Showing posts with label θρησκεία. Show all posts
Showing posts with label θρησκεία. Show all posts

Tuesday, September 25, 2012

Pastitsio, FSM, fb and the greek penal system.


Τι κάνει ένας διδακτορικός στο Παρίσι όταν βαριέται; Διαβάζει νέα για το Γιουνανιστάν.

Το αρχικό θέμα της συζήτησης αυτής ήταν μια πολύ απλή παρουσίασή μου στο facebook, του γκρουπ του γέροντα παστίτσιου, στο facebook. Το χιούμορ του με τον καιρό χόντραινε μεν, παρέμενε όμως σατυρικό δε, χωρίς να περάσει στην κατηγορία υβριστικού κειμένου. Τα σχόλια από τους φανατικούς "χριστιανούς" στην σελίδα αυτή δεν ήταν διόλου χριστιανικά και αυτά κατά κύριο λόγο απέκρουε με αρκετά μεγάλη βια. 

Κοίταξα τα σχόλια που υπάρχουν στην σελίδα αυτή: http://news247.gr/ei...io.1942890.html και έχω φρίξει λιγάκι, ξανά με όλα τα τεκταινόμενα. Στεναχωριέμαι που συνεχίζουμε να επιμένουμε να κατακρίνουμε τα άτομα που κάνουν σάτιρα. Στεναχωριέμαι που το να είσαι άθεος και να εκφράζεις την άποψή σου εκλαμβάνεται σε τέτοιο βαθμό προσβλητικό για την κοινωνία. Παρμένο από ένα σχόλιο εντός της εκεί συζήτησης επί του θέματος.

Quote
ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ/ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ/ΕΒΔΟΜΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
Άρθρο 198
Κακόβουλη βλασφημία
1. Με φυλάκιση μέχρι δύο ετών τιμωρείται όποιος δημόσια και κακόβουλα βρίζει με οποιονδήποτε τρόπο το Θεό.
2. Όποιος, εκτός από τη περίπτωση της παρ.1, εκδηλώνει με βλασφημία έλλειψη σεβασμού προς τα θεία, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τριών μηνών.
Άρθρο 199
Καθύβριση θρησκευμάτων
Όποιος δημόσια και κακόβουλα καθυβρίζει με οποιονδήποτε τρόπο την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού ή άλλη θρησκεία ανεκτή στην Ελλάδα τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών.

Aυτο για όποιον νομίζει οτι μπορει να λεεί και να κάνει οτι γουσταρει σχετικά με την πίστη κάθε ανθρώπου.Δικαιωμα του καθενός ακόμη να είναι αθεος ,δικαίωμα του να μην θεωρει τον Παισιο σεβάσμιο, δεκτο.Αλλα το να εξεφτελίζει κανείς ένα νεκρο που δεν πειραξε κανένα και εχει την εκτίμηση του κόσμου ουτε μαγκιά ουτε σάτυρα είναι.Οσοι τον υπερασπίζεστε οτι τάχα σατιρίζει την εκμετάλευση της Εκκλησιας προφανώς δεν προσέξατε οτι σε αυτη την καταπτιστη σελιδα εχει σαν φόντο την παραμορφωμένη εικόνα της Παναγίας να κραταεί εναν Ιησου με κεφάλι τράγου.Αστειάκι και αυτο ε;Στη φυλακή θα έχει αρκετό χρόνο να μάθει τα ορια της σατυρας και του χλευασμου.

Τι να πω. Προφανώς δε γνώριζε το FSM ο συγκεκριμένος σχολιαστής, αλλά ακόμα και εάν το γνώριζε, δε πιστεύω πως θα άλλαζε την άποψη του. Μάλλον είχα ξεχάσει πόσο η ανθρώπινη φύση και η κεκτημένη κουλτούρα βίας μπορούνε να στερήσουν την ελευθερία έκφρασης ακόμα και σε χώρο όπου δεν είσαι υποχρεωμένος να υποστείς τις εκφραζόμενες ιδεολογίες (στο facebook κανένας δε με αναγκάζει να διαβάζω τα κείμενα του Αρχιμανδρίτη Καστανουπόλεως και πάσης Φτιοκίδας ™, όπως και κανένας δεν τους ανάγκαζε να διαβάσουν την σελίδα του Παστίτσιου) Θα είμαι λίγο υπερβολικός σε αυτό το σημείο και θα θυμηθώ την δίκη του Σωκράτη στην αρχαία Αθηναϊκή δημοκρατία, για ασέβεια προς τους θεούς και για διαφθορά των νέων, και θα διαπιστώσω πως τελικά δεν προχωρήσαμε και πολύ από τότε. 

Sunday, April 23, 2006

Χριστός εγώ, Αληθώς εγώ.

Χρόνια μου πολλά και ευτυχισμένα!

Ματς μουτς!

Ναι, από μικρός που ήμουνα, μέχρι σήμερα, η ημέρα του πάσχα δεν έχει αλλάξει. Είναι μια μέρα όπου, εκτός από το απίστευτο σάλιομα των μάγουλών μου, βαριέμαι/ μελαγχωλώ/ κάτι τέτοιο, αφόρητα.

