yourself. You will not have stayed on the fence, wasting your time regretting inaction through fear. That is not happiness, not short term, neither long term.

That said, it is easy to refall in habbit. Inaction is easier. So steel yourselves.

Are you still with me?

Good.

You ask how do you change? Usually change needs a shock. A kick-starter. A realisation. Many will go the fatalist ways again and say hey that, was final. It is over. I realised it but I cannot change. Well that is no realisation. You need to realise that things were NOT going well. There is a huge difference between understanding on a principle that something is harmful, and knowing, feeling it completely and accepting it.

As long as you do not realise that, you can do nothing. Realisation might take time. It cannot be forced. But once you push open the door of realisation, you need to keep pushing, not shying away. I shied away yesterday. That was the last time.

Then you set your goals straight.

We look at those things from my current perspective.

What do I want out of my life? I want to be happy. I also want to improve the world around me. I also want to be with Danae.

Ok how do I do that?

First: re-evaluate myself. I am smart, beautiful, funny, stressed, loving, trusting, not very self-confident, egocentric, have some really great friends, an infinite amount of interests and an opportunity to improve myself.

From this list I find three things I want to eliminate. Stressed, egocentric, and not very-self confident. I also

How to do that?

Stress: Face your anxiety. Canalize it into creative things.
Ego-centric: Start helping out the less fortunate, through action. Will be joining an association sometime this week.
Self-confidence: Again, help other people, not only understand, but realise that I am well off, come to terms with it (do not have guilt because you are well and others are not).

These tie in with making the world a better place. Creativity, and helping out, as well as taking action in field of political interest I believe in but was to apathetic to do anything about. (By the way check out the links above and to the left).

Ok then what about being with Danae?

What was the problem? Distance was not the problem. Distance exacerbates the problem, it does not create it. I had solutions to the distance. To quote from the previous lines:

" The case of my recent break up, where my constant nagging, the constant pressure and the fact that I gave a feeling of dependency (although to be fare I was dependent) and of a non enjoyment in order to get her attention, instead of nurturing, being independent yet close sentimental and appreciate everything I had."

Ok. First we need to remove the things that were the problem. Nagging, pressure and dependency. These are being taken care.

Once these pathogens are removed, we need to let the system cool down. I need to be sure I have removed the pathogens that are part of my previous behaviour. She needs to forget and heal from the ordeal.

Taking time might seem as inaction, but it is not. What you are really doing is working to remove your problems. You still hang around in the background. Discretely. And work things out with yourself.

Then you will see if you can nurture things back. If you cannot, at least you tried, and cleaned yourself of your problems. You will be happy. And if you can? You will be happy.

It is a win-win situation.

Dancing by himself.

2011-04-29T09:11:00.003+03:00

The marionette just stumbled on the floor, broken. No tension in its cords.

It first had parental strings attached to every limb. Some paternal strings, many maternal ones.

Yet time eroded the strings, and while he wanted to be free from them he had been tied for too long. He could not believe that he could stand alone.

And then he found her. He cut off most of his strings and went to her, strings flailing behind him.

She helped him unknot many a strings, but as she did, he, panicked on a sense of balancedness, of loss of direction and of pull, tied himself to her.

She did not like that but she thought it to be only temporary.

But when time called for her to leave she found out to be dragging him along.

And, for she loved him, she accepted the burden for a time, holding her back, dragging her down. Oh sure, many a things did he have to offer to her. Smarts, love and interesting ideas, travels and knowledge of a world so different yet same.

But the burden grew heavier and heavier, until she did not felt him to be mobile any more. From a burden he had become anchored, moored to a point, refusing to let go of the new strings he himself had tied.

And now she took a pointed hook, and cut the strings at once.

He got shocked and lost and frightened, unwilling to evolve.

Stasis is death, said "save the cat", he remembered.

She was standing over there, unwilling to be tied again, yet ready to dance.

Come, join us, the free, standing, dancing people. Lean on us from time to time if you must, yet first of all you need to stand, and stand alone. Be happy to be free.

So now the marionette stands there. Arms raised in wonder. From fear and panic he escapes to see his own freedom. Where shall he go, with whom shall he dance, he does not really know. She might be afraid of being tied down again, and he fears to tie himself again out of habit. So he stands there.

And then he takes a small step in the rhythm and starts dancing by himself. Who will join him in his dance, is still to be determined, for now the music starts:

Ah ah ah... staying alive, staying alive, ah ah ah... staying ala aaaaiiiiiiv!

Happiness.

2011-04-29T01:42:00.003+03:00

Can only come from inside. Outside happiness is an illusion. You can get some from outside, but real stable, complete happiness comes from self-reliance.

Also it is different to think about something, and to live it.

Playmobil

2011-04-27T19:03:00.007+03:00

(or how to say goodbye)

Τα playmobil ήταν, στην τρυφερή μου παιδική ηλικία, το αγαπημένο μου παιχνίδι.

Έπαιζα με τις ώρες, μόνος μου στο δωμάτιό μου. Έχτιζα ιστορίες με πειρατές, γιατρούς και αεροπόρους, ήρωες και κακούς.

Γενικά ήταν για εμένα κεντρικό κομμάτι της διασκέδασης μου.

Με το καιρό άρχισα να μη παίζω άλλο με αυτά. Δεν με ενοχλούσε, τα έπαιζα ακόμα, και μου άρεσε που τα είχα.

Μια μέρα, όταν ήμουν γυμνάσιο η μάνα μου μου είπε ότι θα τα δίναμε στο χωριό ΣΟΣ.

Τα δικά μου playmobil? Χα!

Έπρεπε όμως να το αποδεχτώ. Δεν έπαιζα άλλο μαζί τους, είχα προχωρήσει ήδη στη ζωή μου. Αλλά το ξαφνικό αυτό, δε το περίμενα. Αμέσως θέλησα πάλι να παίξω μαζί τους. Δεν το ευχαριστήθηκα, αλλά το θέλησα και το έκανα.

Μετά από μερικές μέρες, δέχτηκα να τα πάμε στο χωριό ΣΟΣ.

Δεν σήμαινε ότι ξέχασα τα Playmobil: απλά δεν ήταν πλέον κατάλληλα για εμένα. Το δέχτηκα, και κράτησα τις αναμνήσεις μου.

Προφανώς, το να τελειώσει μια σχέση όπου και οι δύο αγαπάνε ο ένας τον άλλο ακόμα, είναι πολύ δύσκολο. Ίσως να μην είμαι πλέον ερωτευμένος, και να αντέδρασα όπως με τα playmobil.

Σίγουρα το ίδιο ισχύει και για εκείνη από πολύ πιο πριν.

Θα ήθελα πολύ να γεμίζει ακόμα η ζωή μου όπως πριν, αλλά κάποιες στιγμές απλά προχωράς μπροστά. Θα είχα κρατήσει την κατάσταση ως έχει, αλλά δε πειράζει. Παρακάτω είχε lego παλιά... Και δε ξέρεις ποτέ. Ίσως να μην ήταν παροδικό. Προς το παρόν, θα ασχοληθώ με τον εαυτό μου.

______________________________________________

Το τραγούδι που με σώζει.

Bluffin

2011-04-18T22:33:00.003+03:00

Για να παίξετε bluffin χρειάζεστε:
4 πανομοιότυπα αντικείμενα (κατά προτίμηση κάτι σε κομμάτια χαρτί, ή sous verres) ΓΙΑ ΚΆΘΕ παίκτη.
Ένα στυλό.
Ανάμεσα σε 3 με 6 άτομα με τα οποία συνεννοείστε και να κάνετε κέφι να παίξετε.

Προετοιμασία. Ένα από τα 4 πανομοιότυπα αντικείμενα του κάθε παίκτη μαρκάρεται με ένα σύμβολο από τη μία πλευρά του, ώστε να μη φαίνεται άμα αυτό τοποθετηθεί σε στοίβα. Προτείνω τη λέξη bluffin ή ένα muffin.

Από εδώ και πέρα θα αναφερόμαστε στα πανομοιότυπα αντικείμενα ως κάρτες

Διεξαγωγή του παιχνιδιού.

Μοιράζουμε τις κάρτες στους παίκτες. Μπορούν να βλέπουν μόνο στις δικές τους ποια έχει bluffin.

Κάθε γύρο οι παίκτες έχουν δυο επιλογές.

Είτε τοποθετούν μία από τις κάρτες τους σε μια στοίβα μπροστά τους (μια στοίβα ανά άτομο). Η τοποθέτηση γίνεται με τρόπο που να μη φαίνεται αν έχει βάλει το bluffin ή όχι.

Είτε δε τοποθετεί και αρχίζει παζάρι. Δηλώνει πόσες κάρτες μπορεί να αναποδογυρίσει από όλες τις υπάρχουσες στοίβες χωρίς να πέσει πάνω σε bluffin.

Ο αμέσως επόμενος παίκτης πρέπει είτε να πει ότι μπορεί να αναποδογυρίσει περισσότερες κάρτες, είτε να καλέσει το bluffin (call the bluffin :p) Ο παίκτης που είπε τελευταίος πόσες κάρτες μπορεί να γυρίσει αρχίζει να τις γυρνάει μια μια από το πάνω μέρος οποιασδήποτε στοίβας το κάθε ένα.

Είτε τα καταφέρνει είτε όχι. Άμα δε τα καταφέρει και εμφανιστεί bluffin τότε όλοι οι παίκτες παίρνουν πάλι στα χέρια τους τις κάρτες τους και χωρίς να δούνε πια, βγάζουν στην άκρη μια από αυτές του παίκτη που αναποδογυρνούσε.

Άμα τα καταφέρει, βγάζουν μια στην άκρη αυτουνού που το αμφισβήτησε.

Χάνει όποιος δεν έχει πλέον κάρτες.

Ζω ακόμα

2011-01-15T02:20:00.003+02:00

Πού είμαι; Γιατί βρίσκομαι εδώ; Το σπίτι μου είναι μακριά. Ας ρωτήσω αυτόν τον περαστικό.

Πού είμαι; Α, ναι, διασχίζουμε την πόλη. Δεν ξέρω πώς βρέθηκα εκεί. Δεν έχω ιδέα. Είμαι σε ένα αμάξι. Α! ο περαστικός. Οδηγάει το αμάξι δίπλα μου. Με ρωτάει πώς βρέθηκα τόσο μακριά. Αλήθεια πώς; Θα γυρίσω σπίτι και θα μου πει η αγάπη μου, φαντάζομαι.

Βλέπω την πολυκατοικία μου, ο νεαρός που με βοήθησε να φτάσω σπίτι παρκάρει. Για κάποιο λόγο ο δρόμος δε μοιάζει με όπως τον θυμόμουν. Ο κωδικός της εξώπορτας έχει αλλάξει. Τα παιδιά στην πιτσαρία μου άνοιξαν. Αλήθεια πότε άνοιξε πιτσαρία και δεν το θυμόμουν; Τι έχει γίνει;

Ανεβαίνουμε στον 6ο όροφο. Να η πόρτα του σπιτιού. Πότε άλλαξα την κλειδαριά; Γιατί δεν απαντάει η αγάπη μου στην πόρτα; Ο νεαρός με βοηθάει με τις κλειδαριές: Η μια είναι τόσο ψηλά που δεν την φτάνω εύκολα.

Ο διάδρομος είναι άδειος. Ανοίγω τον διακόπτη αλλά το φως δεν έρχεται. Φωνάζω τη γυναίκα μου. Πού είμαι; Τι έγινε;

Το σπίτι είναι άδειο. Με λήστεψαν! Πού είναι όλα τα πράγματα; Πού είναι όλες οι αναμνήσεις μου; Πού είναι η γυναίκα μου;

Ακούγεται μουσική από το δίπλα διαμέρισμα. 12 η ώρα τη νύχτα ακούνε μουσική; Ο νεαρός χτυπάει την πόρτα του γείτονα. Ένας άλλος νεαρός βγαίνει.

Με λήστεψαν! Δεν το πιστεύω. Ο γενικός είναι ανοιχτός, δεν έχω ρεύμα. Ήθελα να κοιμηθώ σπίτι μου. Πού είναι η γυναίκα μου;

Οι νεαροί συζητάνε, ψιθυρίζουν. Αυτός που με έφερε ζητάει από το γείτονα να μου δώσει μια κουβέρτα να κοιμηθώ. Χωρίς φως; Σε άδειο σπίτι;

Η αστυνομία μάς παίρνει τηλέφωνο, ο γιος μου με περιμένει. Φεύγουμε.

