Tuesday, October 28, 2008
Πρίν δει κανείς το γκρεμό.
Οικονομικός γκρεμός, γκρεμός σπουδών, γκρεμός ηλικιακός, παντού γκρεμος και το μόνο που μένει είναι η πτώση.
Tuesday, September 30, 2008
Ήτανε μια φορά,
Wednesday, September 10, 2008
alphabet
B is for beauty. If you know how to look it is all around.
C is for clochard. There are too many of them.
D is for Danae, the Penelope left at home.
E is for elation due to the possibilities awaiting me.
F is for freedom which is a relative thing.
G is for gray clouds obstructing the sun.
H is for hazards. Life is full of them.
I is for intelligence a sword that cut on both edges.
J is for Jane. She rides a giraffe with Tarzan in the english seminar's jungle.
K is for knowledge. Will it really matter?
L is for lamentations; internal and continuous they doom those they plague.
M is for movie; filmed one recently.
N is for negativity which comes and goes as it pleases.
O is for opportunities there for the taking, accessible to those who want them.
P is for Paris, the city I am in.
Q is for quest. To find myself.
R is for Reine: as all pizzas should be.
S is for sleeping: a siren that always calls.
T is for transportations. A spider's web where your money gets stuck.
U is for Ultimate Showdown. It is of ultimate destiny.
V is for video surveillance. Ever-present big brother.
W is for willingness to live, to find a meaning.
X is for xenophobia, slowly dissipating through osmosis.
Y is for Yorick, poor fellow.
Z is for Zenith of our lifes.
Thursday, August 21, 2008
21 πράγματα που θα μου λείψουν.
1) Η κοπέλα μου.
2) Ο καλύτερός μου φίλος.
3) Οι άλλοι δύο καλύτεροί μου φίλοι.
4) Οι υπόλοιποι φίλοι μου.
5) Ο Δάσκαλος του καράτε.
6) Οι γονείς μου.
7) Το σεξ. (21 πράγματα θα γράψω... ξέρω ότι εντάσσεται στο νούμερο 1, αλλά...)
8) Το τμήμα Μαθηματικών του ΕΚΠΑ.
9) Η θάλασσα.
10) Ο ήλιος.
11) Η οδήγηση.
12) Το ψάρι μου.
13) Τα σουβλάκια.
14) Το εξοχικό "Ανεμοράχη".
15) Το κρεβάτι μου.
16) Ο μη μεταγλωττισμένος κινηματογράφος και η μη μεταγλωττισμένη τηλεόραση.
17) Τα φρούτα και τα λαχανικά που να έχουν γεύση.
18) Τα θαλασσινά ψάρια.
19) Το να έχω προφορά όταν μιλάω που να υποδεικνύει ότι είμαι από αλλού.
20) Τα φθηνά μέσα μαζικής μεταφοράς.
21) Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που παίζουν τη μουσική που μου αρέσει.
Θρησκευτικά γιοκ!
Οι φίλοι που δε γνώρισα...
και αραιά τους βλέπω.
Δε μοιραστήκαμε πότε μας λύπη ή χαρά, στιγμές πολλές ή λόγια,
μα με μια ξαφνική ματιά, φιλία δέσαμε προτού κινήσουμε ξανά τα ίδια δρομολόγια.
Και σαν τη νύχτα αυτοί ζουν, τους συμπονώ και τους θυμάμαι,
και κάτι ώρες σκοτεινές "πού να 'ναι τάχα" συλλογιέμαι
την ώρα που προς το κρεβάτι μού λέει ο ύπνος "άμε".
Γιατί με γνώρισαν σωστά και όπως θέλω να 'μαι,
γιατί με γνώρισαν λειψά και δίχως να πονάνε,
και ίσως λίγο, αληθινά, αυτοί φίλοι μου να 'ναι.
Tuesday, July 29, 2008
Another brick in the wall.
Thursday, July 17, 2008
Σημάδια ενός δημιουργικού υποσυνείδητου: Όνειρα.
Όνειρο β) Αποφασίσαμε να μετακομίσουμε οικογενειακώς το δωμάτιο μου. Ο πατέρας μου όμως έλειπε στη δουλειά και έτσι βρέθηκα να κουβαλάω το γραφείο μου με τον υπολογιστή απάνω καθώς και το μισό δωμάτιό μου, να τα κατεβάζω με το ασανσέρ και να βρίσκομαι με τη μάνα μου στο Τραμ όπου να κάνει ζέστη να έχει πολύ κόσμο που δεν γνωρίζω, να φοβάμαι να μη με κλέψουν, να ζεσταίνομαι και να κουράζομαι. Αποκάλεσα τη μάνα μου με το όνομα της κοπέλας μου, και μετά μέσα στο όνειρο έφαγα φρίκη και φοβόμουν και επαναλάμβανα όχι -όχι -όχι. Έπειτα ήρθε το τρόλεϊ, όπου δεν χωρούσαμε και δε θα μπορούσα να βάλω τα πράγματά μου μέσα πριν κλείσουν οι πόρτες και χωρίς να πέσω στο κενό ανάμεσα στις αποβάθρες. Μου είπε να γυρίσω σπίτι και να παρατήσω τα πράγματά μου. Γύρισα σπίτι και οι γονείς μου ήταν εκεί και επίσης εκεί ήταν η αναμενόμενη αντίδραση του πατέρα μου που έκανε ότι αδιαφορεί, και είπε κάτι σαν «ενήλικας είσαι πλέον εσύ ξέρεις τι κάνεις».
Σήμερα βγαίνει το The Dark Knight.
Friday, June 20, 2008
Σκατά.
Tuesday, June 03, 2008
Θεσσαλονίκη.
