Showing posts with label εξαρτήσεις. Show all posts
Showing posts with label εξαρτήσεις. Show all posts

Saturday, January 14, 2012

250

Αναθεματισμένο ποστίδιο!

Μου έχεις βγάλει το λάδι. Σε έχω γράψει, διαγράψει, επισυνάψει σε mail, παραγράψει. Και όμως μου βγάζεις το λάδι. Κάθε φορά διαφορετικό. Μουρουνέλαιο, ανεστέλαιο, ελαιόλαδο.

Είχα ζητήσει να μου πείτε το αγαπημένο σας ποστίδιο σε μια απόπειρα να αδράξω αξία από το θαυμασμό σας. Χα. Δε βρίσκει κανείς αξία εξωτερικά. Ξαναδιάβασα τα ποστίδια μου και βλέπω ότι χάνοντας σε χιούμορ κέρδισα σε βαρύτητα. Δε ξέρω πότε και αν θα κάνω την λίστα με τα αγαπημένα μου ποστ. Συνειδητοποίησα ότι δεν άλλαξα και πάρα πολύ τελικά. Το ίδιο πράγμα τοποθετημένο διαφορετικά, σε, ελπίζω, πιο στέρεες βάσεις.

Και ξαφνικά, ηρεμία. Το όριο που έθεσα στον εαυτό μου να γράφω μια φορά την εβδομάδα διαγράφεται, και χαλαρώνω ξανά. Διαβάζω βιβλία, βλέπω ταινίες, αναρωτιέμαι για τη ζωή και δουλεύω το είναι μου. Κοιτάω τα προβλήματα που είχα, ή που θεωρούσα ότι είχα, και το πρόβλημα που μου γέμιζε τη ζωή μου ήταν:

Η Σχέση μου.

Η σχέση μου, που είχε για εμένα γίνει το κέντρο νοήματος δε πήγαινε πλέον καλά. Προσπαθούσα, το σκεφτόμουν, σταματούσα από το να ζω για να μην ξεφύγω από αυτήν με την απόσταση, να μη γεμίσω τόσο την καθημερινότητά μου που να μη χωράει η σχέση. Ναι, μερικές φορές πήγα να κατηγορήσω την κοπέλα μου για αυτό το κενό που με περιτριγύριζε, αλλά ξέρω ότι ήταν επιλογή μου. Δύσκολη, δύσβατη, αλλά επιλογή μου για να την κρατήσω.

Η ίδια, επί του θέματος, έκανε κύκλους, από εκεί, μακριά. Γέμιζε τη ζωή της, και όταν τα άτομα φεύγανε επέστρεφε σε εμένα.



Κοιμήσου Περσεφόνη, στην αγκαλιά της Γης, στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μη ξαναβγείς.

Είχα γίνει ένας Άδης. Ερωτευμένος Άδης, που καταλήγει σε κόλπα όπως το ρόδι για να κρατήσει αυτήν που αγαπάει. Και προσπαθούσε ο Άδης να κάνει την κόλαση όσο πιο ευχάριστη γίνεται, να την διακοσμήσει με πράγματα που ήξερε ότι της άρεσαν, σε σημείο που ξέχασε το χρώμα και την χροιά των τοίχων πίσω από τη γυψοσανίδα.

Και η σχέση τελείωσε. Οι ουλές της είναι παράσημα πάνω μου. Δεν έφταιξα. Δυσκολεύομαι να το αποδεχτώ ότι δεν έχω ευθύνη για το τέλος, αλλά δεν έφταιξα. Έκανα ότι ένοιωθα, όταν το ένοιωθα, επειδή αυτό μπορούσα να κάνω.

Το σημερινό ποστ, το ξεφρακάρισμα για το 250στο ποστ αυτό είναι απορία μιας ακόμα αναδρομής στη μνήμη, από ένα έμμεσο, δικό της ερέθισμα. Γιατί δεν την έχω κόψει ακόμα από τη ζωή μου. Συνεχίζω να θεωρώ ότι είναι κομμάτι της ζωής μου, σπουδαίο, και διαβάζω ακόμα όσα θέλει να ανεβάσει στο ιστιοημερολόγιό της, γνωρίζοντας ότι τα άτομα που ήταν σημαντικά για αυτήν το διαβάζουν. Πληγώθηκα; Αναστατώθηκα; Κάτι έπαθα με όσα διάβασα. Αλλά γρήγορα επανήλθα, μάζεψα το συναίσθημα και το έκανα γραπτό λόγο. Ναι, δεν είμαι όπως στο πρώτο χωρισμό, έχω γη κάτω από τα πόδια μου.