Ξέρω. Η γυναίκα μου πέθανε πριν από ενάμισι χρόνο. Από τότε ζω ακόμα.

Ποιος είμαι; Πού είμαι;

Γύρισα σπίτι. Γύρισα σπίτι. Ο γιος μου με περιμένει στο αστυνομικό τμήμα. Ήταν πάλι άτακτος. Αλλά θα πάμε στο πάρκο. Θα είναι καλό παιδί τώρα. Χαιρετάμε το γείτονα -πότε άλλαξα γείτονα;

Ο γιος μου με περιμένει.

Νοσταλγία ξανά.

2010-12-12T19:15:00.004+02:00

Σαράντα μέρες πολεμώ,
και μπαμ και μπουμ και βόι βόι βόι,
κι αμάν αμάν αμάν
σαράντα μέρες πολεμώ,
να πάω στον πνευματικό.

Πηγαίνω και μια Κυριακή,
και μπαμ και μπουμ και βόι βόι βόι,
κι αμάν αμάν αμάν,
πηγαίνω και μια Κυριακή,
τον βρίσκω κι έπινέ ρακή.

Πατέρα 'ξωμολόγα με,
και μπαμ και μπουμ και βόι βόι βόι,
κι αμάν αμάν αμάν,
πατέρα 'ξωμολόγα με,
τα κρίματά συγχώρα με,

Τα κρίματά σου ΄ναι πολλά,
και μπαμ και μπουμ και βόι βόι βόι,
κι αμάν αμάν αμάν,
τα κρίματά σου ΄ναι πολλά,
αγάπη να μη κάνεις πια.

Αν αρνηθείς εσύ παπά,
και μπαμ και μπουμ και βόι βόι βόι,
κι αμάν αμάν αμάν,
αν αρνηθείς εσύ παπά,
τα ράσα και τη λειτουργιά.

Τότε θε ν' άρνηθώ κι εγώ,
και μπαμ και μπουμ και βόι βόι βόι,
κι αμάν αμάν αμάν,
τότε θε ν' άρνηθώ κι εγώ,
τα δυο της μάτια π' αγαπώ,
τα δυο της μάτια π' αγαπώ.

Αυτό το τραγούδι το έχω ακούσει από ένα μόνο άτομο. Τον Πατέρα μου. Θυμάμαι τα ταξίδια που κάναμε, οι δυο μας, Αθήνα - Κολινδρός - Θεσσαλονίκη και πάλι πίσω. Οι κασέτες του Θεοδωράκη, του Λοΐζου, του Χατζηδάκη, να παίζουν στο Megane. Και εμείς με τις φωνές μας, που μελωδικές δε τις λες, να τραγουδάμε. Νιώθω ακόμα το πάθος που έβγαινε από τα τραγούδια. Οι άνθρωποι αυτοί πονάγανε, ζούσαν και εξιλέωναν με τη φωνή τους τα κακά ενός παρελθόντος που εγώ δεν ένοιωσα. Ήταν άτομα που πίστευαν και αν κάτι φθονώ και ζηλεύω είναι η πίστη που μου λείπει εμένα και που νομίζω λείπει στους γύρω μου.
Αλλά το προηγούμενο τραγούδι, δεν είναι τέτοιο τραγούδι. Είναι ένα τραγούδι Κολινδρινό, το οποίο μόνο με το πατέρα μου το τραγουδούσα. Το τραγούδησα και σε φίλους, στην πιο ωραία μέρα του 2008, και γελάσανε και γελάνε ακόμα με το βόι βόι βόι. Αλλά γι' αυτό το τραγούδι, ας γελάει ο κόσμος, ας μην του αρέσει. Εγώ θα το τραγουδάω και θα κλαίω, για να νιώσω έστω και λίγο Έλληνας, έστω και λίγο ότι κάπου έχω ρίζες.

The winter of blogs.

2010-11-16T17:08:00.004+02:00

In the winter of blogs, I find myself, walking and walking, stranded in a plain of white thoughts.

The muses wisper but their words are too low,
They walk and circle me and their fingers are cold.

I am not sad, I do not live in spleen.

Sampling my moments to present them to you,
to create an anchor for my further introspections.

Here, let these words afix themselves, and let me then explore.

I have been, it must be said quite often, in what for better terms we all describe as love.

Yet love and love differ as they are uttered by other mouths, and even when the same mouth breathes these words out, the bonds that bind the words to specified emotions, do not remain attached to stable things but shift and dance around.

Yet in love I have been, and I have been in loved and loved dearely and with passion, tenderly and with detatchment.

It is true what they say, if you love something let it go. If it loves you too, it will come again.

So it has been for me, and now love has returned stronger and stronger.

Yet love is not the only thing that swims around in the pond that is my mind.

Regrets and remorses all do have their share. And you may tell that my intentions never were to hurt, yet hurt they did, and actions and results are far more resounding that the intentions they imply.

I shall list for me the things that float around:

The girl that in colledge I turned down, though I loved or cared not about.
The old man that asked of me a kompoloi, which he would then pay back, yet I never brought it.
The girl that wanted me and I did not turn down early enough.
The girl upon whose hospitaly I now live yet hurt her feelings.
The students I could not passionate enough.
The girls I clung upon not living my own life.

These are the faults and misdeeds I deem I did to others.

The faults I did to me are things I have forgiven.

So there you go, i built a post in this winter of blogging, and I shall venture now forth. So long and thanks for all the comments.

Cartes Topologiques et Pla(nc)ton and other creative ventures.

2010-10-01T18:09:00.004+03:00

In my last post, I had mentioned that I felt quite creative, yet there were no results of this productivity coming through.

Thus, I present to you the very short film I made for the festival "Les chercheurs font leur cinèma 2010" organised by the Paris phd students association Doc'up.

CARTES TOPOLOGIQUE ET PLA(NC)TON is a movie that has everything!

Nudity (even if it is partial and male)
Violence
Plancton

In all seriousness though, I realized that the topological maps I create through SOMs are nothing more than a mathematical way to implement Plato's allegory of the cave. Then I also noticed that plancton has platon, hidden inside it. Not too hard to build the movie after that.

The making of the film took 7 hours, out of which 3 were actually on tape. This lead to a lot of material to edit, which in turn gave us this b-roll.

I shall be uploading english and perhaps greek subtitles over the course of this weekend.

If you like it I hope you will promote it through facebook, twitter spam mailing, carving it in walls, tattooing messages about it on your forehead, and other means.

Apart from that I also had been working on a card game project but unfortunately, without a second person to be passionate about it and to work with on a regular basis the project cannot stand. unless I finish my phd and have more free time available. For a first taste of that you can always see its blog: Entropy: Universe Unravel.

And last but not least I give you a tiny spoiller about my super secret project!

Creativity

2010-07-09T16:21:00.002+03:00

I am in that phase. Where you create and are psyched by what you create. :)

Αλλαγή ρότας

2010-06-22T17:32:00.001+03:00

Το να αλλάξει κάποιος ριζικά, όσο και αν καταλαβαίνει τι θέλει και πρέπει να "αλλάξει" είναι δύσκολη και συχνά επίπονη διαδικασία.
Με τα χρόνια και την συνήθεια, οι πράξεις μας χαράζουν δρόμους στον εγκέφαλο μας. Παντού τριγύρω η φύση είναι άγρια αλλά εκεί κινούμαστε γρήγορα και αποτελεσματικά. Ή τουλάχιστον αυτό νομίζουμε...
Και μας είναι δύσκολο να διαλέξουμε μια νέα διαδρομή, και πολλές φορές είναι δύσκολο να πειστούμε ότι η διαδρομή μας δεν είναι η καλύτερη η η πιο ευχάριστη. Μα όταν ξέρουμε ότι υπάρχει άλλη διαδρομή, που θα χαλάει λιγότερο το περιβάλλον, που θα μας πηγαίνει με μεγαλύτερη ασφάλεια, πρέπει να ανοίξουμε τον δρόμο με κόπο.
Πολλές φορές δεν το κάνουμε. Θεωρούμε ότι πέντε λεπτά παραπάνω διαδρομή, δεν πειράζει να την κάνουμε, μα κάθε μέρα πέντε λεπτά προστίθενται και γίνονται ώρες μήνες και χρόνια. Και δεν φτάνουμε πλέον εκεί που θέλαμε στην ώρα μας. Και άξαφνα φαίνεται πως δε θα φτάσουμε ποτέ.
Τότε είναι που υπάρχουν δυο επιλογές. Είτε συνεχίζουμε τον γνώριμο δρόμο μας και απομακρυνόμαστε τελικά από εκεί που θα πηγαίναμε, είτε στρίβουμε και ανοίγουμε ξανά δρόμο προς τον προορισμό μας. Μπορεί αυτό που μετράει στα ταξίδια να είναι η "διαδρομή", αλλά και την "διαδρομή" την διαλέγεις. Εγώ διάλεξα. Ας ελπίσουμε να μην οπισθοχωρήσω.

02:11

2010-06-09T03:11:00.003+03:00

Δεν είναι Φεβρουάριος του 2011. Είναι 2 η ώρα και έντεκα πρώτα λεπτά, βράδυ Τρίτης προς Τετάρτης, και δε μπορώ να κοιμηθώ.

Κάποτε είχα έναν κανόνα. Ποτέ μην στέλνεις μηνύματα μετά τα μεσάνυχτα. Σήμερα αθέτησα ήδη μια φορά τον λόγο μου, οπότε ας τον αθετήσω γράφοντας και ένα ποστίδιο. Ποιος θα το διαβάσει ούτως ή άλλως. Τέλος του σχολίου περί τις ώρας και της νοητικής κατάστασης που αυτή φέρνει, αρχή της εισαγωγής στο θέμα.

Η θεωρία του Χάους, είναι μια μαθηματική και στατιστική προσέγγιση σε μη γραμμικά προβλήματα. Ένα γραμμικό πρόβλημα είναι ένα πρόβλημα του τύπου αν ένας άνδρας ζυγίζει 45 κιλά για κάθε μέτρο ύψους που έχει πόσο ζυγίζει κάποιος που έχει ύψος 1 μέτρο και 83 εκατοστά; Ένα μη γραμμικό πρόβλημα είναι, πολύ χοντρικά ένα πρόβλημα το οποίο χρειάζεται κάτι παραπάνω από την εξίσωση πολλών εξισώσεων ως προς έναν παράγοντά τους. Τι σας λέω τέτοια ώρα. Τέλος πάντων, ας σας πω και τι είναι ένα μοντέλο. Μοντέλο θα χαρακτήριζα ένα σύστημα εξισώσεων και κανόνων που περιγράφουν την εξέλιξη ενός φαινομένου στον χρόνο. Ας συνδυάσουμε τα συστήματα με τη μη γραμμικότητα και θα βρούμε μια υπο - οικογένεια τους, τα χαοτικά συστήματα.

Τα χαοτικά συστήματα έχουν πολλά χαρακτηριστικά. Αυτό που θα μας απασχολήσει είναι το χαρακτηριστικό της εξέλιξής τους. Αν αρχίσεις με ένα χαοτικό σύστημα με κάποιες συνθήκες, και ένα ολόιδιο χαοτικό σύστημα με ελάχιστα διαφορετικές αρχικές συνθήκες, τότε οι καταστάσεις του φαινομένου που τα συστήματα αυτά θα περιγράφουν, αν και άρχισαν με σχεδόν ολόιδιες εξισώσεις, θα αρχίσουν να απέχουν πάρα πολύ με το πέρασμα του χρόνου, σε σημείο να μην αναγνωρίζεται αυτή η αρχική τους τόσο κοντινή συσχέτιση.

Στα χαοτικά συστήματα που περιγράφουν πραγματικά δεδομένα λοιπόν, δίνουμε για αρχή τις συνθήκες που παρατηρούμε, μετράμε, στην φύση. Βεβαίως οι μετρήσεις ποτέ δεν είναι εντελώς ακριβείς, και έτσι μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, η πραγματικότητα και αυτό που μας προβλέπει το χαοτικό σύστημα απέχουν. Ένα καλό παράδειγμα είναι η μετεωρολογία. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε με ακρίβεια τι καιρό θα έχει σε 7 μέρες, γιατί το σύστημα είναι χαοτικό και οι μετρήσεις μας απέχουν πολύ από το να είναι ακριβείας ακόμα.