Μπύρες και αλκοόλ. Μια πόλη που για τον πατέρα μου ήταν το σύμπαν όλο, που με τις διηγήσεις του έχει πάρει για εμένα διαστάσεις άλλες. Δυστυχώς ή ευτυχώς οι άνθρωποι πρέπει να κρίνουν μόνοι τους. Και οι εμπειρίες μου με την πόλη έριξαν τον μύθο του πατέρα μου. Πάνω στα ερείπια των νοσταλγικών αυτών θυμήσεων έχτισα τη δική μου εικόνα της πόλης. Άλλωστε έτσι δε γίνεται με όλες τις πόλεις και τις εποχές; Χτίζουμε με ό,τι υπήρχε ήδη και αλλάζουμε δομή και διάταξη. Η εποχή έχει αλλάξει και μαζί της άλλαξε και η Θεσσαλονίκη. Πόλη με φοιτητές, με νυχτερινή ζωή. Πόλη με φάτσες που βλέπεις ξανά και ξανά. Η ανωνυμία της πόλης χάνεται λόγω της συγκέντρωσης. Είσαι άραγε σε πόλη ή σε μεγάλο χωριό; Οι φίλοι μου εκεί είναι λίγοι αλλά είναι καλοί. Βεβαίως δε θα μπορούσα μάλλον να ζήσω στη Θεσσαλονίκη λόγο κλήματος. Γενετική γονέων παιδεύουσι τέκνα δίνοντας τους άσθμα. Ήταν ωραία η επίσκεψη. Περίεργη. Οι έξοδοι για αλκοόλ σπάσανε τους φραγμούς και επιτρέψανε να μιλήσω στον εαυτό μου, να ερευνήσω τα όριά του. Έχω χάσει την αντοχή στο αλκοόλ... Το συνέδριο μετεωρολογίας με ρωτάτε πώς πήγε; Προσωπικά συνειδητοποίησα πόσο εύκολο είναι να κάνεις μια έρευνα, άμα αυτό είναι το επίπεδο που ζητάνε.
Θεσσαλονίκη; Ναι, άντε, για να μη μείνει τίποτα ξεχασμένο.
Monday, June 02, 2008
Ανουσιότητα.
Όταν βρίσκεσαι μπροστά στην ανουσιότητα που σε περιβάλει και κλείνεις τα μάτια σου, γεμίζεις τις σκέψεις σου με ιδέες ουσίας. Η δουλειά μου, η σχέση μου, το μέλλον μου. Ξεφεύγεις σε φαντασιώσεις. Μια σκάλα κυκλική, μεταλλική που όσο την κατεβαίνεις τόσο λιγότερο τρέμει και τόσο λιγότερο από τον ορίζοντα βλέπεις.
Δεν υπάρχει νόημα στην ζωή μας. Οφείλουμε να δημιουργούμε νοήματα και μετά να ξεχνάμε ότι τα δημιουργήσαμε εμείς και ότι δεν προϋπήρχαν ημών. Ο Άθεος το ξέρει και γνωρίζει ότι τις ψευδαισθήσεις του της έχει δημιουργήσει ο ίδιος. Αναγνωρίζει την ματαιότητα και την πολεμάει. Αναγνωρίζει ότι είναι, χωρίς τη δική του έγκριση μέρος της ζωής και, μιας και είναι στον χορό, αποφασίζει να χορέψει και να το ευχαριστηθεί όσο μπορεί. Οι αναμνήσεις είναι η ουσία του και τις δημιουργεί όταν η καθημερινότητα του αρνείται το πρωτότυπο.
Όταν βρεθείς μπροστά στην ανουσιότητα, κάνε κάτι ανούσιο.
Thursday, May 29, 2008
Συγχρονισμός
Ας τα πάρω με την σειρά. Χμ... μπα άσ’ το καλύτερα... (έχω κάποιους λόγους)
Για άλλη μια φορά είμαι μπροστά από μεγάλες αποφάσεις.
Μόλις βρήκα κάτι που να με κρατάει στο Λονδίνο ήρθε η ώρα να γυρίσω Ελλάδα.
Αυτή την στιγμή χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο του flat μου και σε λίγες ώρες θα χτυπάω το κεφάλι μου στο νέο και όμορφο διαμερισματάκι μου. Δεν ξέρω τι λέτε αλλά δεν είναι κατάσταση να πάω από τοίχο σε τοίχο (θα μου πεις και τώρα τι κάνω... για διάλειμμα γράφω σε αυτόν τον βλογοτοίχο που είχα κάτι μήνες να λερώσω).
Ξέρεις κάτι. Παρόλα αυτά δεν μετανοιών για τίποτα. Αυτές είναι οι επιλογές μου και αυτές με κάνουν αυτό που είμαι.
Σήμερα δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο. Πήγα και είδα μια έκθεση με τα final projects των τα παιδιών που τελείωναν το foundation στο Saint Martins. Ύστερα πήγαμε με κάτι παιδιά σε μια pub και συνειδητοποίησα ότι υπάρχουνε μερικοί English που είναι και γαμώ τα παλικάρια (μην κάνεις το λάθος να τους πεις ‘British’).
Ήταν μια παράξενη μέρα(ίσως επειδή ήταν η τελευταία μου σε αυτή την πόλη). Ήταν παράξενη επειδή ήταν η πρώτη πραγματική λονδρέζικη μέρα μέσα σε αυτούς τους μήνες. Δεν θα το επεκτείνω περισσότερο. Άλλωστε όλο το κείμενο μπορεί να συνοψιστεί σε μια γραμμή: η ζωή μου θα είναι πολύ λιγότερο ροζ και θα μου λείψει πολύ....
Να είσαι πάντα καλά
Υ.Γ: μόλις το ξαναδιάβασα και παρατήρησα ότι δεν έχει ειρμό ούτε point. Αλήθεια γιατί το διάβασες όλο αυτό φίλε αναγνώστη και τι κατάλαβες;

Sunday, May 18, 2008
Monday, April 07, 2008
Νύχτα.