Πέρασα και εγώ, όπως φαντάζομαι και αυτή, την φάση Barney Stinson. Στην περίοδο αυτή, ανακάλυψα ότι το βιντεάκι αυτό ήταν προφητικό για την ιστορία με την φωτογράφο μου.



Αλλά ας επιστρέψουμε στο παρελθόν. Όταν τη σκέφτομαι δεν έχω πλέον εκείνες τις ωραίες εικόνες, του χαμόγελου της όταν με κοιτούσε ερωτευμένη, της αγκαλιάς της όταν με αγαπούσε. Κάνω αναδρομές και βλέπω κατηγορίες που μου εξέφραζε, από μικρές έως μεγάλες, που κάθε μία ήταν μαχαιριά που κατάπινα από φόβο μην την χάσω, γιατί είχα πλέον δοθεί σύσσωμος, ή μάλλον σύψυχος. Ήταν κατηγορίες ανούσιες που απλά μιλάγανε για κάτι που είχε χαθεί.

Σε θυμόμουν πιο βολικό όταν αγκαλιαζόμασταν.

Όλη την ώρα είσαι τσιτωμένος.

Δεν ήμουν τυφλός. Ποτέ. Δεν ήταν ότι δε καταλάβαινα τι συνέβαινε. Απλά προτιμούσα να λέω ψέματα στον εαυτό μου. Πλέον τα ψέματα τα κοιτάω, και, αν και την αγαπάω ακόμα, δε βλέπω νόημα να της μιλήσω. Δεν με έχει πλέον ανάγκη.

Θυμάμαι τις 4 πιο οδυνηρές νύχτες του 2011, ξαπλωμένοι σε ένα κρεβάτι, με εκατοστά ανάμεσά μας, με χιλιόμετρα ανάμεσά μας. Θυμάμαι την επιστροφή, με κλάματα από το Αρλάντα στο Παρίσι, την κατάρρευσή μου, κυριολεκτικά, με κλάματα, μπροστά στη πολυκατοικία μου. Θυμάμαι την πλήρη αποδόμηση.

Όλο αυτό τελείωσε. Δε λυπάμαι που το έζησα. Συνειδητοποιώ ότι δεν ήταν ποτέ έτοιμη να κάνει κάποιο άλμα εμπιστοσύνης τελικά, γιατί δεν ένοιωθε ότι δεν ήμουν έτοιμος να την πιάσω. Το άμα ήμουν είναι σχετικό. Πλέον δε ξέρω.

Πριν λίγο καιρό είχα γράψει και κρατήσει αυτό το κείμενο:

Σε αγαπάω το ξέρεις;

Ναι.

Γιατί δε μου μιλάς;

Δεν έχω κάτι να σου πω. Απέχουμε πολύ.

Σε έχω βάλει τόσο ψηλά.

Σου είχα πει, ψάχνω κάποιον ίσο.

Σε έβαλα στο πιο ψηλό βάθρο που είχα.

Σου είχα πει. Φοβάμαι τα ύψη.
Και τώρα θέλω να πετάξω, να χαθώ.

Όταν έπρεπε να γίνει το άλμα είχαμε ακόμα τόση εμπιστοσύνη στη σχέση μας, που δε μας ένοιαξε που δεν έγινε. Θα ήμασταν εμείς αυτοί που θα κερδίζαμε τη βαρύτητα. Η δική μας ιστορία θα είναι το παραμύθι. Ακόμα και το άλμα εμπιστοσύνης που πρότεινα, να εγκαταλείψω εγώ πράγματα για αυτήν, δεν το δεχότανε. Ποιος θα έπαιρνε ευθύνη για αποφάσεις άλλων;

Όλοι μας δίνουμε όσο μπορούμε.

Τώρα απλά χαίρομαι που το έζησα όλο αυτό. Ακόμα και τον χωρισμό, όσο επώδυνος και αν ήταν. Σίγουρα λυπάμαι που πλέον καταλαβαίνω αυτό το αίσθημα κυνικότητας, την αίσθηση του να μη θέλεις να δώσεις τα πάντα σε κάποιον και πάντα να ξέρεις ότι στο τέλος μόνο στον εαυτό σου θα πρέπει να βασιστείς. Λυπάμαι, γιατί ήταν κάπου που δεν ήθελα να φτάσω συναισθηματικά, αν και το καταλάβαινα εγκεφαλικά.

