Eίμαι εγώ. Με γνωρίζετε; Πολύ αμφιβάλω. Εδώ δεν με γνωρίζω ούτε εγώ.
Υπάρχουν στοιχεία του εαυτού μου που είναι σταθερά. Δίψα για γνώση, περίεργο χιούμορ, αρκετή εξυπνάδα για να ξέρω ότι δεν είμαι ο πιο έξυπνος άνθρωπος στον κόσμο. Και σίγουρα ξεχνάω πολλά. Όχι, δεν παραλείπω την μετριοφροσύνη από αφηρημάδα. Δεν είμαι πάντα μετριόφρον. Το θέμα είναι πως όποια άτομα και αν γνωρίσω, κάνω τα πάντα για να τους τραβήξω το ενδιαφέρον, και μετά εξαφανίζομαι. I disappear που λένε και οι Metallica. Μην τον είδατε...
Θα μου πείτε, γιατί βρε χριστιανέ μου το κάνεις αυτό; Πείτε το.
Άντε.
Περιμένω.
Πείτε το μια ώρα και με σκάσατε.
Α! Επιτέλους. Πρώτα απ όλα δεν είμαι χριστιανός. Μπορεί να τον παριστάνω που και που για να μην θλίψω την θρησκευόμενη οικογένεια (θείους/ θείες ξαδέρφια και λοιπά) αλλά χριστιανός δεν είμαι.
Όσον αφορά το δεύτερο, γιατί το κάνω, είναι χαζό. Ηλίθιο θα έλεγα.
Έχουμε εμένα. Και τον κόσμο. Γνωριζόμαστε. Παρουσιάζω ενδιαφέρουσες πτυχές του χαρακτήρα μου. Αν κανείς ενδιαφέρεται να με γνωρίσει, πιάνει κουβέντα, κάνει κάποια βήματα. Στην αρχή μάλιστα κάνω και εγώ βήματα. Κάποια στιγμή όμως, αρχίζω και κόβω την επαφή.
Κοινώς σταδιακά παίρνω λιγότερα τηλεφωνήματα, προτείνω λιγότερες εξόδους, και αν δεν επιμένει ο κόσμος, εγώ εξαφανίζομαι. Θέλω τα άτομα που κάνουν παρέα μαζί μου να κάνουν συνειδητά παρέα μαζί μου. Όσο επενδύω, να επενδύουν. Δεν νερώνω το κρασί μου. Αν χαθούνε, θα χαθώ. Από ένα σημείο και μετά όλες μου οι κοινωνικές σχέσεις είναι έτσι. Απλά γιατί θέλω τα άτομα που κάνω παρέα να ενδιαφέρονται για εμένα, όσο ενδιαφέρομαι και εγώ. Αλλά στις μέρες μας... όλοι κοιτάνε τον εαυτό τους. Και για τον λόγο αυτό καταλήγω όπως πάντα μόνος, χωρίς φίλους, με μια στρατιά από γνωστούς. Αλλά τουλάχιστον το έχω κάνει συνειδητά.
Υστερόγραφο: Τα γράφω γιατί άλλη μια φορά νιώθω ότι αρχίζω να εξαφανίζομαι από τις ζωές κάποιων ατόμων. Και ήθελα να μοιραστώ την ψυχανομαλία που με δέρνει με το διαδίκτυο.
Tuesday, August 30, 2005
Friday, August 05, 2005
Λίγο προδέρμ θα βοηθούσε.
Υπάρχουν τραγούδια που πονάνε. Σαν βράχοι που κατρακυλάνε μια πλαγιά, οι νότες τους πλακώνουν την χαρά μου. Η αυτοεκτίμηση μου πιάνει πάτο, η ελπίδα ευτυχίας εξατμίζεται. Μα αυτά τα τραγούδια, τα λατρεύω.
Τα ακούω επί ώρες, και μπαίνω σε σπλιν. Μοναχός μου, εγκλωβισμένος σε ένα σώμα που με περιορίζει. Σαν ρώσικη κούκλα το σώμα μου βρίσκεται εγκλωβισμένο σε ένα μεγαλύτερο περιορισμό, το δωμάτιο μου, και σταδιακά χάνω την επίγνωση των στρώσεων που περιλαμβάνουν το κέντρο του κόσμου μου, το εγώ μου. Μια υπέροχη ψευδαίσθηση.
Το εγώ μου.
Λες και αν μου εμφύτευαν τις μνήμες κάπως, αν με δημιουργούσαν τώρα αντίγραφο του εαυτού μου, χωρίς πρότερη ζωή, το εγώ αυτό δεν θα υπήρχε και εκεί... Σαπίζω το μυαλό μου με βλακείες. Κι όμως, μου αρέσει.