Wednesday, March 26, 2008
Ο κυνηγός και ο κυνηγημένος
Περπατώντας σε δρόμους άδειους ξαφνιάζεσαι να συναντάς άλλα άτομα. Σφίγγεις τις γροθιές σου και περπατάς μετρώντας ενδόμυχα τα βήματα που σας χωρίζουν, προετοιμαζόμενος για μια σύγκρουση, για μια μάχη. Τα βήματά σου και οι χτύποι της καρδιάς σου σμίγουν με τους ήχους της πόλης και τους ήχους που κάνει ο ξένος, και η άρρυθμη αυτή μουσική αντιλαλεί μέσα σου, πετώντας αδρεναλίνη στις φλέβες σου. Φοβάσαι άραγε εκείνη τι στιγμή που περνάει δίπλα σου και τελικά τίποτα δε συμβαίνει; Απογοητεύεσαι που αυτό το μικρό διάστημα ζωής - όαση στην έρημο της καθημερινότητάς σου - πέρασε; Και ξέρεις να πολεμάς, γιατί να φοβάσαι; Και ξέρεις τι πρέπει να κάνεις για να ζήσεις, γιατί να κρέμεσαι από τέτοιες στιγμές για να ζεις;
Περπατώντας σε δρόμους άδειους βρίσκεσαι μπροστά σε μια αγέλη αδέσποτους σκύλους. Ποιος θα ξαφνιαστεί περισσότερο και ποιος θα χιμήξει; Τους κύναις άραγε πρέπει να φοβάσαι; Ο αρχηγός τους θα αποφασίσει τι μέλει γένεστε, και άρα ο κυνηγός τους να φοβηθεί πρέπει, και θα ζήσεις. Αλλά εσύ πισωπατάς και με περηφάνια το βάζεις στα πόδια και τα γαβγίσματα τους, αλαλαγμοί που σε περιγελούνε: "δειλιάζεις". Και, τη φωνή τους σαν δεν αντέξεις άλλο, γυρνάς, υψώνεσαι και με ότι έχεις στα χέρια, την ελπίδα και τη γνώση σου και επιτίθεσαι και κρατάς την αγέλη πιο πέρα, μέχρι να φτάσεις σε δρόμο με ανθρώπους και να μπεις στη δική σου αγέλη. Ως τότε περπατάς υψωμένος και βρομάς στα ρουθούνια τους τον φόβο ότι το ύψος σου, η ελπίδα σου και όλες οι γνώσεις δεν τους κρατήσουν μακριά.
Περπατώντας σε άδειους δρόμους συναντάς τον εαυτό σου, ξανά και ξανά τον κοιτάζεις μέχρι που τέλος οι δρόμοι άδειοι δεν είναι πια.
Monday, March 17, 2008
Pourvu que ça dure
Πόσο έχω αλλάξει από το τελευταίο ποστίδιο; Πολύ. Τόσα γεγονότα... Γενέθλια εξετάσεις δηλώσεις μεταπτυχιακών σπουδών... Αμελητέα γεγονότα που με οδήγησαν παρ’ όλα αυτά σε μια νέα ωρίμανση. Πόσα χρόνια είχα να νιώσω ότι παράγω νέες σκέψεις, ότι μαθαίνω πολλά νέα πράγματα ότι βελτιώνομαι; Τουλάχιστον τέσσερα χρόνια. Όταν είσαι νέος, λένε, βλέπεις τον κόσμο και θέλεις να τον κατακτήσεις μόνος σου, νιώθεις ότι μπορείς να μεγαλουργήσεις. Ξαναβρήκα αυτήν την αυτοπεπήθεση. Δεν θεωρώ πλέον υποχρέωσή μου να δικαιολογώ τον εαυτό μου. Ωρίμασα και αισθάνομαι ωραία με το ποιος είμαι. Όπως έλεγε και η μητέρα του Ναπολέοντα: «Pourvu que ça dure» (αρκεί/μακάρι να διαρκέσει)
Wednesday, February 27, 2008
Monday, February 11, 2008
Το παγώνι δε πετάει.
Wednesday, February 06, 2008
Αναστενάζοντας στην εσυαγγλικομετρό
Αλογάκια.
Dada: εκτός των άλλων στα γαλλικά σημαίνει, βασικά στην argo των γαλλικών, αλογάκια.
Sunday, January 27, 2008
Η ξεθοριάζουσα σκιά μιας ανάμνησης ξεχασμένης παίρνει τη πασα...
Περνάει τον πρώτο αμυντικό:
παίρνω symbicort turbuhaler 160/4.5 mcg / δόση. Από μία δόση το πρωί και μία δόση το βράδυ μπας και κάποτε μου περάσει το άσθμα.
Περνάει το δεύτερο αμυντικό:
διαβάζω από 3 έως 15 web comix την ημέρα στο διαδίκτυο. Αν τα χάσω αναπληρώνω όταν έχω πάλι χρόνο.
Περνάει τον τρίτο αμυντικό:
ταΐζω τον Rashel Crow, το ψάρι μονομάχο που μου έκανε δώρο ένας φίλος μου για τα Χριστούγεννα. (Pun intended)
Και βρίσκεται μπροστά στην εστία. Αποφασίζει όμως να μην τα βάλει με τον τερματοφύλακα και να δώσει και αυτός με τη σειρά του πάσα στα εξής άτομα, για να πούνε τρεις καθημερινές τους συνήθειες, ανεξαρτήτως σημαντικότητας:
Α) Η δική μου σα ( Special Muse)
Β) σκιόφατσας ( Shadowface )
Γ) μις Ολυμπιάδα ( firefly - alpha - omega )
Δ) Dancing Body ( σώμα που χωρεύει)
Ε) σάκο του μποξ (punching bag )
Saturday, January 26, 2008
Tuesday, January 22, 2008
Δημοκρατία Δικτατορία και τα δυο από δέλτα δεν αρχίζουν;
Monday, January 21, 2008
Εξεταστική.