Τώρα, που είμαι πλέον εκεί, δε με ενοχλεί... τόσο.

Το Παρίσι, που τόσο δε της άρεσε, και είχα πείσει τον εαυτό μου ότι δε μου αρέσει, έχει αρχίσει και γίνεται ευχάριστο. Το διδακτορικό που θεωρούσα ότι δε με κάλυπτε επειδή δεν είχα συναισθηματική κάλυψη, τώρα που έχω ισορροπήσει, ακόμα δε με καλύπτει, και αναρωτιέμαι σοβαρά για το μέλλον μου, αφαιρώντας τις παρωπίδες μου. Ένα σωρό αποφάσεις που είχα πάρει για τη ζωή μου και το ποιος είμαι περάσανε από το μικροσκόπιο. Η ψυχανάλυση βοηθάει πολύ σε αυτόν τον τομέα. Οι φίλοι επίσης.

Η έννοια της φιλίας είναι ένα από τα πράγματα τα οποία αναδομώ επίσης. Ήμουν ανέκαθεν μονογαμικός και μονοφιλικός. Και τα δυο χρειάζονται τις εξερευνήσεις τους. Τα πάντα ρει.

Η σχέση μου με τους γονείς μου, που από εξάρτηση πήγε σε απαγκίστρωση και έγινε απλά πλανώμενη. Είχα αγκιστρωθεί στην σχέση μου και ξέχασα ότι ακόμα με αγαπάνε. Βλέπουν τα πράγματα αλλιώς και χρειάζεται να μπαίνω στη θέση τους για να το καταλάβω. Όπως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις. Τουλάχιστον πλέον έχω κάνει την δουλειά προετοιμασίας για έναν θάνατο ήδη.

Τόσα πολλά που χρειάστηκε να ερευνήσω και να αναρωτηθώ ακόμα, όμως.

Η χαρά της εξερεύνησης.

Το βιβλίο του Χορχέ Μπουκάι, "Να σου πω μια ιστορία, ιστορίες που μου έμαθαν να ζω", με βοήθησε πάρα πολύ. (link επί της εικόνας.)


Και πως να λήξω αυτό το ποστ; Με ηρεμία και χαμόγελο. Αυτήν την ηρεμία που δεν είχα ποτέ. Πόσο άλλαξα όταν σταμάτησα να αλλάζω για άλλους και άρχισα να αλλάζω για εμένα; όσο δεν άλλαξα όσο πίστευα ότι άλλαζα, επειδή αποζητούσαν την αλλαγή μου άλλοι. Αλλόκοτο ε;

Οι αλλαγές πονάνε, αλλά ισορροπώ χωρίς να κουράζομαι, περπατάω χωρίς να καμπουριάζω, και αποδέχομαι ότι ακόμα και αν κρίνετε αυτά που γράφω, τελικά μένω όρθιος.

Όπως έλεγε το δαχτυλίδι του Χορχέ:

Να Ξέρεις
Ότι Και Αυτό
Θα Περάσει.

Saturday, June 03, 2006

Τα γυαλιά μου και εγώ.

Ο τίτλος του σημερινού, καθυστεριμένου κατά πολύ post έρχεται από τις υπέροχες στιγμές που έχω περάσει μαζί τους. Πλέον είμαι εξαρτημένος από τις διόπτρες μου. Χωρίς αυτές δεν μπορώ να οδηγήσω, δεν μπορώ να διαβάσω στο πίνακα, δεν μπορώ να δείχνω υπέρμετρα intelectuel... Τα γυαλία μου έχουν έναν πολύ ωραίο σκελετό που συνεχώς πρέπει να βιδώνω γιατί, όπως και του ιδιοκτήτη τους, τους φεύγουν οι βίδες. Σήμερα έκανα ένα ντους, και ξέχασα να βγάλω τα γυαλία. Νομίζω πως έχω γίνει εξαρτημένος.

Τα Τελευταία Νέα.