Αυτοκαταστρέφομαι. Όλα τα ζωντανά πλάσματα, όλοι οι αλγόριθμοι έχουν κάποιους τρόπους επιβίωσης. Εγώ γράφω. Δεν ξεφεύγω από την ανάγκη επιβίωσης, από το ένστικτό μας. Απλά το μεταφέρω σε άλλο επίπεδο. Αλλά και πάλι, ξανά και ξανά, σαν φράκταλ αναδιπλώνονται οι ίδιες σκέψεις, οι ίδιες καταστάσεις. Θα σβήσω, ή θα με σβήσουν.
Ότι απομείνει από το άγγιγμα μου στον κόσμο, απόγονοι με σάρκα, ή ιδέες, όλα. όλα θα εξαφανιστούν, μέσα στην αιωνιότητα του χρόνου. Ο χρόνος που δεν κατανοούμε, ο χρόνος που δεν παρατηρούμε, ο χρόνος που δεν επηρεάζουμε.
Τα τραγούδια με ταξιδεύουν σε απαισιόδοξους κόσμους, γεμάτους άγνωστο, και φόβο. Και το μόνο που μπορώ να κάνω πλέον είναι να γελάω. Αυτό το απελπισμένο γέλιο του τρελού, που κάπου, πίσω από τις ομίχλες της τρέλας που του θολώνουν το μυαλό, το απελπισμένο γέλιο του τρελού που γνωρίζει ότι είναι τρελός και ότι δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω.
Όλα όσα με φοβίζουν, φαίνονται για λίγο αστεία. Όσα με περιορίζουν ταλαντεύονται, σαν έτυμα να σπάσουν. Και για λίγο νιώθω γαληνή. Οι ψευδαισθήσεις μου ξεθολώνουν, και κολυμπάω ανάμεσά τους με την μουσική, την αρμονία. Μα η ομορφιά δεν είναι για εμένα, μου την έχω, μου την έχουν, αρνηθεί.
Και καθώς τελειώνει η μουσική, η αισθήσεις μου επιστρέφουν, κουρασμένος, επιστρέφω και πατώ ξανά τη γη. Θα επιζήσω, γιατί είναι η μόνη εντολή. Η μόνη που δεν μπορώ να παραβώ.
Τα ακούω επί ώρες, και μπαίνω σε σπλιν. Μοναχός μου, εγκλωβισμένος σε ένα σώμα που με περιορίζει. Σαν ρώσικη κούκλα το σώμα μου βρίσκεται εγκλωβισμένο σε ένα μεγαλύτερο περιορισμό, το δωμάτιο μου, και σταδιακά χάνω την επίγνωση των στρώσεων που περιλαμβάνουν το κέντρο του κόσμου μου, το εγώ μου. Μια υπέροχη ψευδαίσθηση.
Το εγώ μου.
Λες και αν μου εμφύτευαν τις μνήμες κάπως, αν με δημιουργούσαν τώρα αντίγραφο του εαυτού μου, χωρίς πρότερη ζωή, το εγώ αυτό δεν θα υπήρχε και εκεί... Σαπίζω το μυαλό μου με βλακείες. Κι όμως, μου αρέσει.
Αυτοκαταστρέφομαι. Όλα τα ζωντανά πλάσματα, όλοι οι αλγόριθμοι έχουν κάποιους τρόπους επιβίωσης. Εγώ γράφω. Δεν ξεφεύγω από την ανάγκη επιβίωσης, από το ένστικτό μας. Απλά το μεταφέρω σε άλλο επίπεδο. Αλλά και πάλι, ξανά και ξανά, σαν φράκταλ αναδιπλώνονται οι ίδιες σκέψεις, οι ίδιες καταστάσεις. Θα σβήσω, ή θα με σβήσουν.
Ότι απομείνει από το άγγιγμα μου στον κόσμο, απόγονοι με σάρκα, ή ιδέες, όλα. όλα θα εξαφανιστούν, μέσα στην αιωνιότητα του χρόνου. Ο χρόνος που δεν κατανοούμε, ο χρόνος που δεν παρατηρούμε, ο χρόνος που δεν επηρεάζουμε.