Saturday, January 19, 2008
PERSEPOLIS
Πρώτα διάβασα το κόμικ. Έπειτα είδα τη ταινία. Και στις δυο περιπτώσεις έκλαψα. Η ταινία έχει πολύ χιούμορ, αλλά παρουσιάζει μερικές από τις πιο μαύρες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης. Κάπου, ως είδος, κάναμε κάτι λάθος. Πάλι καλά που υπάρχουν οι εξαιρέσεις όπως η Marjan Satrapi και αντισταθμίζουν, κάπως την κατάσταση του είδους μας.
Χρόνος.
Ας το πάρουμε όμως από επιστημονική άποψη: οι ορμόνες όπως αδρεναλίνη ενδορφίνη και άλλες πολλές λειτουργούν πάνω σε ένα βασικό παράγοντα της παρατήρησης του χρόνου: το πόσες διαφορετικές πληροφορίες δεχόμαστε. Έτσι όταν γίνεται ατύχημα δεχόμαστε τόσες πολλές πληροφορίες λόγω αδρεναλίνης που μας φαίνεται να διαρκεί μέχρι και 5 φορές παραπάνω ο χρόνος του. Αντίστοιχα όταν καθόμαστε χωρίς να κάνουμε τίποτα σε ένα σημείο και δε δημιουργούμε δικές μας πληροφορίες (ενδιαφέρουσες σκέψεις) συνήθως ο χρόνος μας φαίνεται ατελείωτος γιατί δε λαμβάνουμε νέες πληροφορίες.
Πρέπει να ευχαριστήσω για το πλήθος στιγμών που έχω μαζέψει, εμπειριών που έχω ζήσει και πληροφοριών που έχω απομνημονεύσει. Γιατί είναι αυτός που είμαι. Καλό σας χρόνο και πάλι.
Wednesday, January 16, 2008
Εσύ τι θα απάνταγες;
Όχι. Την τρέμω.
Τότε τι θέλεις;
Να πιστεύω ότι θέλω την αλήθεια.
Μα αυτό είναι κενό, δε θα σε γεμίσει, δε θα σε βελτιώσει.
Ναι αλλά θα είμαι ήρεμος και θα πολεμήσω επειδή μου αποκρύπτουν την αλήθεια.
Κατανοείς το παράλογο;
Ναι, αλλά είμαι άνθρωπος. Η ύπαρξή μου η ίδια είναι ένα παράδοξο.
Και σε τι αποσκοπείς;
Σε τίποτα πέρα από το να ξεχάσω το θάνατο και τη μιζέρια μου.
Γιατί τον φοβάσαι το θάνατο; Γιατί σε αποστρέφει η μιζέρια σου;
Επειδή όταν πεθάνω δε θα έχω ζήσει. Επειδή είμαι εγωιστής. Επειδή είμαι άνθρωπος.
Τότε προχώρα. Μακάρι κάποτε να ξανασυζητήσουμε και να έχεις αλλάξει.
Μακάρι.
Πολεμώντας
Άραγε πόσο απέχουν οι ζωές μας από έναν πόλεμο;
Sunday, January 13, 2008
Περιφάνεια στο είδος μας.
Σ’ ένα νησί χαμένο από το πολιτισμό φτάσανε πριν χρόνια και καιρούς δέκα άποικοι. Έρημο το νησί από τους ανθρώπους, και αυτοί δεν ήταν παρά ναυαγοί. Ενωμένοι κόψανε δέντρα αιώνων, σκοτώσανε χελώνες που ζούσανε πριν γεννηθούν οι προγόνοι τους, ένας κόσμος με τόση ισορροπία χιλιάδων χρόνων δομημένη, ολάκερη υπό πολιορκία. Οι θηρευτές του νησιού τρομάξανε τους αποίκους και οι άποικοι τους σκοτώσανε για να μη φοβούνται. Και ανενόχλητοι καλλιεργήσανε και φάγανε και πληθύνανε. Και άρχισαν να τσακώνονται γιατί παρέμεναν άνθρωποι. Και χωρίστηκαν σε ομάδες, τίποτα δε τους φόβιζε πια και έπρεπε να φοβίσουν ο ένας τον άλλο, γιατί η ευτυχία τους φαίνονταν μικρή. Ένστικτο του κυνηγημένου που δε θα τους περάσει ποτέ, όσο έχουνε λογική. Η ενότητά τους ράγισε, άρχισε πόλεμος, και ρημάχτηκε το νησί. Οι επιζώντες, άποικοι γίνανε και πήγαν σε άλλο νησί.
Tuesday, January 08, 2008
le retour.
Ξέρετε τι κάνω αυτή τη στιγμή; Αποφασίζω να μοιρασθώ τις σκέψεις μου, μαζί σας μετά από τόσο καιρό. Ένας μήνας χωρίς νέα μου, θα αγχωθήκατε. Δυστυχώς η διάθεσή μου για να γράψω και να δημοσιεύσω πράγματα ήταν περιορισμένη. Για άλλη μια φορά συνειδητοποίησα πως οι σκέψεις μας στο διαδίκτυο είναι ελεύθερες για όλους, και θυμήθηκα πόσοι κακόβουλοι άνθρωποι υπάρχουν. Σκέφτηκα ότι αν κάποιος αποφασίσει για κάποιο δικό του λόγο να μου εναντιωθεί, όλες αυτές οι πληροφορίες που άφοβα ανεβάζω στο διαδίκτυο θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον μου. Ο επιστημονικός ορισμός αυτού του φαινόμενου είναι παράνοια. Ή ίσως να είναι μια δικαιολόγηση που δίνω για να μη πω βαριόμουν. Πάντως άρθρα και κείμενα υπήρχαν στο μυαλό μου, όμως δε μπορώ να τα χωρέσω όλα σε αυτό εδώ. Το εφαλτήριο για να ξαναγράψω πάντως ήταν ένα άρθρο σε μια εφημερίδα: η Κίνα επιθυμεί να λογοκρίνει το ίντερνετ εντός της χώρας της. Αναρωτιόμουν τι επιδράσεις θα είχε αυτό... Όπως λογόκρινα τον εαυτό μου γιατί φοβόμουν ότι θα με βλάψει κάποιος άγνωστος, έτσι και η Κίνα θα λογοκρίνει το διαδίκτυο της φοβούμενη τη δημοκρατία. Στο τέλος όμως δε τα κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου για τους λόγους μου και ξαναέγραψα. Έτσι ελπίζω και η Κίνα να αποτύχει, γιατί το διαδίκτυο είναι Λερναία Ύδρα, και όσο και αν κυνηγήσουν τους «επαναστάτες» του διαδικτύου, όσο και αν κυνηγήσουν τους επαναστάτες στο δρόμο, η ανθρώπινη φύση απαιτεί ελευθερία, και κάθε δράση θα έχει αντίδραση. Με αυτά σας αφήνω ευχόμενος καλή χρόνιά με υγεία και ευτυχία και σας υπόσχομαι να ξαναγράψω σύντομα.