Μια εβδομάδα πριν αρχίσει η εξεταστική, μας ανακοινώνουν απεργείες και καταλύψεις. Τέλειο δεν είναι. Σου σπάει την ψυχολογία. Εκεί που έχεις μπει στην τελική στροφή πριν την τελική ευθεία σου λένε: πίσω από αυτήν τη στροφή υπάρχει ή δεν υπάρχει μια ευθεία. Ανά εβδομάδα θα συνεδριάζουμε και θα σου λέμε. Αν προκύψει ευθεία θα το μάθεις. Τώρα κάτσε στ’ αυγά σου. Εμένα προσωπικά με καταστρέφει η εξαφάνιση αυτής της εξεταστικής. Θα πρέπει να δώσω 13 μαθήματα το Σεπτέμβρη. Και όσοι είναι στο μαθηματικό θα ξέρουν ότι τα μαθήματα που είναι «εύκολα» στη σχολή μας είναι πεπερασμένα. Πιθανά να με κάνει να μείνω στη σχολή μου έναν ολάκερο επιπλέον χρόνο. Χάλι.

Πως εξελίσονται τα πράγματα τώρα; Συνεχίζω τα ιδιέτερά μου, θα κάνω και μια δουλίτσα για τον δάσκαλό μου στο καράτε, θα συνεχίσω και την δουλειά στην Trekking Hellas (www.trekking.gr) και θα περιμένω τον Ιούλιο, όπου και θα εργαστώ στην Μετεωρολογία ένα μήνα. Αυτά.

Και τώρα ας αναλύσω τα της απεργεία – κατάλυψης.

Το νομοσχέδιο θα περάσει παιδιά. Αν όχι τώρα σε δύο χρόνια. Έχουμε ήδη υπογράψει με την Ε.Ε.

Οι λόγοι που απεργούν οι καθηγητές:

1) Κλαδικά ζητήματα (διαβάστε αυξήσεις. –Οι πιο καλοπληρομένοι δημόσιοι υπάληλοι ζητάνε αύξησης... λογικό δεν είναι;)

2) Υποστήριξη στα αιτήματα των φοιτητών.

3) Δεν θέλουν την αξιολόγηση και τους managers…

Οι λόγοι που οι φοιτητές κάνουν καταλύψεις:

1) Δεν θέλουμε την κατάργηση του δωρεάν συγγράματος.

2) Δεν θέλουμε να μπορούμε να δίνουμε μόνο δύο φορές το κάθε μάθημα.

3) Δεν θέλουμε ιδιοτικά πανεπιστήμια. (Εγώ ξέρω γιατί δεν τα θέλω. Οι υπόλοιποι αναρωτιέμαι...)

4) Δεν θέλουμε managers στις σχολές.

Αυτά. Η καταλύψεις γίνονται την πιο σωστή περίοδο, αυτήν που πονάει. Όσο και αν λέμε ζήτω, θα κάνουμε μπάνια, αυτές οι καταλύψεις είναι ένα αγκάθι.

Thursday, May 25, 2006

Πως διευκρινίζει κανείς τον εθισμό;

Βιολογικά, από άποψη γενετικής, οι άνθρωποι δεν εχουν αλλάξει καθόλου ή σχεδόν καθόλου τα τελευταία χιλιάδες χρόνια. Πάρε ένα μωρό που γεννιέται σήμερα και πάρε ένα μωρό που γεννήθηκε πριν 20.000 χρόνια και δυο μέρες. (θέλω και ακρίβεια... :P) Αν στο χωροχρονικό συνεχές ανταλλάξεις τις θέσεις τους και το παιδί του σήμερα διδαχτεί ως γλώσσα η ούγκαμπούκα και ως κουλτούρα η κουλτούρα των τροφοσυλλεκτών, ενώ το παιδί των τροφοσυλλεκτών διδαχτεί την Αμερικανική γλώσσα και κουλτούρα, θα δούμε ότι και οι δύο θα αναπτυχθούν αναλόγως με το περιβάλλον τους. Το παιδί που μετατοπίσαμε πίσω στο χρόνο θα έχει μια ζωή τροφοσυλλέκτη, ενώ ο γόνος των τροφοσυλλεκτών θα έχει μια φυσιολογική αμερικανική ζωή. Αν δε με πιστεύετε κάντε το πείραμα. Τώρα, αν υπάρχουν άτομα εκνευριστικά ακριβή, μπορούν να με διορθώσουν ως προς τα χρόνια που θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω στο χρόνο για να βρούμε τους τροφοσυλλέκτες γλιτώνοντάς με έτσι από την αμάθεια. Από την άλλη, αν αυτή είναι η μόνη ένσταση αυτών των ατόμων... τι να πω;