Τα τραγούδια με ταξιδεύουν σε απαισιόδοξους κόσμους, γεμάτους άγνωστο, και φόβο. Και το μόνο που μπορώ να κάνω πλέον είναι να γελάω. Αυτό το απελπισμένο γέλιο του τρελού, που κάπου, πίσω από τις ομίχλες της τρέλας που του θολώνουν το μυαλό, το απελπισμένο γέλιο του τρελού που γνωρίζει ότι είναι τρελός και ότι δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω.
Όλα όσα με φοβίζουν, φαίνονται για λίγο αστεία. Όσα με περιορίζουν ταλαντεύονται, σαν έτυμα να σπάσουν. Και για λίγο νιώθω γαληνή. Οι ψευδαισθήσεις μου ξεθολώνουν, και κολυμπάω ανάμεσά τους με την μουσική, την αρμονία. Μα η ομορφιά δεν είναι για εμένα, μου την έχω, μου την έχουν, αρνηθεί.
Και καθώς τελειώνει η μουσική, η αισθήσεις μου επιστρέφουν, κουρασμένος, επιστρέφω και πατώ ξανά τη γη. Θα επιζήσω, γιατί είναι η μόνη εντολή. Η μόνη που δεν μπορώ να παραβώ.
Friday, November 19, 2004
Ένα παλιό κείμενο, που κολάει?
Σήμερα, όπως πάντα σχεδόν έχω όρεξη να γράψω. Βασικά όχι να γράψω, να επικοινωνήσω. Αλλά καθώς δεν κομπλάρω και δεν βρίσκω ευκαιρίες να θίξω τα ζητήματα που με αφορούν όταν επικοινωνώ προφορικά, προτιμάω να γράφω. Έτσι οδηγάω την συζήτηση εκεί που επιθυμώ εγώ, και δεν με διακόπτει κανείς, παρά ο ίδιος μου ο εαυτός.Μπορώ να πω αγατςεργχψζωονσδαιοω, κανείς δεν θα με διακόψει για επεξηγήσεις. Είναι μια πολυτέλεια τεράστια.
Νομίζω ότι ο κόσμος μας είναι από τους πιο περίπλοκους κόσμους που υπάρχουν. Και είναι απίστευτο το γεγονός, ότι όσο λίγο ή πολύ ευχαριστιέται το σεξ κανείς, όλη του η ζωή διοικείται από την ανάγκη του να αναπαραχθεί, να διαιωνιστεί. Τόσες άλλες στιγμές ευχαρίστησης πηγάζουν από αυτό. Τόσα πολλά. Και τόσο απλά αν τα πας εκεί. Όλα μπορούν να φτάσουν εκεί, αν κανείς το ψάξει. Όπως, όμως, είχαμε πει μια φορά με τον Παναγιώτη, όλα είναι φυσικά φαινόμενα, όλα είναι ένα με το σύμπαν, και όλα είναι ένα με την άνω τελεία.
Μπορεί κανείς να οδηγήσει μέσω της συλλογιστικής διαδικασίας, χρησιμοποιώντας διάφορες προτάσεις, αληθείς ή όχι, αληθοφανείς, ή μη, λογικές η παράλογες, μπορεί να φτάσει στα πιο απίστευτα, για τα συλλογιστικά δεδομένα μας, συμπεράσματα.
Παράδειγμα: είμαι ένας έφηβος διψασμένος για σεξ, αναγνώριση (όχι κλήσεων, αυτό το έχω ήδη) και εμπειρίες. Ο κάθε άνθρωπος, σε κάθε φάση της ζωής του συλλογίζεται με βάση τις ανάγκες και την ιδιοσυγκρασία του. Ως εκ τούτου, γράφω/ συλλογίζομαι σύμφωνα με τις ανάγκες που προανέφερα.
Άρα δικαιολογούμαι να χρησιμοποιώ την δεύτερη παράγραφο, χωρίς να θεωρούμε, εκ φύσεως σεξιστής. Αν αυτό δεν φτάνει για να δικαιολογηθώ, θα επικαλεστώ μια αυθεντία, τον Φρόιντ. Η θεωρεία του τελευταίου συμπίπτει πάνω κάτω με όλα όσα έγραψα από την δεύτερη παράγραφο και κάτω. Ένας παρατηρητικός αναγνώστης, ή ένας παρατηρητικός συγγραφέας, (βλογάω τα γένια μου...), θα παρατηρούσε ότι επικαλέστηκα την αυθεντία.
Τι ωραίος τρόπος πειθούς! Ο αναγνώστης βρίσκεται αντιμέτωπος με την άποψη ενός ανθρώπου, του οποίου το όνομα έχει ακούσει τόσες φορές, που ο τελευταίος του προκαλεί δέος. Η κοινωνία γύρω του, του έχει προβάλει ότι έτσι πρέπει να είναι κανείς για να είναι επιτυχημένος.