Ίσως υπερβάλω λίγο, αλλά ας κάνω μια ιστορική αναδρομή, να καταλάβετε και εσείς λίγο τον πόνο μου. (μικρός μεν ο πόνος μου σε σχέση με πόνους πραγματικούς, αλλά πόνος none the less).

Γεννήθηκα προ αρκετών χρόνων εν ελλάδι, (καμία σχέση με τη διαφήμιση της Κρέτα φαρμ), ως ένα βεβιασμένο μωρό. & μήνες και 2 εβδομα΄σες κοίησης. Από τότε ήμουν φαίνεται βιαστικός και περίεγος... (όχι σε όλα βιαστικός, να μην παρεξηγούμαστε...). Το ζήτημα είναι ότι τον παππού μου, τον έλληνα, τον λέγανε Ανέστη. Δυο γιούς και τρεις κόρες είχε, και δεν αξιόθηκε κανένας να κάνει συνεχιστή του άξιου ονόματως των {το επίθετο λογοκρήθηκε, για να έχω το προνόμειο της ανονιμίας –τι σκατά το έχουμε το ιντερδύχτη δηλαδή;}. Ο πατέρας μου λοιπόν, είπε στην μάνα μου πως έχουν τα πράγματα εδώ στην ελλάδα, η μάνα μου δεν ήθελε το παιδί να βγει Ανέστης, -και τη κατανοώ απολύτως δεν μου αρέσει το όνομά μου- και έτσι βρήκε ένα παραθυράκι ελπίδας. Δεν ήθελε να χαλάσει το χατίρι του πατέρα μου, που δυψούσε για πατρική αναγνώριση –ήταν βλέπετε ο δεύτερος γιος και ο πατέρας του –βασικά σταματώ τα οικογενιακά μου εδώ δε θα σας ζαλίσω. Το θέμα είναι ότι έχω δύο ονόματα: Αναστάσιος – Αλέξανδρος. Το Αλέξανδρος –το οποίο πλέον εισαγάγω στις νέες παρέες μου γιατί μου ακούγεται πιο πολύ «εγώ»- είναι από τον γάλλο παππού μου, τον Ιωσίφ. Μη το ψάχνετε, εξήγηση υπάρχει, αλλά είναι μακροσκελής και άσχετη.

Ας επιστρέψω στο πάσχα λοιπόν, αυτήν την ευραϊκή γιορτή που πήρε και ο χριστιανισμός. Η πρώτη μου ανάμνηση από τη γιορτή αυτή, ήταν μια λαοθάλασσα στη γειτονιά μου, με αναμένες λαμπάδες και ένας παπάς να φωνάζει το όνομά μου, και έπειτα όλοι να φωνάζουν το όνομα μου και να μην ξέρω που να απαντήσω. Έπειτα έρχισε το σάλιωμα... Πρέπει να κύλησαν αρκετά χρόνια πάνω κάτω στο ίδιο μοτίβο, χωρίς όμως να γυρνάω σαν το σπαστικό γύρω γύρω ένω ο κόσμος έλεγε τις ευχές του.

Ήρθε το δημοτικό, έμαθα για τους αγίους και το χρηστούλη, και καθώς από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, μου άρεσαν οι ιστοριούλες, τα παραμύθια και τα συναφή, και ήμουν αρκετά αθώος και καλοπροέρετος (αυτά τα τελευταία έχουν χαθεί σε μεγάλο βαθμό το πρώτο και αρκετά το δεύτερο –ή έτσι θέλω να πιστεύω), καθώς ήμουν λοιπόν παραμυθόπαιδο, μου άρεσε ο θεούλης. Αν και βαριόμουν να μένω ακίνητος στην εκκλησία, μου άρεσαν οι εικόνες, μου άρεσαν τα κεριά, μαστούρωνα και λίγο με το λιβάνι, κάπως τα άντεχα. Οι γονείς μου δεν με πίγαινανε εκκλησία τα σαββατοκύριακα, αλλά τον σταυρό μου στο τραπέζι έπρεπε να τον κάνω, και το πάσχα πηγαίναμε επιτάφειο και ανάσταση.

Ήρθε το γυμνάσιο, και μαζί του ήρθε και η χαλιναγώγιση της φαντασίας και η λογική (η ποιά;). Όπα ρε φίλε εδώ η θρησκία αντιφάσκει. Όπα ρε φίλε γιατί το ένα και όχι το άλλο; Γιατί π.χ. να μην είναι ο αλάχ ο ένας και οναδικός θεός; Αν είχα γεννηθεί άραβας τι σκατά θα γινόταν;

Εκεί κάπως με χάλασε η εκκλησία. Με χάλασε και η θρησκευτικού, γιατί δεν μπορούσε να μου απαντήσει παρά με δογματισμούς. Η γυναίκα πίστευε, αλλά μάλλον δεν είχε ακουστά το δικαίομα της ανεξιθρησκείας. Ούτε και οι συμαθητές μου, μου φαίνεται. Μέχρι το πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο, μόνο ο κολητός μου και 2 άτομα ήμασταν άθεοι κατά τη γνώση μου. Α! Και ο πατέρας μου. Η μάνα μου νομίζω πως πιστεύει και δεν πιστεύει.