Για να βελτιώσουμε όμως το πώς λειτουργούν τα χαοτικά συστήματα πλέον, χρησιμοποιούμε την μέθοδο της αφομοίωσης. Όποτε έχουμε πρόσβαση σε νέες μετρήσεις, αναλόγως με την εμπιστοσύνη που έχουμε σε αυτές και την εμπιστοσύνη που έχουμε στις εξισώσεις του συστήματός μας, αλλάζουμε λίγο την περιγραφή του φαινομένου για να ταιριάζει πιο πολύ στις μετρήσεις μας, ή στο μοντέλο μας. Π.Χ. αν το σύστημα προέβλεψε ότι θα έχει 27 βαθμούς Κελσίου, και είχε 29, τότε πριν ξαναϋπολογίσουμε τις εξισώσεις μας για να δούμε πόσους βαθμούς θα έχει αύριο, θα κάνουμε αφομοίωση αυτής της λεπτομέρειας και θα πούμε στις εξισώσεις να τρέξουν θεωρώντας ότι σήμερα είχε 28 βαθμούς Κελσίου, αν εμπιστευόμαστε τόσο τις μετρήσεις μας όσο το μοντέλο μας.

Αφού έθεσα το θεωρητικό υπόβαθρο, ας περάσουμε στη φιλοσοφία. Θεωρώ ότι όλοι αυτοί οι έξυπνοι μαθηματικοί μηχανισμοί δεν είναι παρά εργαλεία τα οποία χρησιμοποιεί υποσυνείδητα ο εγκέφαλός μας, και οι επιστήμονες καταφέρανε να τα παρατηρήσουν, να τα εξάγουν και να τα χρησιμοποιήσουν με συνειδητό τρόπο. Θεωρώ επίσης ότι μπορούμε να δούμε και να ερμηνεύσουμε λοιπόν και πολλές πτυχές της ζωής μας μέσω της σωστής αντίληψης αυτών των μηχανισμών. Η αφομοίωση αλλάζει σταδιακά τις παραμέτρους του συστήματος και την εμπιστοσύνη που έχουμε σε αυτό.

Αυτή τη στιγμή είμαι σε μια σχέση εξ αποστάσεως. Η σχέση αυτή, άρχισε από κοντά, αλλά σταδιακά η απόσταση μεταξύ μας (η ευκλείδεια απόσταση, η κυριολεκτική, μετριέται σε μέτρα) μεγάλωσε. Η αντίληψη που έχω για την σχέση μου λοιπόν βασίζεται πλέον στο πώς φαντάζομαι πως είναι τα πράγματα μεταξύ μας. Και σίγουρα το σύστημα που διέπει την σχέση μας είναι πολύπλοκο. Έτσι όταν δεν βλεπόμαστε για πολύ καιρό, η σχέση μου απέχει πολύ από αυτό που έχω στο μυαλό μου. Το ίδιο είμαι σίγουρος συμβαίνει και για αυτήν. Όταν λοιπόν επικοινωνούμε γίνεται μια αφομοίωση. Αλλά φοβάμαι πως οι αφομοιώσεις μας δε γίνονται καλά, και πως πλέον ζούμε σε πολύ διαφορετικές σχέσεις. Και όσο και αν προσπαθώ να αλλάξω το μοντέλο μου δεν θα καταφέρω να κολλήσω στο δικό της, γιατί με τα χρόνια απόστασης πλέον θα ήμαστε ασυσχέτιστοι, πέρα από μια κοινή αρχή.

Ας ελπίσουμε πως, όπως και με τη μετεωρολογία, θα έχουμε σύντομα πιο συχνές και συνεχείς αφομοιώσεις που θα οδηγήσουν σε αρμονία.

Σχόλια μετά από αυτήν την κατακλείδα:
α) Ναι, είναι πλέον 2 και 50.
β) Ναι, δεν κατάφερα να μιλήσω το βράδυ με την κοπέλα μου και κάπως αγχώθηκα.
γ) Ναι, η εμπιστοσύνη που έχω στο δικό μου σύστημα για την σχέση μας τείνει στο μηδέν.
δ) Ναι, φοβάμαι ότι κάτι τέτοιο και με εκνευρίζει και κάνει την αφομοίωση της κατάστασης από την δική της πλευρά πιο δύσκολη, και συνεπώς το ολικό συναισθηματικό κόστος συντήρησης είναι μεγάλο.
ε) Ναι, υπερβάλω ίσως αλλά δε φταίω εγώ, είναι 2 και 54
ζ) Ναι, είχα πει ότι θα χαλαρώσω και θα δω τα πράγματα πιο χαλαρά. Δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολο.
η) Νομίζω πως έγραψα αρκετά. Ελπίζω να μην έπαθε κάτι.
θ) Καλή ξεκούραση!

Αποκάλυψη

2010-05-31T15:18:00.003+03:00

* Όταν ήμουν μικρός φοβόμουν τα σαλιγκάρια.

Αλήθεια: είχα δει ένα ντοκιμαντέρ που τα έδειχνε τεράστια με κάπου στις 10000 δόντια κάτω από το σώμα τους, και έβλεπα εφιάλτες ότι τεράστια σαλιγκάρια με πίεζαν και με τρώγανε με τα 10000 δόντια τους

* Δεν μπορώ να ανεβάσω μια ταινία μου στο ίντερνετ, γιατί ένας ηθοποιός απειλεί να με μηνύσει.

Αλήθεια: έφτιαξα μια ταινία πέρυσι ως μέρος τις εκπαίδευσης μας για τα αγγλικά και ένας ηθοποιός με απείλησε ότι θα με μηνύσει άμα την ανεβάσω στο net, γιατί διακύβευα με αυτήν την επαγγελματική του καριέρα. WTF?

* Είχε διαρρεύσει για λίγο καιρό μια ταινία πορνό με την χάρη μου.

Ψέμα: Τι έχετε όλοι να νομίζετε ότι έχω παίξει σε τσόντα? Δεν θα ντρεπόμουν να το κάνω αλλά δε βλέπω το ενδιαφέρον.

* Έχω φτύσει πάνω σε γάτα.
Αλήθεια: Έφτυσα πάνω από έναν φράχτη και ακούστηκε ένα μιάου και μια γάτα με χλέπα πάνω τις πετάχτηκε πανικόβλητη. Ο φίλος με τον οποιο περπατούσα έκλαιγε από τα γέλια.

* Έχω συλλέξει νύχια.

Ψέμα: Γιατί να κάνω κάτι τέτοιο?

* Έχω σπάσει τη μύτη μου με το γόνατό μου. Χωρίς βοήθεια τρίτου.

Αλήθεια: στο karate, ενώ κάναμε προπονήσεις για εναέριες κωλοτούμπες προσγειώθηκα στο αριστερό πόδι μου αλλά είχα ακόμα ορμή και έπεσα με το κεφάλι μου πάνω στο γόνατο μου.

* Έχω δει άνθρωπο ντυμένο Σκοτσέζος να παίζει γκάιντα καθιστός πάνω σε μια στρουθοκάμηλο.

Αλήθεια: :S Σε σιδηροδρομικό σταθμό στο Παρίσι. Το πιο κουλό θέαμα που είδα ποτέ.

5 ψέματα 2 αλήθεις.

2010-05-16T22:54:00.002+03:00

Η uba λοιπόν με βγάζει από τον πρόσφατο λήθαργό μου, κάνοντας με tag. Οφείλω να σας πω πέντε αλήθειες και δυο ψέματα για εμένα ανάκατα, και να μαντέψετε μόνοι σας τις αλήθειες και τα ψέματα. Και για να μην είμαι ο μόνος που διασκεδάζει, σκιόφατσας, μυστική έμπνευση, Μαριλένα, Εροβιάνα και Γιάννα, παρακαλείστε να ανταποδώσετε.

Όταν ήμουν μικρός φοβόμουν τα σαλιγκάρια.
Δεν μπορώ να ανεβάσω μια ταινία μου στο ίντερνετ, γιατί ένας ηθοποιός απειλεί να με μηνύσει.
Είχε διαρρεύσει για λίγο καιρό μια ταινία πορνό με την χάρη μου.
Έχω φτύσει πάνω σε γάτα.
Έχω συλλέξει νύχια.
Έχω σπάσει τη μύτη μου με το γόνατό μου. Χωρίς βοήθεια τρίτου.
Έχω δει άνθρωπο ντυμένο Σκοτσέζος να παίζει γκάιντα καθιστός πάνω σε μια στρουθοκάμηλο.

Noone expects the spaniel Inquisition.

2010-05-10T16:12:00.002+03:00

You might expect the Spanish one, or even the Phoenician one, but the Spaniel? No one would dare dream a a dream so caninigly cunning. Except for one man: Me.

In a world where everything seems bleak; One Man, one spaniel, one Inquisition.

Ok, rex, the infidels are inside. I will go in distract them, and when they least expect it, you will come in and bite them.

This summer (if you can call the weather we have now summer)

come expecting the unexpected!

THE SPANIEL INQUISITION

Coming unexpectedly this summer, somewhere you would not expect them to show up.

Ένα ποίημα για τις μέρες μας.

2010-05-09T02:17:00.001+03:00

Ψωμί παιδεία ελευθερία,

Αυτά τα τρία ιδανικά,

Όπως ο έρως σαν γενεί πορνεία,

Ξεπεσμένα, γινανέ ιδιωτικά.

Φαΐ, δηλητήριο που σκοτώνει μαζικά,

Οργή, για γεύσεις και συνθήκες που δεν υπάρχουν πια.

Η πείνα πέθανε με τα φτηνοτροφία,

Καρκίνος κάθε μπουκιά για τα νεφρά.

Μα όπως και να ‘χει δεν πειράζει,

Γιατί γεμίζει του κόσμου η κοιλιά.

Καθορισμένη όπως είναι η Παιδεία,

Η όμορφη για όλους δωρεάν.

Των γνώσεων είναι η σκόπιμη νοθεία,

Που ευτυχισμένοι οι γονείς δεν την κοιτάν.

Σαν χαλασμένο το κρασί στα καπηλεία

Που ευχαρίστηση σαν πρώτα λέει να δώσει,

Τα άντερα σου κάνει να ξερνάς,

Θρησκεία κράτος εξουσία,

Ετοιμασία για αιώνες μιζεριάς.

Τότε πανελλήνιες θα δώσεις,

Που στην ουσία πτυχία δίνουν με εκπτώσεις μονομιάς,

Για να σωθούνε τάχα οι εντυπώσεις,

Πως μέλλον έχει ο ντουνιάς.

Και τέλος, η πόρνη ελευθερία,

Τη πεταλούδα με τα σαλιωμένα της φτερά,

Που κάθε στόμα την φιλάει για αγία,

Που πια στον αέρα δεν πετά.

Ως μουσκεμένη απ’ τη πολλή την υγρασία,

Σαν γυμνοσάλιαγκας σέρνεται σιγά,

Και τελευταία απ’ όλα αργοπεθαίνει,

Απάνω σε σκοτωμένα ιδανικά.

Μας τρώνε κάθε ρημάδα εξουσία,

Και ‘μεις λέμε ακόμα πως πετά,

Τυφλοί από τη μάσα, την παιδεία,

Γιορτάζουμε την τόση λευτεριά,

Όπως προστάζει η μόδα τώρα πια.

Χάπια τηλεόραση λεφτά.

Έλληνες αγράμματοι...

2010-04-14T13:15:00.002+03:00

Κούτσουρα απελέκητα. Αυτή η έκφραση βεβαίως είναι λίγο "αυτοαντικρουόμενη" βεβαίως γιατί, ναι μεν για εμάς το πελεκημένο κούτσουρο είναι πιο ωραίο και έχει περισσότερη αξία, αλλά για το κούτσουρο, το πελέκημα, είναι βίαιος θάνατος! Και τα κούτσουρα στηρίζουν δέντρα που παράγουν οξυγόνο. Με το να τα πελεκάμε, λοιπόν, ελαττώνουμε τι παραγωγή οξυγόνου! Αλλα ας σταματήσω να τραβάω τον παραλληλισμό τόσο μακρυά.