Tuesday, December 04, 2007
Αναστενάζοντας.
Και βρίσκεσαι να αναστενάζεις όλο και πιο συχνά. Οι ώρες, παλιοί σύμμαχοι που σε προδώσανε, και τρέχουν, τρέχουν μακριά σου. Τα σχέδιά σου, τόσο τέλεια, τόσο καλοπροαίρετα, μα και τόσο αβάσιμα και πρόχειρα, καταρρέουν. Κυλάς ξανά σε ρυθμό ζωής συν ημιτονοειδή. Πάνω για λίγη ώρα και έπειτα η πτώση και ξανά η ανόρθωση, και Ξανά η πτώση. Μια ολόκληρη περίοδος, να περιμένεις την επιπόλαια, εφήμερη κορύφωση. Πρέπει να την περιμένεις αγωνιωδώς, γιατί φοβάσαι σε κάθε κύκλο, πως άλλος κύκλος δεν θα υπάρξει. Θα γίνεις πατέρας, ενώ είσαι παιδί. Όχι. Το παιδί δεν έχει ευθύνες. Δεν είσαι παιδί λοιπόν. Έχεις πια στις πλάτες σου τις προσδοκίες των ανθρώπων που αγαπάς. Μαυρίλα ξανά και ξανά, μίζερα, αντλείς ευχαρίστηση από την γραφή. Ξαναμαζεύεις το είναι σου καθώς συντακτείς ανορθόδοξα τις προτάσεις σου. Αναστενάζεις και βγάζεις από τα άρρωστα πνευμόνια σου το μολυσμένο αέρα. Για λίγο. Για λίγο μένουν κενά. Η ψυχή σου σαν κρύσταλλο. Και έπειτα παίρνεις ξανά μιαν ανάσα, γιατί φοβάσαι ακόμα το θάνατο, γιατί παραμένεις ποιητής. Και το κρύσταλλο ραγίζει από αυτήν την ανάσα, και εσύ αναπολείς τη στιγμή.
Ο πολεμιστής του φωτός...
Είναι αυτός που πολεμάει το φως. Πολεμάει το φως, αλλά δε το αφήνει να σβήσει, για να μη χάσει λόγο ύπαρξης. Βλέπει γύρω του ανθρώπους, αντιλαμβάνεται ιδέες μέσα τους, και προσπαθεί να τους διδάξει το ψέμα τους. Προσπαθεί να υψώσει τους ανθρώπους, αλλά ποτέ δε τους αφήνει να εξυψωθούν πάνω από αυτόν. Γιατί τότε θα έχει χάσει το νόημα της ύπαρξής του. Ταΐζει τις μάζες με αλήθειες μα και ψέματα, και όσο ο καιρός περνάει ξεχνάει να λεει αλήθεια, όπως αυτός μπορεί να την αντιληφθεί.
Ο Paolo Coelho θα μπορούσε να συνοψίσει το βιβλίο του, στο ίδιο στιλ με τις τόσες απλές συμβουλές του, στην παραπάνω παράγραφο.
Sunday, November 25, 2007
Les jours tristes
Monday, November 12, 2007
Tuesday, October 30, 2007
100 ποστ από την αλήθεια μου.
Εν αρχή ήταν τα ποιήματα. Όχι. Λάθος. Εν αρχή ήταν οι κοπέλες. Τα ποιήματα ήρθαν έπειτα. Εξ’ αιτίας τους; Θα μου άρεσε να πω ότι δεν ευθύνονται. Όμως άρχισα να γράφω για τις κοπέλες. Τα ποιήματά μου δεν ήταν ερωτικής φύσεως. Αφορούσαν θέματα που με απασχολούσαν εκείνο το καιρό, κοινωνικά, ψυχολογικά και φιλοσοφικά. Δεν θα είχα μπει στο κόπο να τα γράψω αν δεν ήθελα να επιδείξω την εγκεφαλική μου ανωτερότητα όμως. Να γίνω εφάμιλλος του Σινόπουλου ή του Καρυωτάκη στην γραφή, γιατί τα ποιήματά τους με είχανε αγγίξει. Ματαιοδοξία. Πόσο εύστοχα με χαρακτηρίζεις.
Το λύκειο τελείωσε και άρχισε το πανεπιστήμιο. Κοινωνικοποίηση. Νέες παρέες, πιο ταιριαστές από τις υποχρεωτικές παρέες του λυκείου. Άρχισα να παίζω ένα παιχνίδι ρόλων με πολλούς παίχτες, το Αίνιγμα. Από εκεί (και αλλού) γνώρισα πολλά άτομα, με τα οποία μακάρι να είχα μια ζωή να περάσω παρέα τους. Ένα από αυτά με εισήγαγε στην ιστοσελίδα του Μούχλα. Από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν την τροπή τους και έκανα τα πρώτα μπουσουλίματα μου στον κόσμο των βλογ. [Τα κείμενα που είχα γράψει στον μούχλα αποτελούνε πλέον ένα ποστίδιο στο βλογ μου.]