Όλο αυτό το παραλήρημα οφείλεται σε ένα απλό πράγμα. Έμεινα 24 ώρες χωρίς σταθερό τηλέφωνο. Έγινε εν μέσω μιας άνευ περιεχομένου συζήτησης με τον κολλητό μου. Τις πρώτες ώρες δεν ανησυχούσα. Ο κόσμος είναι στρογγυλός σκεφτόμουν και δεν με έπιανε πανικός. Σιγά σιγά οι ώρες έγιναν περισσότερες και ακόμα τηλέφωνο δεν είχαμε. No τηλέφωνο, no internet. Σαν τη διαφήμιση με τον Clooney και το Martini ένα πράγμα! Λέω:" δε μπορεί" και αρχίζω να ψάχνω το τηλέφωνο για τις βλάβες. Θα μου πείτε ήλιθιο δεν είναι όταν έχεις βλάβη στο τηλέφωνό σου να πρέπει να τηλεφωνήσεις για να το πεις; Όντως! Αλλά πάλι καλά που υπάρχουν και τα κινητά. Βασανιστικές οι ώρες. Δεν είναι ότι μιλάω συνεχώς (μην παίρνετε αέρα, ώ γυναίκες οπαδοί της άποψης «οι άνδρες είναι πιο κουτσομπόληδες από εμάς»). Δεν είναι ότι μπαίνω συνεχώς στο διαδύκτιο. Απλά μισώ να μην έχω την επιλογή να μπω, να μη μπορώ να δεχτώ μια κλήση και τα συναφή. Και εκεί, για άλλη μια φορά συνειδητοποίησα πως η σύγχρονη κοινωνία α) εξαρτάται άμεσα από την τεχνολογία της –φως, νερό, τηλέφωνο, σε βαθμό πρόκλησης μαζικής παράλλησης εαν ένα από τα στοιχεία αυτά απουσιάζει, και β) πλέον η κοινωνικότητά μας εξαρτάται κατά κύριο λόγο από τα τηλέφωνα. Πόσο μόνοι θα νιώσουμε αν δε μας καλεί κανένας. Πόσο απίθανο είναι πλέον να βρεθείς με κάποιον αν δεν το έχεις κανονίσει απο πριν τηλεφωνικώς. Αδύνατο. Θυμάμαι την εποχή που δεν τηλεφωνούσα, πήγαινα στου Μάκη ή στου Ντίνου ή στου Κώστα και απλά χτυπούσα το κουδούνι, μάθαινα αν ήταν εκεί και βλέπαμε τι κάναμε. Σίγουρα, το κινητό βοηθάει απίστευτα αλλά νομίζω πως στερεί κάτι λίγα. Σίγουρα το τηλέφωνο, το διαδύκτιο επιτρέπουν να επικοινωνείς γήγορα και να μεταφέρεις πληροφορίες αστραπιαία αλλά νομίζω πως χάνεται η ουσία. Η ανθρώπινη επαφή. Γιατί ναι, χάλια ήταν που έπρεπε να χτυπάς ταμπούρλα και να κάνεις φωτιά για να ειδοποιήσεις κάποιον στα πέντε χιλιόμετρα για κάτι, και να μην μπορείς να του πεις ακριβώς τι, αλλά πιστεύω πως και η σημερινή μέθοδος είναι ακραία. Και ότι βρίσκεται στα άκρα είναι είτε στην ακμή ή στην παρακμή. Θα μου πείτε, γιατί κρίνεις μόνο με τα δικά σου δεδομένα; Στην Αφρική πεθαίνουν από πείνα και AIDS και εσύ λες ότι να 'ναι... Τα πάντα είναι σχετικά. Είμαι πάλι ψευδοκοινωνικός, χαρείτε!
Αυτά.

Monday, May 15, 2006

Ο πρώτος γύρος είναι δωρεάν -και δε μιλάω για σουβλάκια...