Είστε με τα καλά σας? Τι στο διάολο λέτε? Ναι, μιλάω για το υπουργείο παιδείας. Που ένταξη, πάντοτε το ξέραμε, κάνει τις μεταρρυθμίσεις του όπως του κατέβουν, χωρίς διδακτικό σχέδιο, χωρίς επαφή με την ταξί και τα λοιπά. Αλλα δεν περίμενα ποτέ από μια "σοσιαλιστική" κυβέρνηση να αποφασίσει ότι το μέλλον τις χώρας δεν είναι στην εκπαίδευση που δίνουμε στα παιδιά μας και στο μέλλον που τους προετοιμάζουμε, μα βρίσκεται σε μια υγιή οικονομία.

Το μέλλον λοιπόν σύμφωνα με αυτούς είναι στο να έχουμε υγιή οικονομία, κρατώντας τους μισθούς των βουλευτών που είχε ανεβάσει η προηγούμενη κυβέρνηση, κρατώντας τις στρατιωτικές επιχορηγήσεις στα ύψη, χωρίς να ασχοληθούν με παρανομίες όπως τα τόσα παράνομα σπίτια, χτισμένα άνευ άδειας εκτός πολεοδομικού σχεδίου που καταστρέφουν το τοπίο τις χώρας μας και δίνουν λόγο στο να καούν τα δάση μας.

Για να δούμε: από που μπορούμε να γλυτώσουμε λεφτά? Την δημόσια εκπαίδευση! Και αν δε μπορούμε να γλυτώσουμε λεφτά, ας βάλουμε και τους μαθητές που δεν τα καταφέρνουν με το σχολειό να είναι 3 επιπλέον χρόνια στο σχολειό, έτσι ώστε οι καθηγητές που δε δουλεύουν να δουλέψουν. ΧΑ!

Και όσον αφορά την κατάργηση τις βάσης να μην αναφέρω ότι οι αδύναμοι μαθητές, η οι μαθητές που δεν έχουν κίνητρα και πηγαίνουν σχολειό μόνο από γονική πίεση κρατάνε πίσω τους υπόλοιπους.

Oι άνθρωποι που δεν τους δόθηκε τρόπος να μάθουν να σκέφτονται, δεν είναι οι πολίτες που επιθυμεί μια δημοκρατία, είναι αυτοί που επιθυμεί μια δικτατορία. Και σίγουρα, δεν θα έπρεπε να περιμένω αυτή τι στιγμή να γίνει κάτι καλό. Αλλα γιατί να μη το περιμένω? Αλητεία τι έχει γίνει με εμάς και απλά αποδεχόμαστε τι μοίρα μας? Eh, οι πολιτικοί είναι σκάρτοι, τι να κάνουμε? Και οι πολιτικοί σκέφτονται "ε, ο ελληνικός λαός θα σκανδαλιστεί λίγο, αλλά τόσα και τόσα του κάναμε και δε νοιάζεται"

Δε λέω ότι η οικονομία πάει καλά και ότι δε χρειάζεται να κάνουμε τίποτα για να ανακάμψει. Δε λέω ότι δεν υπάρχουν σπατάλες σε κάποιους τομείς τις ελληνικής σχολικής αγωγής. Δεν υπάρχει περίπτωση να πω ότι δεν υπάρχουν πολλοί σκάρτοι άνθρωποι στα σχολεία.
Αλλα οι μεταρρυθμίσεις χωρίς σκέψη πέφτουν σαν αλλεπάλληλες μαχαιριές από τα χρόνια του Παπανούτσου και μετά. Όσοι από τους νέους Έλληνες σκέφτονται κριτικά, δεν το κάνουν τόσο με τι βοήθεια του σχολικού συστήματος, αλλά με τι βοήθεια μερικών ανθρώπων, γονείς, συγγενείς, οικογενειακοί φίλοι, δάσκαλοι που ξέφευγαν από την διδασκαλία του σχολείου, που θέλησαν να μας εμφυσήσουν τι κριτική σκέψη.

Οι λύσεις στα οικονομικά είναι ωραίες ιδέες, μα τι να τις κάνουμε αν χτίσουμε έναν κόσμο από ηλίθιους?

Πρέπει να αλλάξει το σύστημα εκπαίδευσης από τι ρίζα του. Με δασκάλους βγαλμένους από τάξεις του Μπραχάμι ου, τις Ηπείρου, δασκάλους που έχουν δει τι είναι στ' αλήθεια να διδάσκεις σε παιδιά, και όχι σε "παιδαγωγούς" καθηγητές πανεπιστημίου. Γιατί τα δημοσία σχολεία ΔΕΝ πρέπει να υποβάλλονται σε καπιταλιστικούς όρους λειτουργίας.

FUCK THIS SHIT

2010-04-02T00:05:00.002+03:00

Θέλω να ουρλιάξω ένα "Για όνομα του Θεού στο διάολο!" αλλά το σιχτίριασμα πνίγεται, μένει βουβό. Μερικές φορές είναι άβολο να είσαι τραγικά άθεος. Το να αντιλαμβάνεσαι ότι δεν υπάρχει νόημα, σπάει τις αλυσίδες και σου δίνει την ευθύνη της ζωής σου, των σκέψεών σου.

Και νόμιζα πως όλα ήταν συνεπώς απλά, αλλά δεν είναι. Τις κοινωνικές αλυσίδες δεν μπορώ να τις βγάλω από πάνω μου, και αν η ανατροφή μου με βοήθησε να μην πιστεύω σε Θεούς και νοήματα, με έκανε τα αποζητώ, ή να τα θεωρώ υπαρκτά.

Και έτσι παραπατάω με τους υποσυνείδητους κανόνες μου μέσα στη ζωή.

<Ένα βήμα μπροστά, δύο πλάγια, τους φίλους τους διαλέγεις, και όταν τους διαλέξεις να είσαι πιστός.>

Περίεργες οδηγίες, σαν πειρατικός χάρτης θησαυρού, και ακολουθώ. Μα ο χάρτης δεν είναι παρά κομμάτια χαρτών των προηγουμένων, με σημειώσεις από τις ζωές τους. Κάποια στιγμή σηκώσανε τα μάτια και είδαν το τοπίο και προσθέσαν, διορθώσαν και επισημάναν όσα ήταν μπροστά τους. Και το τοπίο αλλάζει όλο και πιο γρήγορα.

Ποιες οδηγίες είχαν νόημα;

<Οι σχέσεις εξ αποστάσεως είναι καταδικασμένες. Θα αγαπήσεις μια φορά μόνο. Τα λευκά ψέματα δε πονάνε. Τα λεφτά είναι το παν. Η αναγνώριση είναι το παν. Η καθαρή συνείδηση είναι το καλύτερο πράγμα που υπάρχει.>

Εξερευνούμε έναν νέο κόσμο, και οι κανόνες του δεν υπάρχουν. Εμείς τους γράφουμε. Μερικοί κανόνες είναι οι ίδιοι με τους παλιούς. Άλλοι είναι διαφορετικοί.

Και μετά θα δούμε ότι και αυτοί δεν ήταν παρά ένα στήριγμα προσωρινό, δικό μας, ανούσιο μα αγαπητό.

Και σαν τα έχουμε δει όλα αυτά θα πεθάνουμε.

I wonder why...

2010-03-08T18:09:00.002+02:00

Why where I not bullied in school? Thinking back I have the perfect profile of a kid to be bullied.

Why hasn't humanity tried to better define emotions? Do we need this ambiguity? What does I like you mean? What is the difference between I love you and I am in love with you and I have a crush on you?

Why can we not share everything, every doubt we have with others?

Why must we all be encased in fear and self delusion, unable to realize what others, and oftentimes ourselves, are trying to express?

Why does the doubt in another shatter the confidence in one's self?

Why can't we be sure to be in love for ever with a person, dropping all defenses, all worries and becoming one?

Why do we need our secret garden of thoughts, doubts and worries?

Από γοήτευση σε απογοήτευση.

2010-03-07T19:49:00.002+02:00

Η Ευρώπη, σεμνή θνητή, πέρασε τα παρθενικά της χρόνια στην Ασία. Ο Δίας εμφανίστηκε μπροστά της, τη γοήτευσε, αυτή τον καβάλησε (ήμαστε τεμπέλικα όντα οι αρσενικοί), τη πέρασε από την άλλη πλευρά του Έβρου ποταμού, και μετά της εξήγησε ότι, συγνώμη κιόλας κοπελιά, είμαι παντρεμένος, της μια βραδιά έρωτας ήταν, και τσουπ, εξαφανίστηκε. Απογοήτευση. Το αντιμετόπισε το ζήτημα η θαρραλέα κοπελιά και με πείσμα και επιμονή έγινε ήπειρος.

Η Ελλάδα αργότερα (γενιές μετά) αποφάσισε ότι ήθελε να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση (τότε Ε.Ο.Κ.), καθώς η Ε.Ε. προσέφερε πολλά και διάφορα: επιδοτήσεις στους αγρότες για να σταματήσουν να παράγουν λαχανικά και να μειωθούν, επιδοτήσεις για το ένα και για το άλλο. Η Ελλάς, καβάλησε την Ευρώπη, της πήρε τα χρήματα χωρίς να κάνει αυτά που έπρεπε, αλλά η Ευρώπη δε γκρίνιαξε. Την άλλη μέρα όμως, η Ελλάς ήθελε κι άλλες, άνευ επιπτώσεων επιδοτήσεις. Η Ε.Ε. όμως είπε, συγνώμη Ελλάς, έχω ένα νόμισμα που το μοιράστηκα μαζί σου, τώρα όμως πάω στη γυναίκα μου, γεια!

Τι θα κάνει η Ελλάδα, μένει να προσδιοριστεί.

Oh Really?

2010-03-06T22:43:00.003+02:00

Yes, really. Because everything that I am about to tell you is a lie. But I will try to make it as enjoyable, amusing and witty as I can, given will illness. And is that not what truth is all about? Trying to your fullest to divert yourself and others? No it is not. But if it were then the whole situation would not be the same as the current one.

I am of course talking about Greece's dept. Or AM I?

Well, yes I seem to be since I mentioned it. Draw your on conclusions, and send them to me as a link in the comments section. The first three to submit the best drawing of a conclusion in a .jpg file will receive a fully colored digitally enhanced .amv file, as well as a teacup with the picture of a wasp eating a hamburger.

This was a tiring story, and it is now time for you to sleep. Sleep safe, knowing that every word written in this post is a lie, with the possible exception of the word preposterous since it was a late inclusion. Or was it? Yes it wasn't.

The formidable adventures of tasteless-man and hacker boy!!!

2010-02-16T10:58:00.004+02:00

Russel

2010-02-16T10:36:00.002+02:00

Fare well my dear friend. Your story was an odyssey, but it will not be forgotten:

One day, two year ago, whilst I was still half asleep, my friend Alexander came over to my place to bring me a gift. "Open the door, I am bringing you a gladiator fish", he announced by the inter-phone. We have this tradition of buying each other useless, yet amazing, gifts. Thus I imagined he had bought me a teddy bear fish dressed as a gladiator. Useless, to the point of being awesome. Still I had misunderstood. A small red gladiator fish stared at me from inside a plastic bag. We put it in the mini fish tank he had bought me along, and starred at it.

I named him Russel (as a homage to the actor in Gladiator).

Russel and I had amazing adventures. Like the times I changed his watter and had to catch him, then release him in another water recipient until I had cleaned the fish tank...

He used to puff and become angry whenever anything red and fluffy came to his attention, or whenever I put him face to face with his own reflection on a mirror. Ah! those were the times...

Then, the tragic thing happened: I had to leave Athens for Paris. Thankfully a surrogate mother and grandmother were found, his fish tank expanded, and for a year and a half he lived a peaceful life.

At some point a companion was introduced: Orion, a fish that cleans the fish tank. Orion was shy and died of being-eaten-by-another-fish-itis, a quite comon fish disease.

And recently, I learned that Russel, too has gone to sleep with its kind.

Farewell Russel. It was nice knowing you.

I want to admire.

2010-02-09T22:43:00.003+02:00

I always believed that I wanted to be amazing and have people admire me. I am vain. Intellectually I understand that it helps me not, yet no human functions on intellect.

As I grow I realise that that will not happen. I am unable to admire myself, and thus other will not admire me.

And the floor cracks and I stop admiring everything. Nothing is amazing. Everything becomes bleached, its essence fading.

And alone on this monotonous canvas you dream of admiring.

P.S. this is not about me, it is about someone else.