Κάποια στιγμή αποφάσισα πως θα ήθελα να καταγράψω τις σκέψεις μου σε ένα βλογ. Ξανά για λόγους αυτοπροβολής κυρίως, αλλά και για να ξεδίνω, να γράφω με απώτερο σκοπό την κάθαρση, όταν δεν αντέχω άλλο, όταν δεν έχω κάποιον να με ακούσει έστω και για λίγο. Είμαι μοναχικό άτομο, μου αρέσει να κρατάω απόσταση από όσα άτομα δε θεωρώ «άξια». Είμαι υποκριτικό άτομο, γιατί ενώ θεωρώ όλες τις φυλές ίσες, όλους τους ανθρώπους κατά βάση ίσους, δεν δέχομαι να με περιτριγυρίζουν άτομα που τα θεωρώ δίχως φαντασία, χιούμορ και εξυπνάδα. Υπομένω ευγενικά την παρουσία τους και έπειτα εξαφανίζομαι. Υποχρεώσεις και λόγοι υγεία μου παρέχουν προσχήματα πίσω από τα οποία κρύβομαι για να αποφύγω εξόδους που δεν είναι του γούστου μου. Μου αρέσει η μελαγχολία, το σπλίν. Είμαι άτομο οκνηρό. Όλα αυτά ήταν οι συντελεστές που με οδήγησαν στο να δημιουργήσω το “anastenazontas”, και να του δώσω τον τίτλο αυτό.
Όταν το άρχισα, ήμουν πολύ πιο αστείος μου φαίνεται. Είχα περισσότερο ταλέντο, περισσότερο αυτοσαρκασμό, περισσότερη πλάκα (όχι όμως τερηδόνα) αλλά και περισσότερη ουσία. Αναπολώ εποχές που όλα μου φαίνονταν μαύρα, γιατί ήταν εποχές πιο παραγωγικές. Νοσταλγώ κακουχίες γενικά, γιατί έχω βαθιά ριζωμένη τη πεπείθεση ότι η κινητήρια δύναμη της ανθρωπότητας είναι ο πόνος, η δυστυχία. Δίχως να την αναζητώ πιστεύω πως παρέχει στα άτομα δίχως σκοπό, τον σκοπό που τους λείπει. Αναπτύσσεται κανείς μόνο υπερβαίνοντας καταστάσεις, και η εποχή μας δεν μας προσφέρει και τόσα πολλά εμπόδια, τουλάχιστον στους γόνους μικροαστών. Το μέλλον μας είναι διαβεβαιωμένο. Όχι αυτό των παιδιών μας, αλλά το δικό μας είναι. Θα έχουμε φαγητό και στέγαση κατά πάσα πιθανότητα. Ποιος ο λόγος να κινηθείς περαιτέρω; Αναρωτιέμαι...
Με τον καιρό στο βλογ μου έγραψα διάφορα. Δύο ποστίδια διαγράφτηκαν στο παρελθόν και ένα έμεινε στη θέση τους να θυμίζει την ύπαρξή τους. Έπειτα κάποια στιγμή, σχετικά πρόσφατη, άφησα χώρο να γράψει και ο Dakkon. (Παρεμπιπτόντως αυτό είναι το εκατοστό δικό μου ποστ που εμφανίζεται αναρτημένο αυτή τη στιγμή. Όχι το εκατοστό ποστ γενικά. Γιόρτασα το εκατοστό πρώτο ποστίδιο ονομάζοντάς το 101 πιγκουίνοι της Δαλματίας και κανένας σας δεν έχει καταλάβει αυτό το ποστ πλήρως.) Αυτό το γεγονός, που τότε με είχε ενοχλήσει, όπως και άλλα γεγονότα με οδήγησαν φέτος σε πολλές προσωπικές συνειδητοποιήσεις. Δε γράφω πλέον συχνά. Έχω πολύ κοντινά άτομα που με ακούν και καλύπτουν την ανάγκη να μοιραστώ με την απρόσωπη μάζα του διαδικτύου. Όμως τελευταία, η απόσταση, η κούραση, αλλά και μια περίεργη αίσθηση φοβισμένης αναμονής με οδηγούνε πάλι εδώ, στην ηλεκτρονική σκηνή, να γδυθώ μπροστά σας και να με κρίνετε. Πολλοί από εσάς μπορεί καταλάβατε ότι σας χλεύασα εμμέσως εντός του ποστιδίου αυτού. Δεν πρόκειται για χλευασμό προς εσάς όσο προς τον εαυτό μου.
Ξέρω ότι δηλώνω ότι προσπαθώ να γίνω καλύτερος κάθε μέρα, ότι αναζητώ την ευτυχία, και ότι πολλοί από εσάς αμφισβητείτε τα λεγόμενά μου. Το πρώτο το αμφισβητώ και εγώ ο ίδιος... Αλλά για το δεύτερο δεν υπάρχει λόγος αμφιβολίας. Απλώς για να επιτύχει κανείς την ευτυχία σε διάρκεια μη εφήμερη, πρέπει να γνωρίζει καλά τον εαυτό του. Και ένα κομμάτι του μου παραμένει άγνωστο: Τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα, στο οποίο πιστεύω θα επανέλθω στο μέλλον.
Ως τότε, ευχαριστώ που με διαβάσατε μέχρι τώρα. Όσοι τα έχετε διαβάσει όλα, σας αξίζουν μετάλλια ανδρείας (ή γυναικείας; Πως το θέτει κανείς αυτό χωρίς να ακουστεί φαλλοκράτης;). Είθε οι πιγκουίνοι και τα καβούρια να μην μας διοικήσουν ποτέ.
-Fading shadow of a memory beloved.
(It did not fade completely it seems...)
Wednesday, October 24, 2007
Κούραση.