Άρα ότι κάνει και λέει αυτό το πρότυπο, το ασπαζόμαστε, μπας και αρπάξουμε και ‘μεις, λίγη από την επιτυχία του. Και έτσι οι περισσότεροι δεν κατακρίνουμε τα λεγόμενα μιας αυθεντίας. Έλεος.
Εδώ θα κλείσω το σημερινό μου ντελίριο. Ίσως να το συνεχίσω, ίσως, όχι. Δεν υπόσχομαι, γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να κρατήσω τον όρκο μου. Ανακεφαλαιώνοντας, σας είπα διάφορα περί σεξ και αυθεντιών, χωρίς να καταφέρω να πω ότι είμαι αυθεντία στο σεξ. Και να το έλεγα δεν θα ίσχυε. Χαιρετάω.
Νομίζω ότι ο κόσμος μας είναι από τους πιο περίπλοκους κόσμους που υπάρχουν. Και είναι απίστευτο το γεγονός, ότι όσο λίγο ή πολύ ευχαριστιέται το σεξ κανείς, όλη του η ζωή διοικείται από την ανάγκη του να αναπαραχθεί, να διαιωνιστεί. Τόσες άλλες στιγμές ευχαρίστησης πηγάζουν από αυτό. Τόσα πολλά. Και τόσο απλά αν τα πας εκεί. Όλα μπορούν να φτάσουν εκεί, αν κανείς το ψάξει. Όπως, όμως, είχαμε πει μια φορά με τον Παναγιώτη, όλα είναι φυσικά φαινόμενα, όλα είναι ένα με το σύμπαν, και όλα είναι ένα με την άνω τελεία.
Μπορεί κανείς να οδηγήσει μέσω της συλλογιστικής διαδικασίας, χρησιμοποιώντας διάφορες προτάσεις, αληθείς ή όχι, αληθοφανείς, ή μη, λογικές η παράλογες, μπορεί να φτάσει στα πιο απίστευτα, για τα συλλογιστικά δεδομένα μας, συμπεράσματα.
Παράδειγμα: είμαι ένας έφηβος διψασμένος για σεξ, αναγνώριση (όχι κλήσεων, αυτό το έχω ήδη) και εμπειρίες. Ο κάθε άνθρωπος, σε κάθε φάση της ζωής του συλλογίζεται με βάση τις ανάγκες και την ιδιοσυγκρασία του. Ως εκ τούτου, γράφω/ συλλογίζομαι σύμφωνα με τις ανάγκες που προανέφερα.
Άρα δικαιολογούμαι να χρησιμοποιώ την δεύτερη παράγραφο, χωρίς να θεωρούμε, εκ φύσεως σεξιστής. Αν αυτό δεν φτάνει για να δικαιολογηθώ, θα επικαλεστώ μια αυθεντία, τον Φρόιντ. Η θεωρεία του τελευταίου συμπίπτει πάνω κάτω με όλα όσα έγραψα από την δεύτερη παράγραφο και κάτω. Ένας παρατηρητικός αναγνώστης, ή ένας παρατηρητικός συγγραφέας, (βλογάω τα γένια μου...), θα παρατηρούσε ότι επικαλέστηκα την αυθεντία.
Τι ωραίος τρόπος πειθούς! Ο αναγνώστης βρίσκεται αντιμέτωπος με την άποψη ενός ανθρώπου, του οποίου το όνομα έχει ακούσει τόσες φορές, που ο τελευταίος του προκαλεί δέος. Η κοινωνία γύρω του, του έχει προβάλει ότι έτσι πρέπει να είναι κανείς για να είναι επιτυχημένος.
Άρα ότι κάνει και λέει αυτό το πρότυπο, το ασπαζόμαστε, μπας και αρπάξουμε και ‘μεις, λίγη από την επιτυχία του. Και έτσι οι περισσότεροι δεν κατακρίνουμε τα λεγόμενα μιας αυθεντίας. Έλεος.
Εδώ θα κλείσω το σημερινό μου ντελίριο. Ίσως να το συνεχίσω, ίσως, όχι. Δεν υπόσχομαι, γιατί δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να κρατήσω τον όρκο μου. Ανακεφαλαιώνοντας, σας είπα διάφορα περί σεξ και αυθεντιών, χωρίς να καταφέρω να πω ότι είμαι αυθεντία στο σεξ. Και να το έλεγα δεν θα ίσχυε. Χαιρετάω.
Subscribe to:
Posts (Atom)