On Recycling, Sociopolitics, and the Fall of Europe.

2010-02-05T12:19:00.004+02:00

As many of you are now aware I live in Paris, or near enough -I can see the Eiffel Tower- that it counts as Paris (Montrouge). If all goes as planned I will be living here for 3 years, doing a Thesis to determine the vertical distribution of chlorophyll in the oceans based on the surface data we get from satellites.

Here in Paris I was once more plunged in a new life. I might have been living in Paris for 6 months last year as part of my masters, but still, last year felt like a transition state. This time, in contrast am here to stay.

Thanks to the money I am being payed to do my thesis, I am able to rent a very nice house. And for the first time I live alone, with time to spend in my house, and the house is really nice. I invite friends from work, and fellow Greek expatriates.

My time alone is both enjoyable and horrid. I get to enjoy cooking, and endure housekeeping. I get to revel in the magnificent urban panorama that awaits me on my balcony, yet depress as I cannot share these moments with my loved one. I get to ponder on philosophical questions, apprehend the collapse of our rotting world, and question the long-term feasibility of my relationship.

What is love? What defines friendship? Who am I without her? Who am I with her? Where am I going with my life? What parts of my upbringing do I keep, and what do I strive to change? How can I appraise those things?

These questions are quasi-universal. However this post has no claims of trying to solve them. This introduction was both an introduction to the text that follows but also an introduction to my psyche, in order for you to contextualize.

Walking in Paris you can very well see:
Stressed people are walking around, crowding the subway, the buses, the streets and their sidewalks.
On those sidewalks, so many homeless people live with what our post-consumption society is throwing out.
On my walk to the bus stop, every singe week, I see on the sidewalks, thrown out in a careless manner, books and chairs, mattresses and press irons, television sets and paintings. Socks and other clothing items are scattered in between. A household has been evicted, and soon the homeless and the poor come and pick things up. They are the true recyclers. Such items go from our trashcans to their lives in a constant manner.

Two blocs from my apartment lives a homeless man, encroached in an unused place at the entrance of a building. His bed consists of piles of mismatched clothing. He sits there, reading, always reading.

I am not a religious man, in any sense of that expression. Neither Christianity, nor paganism, nor any kind of superstitions hold any important sway on me. I do not believe we violated mother Gaia by burning down trees. For the matter I do not believe in the modern personification of Gaia. The Earth has no permanent balanced state, this was but a temporal homeostasis of the ecosystem, in what is nothing but perpetual, chaotic, struggle. The wester society however, saw the resources that Earth had, and in a very egoistic, very human manner decided to use it to its short term maximum advantage. This has thrown even more chaos in the system and whatever kind of instable balance there was before, now will keep shifting until a new earth ecosystem balances itself -with or without us.

In considering however that resources are unlimited, after the second world war we entered a system that has a delusion. Permanent expansion. Salaries should expand, spending should expand, liberties should expand. But all these expansions were not controlled. In the Western countries more and more people get to have a higher education, which fine, but then too many people specialize in domains with no demand. In the western countries, central control by the governments was nothing more than individuals siphoning out money from loans that the state took. The evolution of the educational systems is non-existent. The evolution of job distribution and planning is still at the amoeba phase. And now, we can expand no more. We have competitors in our resources distribution, that can produce for cheaper wares, and gradually antagonize us in the acquisition of goods, such as energy sources, basic materials, water, and less menial job distribution. They have already done so, and have no reason to stop, actually.

So what are our choices, you ask?
Find happiness in small things. De-centralize yourself. Get a garden and cultivate part of what you eat, gather part of the water you can consume, produce your own energy.

I know I was not really productive with this post. However, please remember, these are my personal rumblings to cleanse my soul.

Farewell.

A normal killer

2010-02-03T20:24:00.003+02:00

I always considered myself a normal guy. I do not stand out in a crowd, nor do I blend into the surroundings. I studied hard and got a degree. I first had sex at 20, a bit late, but still. Normal.

I lived my life just like every one else. Some close friends, a relatively small procession of girlfriends, parents all existed somewhere in my life. A normal life.

Got a precarious job in this economicly unstable days. I went to the movies, did some sports and always said I will do more. A normal plan.

And then one day, like any normal man, I fall in love and there was a change of plan.

The cubicle became a prison, but afterwards I flew high, I flew free.

Walks to the park, and waking with company. All the small things you learned me to adore, and then turned out to be a total whore.

As I walked back home, first time I notice this store. Firearms, antiques and more.

Buy, load shoot and scare. I steel feel normal, I am shocked to feel normal as the bodies hit the floor. And I burst into song, "all the bodies hit the floor", shooting people I don't know about or care.

I am just a normal guy, but now its time to say goodbye.

Dust

2010-01-27T12:05:00.004+02:00

I am allergic to dust, it triggers my asthma/
yet to remove the dust I must clean my house/
I lift dust into the air, motes of dust dancing everywhere/
Eyes half closed against the sun, the twinkling dust surrounds me/
little points of light, they fills my lungs, and as I choke I wonder.

Am I Goliath and is the dust my David?

Dust spreads around, a herald of entropy/
on blogs, on minds, on social mentality/
yet when it rains, dust turns to mud/
pushed away, heralds a flood.

Dust will settle again, but for now, my lungs will be free.

50 Movies I loved.

2010-01-20T16:32:00.003+02:00

Here is a list of some movies I loved and I consider must see movies:

Kiss Kiss Bang Bang

Gran Torrino

Gost Dog

Monty Python's Holy Grail

The Matrix

Politiki Kouzina

Love Actually

Matando Cabos

The eternal Sunshine of a Spotless Mind

The three burials of Melquiades Estrada

Requiem for a dream

Pi

The deep blue

Le dinner des cons

Das leben der anderen

Goodbye lenin

Die fatten jahre sind vorbei

Tzameti 13

Fight club

The life of David Gale

Adam's Apples

Le 8eme jour

Groundhog day

Z

Amadeus

The dude

DOGMA

The good Will Hunting

Meeting Forester

Forest Gumb

7 years in Thibet

Bowling for Culumbine

The clockwork orange

The shinning

The adventures ofBarron Munchausen

Intermission

Lock, stock and two smoking barrels

Snitch

The party

The pink panther

25th hour

Subway

lucky number s7even

se7en

Amelie

7 samurai

Les poupées Russes

The man who knew too little

Σημασιολογία...

2010-01-08T23:19:00.002+02:00

Υπάρχουν έννοιες εύκολες.

Οι πρώτοι άνθρωποι είδαν την φωτιά και την αποκάλεσαν πρρρ. Στα ινδοευρωπαϊκά. Μετέπειτα πυρά στα αρχαία ελληνικά.

Όλοι εννοούν περίπου το ίδιο πράγμα όταν μιλάνε για τη φωτιά. Έχουμε αγγίξει τις φλόγες, έχουμε καεί, έχουμε φοβηθεί, έχουμε ζεσταθεί, έχουμε ψήσει φαγητό.

Αντιστοιχούμε σε λέξεις, σε ήχους που κάνουμε πάλλοντας τις φωνητικές μας χορδές, αντικείμενα και άλλα παρατηρηταία πράγματα.

Όμως αντιστοιχούμε και έννοιες, συναισθήματα. Αλλά εκεί τα πράγματα περιπλέκονται. Τι πάει να πει φιλία;

Πότε κάποιος είναι απλά γνωστός, πότε είναι απλά συμπαθής, πότε είναι φίλος;

Πως να δώσεις σε αυτές τις λέξεις σημασία; Με προσωπικό τρόπο; με κοινωνικά κριτήρια;

Πως θα διαβαθμίσεις το τι νιώθεις για να το εξηγήσεις στους άλλους;
Που ξέρεις ότι και αυτοί έχουν παίξει τα ίδια παιχνίδια, έχουν μοιραστεί τα προβλήματά τους και έχουν τσακωθεί με τρόπο αντίστοιχο με αυτόν που έζησες εσύ;

Τι θα πει φίλος; Όποιον ρωτήσεις, κάτι θα σου απαντήσει, ίσως το γνωμικό "οι φίλοι είναι αυτοί που σου στέκονται στην ανάγκη", ίσως κάτι άλλο.

Και πιο σημαντικά ακόμα: Τι είναι αγάπη; Τι είναι έρωτας; Λαγνεία; Πάθος;
Πως θα εξηγήσεις σε κάποιο άτομο πως νιώθεις; Όταν ο ορισμός τους για τον έρωτα δεν έχει καμία σχέση με τον δικό σου;

Αλλά μιλάμε για σημασιολογίες και όχι για σχέσεις που μοιάζουν ασταθείς και εύθραυστες.
Δε μιλάμε για φίλους που χάνονται, ή για ανθρώπους που αποξενώνονται.

Δυστυχώς ούτε τον εαυτό μου δε πείθω. Μου χτίσανε μια ζωή, και τώρα την γκρεμίζω. Τη γκρέμιζα με λάθος προσδοκίες, και τώρα τα ερείπια κείτονται και έχω χτίσει νέα θεμέλεια. Και μου αρέσανε πολύ τα προηγούμενα σχέδια που είχα κάνει, και θα ήθελα να τα κρατήσω, μα τελευταία φυσάνε δυνατοί ανέμοι και ένα ένα τα χαρτιά σχίζονται και πετάνε στον άνεμο.

Φοβάμαι πως πρέπει να χτίσω μόνος μου.

Και αν καταλάβατε τη σημασιολογία μου, συγχαρητήρια, σας επαινώ.

Ανασκόπηση.

2010-01-05T19:57:00.003+02:00

Χαιρετάω το 2009.

Το τέλος της προηγούμενης πλήρης περιστροφής του πλανήτη γύρω από τον ήλιο (σχόλιο 1), η 2008ή του από τότε που εγκαθιδρύθηκε η ημερολόγηση σύμφωνα με τα χρόνια από τον θάνατο του Ιησού της Ναζαρέτ, με βρήκε στο Παρίσι, με την κοπέλα μου. Έμενα στην εστία της Ελληνοαμερικάνικης ένωσης, στρεσαρισμένος λόγο του μεταπτυχιακού που παρακολουθούσα.

Η χρονιά μας βρήκε άρρωστους και τους δύο, να πίνουμε cidre στο δωμάτιό μου.

Η δεύτερη περίοδος εξετάσεων ήρθε σύντομα μετέπειτα. Μετά διακοπές, Ελλάδα, ταξίδι στην Αγγλία, επιστροφή Παρίσι, ταξίδι στην Αλσατία, και αρχή του stage στη Τουλούζ. Τέλος του stage, τέλος του μεταπτυχιακού, επιστροφή στην Ελλάδα. Διακοπές στην Ελλάδα. Ένας μήνας στη Σουηδία. Επιστροφή στην Ελλάδα, έναρξη διδακτορικού στο Παρίσι μετά από έναν μήνα με πολλές δυσχέρειες από τον ελληνικό στρατό για να πάρω αναβολή. Διακοπές τον Οκτώβρη στην Ελλάδα. Αναζήτηση και εύρεση οικίας στο Παρίσι. Η οικία ήταν χάλια, ξανά αναζήτηση και συγκατοίκηση με μια οικογενειακή φίλη έως το επόμενο έτος όπου η νέα κατοικία θα αξίζει τον κόπο. Διακοπές στην Ελλάδα.

Εν συντομία το 2009 ήταν πιθανά η χρονιά όπου μου συνέβησαν τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μου. Πέρα από τα προαναφερθέντα έχει χρειαστεί να παλέψω με τον εαυτό μου και να κάνω πολλά βήματα προς την ενηλικίωση. Να καταρρίψω μύθους που είχα πλάσει στον μυαλό μου, να συνειδητοποιήσω πόσο τυχερός είμαι αλλά και πόσο αυτό δε έχει καμία σημασία.

Όπως και να έχει ελπίζω το 2010 να συνεχίσει να μου προσφέρει εμπειρίες που να μου επιτρέψουν να γνωρίσω τον εαυτό μου καλύτερα.

Για όσους με διαβάζουν ακόμα, όσο σποραδικά και αν είναι αυτό, μιας και το βλογ αυτό έχει καταντήσει ημερολογιακής φύσεως, με σπάνιες δημοσιεύσεις, καλή χρονιά, με όση ευτυχία μπορείτε να αντέξετε.