Κατοικώ σε ένα σώμα συνεχώς άρρωστο. Βαρέθηκα. Δεν αντέχω άλλο. Τρέχω σαν τον παλαβό, από εδώ από εκεί, όλη την ώρα τρέχω. Άρχισα γαλλικά στο ifa, 9 ώρες την εβδομάδα και έχω πολλές εργασίες για το σπίτι. Πηγαίνω σχολή. Τσακώνομαι με την κοπέλα μου όλο και πιο συχνά. Κουράζομαι. Βλέπω συμφοιτητές που πλέον είναι στο μεταπτυχιακό, ενώ κάποτε τους εξηγούσα το μάθημα. Προσπαθώ, για όλα προσπαθώ, αλλά μάλλον, σε αντίθεση με αυτό που μας μάθαιναν στο σχολείο, η προσπάθεια δεν είναι αυτό που μετράει, αλλά το αποτέλεσμα. Νιώθω να έχω τόσες δυνατότητες και όμως κάπως καταφέρνω να μην πετυχαίνω τους στόχους μου... Προφανώς δεν είμαι όσο έξυπνος όσο πιστεύω, όσο μελετηρός όσο θα έπρεπε, και όλο ενσυνείδητος όσο θέλω να είμαι. Δυστυχώς όμως παραμένω στην προσπάθεια και δεν φτάνω ποτέ στην επιτυχία. Κουράστηκα πλέον. Ξανά άρρωστος, ξανά τσακωμένος, ξανά μόνος. Δεν είναι η προσπάθεια που μετράει, είναι το αποτέλεσμα...
Wednesday, October 10, 2007
Recycling your past, create your future
Wednesday, September 26, 2007
101 πιγκουίνοι της δαλματίας.
Ποιος είμαι και πού πάω; Πόσοι από εσάς θα με ρωτήσετε; Δεν ξέρω. Όταν αποφασίσεις να απαντάς σε αυτά που θέλουν να ρωτήσουν, με απαντήσεις που δε θα τους αποκαλύψουν όσα φοβούνται να μάθουν, σε θεωρούν σοφό. Σοφό ή άραγε φοβάσαι δεν ξέρω. Τόσος κόπος όμως... Το βουνό που διάλεξα είναι πολύ ψηλό, δύσβατο, και το φαράγγι του απρόσιτο από ελικόπτερα και, τολμώ να πω, πιγκουίνους. Ό,τι στραβό, παράλογο και απόκοσμο και να πω δικαιολογείται. Είναι σοφία μεταμφιεσμένη. Σε πιγκουίνο. Που μεταμφιέστηκε σε περίεργες λέξεις. Όμως ξεφεύγω από το ζήτημα. Πώς είναι να ανεβαίνουν μέχρι εδώ, με τόσο θάρρος, και τελικά να μην καταφέρνουν να καταλάβουν ότι το ταξίδι μέχρι εδώ θα τους δώσει την απάντηση και όχι εγώ; Και έτσι έρχονται, με ρωτάνε, δεν απαντάω ουσιαστικά και φεύγουν. Παίρνουν μαζί τους λίγη σκόνη από το βουνό, κολλημένη στα ρούχα τους, και σαν φτάσουν κάτω ξανά, την πλένουν και συνεχίζουν τη ζωή τους. Κάθε φορά που αποτυγχάνουν θέλουν πάλι συμβουλή. Περιμένω τον θάνατο να με λυτρώσει, ή τουλάχιστον έναν επισκέπτη να έρθει να με δει απλά για να δει πως είμαι, να πληρωθεί και η δική μου κοινωνικότητα. Μα τους ρωτάω πάντα: Τι θέλεις να μάθεις; Με το βλέμμα ή με λέξεις ξεκόβομαι, και πλέον περιμένω κάποιον που δεν υπάρχει. Κάποτε είχα μαθητές μα να με προφυλάξουν θέλοντας κατεβήκανε πιο χαμηλά, να διώχνουν όσους πιγκουίνους ξανανεβαίνουν.
to be deleted.
Who lives? Who dies? Suppose I knew, would you care to know too?
What happens tonight when with darkness you feel that fright?
Wouldn’t you want to know? Shadow arise.
Not one of us will see the light. I might be blind but I have seen,
All the pain, the fear, inside your grin. There is no sin, or so you say,
But does to those words, your heart obey.
I saw you and through you and noς I know you for now and for ever.
Momentary bliss to think you are clever, to think you will rise,
Above the filth and, there to await you, eternity lies.
But no such thing ever existed. Your race and its creations will fade.
Your name – you did never like your name- your name.
Your obsession, to forward the pain. Never will our society be free, even through pain.
Recall you younger days when you first saw in your mind’s eye,
The Planet, the stars, free, yet constricted in space to fly.
The sun will fade and thus will we die.
Our creations, engulfed by a fiery tongue.
So scribe away your fears, and plans and megalomania.
Sleep and dream of happiness and of ever after.
But even your immortality is at end, at the dream’s end.
Wednesday, September 19, 2007
Τρέλα
Σήμερα ένας γνωστός μου τρελάθηκε. Βγήκε στο δρόμο γυμνός και έδειρε το πρώτο άτομο που πέτυχε μπροστά του. Με είχε διδάξει πολλά πράγματα για τα σύννεφα στο παρελθόν. Κοιτούσε τον ουρανό και ήξερε τι καιρό θα έχει τις επόμενες ώρες. Τώρα είναι σε ψυχιατρική κλινική. Πόσο απέχουμε άραγε και εμείς από ένα τέτοιο ξέσπασμα; Δεν το γνωρίζω.