Πολιτισμός. Τι είναι ο πολιτισμός; Αν το αναλύσουμε ετιμολογικά είναι μια ένεια που έχει ρίζες στην πόλη. Στην οργανομένη κοινωνία, με κανόνες και όλα τα όμορφα που όλοι μας λατρεύουμε. Το ζήτημα του τι είναι ο πολιτισμός, ο ανθρώπινος πολιτισμός, είναι ένα ζήτημα που θα μπορούσε να αποτελέσει το εφαλτήριο μιας υπέροχης συζήτησης για τ ο τίποτα. Όμως στην συζήτηση αυτή σίγουρα θα περιέχονταν οι λέξεις κουλτούρα, επιστήμη/τεχνολογία, νόμοι, ιεραρχεία, πόλεμοι, τέχνες, θρησκεία. Και αν υπάρχει κάποιο άτομο καμένο, ως ο γράφον, θα υπάρξει και μια αναφορά στον Sid Meyer δημιουργό της σειρά παιχνιδιών για τον υπολογιστή: Civilization. Ο τίτλος του σημερινού post είναι civ addict για κάποιον λόγο. Ώρες επί ωρών έχω περάσει, όπως τόσοι άλλοι στο να διοικώ τους ψηφιακούς υποικόους μου, να τους προτάξω να χτίσουν μια πόλη, να οργανώσουν στρατό, να κάνουν το τάδε ή το δίνα, να ερευνήσουν την τάδε τεχνολογία. Από τότε που παίζω παιχνίδια υπολογιστών θυμάμαι να λέω στον εαυτό μου, έναν γύρο ακόμα και μετά, σαν έχω κατακτήσει την Ντζακάρτα, θα το σώσω και θα κλείσω τον υπολογιστή. Είναι ένα συναίσθημα υπέροχο, το να παθιάζεσαι τόσο με κάτι τόσο ανούσιο –αν και έχει και τις εκπαιδευτικές πλευρές του το ζήτημα: η civilizopedia, μια εγκυκλοπέδια γνώσης υπάρχει και σχολιάζει κατ’ επιλογήν τεχνολογίες, κτήρια, θαύματα του κόσμου, πολεμικές μονάδες ή οτιδείποτε άλλο υπάρχει στο παιχνίδι.

Πρόσφατα βγήκε το τελευταίο civilization. Το τέταρτο της σειράς. Δεν με πόρωσε τόσο πολύ όσο το προηγούμενο οφείλω να ομολογήσω. Κυρίως γιατί είχε υπερβολικά πολλά καλοπίσματα που κάλυπταν την ουσία, κάνοντας τον υπολογιστή μου να υπερλειτουργεί και την 128 ram της κάρτας γραφικών -1024 έχω κανονική ram- να λιγίζουν και να κρασάρει το πρόγραμμα. Μετά από πολλή ενασχόληση με το παιχνίδι, κατάφερα να μην ασχολούμε πια μαζί του.

Και μετά ήρθε η καταστροφή... Ανακάλυψα το mod (mod = modification) του που σου επέτρεπε να παίξεις όχι σε μια φανταστική Γη, αλλά στην δικιά μας Γη, με όλες τις πόλεις που είχαν χτιστεί το 1000μ.χ. να υπάρχουν στον χάρτη. Η συγκίνηση ήταν τεράστεια. Άρχισα να παίζω σαν μανιακός. Ύπνος; ΧΑ. Ας γελάσω. Μασάς 3 κουταλίες καφέ, βάζεις δύο σπίρτα στα μάτια σου να μείνουν ανοιχτά, βάζεις Dark Brutal Goth Norwegian Metal στο τέρμα –δεν ακούγεται αυτό το πράγμα από τα καϊμένα τα αφτιά μου- κάνεις και δυο τρία ηλεκτροσόκ με χαμιλά βατ στον εαυτό σου, και μπορείς απερίσπαστος να συνεχίσεις. Έτσι πέρασα κάποιες ώρες; μέρες; Δεν γνωρίζω, πάντως κάμποσο μου φάνηκε, μπροστά στον υπολογιστή. Και μετά τι έγινε; Πείτε μου; Ναι. Η κάρτα γραφικών φωτισμένη από κάποιον ανύπαρκτο δίαολο ή άγγελο, πήγε και έκανε overflow. Αααααχ... Τι; Τι να κάνω; Μετά από κανά τέταρτο που συνείλθα κάπως αποφάσισα να δανείσω το διβιδίον σε έναν «καλό» μου φίλο μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού... Οπότε αν με δείτε νεβρικό να χτυπίεμαι κάτω και να βγάζω αφρούς, δεν είναι τίποτα, είμαι σε απεξάρτηση από το μικρόβιο του έναν γύρω ακόμα και το κλείνω...

(Εντάξι το δραματοποιώ. Δεν έγινε έτσι ακριβώς το όλο πράγμα, δεν έγινε καν τόσο πρόσφατα, αλλά, ναι είμαι civaddict, αν και έχω καιρό να παίξω, και ναι μετά την εξεταστική θα χαθώ για λίγο καιρό πάλι –μην αγχωθείτε, θα κατακτάω τον κόσμο)