σχόλιο 1: Ο ήλιος περιστρέφεται περί του κέντρου του γαλαξία μας με ταχύτητα περίπου 220 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Ο ίδιος ο γαλαξίας μας κινείται εντός του διαστήματος. Ο συνδυασμός των κινήσεων αυτών με την ελλειπτική τροχιά της Γης σε ένα θεωρητικό ηλιοκεντρικό σύστημα παρατήρησης μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Γη κινείται με σπειροειδή και ασταθή τροχιά εντός του σύμπαντος και ως εκ τούτου δε μπορεί να κάνει πλήρη περιστροφή παρά αν θεωρήσουμε ένα ηλιοκεντρικό σύστημα. Συγκλονιστικό για τον επιστήμονα μέσα μου.

Chanendeller Bong

2009-11-30T00:17:00.002+02:00

Θυμάστε τα φιλαράκια; Μερικές φορές νιώθω σαν τον Chandler. Ενήλικας εν μέρη. Δεν ξέρω να τσακώνομαι, δεν ξέρω που πρέπει να βάλω φρένο στα σενάριά μου, είμαι στον κόσμο μου, και γίνομαι ρεζίλι συνεχώς.

Κανείς δε ξέρει τι κάνω στην ζωή μου ακριβώς. Νομίζω πως είμαι αστείο αλλά συνήθως κάνω αστεία που αρέσουν μόνο σε εμένα. (αν και εδώ πλησιάζουμε επικίνδυνα στον Ross)

Είμαι ανασφαλής, και όχι πολύ μάτσο μαν.

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν το ζεύγος Chandler Monika εξ αποστάσεως.

Stockholm

2009-10-20T19:15:00.009+03:00

Hej! ή αν το προτιμάτε στα ελληνικά, καλημέρα - γειά.

Στοκχόλμη. Πως βρέθηκα Στοκχόλμη; Δεν αποτελούσε ποτέ από τους προορισμούς που θεωρούσα ως απαραίτητους στη ζωή μου.
Απαραίτητο όμως είναι να στέκεσαι δίπλα στα άτομα που αγαπάς.

Η Δανάη έκανε αίτηση απόσπασης στο εξωτερικό. Έτυχε να την δεχτούν στην Σουηδία. Για τα επόμενα 3 χρόνια θα διδάσκει σε ελληνικά σχολεία στη Σουηδία.

Την συνόδευσα στον πρώτο της μήνα εκεί. Ήταν πιθανά ο πιο ευχάριστος μήνας της ενήλικης ζωής μου. Θέλω να πιστεύω ότι θα παρέμενε έτσι όπου και να ήμασταν, αν ήμασταν οι δυο μας, αλλά έτυχε να είναι στη Στοκχόλμη. Αλλά ας περάσουμε στις εντυπώσεις και αναμνήσεις μου.

Η Στοκχόλμη είναι σχετικά νέα πρωτεύουσα, και αυτό φαίνεται. Μια πόλη που εξελίχτηκε ραγδαία και δεν έχει προλάβει να δημιουργήσει μια προσωπικότητα, πέρα από το ιστορικό της κέντρο. Η πόλη δεν είναι απάνθρωπη. Μεγάλα πάρκα χωρίζουν τις πολυκατοικίες της, έξω από το κέντρο. Ποτάμια χωρίζουν τις διάφορες περιοχές της. Πεζόδρομοι και μεγάλα πεζοδρόμια στο κέντρο επιτρέπουν και προτρέπουν στις βόλτες. Ποδηλατοδρόμοι, όπως θα έπρεπε να υπήρχαν παντού.

Η Επιστροφή

2009-10-20T13:20:00.000+03:00

Τελευταία υπήρξαν πολλές επιστροφές στη ζωή μου.

Επιστροφή στην Ελλάδα.
Επιστροφή στην αγγαλιά της.
Επιστροφή χρημάτων από τη Γαλλία.
Επιστροφή στο να απέχω από το βλογ.
Επιστροφή στην ηρεμία μου.

Και μετά επέστρεψα σε άλλα.

Επέστρεψα στο να είμαι μακρυά της.
Επέστρεψα στο να μη ξέρω τι κάνω στη ζωή μου.
Επέστρεψα στη μιζέρια που, άνευ λόγου με διακρύνει.
Επέστρεψα στο Παρίσι.
Επέστρεψα στο βλογ.

Καλώς σας ξαναβρήκα.

Πλάτανος, Κρήτη.

2009-10-17T14:11:00.003+03:00

Στον Πλάτανο. Τζιτζίκια. Εκατοντάδες. Χιλιάδες. Σκυλάκια που κλαίνε, ωράρια που δε συμπίπτουν, βίοι παράλληλοι, τριβή με ενδόθερμες αντιδράσεις, ετερόκλητα άτομα.

Φαλάσερνα, Μπάλος, Γραμβούσα.

Γαμοπίλαφο, Maracesh (επιτραπέζιο), μαντινάδες και τυποποιημένα γλέντια.

Μέτοπα σκεπτόμενων ανθρώπων, μπόκεν και ντούς έξω.

Ψησταριά και ρακόμελο. Κερκόδασος.

Scuba diving.

Δε μπορώ να πω πολλά για αυτές τις διακοπές. Θέλω να ξαναπάω στην Κρήτη, μα σα ξαναπάω, θα πάω να δω την Κρήτη.

Οι διακοπές αυτές αρχίσαν με πολύ διαφορετικές προοπτικές στον εγκέφαλό μου. Ήταν διακοπές για να δω τον καλύτερό μου φίλο. Tip: όταν ο καλύτερός σας φίλος πρέπει να αποτελεί τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε 8 ετερόκλητα άτομα, μην περιμένετε να τον δείτε και πολύ.

Η Κρήτη, και συγκεκριμένα ο δυτικός νομός Χανίων, μου άρεσε πάρα πολύ. Το κάστρο της Γραμβούσας, ενετικό κάστρο που δεσπόζει πάνω στο ομόνυμο νησί, και ο Μπάλος, η απέναντι παραλία, αποτέλεσαν, για εμένα το επίνειο της επίσκεψης μας στο νησί του Μίνωα. Η επιθαλάσσια φυσική ομορφιά του τόπου είναι δύσκολο να περιγραφτεί, αλλά όταν περάσει κανείς στην υποθαλάσσια, οι λέξεις φαντάζουν ένας φτωχικός τρόπος επικοινωνίας. Απλά αξίζει κανείς να το έχει κάνει τουλάχιστον μια φορά στην ζωή του, και αν δεν ήταν τόσο ακριβή ενασχόληση, θα διόρθωνα το εξελικτικό λάθος του είδους μας και θα έμενα υποθαλάσσια.

Σέριφος

2009-10-17T13:51:00.005+03:00

Ότι λέει ο τίτλος.
Ήμασταν τρελοί, νέοι και αφελείς. Πήγαμε στην Σέριφο.
Δύο αμάξια, τέσσερις σκηνές, τρεις άνδρες, πέντε γυναίκες, ένα κάμπινγκ, ήλιος, αέρας και ένα νησί.
Στην πέμπτη μέρα ήρθε άλλος ένας διαγωνιζόμενος, εεε, άλλος ένας της παρέας και αυξήθηκαν ο ανδρικός πληθυσμός και οι σκηνές κατά μία.
Δοκιμαστήκαμε ενάντια στον άνεμο, και την άμμο που μας έγδερνε.
Δοκιμαστήκαμε ενάντια στις υπερβολικές τιμές, και τους αφιλόξενους ντόπιους.
Δοκιμαστήκαμε μεταξύ μας, για τις ισχυρογνώμονες προσωπικότητές μας.

Τι περιμένατε παιδιά; Στην Σέριφο είστε.

Η ατάκα αυτή μας χαρακτήρισε τις διακοπές μας. Αλλά όσο περνούσαν οι μέρες από τις διακοπές, τόσο δεν μπορώ να θυμηθώ τις δυσάρεστες στιγμές. Θυμάμαι τα ωραία. Και ήταν ωραία η παρέα, και ήταν ωραία τα βραδινά, και θέλω του χρόνου ξανά.

Παράγραφος 8: Οι άνδρες δεν αγνοούν τις προκλήσεις.

2009-08-26T17:21:00.002+03:00

Άμα δεν το κατάλαβετε από τον τίτλο, οι Άνδρες ΔΕΝ ΑΓΝΟΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ. Ο Rondon έχει αρχή!

Διάβασε την παράγραφο 4: η κόντρα.

Παράγραφος 9: Το πέταγμα του μαχαιρίου.

2009-08-26T17:21:00.001+03:00

Είστε σίγουροι για αυτό; Θέλετε να πετάξει το μαχαίρι του. Που είχε πάντοτε στη ζώνη του σφιγμένο. Που από έναν γέρο τηλεμάρκετερ τ΄αγόρασε απ΄τ΄ALTER. Σίγουρα; Γιατί μετά δεν έχει πισωγυρίσματα και μαλακίες. Εκτός και αν είστε άτιμοι και απλά πείτε «έ, τι πειράζει; Θα προσποιηθώ ότι διάλεξα την παράγραφο 3». Είστε ψεύτες και υποκριτές άμα το κάνετε αυτό και γι΄αυτό πειράζει. Σίγουρα, λοιπόν. Έ, αϊ στο καλό, κερδίσατε. Το μαχαίρι καρφώνεται κάθετα πάνω στις δυο σαρδέλες οι οποίες χάνουν την οργή τους καθότη νεκρές πλέον, ο Ύγκ πεθαίνει και αυτός, και ο Rondon πάει να εκτονώσει την ανδρίλα του. Μπράβο σας.

Παράγραφος 7: Οι σαρδέλες της Οργής.

2009-08-26T17:20:00.001+03:00

Οι σαρδέλες κοίταξαν τον Rondon, ο οποίος σκέφτηκε και δεν έγραψε, παρά είπε: «ώστε αυτό εννοούνε φάτε μάτια ψάρια». Έβγαλε το κοφτερό μαχαίρι που απάνω του το΄χει πάντοτε, στη ζώνη του σφιγμένο. Ο ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo όμως είχε ήδη αρχίσει να μαζεύει γύρω του έναν στρατό από παραλληλεπίπεδα ψάρια. Ήταν όλα εκλωβισμένα σε μια πανοπλία από κουρκούτι, μέσω της οποίας τα ήλεγχε ο ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo και εξέπεμπαν μια κρύα, κατεψυγμένη, αύρα.

Αν θέλετε ο Rondon να πετάξει το μαχαίρι του στον ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo, διάβαστε τη παράγραφο 9: το πέταγμα του μαχαιριού.

Αν θέλετε να σκοτώσει πρώτα τα παραλληλεπιπεδόψαρα, διάβαστε την παράγραφο 3: ο θάνατος στη φριτέζα.

Αν θέλετε να βρίσει τον ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo και να διαβάσετε τις βρισιές του, διαβάστε τη παράγραφο 5: βρισίδι.

Αν δε θέλετε να διαβάσετε άλλο, χέστηκα.

Παράγραφος 4: Η Κόντρα.

2009-08-26T17:19:00.003+03:00

Ο Rondon κοίταξε τον θαμώνα. Ο θαμώνας, σήκωσε το βλέμμα του. Αν ο Rondon δεν ήταν τόσο τεστοστερονάτος, θα είχε κατουρηθεί πάνω του, αλλά ήταν ακριβώς τόσο, οπότε έσφιξε τα δόντια και τον προστάτη του και συνέχισε. Ο θαμώνας δεν ήταν άλλος από τον ανίερο ιερέα παύλα καπετάνιο παύλα πειρατή παύλα ντιτζέϊ, ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo. Το μαυριδερά του μούσια και η σπασμένη του μύτη δεν ήταν τρομακτικά. Τα μάτια του όμως ήταν. Γιατί εκεί που θα έπρεπε να είχε μάτια, είχε Σαρδέλες. Σαρδέλες της Οργής.

Αν θέλετε να μπούμε σε φλάσμπακ δίαβαστε τη παράγραφο 6: φλάσμπακ.

Αν θέλετε να συνεχίσει η ιστορία χωρίς, περάστε στην παράγραφο 7: Οι σαρδέλες της Οργής.

Παράγραφος 6: Φλάσμπακ.