Τελικά πάντως η θρησκεία συνέχισε και συνεχίζει να με ενδιαφέρει. Η πίστη μου ράγισε, θρηματίστηκε και ψόφησε, αλλά συνεχίζει αν με ενδιαφέρει. Θαυμάζω τα άτομα που πιστεύουν, και τα ζηλεύω. Έχω πλέον εκλογικεύσει την θρησκεία όσο δεν πάει, και δεν υπάρχει επιστροφή.

Όμως οι περισότεροι σήμερα, και του χρόνου και κάθε πάσχα, υποκρίνονται. Με πονάει αυτή η υποκρισεία. Με πονάει αυτή πλαδαρότητα και το γάντζωμα σε αξίες που δεν τηρούμε πλέον. ΥΠΟΚΡΙΣΕΊΑ.

Και κάθε χρόνο, χωρίς νόημα, μου εύχονται χωρίς να το σκέφτονται χρόνια πολλά. Χα. Νιάστηκα για τις μηχανικές ευχές σας. Ούτε την καλημέρα σας δεν αντέχω πια, αφού δεν είναι ευχή πλέον, μα μηχανική αναπαραγωγή ήχων. Τυποποιημένα πρόβατα.

Είχα δεν είχα ξέφυγα πάλι. Πάντα το παθαίνω μου φαίνεται, εκτός και εάν γράφω μόνο λίγες γραμμές.

Την ανάσταση φέτος μετά από τρεία χρόνια την έκανα έξω. Δεν κοιμήθηκα. Πήγα με τους γονείς μου, και είδα τον πατέρα μου να νοσταλγεί, και την μάνα μου το ίδιο, είδα τον πόνο τους μπορστά στην αλιομένη πίστη. Είδα δάκρυα, αληθεινά. Οι άπιστοι, πιο πιστοί από τους ψεύτες τριγύρω μου. Με μαρκί μαλί φέτος, -δεν μου τα κάψανε, πάλι καλά- με ρούχα μαύρα, έκανα ξανά παρατηρήσεις, θυμήθηκα καταστάσεις. Δεν ξέρω γιατί το πάσχα μου χαλάει τη διάθεση. Μάλλον γιατί πάμε για το σούβλισμα, σε μια συμάζοξη που δεν επέλεξα να πάω, σε μια γιορτή μιας πίστης που δεν επέλεξα να ακολουθώ, με ένα όνομα που δεν επέλεξα, και τώρα αλλάζω. Μάλλον η υποκρισεία που τις μέρες αυτές είναι πιο εμφανείς με ενοχλεί. Την προτιμάω κριμένη, να μην τη σκεύτομαι. Όπως και να έχει, σας εύχομαι, πραγματικά, να κρατήσετε, ή να βρείτε μια πίστη και μια εσωτερική γαλήνη, και να είστε πραγματική. Αυτά και χρόνια ευτυχισμένα και πολλά.

Αμήν.

Monday, April 10, 2006

Νομίζω ότι αν η δημιουργεία του κόσμου έγινε από κάποιον θεό, με προσωπικότητα και νόηση όπως τον παρουσιάζουν οι περισότερες θρησκίες -αν και υπάρχουν εξεραίσεις, όπως αυτή που πιστεύει ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε από ένα τεράστιο μακαρόνι- όπως έλεγα, αν ο κόσμος είχε δημιουργηθεί από κάποιο Θεό με νόηση, τότε θα είχε γίνει κάπως έτσι:

ουυυυυυυφ.

Μια πνοή.

Τίποτα άλλο.

Απόγνωση, βαρεμάρα, αυτολύπηση.

Όλα αυτά γιατί θα ήταν ένα άτομο μόνο, που θα τα ήξερε όλα, και που δεν θα είχε τι να κάνει.

Δυστυχώς δηλώνω άπιστος ως προς την ύπαρξη ανώτερου δημιουργού όντως -το ον του όντως δεν είναι?- το οποίο να είχε πρόθεση να μας δημιουργήσει. Δεν μου στέκει. Πιότερο μου στέκει να ήμαστε εμείς τυχαιροί, παρά αυτό.

Παρ' όλα αυτά, να, μια στιγμή τώρα ένιοσα μόνος. Κουρασμένος.

Δεν μου είναι δύσκολο να φανταστώ το Θεό να δημιουργεί τον κόσμο του ως ένα περίεργο Blog όπου γράφει τις ιστορίες του... ιδικά τώρα με το πρώτο μου post.

Εδώ θα γράφω κάθε φορα που νιόθω άσχημα. Γράφω κυρίως για τον εαυτό μου, για να γελάσω με τη μιζέρια μου και να την ξορκίσω. Όμως ξέρω πως λίγα άτομα που με ξέρουν θα το διαβάσπυν. Καλό κουράγιο σε ένα συντροφικό ταξίδι στη μοναχική μου βαρεμάρα λοιπόν...