2009-08-26T17:19:00.002+03:00

Ο ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo φώναξε στον Rondon: «Πρόσεχε είναι πίσω σου (μπακ) ένα αμάξι με το φλας αναμένο και θα στρίψει κατά πάνω σου». Η τελευταία σκέψη, και συνεπώς και τα τελευταία του λόγια, γιατί ο Rondon ό,τι σκέφτεται το λέει, ή μάλλον ό,τι σκέφτονταν το έλεγε, ήταν «χα, σιγά μην το χάψω αυτό». Ένα αμάξι τον πάτησε και πέθανε. Χάσατε.

Παράγραφος 5: Βρισίδι.

2009-08-26T17:19:00.001+03:00

Ο Rondon είπε ξανά όσα του περάσανε από το μυαλό, τα οποία λογοκρίνουμε γιατί συμπεριλαμβάνουν βρισιές που έκαναν να λιποθυμήσει ένας Κινέζος λιμενεργάτης του Πειραιά όταν του τις διαβιβάσαμε για να δούμε άμα μπορούμε να τις εκδώσουμε. Θέλατε βρισίδι ε; Τι να κάνουμε. Αντί να ασχοληθείτε με την τέλεια ιστορία που έγραψα, θέλετε βρισιές. Εξαιτίας ατόμων σαν εσάς οι καρυδιές δεν φτουράνε στην Αθήνα. Τι να πω. Ντρέπομαι εκ μέρους σας. Εδώ τελειώνει η περιπέτεια για εσάς. Αν είναι η δεύτερη φορά που διαλέγετε να διαβάσετε τη παράγραφο πέντε μέσα στην ιστορία, πρώτον κλέβετε και δεύτερον μάλλον δεν πιάσατε το νόημα του όλου πράγματος.

Παράγραφος 3: Ο θάνατος στη φριτέζα.

2009-08-26T17:18:00.000+03:00

Ο Rondon επιτίθεται στο πρώτο παραλληλεπιδόψαρο και του κόβει σε παρά, λλη και λεπιδόψαρο. Το λεπιδόψαρο με τη λεπίδα του τον καρφώνει στο στήθος. Ο Rondon πεθαίνει, το λεπιδόψαρο μαζεύει τον παρά και αγοράζει μπουκάλια μίλκο, και ο Ύγκ πάει στην ανταρκτική να μάθει διαλογισμό στους πιγκούινους. Τέλος. Χάσατε. Το λλη μη με ρωτήσετε τι έγινε δεν έχω ιδέα.

Παράγραφος 2: Η δοκιμασία της σαρδέλας.

2009-08-26T17:17:00.001+03:00

Ο Rondon, αφού εξέφρασε την άποψή του, σηκώθηκε από το τραπέζι του. Το πάτωμα του εστιατορίου ήταν γεμάτο με σωριασμένους θαμώνες και προσωπικό. Άλλοι ήταν νεκροί. Άλλοι λιπόθυμοι. Όταν έχει τόση τεστοστερόνη μέσα του κανείς, δε μπορεί παρά να προκαλεί τέτοιες καταστροφές. Ο Rondon σκέφτηκε και αμέσως είπε (γιατί έχει τα κότσια να λέει αυτό που σκέφτεται): «Καλά να πάθουν. Άμα έρχεσαι σε ένα μέρος που τολμάει και αυτοαποκαλείται εστιατόριο όταν δεν είναι, αυτά παθαίνεις». Ήταν έτοιμος να φύγει όταν είδε στη γωνία ένα θαμώνα ακόμα καθιστό στην καρέκλα του να τρώει μια σαλάτα άνευ αβοκάντου.

Αν θέλετε ο Rondon να τον αγνοήσει και να φύγει από το εστιατόριο, διάβαστε την παράγραφο 8: οι άνδρες δεν αγνοούν τις προκλήσεις.

Αν θέλετε να πλησιάσει τον αντιπαθή που άντεξε τις βρισιές ΚΑΙ τρώει σαλάτα χωρίς αβοκάντο, διάβασε την παράγραφο 4: η κόντρα.

Διακοπές.

2009-08-19T15:33:00.005+03:00

Διακοπές. Δια και κόπτω. Το έτος 2009 για εμένα είναι γενικά μια διακοπή από πολλά πράγματα. Η μάλλον μια αλληλουχία διακοπών, μια ασυνέχεια, μια αναταραχή.

Ξέρετε ήδη πως πέρασε το έτος μου: πέρασα από το Παρίσι στην Αθήνα στο Λονδίνο και το Reading στην Τουλούζη και την Carcassonne, ξανά στην Αθήνα, στην Σέριφο, στα Χανιά και τώρα στην Σουηδία.

Ο τακτικός αναγνώστης που έχει παρατηρήσει ότι και τα βλογ μου κάνανε διακοπές τόσο καιρό θα αναρωτιέται, εύλογα, περί των τριών τελευταίων προορισμών. Αποτελούνε τους τόπους παραθερισμού μου αυτές τις καλοκαιρινές διακοπές, κατά την πιο συμβατική έννοια των διακοπών.

Πιο πάνω λοιπόν θα βρείτε τις περιηγήσεις μου στον τόπο, τον χρόνο, τις παρέες και στις σκέψεις.

Ροδιά

2009-06-29T14:12:00.005+03:00

Σε έναν κήπο κάποτε, όταν οι τοίχοι που περιστοίχιζαν τους κήπους δεν άνηκαν σε πολυώροφες πολυκατοικίες, ζούσε μια ροδιά. Τα ρόδα που στόλιζαν τα κλαδιά της και το τραπέζι του σπιτιού ήταν φημισμένα σε όλο το χωριό. Σαν τα άνοιγε κανείς

οι σπόροι μοιάζανε με μικρά ρουμπίνια, και η γεύση τους ήταν τόσο πλούσια, όσο το χωριό ήταν φτωχό. Η οικογένεια που είχε αυτόν τον κήπο επί γενιές μοιράζονταν πάντα τους σπόρους και όλοι τους ευχαριστούσαν.

Αργά αλλά σταθερά οι εποχές άλλαζαν, μα κάθε χρόνο τα λουλούδια της ροδιάς ανθούσαν,

γίνονταν ρόδα και προσέφεραν χαρά σε όλο τον κόσμο.

Παράλληλα με τα λουλούδια όμως ο κόσμος άλλαζε. Οι ανθρώποι βρήκαν τρόπους να εργάζονται λιγότερο για να παράγουνε τροφή. Οι χωριάτες αρχίζουν να σπουδάζουν τα παιδιά τους και με τη σειρά τους αυτά πηγαίνουν στην πόλη να βρουν δουλειά αφού τα χωράφια δε τα ζούνε πια.

Η οικοδέσποινα του κήπου, χήρα πλέον και με παιδιά και εγγόνια σε πόλεις, κάθεται και κοιτάει τη ροδιά. Την κλαδεύει και παρατηρεί τα φύλλα της. Την ποτίζει και θαυμάζει τα λουλούδια της. Μαζεύει τα ρόδια και με αγάπη τα στέλνει στα παιδιά και τα εγγόνια της.

Αυτοί τα λαμβάνουν. Μερικοί να τα καθαρίσουν βαριούνται. Κάποιες νύφες τα κάνουν διακοσμητικά. Όσα εγγόνια τα τρώνε δυσαρεστιούνται που τα ρόδια έχουν κουκούτσια. Τα παιδιά της που θυμούνται το δέντρο έχουν δοκιμάσει ρόδια Ισπανίας που είναι πιο ζουμερά.

Η οικοδέσποινα του κήπου θα κοιτάει, θα ποτίζει μέχρι το τέλος της ζωής της τη Ροδιά, γιατί είναι και αυτή Ροδιά.

Elcko

2009-06-27T23:30:00.004+03:00

Μια πέτρα που προσκρούει ήρεμα νερά, προκαλεί κύματα. Τα κύματα, οι εξαπλωνόμενοι κύκλοι είναι μια ιστορία, είναι η ουσία που θα σου πει κάποιος. Αλλά η πέτρα σπανίως πέφτει μόνη της στο νερό. Ένας άνθρωπος, ένας άνεμος ή γενικά ένα απροσδιόριστο κάτι την έσπρωξε. Και αυτός ο άνθρωπος, αέρας, απροσδιόριστο κάτι, έχουν μια ιστορία.

Όλες οι ιστορίες μας αρχίζουν από το big bang. Αν φυσικά πιστεύουμε στην επιστήμη. Υπάρχουν και άλλες εκδοχές, από θεούς και θεϊκές μακαρονάδες δίχως αρχή, ως θεωρίες ότι ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει με την γέννησή μου και την υπόθεση ότι μόνο όσα έχω σκεφτεί, φανταστεί και συναντήσει και συγκρατήσει στην μνήμη μου υπάρχουν.

Η σημερινή ιστορία έχει αρχές σε πολλά σημεία.

Η πέτρα χτυπάει το νερό.
Γεννήθηκα.
Μεγάλωσα ευτυχισμένος, προστατευμένος σε ένα κέλυφος. Κέλυφος οικογενειακό και μέσα σε αυτό το κέλυφος, άλλο ένα κέλυφος, πιο προσωπικό. Υπάρχουν μερικά είδη οστρακοειδών που δεν έχουν θηρευτές, καθώς οχυρώνονται σε ένα τεράστιο κέλυφος, και εγκλωβισμένα από το βάρος του, πεθαίνουν ακινητοποιημένα.

Ένας από τα πρώτα ομόκεντρα κυκλικά κύματα φεύγει από το σημείο σύγκρουσης.
Στο δημοτικό έκανα μια ριζική στροφή από το νηπιαγωγείο: φοβήθηκα τους άλλους και έτσι έκανα παρέα με ένα ή δύο μόνο άτομα. Φοβήθηκα την βία, και δεν αντιδρούσα ποτέ, και την απέφευγα πάντοτε.

Κι άλλο κύμα.
Ως αποτέλεσμα, σε ένα πάρτι, στο πρώτο που με καλέσανε, δεν ήξερα τους συμμαθητές μου. Όλοι μιλάγανε με όλους, και εγώ χάζευα δήθεν τα φυτά στο μπαλκόνι. Μερικά κορίτσια ζητάνε από κάποια αγόρια να χορέψουν. Συνεχίζω να χαζεύω, και να φαντάζομαι πως είμαι ο πρίγκιπας από το παραμύθι δίχως όνομα της Πηνελόπης Δέλτα.

Κύμα. Κύματα. Ποιος θυμάται που ήταν αυτές οι στιγμές; Ήταν πάντως.
Όλα τα πάρτι είναι έτσι πλέον. Γυμνάσιο, λύκειο, αρχές πανεπιστημίου. Μια μπύρα και στο μπαλκόνι. Με την Χριστίνα, στο πάρτι της, αφού χωρίσαμε είπα να χορέψω. Χάνω την ισορροπία μου και πέφτω, ο κώλος μου η πέτρα, το γυάλινο τραπέζι η επιφάνεια του νερού. Σηκώνομαι και φεύγω, περπατάω στους δρόμους από άνω Καρέα στον Άλιμο.
Όλα τα πράγματα είναι τα ίδια. Ένας φίλος, κολλητός, που με προδίδει και χάνεται. Ομάδες ανθρώπων και εγώ άβολα ψάχνω, μα φοβάμαι κιόλας μια θέση ανάμεσά τους. Ευτυχώς, όπως όλοι φυσιολογικοί, τρομοκρατημένοι, αντικοινωνικοί άνθρωποι, η ψευδαίσθηση ανωτερότητας με κρατάει ζωντανό. Όταν όλος ο κόσμος δε σε καταλαβαίνει ή δεν του επιτρέπεις να σε καταλάβει, τότε αυτό σίγουρα σημαίνει ότι είσαι ανώτερος. Ναι. Αυτό είναι. Ας το επιβεβαιώσεις με κάθε κοινωνική σου επαφή από εδώ και πέρα. Λίγοι φίλοι για να επιβεβαιώνεις ότι ελάχιστοι σε καταλαβαίνουν, ότι είσαι υπεράνθρωπος και ότι η ελίτ σου είναι μικρή. Κάποτε λες σε ένα άτομο που σου συστήσανε μια καλοκαιρινή βραδιά ότι δεν έχει νόημα να του πεις ποιος είσαι και τι κάνεις, σε δέκα μέρες δε θα το θυμάται, και δε θα ξανασμίξουν οι δρόμοι σας. Πρέπει να σε θυμάται ακόμα.

Κύματα. Όπως τα κύματα οι λέξεις μου εξαπλώνονται και καλύπτουν χώρο στις οθόνες των υπολογιστών σας, οι προτάσεις μου εξαπλώνονται προς όλες τις κατευθύνσεις, ομόκεντροι κύκλοι με μια κοινή αρχή.

Τα πρώτα εμπόδια που βρήκα σε αυτήν την τροπή ήταν οι γυναίκες. Δεν ήταν αυτές καθ' αυτές υπεύθυνες, αλλά όταν θέλεις να βρεθείς τόσο κοντά σε μια κοπέλα, σε έναν άνθρωπο γενικά, θα δεις σε αυτές πως σε κρίνουν, μια καθαρή αντανάκλαση του προσώπου σου ανάμεσα σε δύο κύματα μιας λίμνης.

Μια κοπελιά, στο τέλος του γυμνασίου με είχε ερωτευτεί. Δεν μου άρεσε. Τελευταίες μέρες του γυμνασίου, με πήρε τηλέφωνο και μου αφιέρωσε ένα σκυλάδικο. Δεν θυμάμαι πιο ήταν. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα, έκλεισα το τηλέφωνο και πήγα στο δωμάτιό μου. Όταν ξαναχτύπησε δεν το σήκωσα. Έμεινα στο κρεβάτι και έκλαψα.

Από εκεί και πέρα άρχισε η πραγματική ιστορία με τις κοπέλες. Τρικυμία. Ερωτεύτηκα αρκετά δυο κοπέλες, μα έμειναν άπιαστο όνειρο. Ίσως ήθελα να είναι απρόσιτες, τέλειες, γιατί όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω κάτι με μια από αυτές, απλά έμεινα φίλος. Θα είμαι πάντα ερωτευμένος με εκείνες τις κοπέλες όπως τις είχα πλασμένες στο μυαλό μου και όχι όπως ήταν αλήθεια. Όχι όπως ήμουν ερωτευμένος τότε. Ούτε όπως είμαι τώρα.

Άλλες κοπέλες με βρήκαν του γούστου τους, και για να μη μείνω έξω από το χωρό, να μην είμαι πάντα το παιδί που χαζεύει τις γλάστρες, ασχολήθηκα. Για λίγο μόνο και μετά δεν άντεχα αυτά που βλέπανε. Γιατί, το ξέρω, δεν με βλέπαν για αυτός που ήμουν. Πολλές φορές βλέπαν μόνο μακριά μαλλιά. Άλλες φορές ποιήματα και γαλλική εξωτικότητα, αν αυτό είναι υπαρκτό. Έτσι είτε εγώ, είτε αυτές, τερματίζαμε κάτι που δεν είχε νόημα.

Ο πρώτος βράχος που πραγματικά ανάγκασε τα κύματα να συγκρουστούν μαζί του, να αγκαλιάσουν το σχήμα του βράχου και να αλλάξουν ήταν και παραμένει να είναι η Δανάη.

Είδε τα ωραία σχέδια πάνω στο κέλυφός μου. Είδε και όσα δεν ήταν τόσο ωραία. Τα δέχτηκε, και είδε πιο κάτω, κάτω από το κέλυφος, ένα μαλθακό φοβισμένο πράγμα. Δεν με έκρινε. Δέχτηκε ότι είμαι και εγώ άνθρωπος και άρχισε να μου το δείχνει. Ότι το κέλυφός μου δεν είμαι εγώ. Ότι έχω ελαττώματα, ότι είμαι αποτυχημένος και εγώ σε κάποια πράγματα. Και όσο περνάει ο καιρός και το συνειδητοποιώ, φοβάμαι. Φοβάμαι όλο και πιο πολύ. Κάποιος με είδε, και δεν ήταν ο καθρέφτης μου τα βράδια.

Με είδε και με βεβαίωσε ότι δεν είμαι άσχημος. Ότι είμαι φυσιολογικός. Ότι μπορούσα και μπορώ να διορθώσω τις ατέλειές μου. Βεβαίως δεν κατάλαβα τι μου έδειχνε αμέσως.

Ένα κύμα.
Και το ποστίδιο έφυγε ξανά προς άλλη κατεύθυνση. Και εγώ έφυγα για Γαλλία. Στο Παρίσι από τύχη είχα φίλους. Βεβαίως λόγο φόρτου εργασίας και modus operadi ξανά λίγοι ήταν οι φίλοι, πολλή η μοναξιά. Τα ίδια και χειρότερα στη Τουλούζ. Στην αρχή δουλειά. Μα τώρα η δουλειά κοπάζει, και οι φίλοι εδώ μετριούνται στα δάχτυλα ενός προσώπου. Οι γνωστοί στα δάχτυλα ενός χεριού. Και όταν είσαι σε μια πόλη όπου όλα είναι φτιαγμένα για εσένα και μια παρέα, όταν τα άτομα διασκεδάζουν, οι δρόμοι έχουν μουσικούς και φώτα και ατμόσφαιρα, νιώθεις ότι όλοι σε περιγελάνε, ότι ο κόσμος είναι ενέργεια και ειρωνεία. Πας στο μουσείο μόνος. Στον κινηματογράφο μόνος, στην μπυραρία μόνος. Περπατάς με τον ίσκιο σου, και σκιάζεσαι τα πάντα. Ξεχνάς πιο είσαι, μα θυμάσαι πως είσαι ατελής και εστιάζεις σε αυτό, ελπίζεις ότι παραλογίζεσαι και ότι κάπου έχεις αξία.

Το μάστερ μου τελείωσε, το πήρα και μάλλον θα έχω έναν από τους καλύτερους βαθμούς.
Η κοπέλα μου μου λείπει, μου λείπουν οι φίλοι μου και ο εαυτός μου.
Γεννήθηκα στο απόγειο της τεχνολογικής και καπιταλιστικής ύβρης. Από εδώ και πέρα ο κόσμος θα υποστεί τις συνέπειες της νοοτροπίας των καουμπόηδων, του πυροβολάω πρώτα και ρωτάω έπειτα. Όσοι γεννήθηκαν μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έζησαν το απόγειο της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, και όπως όλες η εποχές πέρασε. Αλλά ας ευχαριστηθώ λοιπόν την εποχή που σε διακόσια χρόνια θα εξιστορούνται οι επιζήσαντες, για τους υπολογιστές για όλους και τα αεροπλάνα, τα αμάξια και τα μη εξαφανισμένα ζώα. Ας ευχαριστηθώ τα πάρτι και την disco όσο υπάρχουν και έχω την ικανότητα να κατανοώ την αξία τους.

Αύριο θα βγω από το κέλυφός μου, τα κύματά μου θα συναντήσουν άλλα, και σε λίγες βδομάδες θα τα ξεχάσουν. Θα επιστρέψω στην Ελλάδα, στους γνωστούς μου στο κέλυφός μου. δε θα το φορέσω, μα θα πάω στην αγκαλιά της, και αγκαλιασμένοι μαζί, στο πάρτι του καλύτερού μου φίλου. Ή τουλάχιστον έτσι ελπίζω. Το μέλλον είναι όσο αβέβαιο όσο ήταν πάντα και όσο θα είναι πάντα. Ποιος ξέρει τι έριξε και τι θα ρίξει πέτρες στο νερό;

(Elcko είναι το όνομα από το συγκότημα που άκουγα ενώ έγραφα αυτό το ποστίδιο. Τους συνάντησα στους δρόμους της Τουλούζης κατά την διάρκεια της γιορτής της μουσικής, που ήταν καταπλικτηκή και με παρέα. Όπως τα περισσότερα ποστίδιά μου τελευταία δεν το ξαναδιάβασα, οπότε βρήθει από κακή σύνταξη και ορθογραφικά λάθη)

trueman show syndrome

2009-06-22T14:46:00.002+03:00

Το έχετε ακουστά; Το σύνδρομο αυτό είναι σχετικά πρόσφατο, αν και προϋπάρχει της ταινίας που του έδωσε το όνομά του. Όσοι πάσχουν από το σύνδρομο trueman show, θεωρούν ότι ο κόσμος δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα "ρεάλιτι", με αυτούς τον κεντρικό ήρωα, αν και πιο ουσιαστικά θεωρούν ότι είναι μια ταινία σκηνοθετημένη με αυτούς ως κεντρικούς πρωταγωνιστές εν αγνοία τους.

Πιστεύω ότι όλοι πάνω κάτω το έχουμε νιώσει αυτό κάποια στιγμή. Έχοντας δει δεκάδες ταινίες, όταν ζούμε πράγματα που θα μας θύμιζαν μια ταινία αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε τι παίζει. Όταν ανασκοπούμε αναμνήσεις μας και βλέπουμε τον εαυτό μας απ΄έξω, το συναίσθημα ενισχύεται.

Ή ίσως απλά εγώ το παθαίνω μερικές φορές. Δεν ξέρω.

Θα θυμάμαι πάντα το πρώτο μας φιλί. Μπορώ να μας δω, σαν μια κάμερα που γυρνάει γύρω από τους πρωταγωνιστές μιας ταινίας.

Ή όταν εδώ, στην Τουλούζ, παρακολούθησα τις βραδιές μουσικής για τη γιορτή της μουσικής, οι στιγμές κυλούσαν σαν από ταινία, και έβλεπα τα πράγματα με μια κινηματογραφική οπτική. Ένοιωθα σαν τον Ιάσονα τον Μπούρν, μέσα σε ένα τρελό πανιγύρι με εκκοφαντική μουσική, να ακούω τη μουσική μα συνάμα μια ηρεμία τομμακτική. (Jason Bourn from the Bourn Identity).

Ευτυχώς ή δυστυχώς οι στιγμές αυτές περνάνε.

Californication

2009-06-17T11:43:00.002+03:00

What can I say about Californication? Probably a lot.
I watched the entire series.
People that are flawed, yet not that flawed.
A lot of Fornication.
A depressing inability to overcome our human nature,
a struggle within, to discover what is right.
Tom Kapinos is a genuinely ingenious genius, with his exaggerations looping you back into reflection, attention and appreciation.
As i grow older, flawed characters, that try to overcome their flaws seem to rise as my new Heroes.
From the raftman, to that hero in a book a maths professor had once lent me, to that professor himself.
From knowing that other people are as fucked up as we are. From rejecting the perfect and towards embracing the mediocre that aspires to perfection; the journey leaves you once more with a sense of Katharsis, of cleanness of being.

Μερικές μέρες.

2009-06-13T13:02:00.005+03:00

Μερικές μέρες, όταν όλα πάνε σκατά ή όταν όλα πάνε υπέροχα νιώθεις ότι τα πράγματα έχουν μια τάξη.

Μερικές μέρες που έχεις τραβήξει ήδη δέκα από το πρωί, κοιτώντας Californication, ενώ η κοπέλα σου έχει πάει μια διήμερη σε ένα νησί, με ένα κοινό σας φίλο να δούνε μια φίλη μας. Κοιτάς φωτογραφίες και πάλι μαλακίζεσαι.

Και μετά η πόλη, η πιο θεσπέσια πόλη, έξω από την πόρτα σου, στο μπαλκόνι σου απ΄έξω, και εσύ της γυρνάς τη πλάτη και θεωρείς ότι θα γράψεις πτυχιακή.

Δυο σακούλες απορριμμάτων περιμένουν να τις πετάξεις, στο πάτωμα μια στρώση σκόνης σε απειλεί με άσθμα. Η ώρα του φαγητού έχει έρθει, μα δε πεινάς και κάθεσαι.

Δεν έχεις φίλους, τα βράδια σε πιάνει μια μιζέρια, πιο είναι το νόημα της ζωή και σκέψεις περί θανάτου.

Πέρασε η μισή μέρα, και στην ουσία την χαράμισα, θα έλεγε κανείς. Μα εγώ γιατί νιώθω τόσο ωραία, δε ξέρω. Ίσως να έπιασα πάτω, και πλέον να κάνω όλα όσα βαριόμουν πιο πριν.

No one expects...

2009-06-12T15:25:00.003+03:00

The Spanish inquisition? Really? You do not expect that line? I mean, come on! Τέλος πάντων. Το ζήτημα παραμένει, ότι τα απροσδόκητα πράγματα της ζωής μας είναι αυτά που θυμόμαστε. Οπότε δεν περίμενες να συνεχίζεται αυτή η πρόταση. Παρ΄όλα αυτά την βρήκες, και θα το θυμάσαι.