Οι βουλευτικές εκλογές: το σχόλιό μου: 5 κόμματα στη βουλή είναι ένα θετικό γεγονός. Αν δεν είχε και αυτοδυναμία ένα από αυτά θα ήταν καλύτερα, να είχαμε συσπείρωση και να φοβότανε κανείς να πάρει αποφάσεις που δε συμφέρουν το λαό. Αν ,δε, υπήρχε η απλή αναλογική, τα πράγματα θα ήταν ακόμα καλύτερα. Ήμουν γραμματέας της εφορευτικής επιτροπής. Ήταν ευχάριστο. Τα τραγικά συμβάντα ήταν ένας παππούς 92 χρονών που είχε έρθει με κέφι, καλλωπισμένος, για να κάνει το καθήκον του ως πολίτης. Αφού μας ανακοίνωσε ότι ψήφισε πρώτη φορά το '34, πήρε τα ψηφοδέλτια και μπήκε στο παραβάν. Αφού πέρασαν μερικά λεπτά και μερικοί ακόμα ψηφοφόροι, βγήκε από το παραβάν, και παραπονέθηκε ότι δεν του δώσαμε όλα τα ψηφοδέλτια. Αφού του τα ξαναδώσαμε όλα, έπειτα από περαιτέρω μελέτη, μας δήλωσε ότι οι άνθρωποι για τους οποίους θέλει να ψηφίσει δε βρίσκονταν στα ψηφοδέλτια. Ανάθεμα. Ανακαλύπτουμε πως βρίσκονται στη Β' Αθηνών και ο παππούς ψηφίζει στην Α', όπου ήμουν γραμματεύς. Του το εξηγούμε. Μας δηλώνει ότι θέλει να ψηφίσει γι' αυτούς. Από εκεί και πέρα για 20 λεπτά επαναλαμβάνεται η ίδια συζήτηση. Ο παππούς έχει κολλήσει. Τα κόμματα αποφασίζουν να προσπαθήσουν να τον ψαρέψουν για την ψήφο του. Τον παίρνουν παράμερα. Αφού καταλαβαίνουν ότι δε θα τους ρίξει ψήφο, τον κατεβάζουν στο ισόγειο, τον παραδίδουν σε έναν αστυνομικό και φεύγουν. Δεν περνάνε πέντε λεπτά, να τος πάλι ο παππούς, σχεδόν κλαμένος. «Παλέψαμε για να έχουμε, για να έχετε, αυτό το δικαίωμα και υποχρέωση», μας λεει, «και εσείς μου το στερείτε;» Τα μάτια του είχαν τόση απογοήτευση που ακόμα με βασανίζουν. Τελικώς ψήφισε, όπως του εξηγούσαμε τόση ώρα, το κόμμα στο οποίο βρίσκονταν οι υποψήφιοι που ήθελε». Αυτό το περιστατικό με έκανε να λυπηθώ.
Το άλλο γεγονός ήταν η κυρία που έκανε φασαρία επειδή ήθελε να διαγράψουμε τη μάνα της από τους εκλογικούς καταλόγους, αφού είχε πια πεθάνει. Το ζήτημα είναι ότι δεν ήταν στους εκλογικούς καταλόγους. Της το είπα, ψήφισε και μετά από δύο ώρες γύρισε με το ίδιο αίτημα. Ζήτησε να δει τον εκλογικό κατάλογο. (Παρένθεση: στους εκλογικούς καταλόγους διέγραφα τα άτομα που ψήφιζαν με διαφορετικό χρώμα την κάθε πενήνταδα. Την κυρία έτυχε να την διαγράψω στην πενηντάδα ανάμεσα στο 350 με 400 με μολύβι.) Κοιτάει λοιπόν τον κατάλογο και ρωτάει: «Γιατί δε διαγράψατε τη μάνα μου;», «Μα αφού η μάνα σας δεν είναι στον κατάλογο...» ,«Α». Παύση. Έπειτα, νευριασμένη: «Γιατί με διαγράψατε με μολύβι;». Της εξηγώ. «Δείξτε μου άλλους που τους διαγράψατε με μολύβι» (υπήρχαν άλλα 3 άτομα στην ίδια σελίδα, αλλά της δείχνω άλλα δύο - τρία σε άλλες σελίδες. Έφυγε μουρμουρίζοντας κάτι για παλιομαλάκες που με διαγράφουν με μολύβι. Αυτό το περιστατικό δεν το σχολιάζω... Τέλος πάντων, απογοητεύομαι από την ψήφο των πολιτών, αλλά ce qui est fait, est fait.
Κατά τα άλλα όλα μέτρια. Όλοι σχεδόν φεύγουν, ο ένας μετά τον άλλο και διανύουν αποστάσεις. Αγγλία, ορεινή Αχαΐα, Λουξεμβούργο και αλλού. Μένω πίσω να αναρωτιέμαι τι πάει στραβά...
Γενικά νιώθω πως ένα μεγάλο μέρος της αθωότητάς μου φεύγει. Απογοητεύομαι με τη ζωή μου. Το μέλλον μου. Αγχώνομαι. Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω και δεν είμαι σίγουρος πως θα το μάθω ποτέ. Απασχολούμαι με τη θνησιμότητά μας, το πόσο εύκολα μπορεί να πεθάνει, να χαθεί ένα άτομο που θεωρεί κανείς δεδομένο. Αναρωτιέμαι γενικώς. Στο τέλος οι σκέψεις με κουράζουν και σταματάω. Μέχρι την επόμενη φορά που πρέπει να προβληματιστώ, που τελευταία δεν απέχει παρά ελάχιστα από την προηγούμενή της.
Sunday, September 02, 2007
Πώς σταμάτησε η μίρλα.
Sunday, August 26, 2007
Γκρίζος ουρανός.
Διακοπές 2007
Τι έχω κάνει όλο αυτό το καιρό που η χώρα μας καίγεται σύσσωμη;
Πήγα στο Παρίσι (στη Γαλλία – ναι υπάρχουν και άλλα Παρίσια στον κόσμο) με την κοπέλα μου 4 μέρες. Ήταν υπέροχα, αν εξαιρέσεις το ξενοδοχείο που ήταν για κλάματα (περισσότερες λεπτομέρειες από το ιστολόγιο της mysticmuse). ΔΕΝ ανεβήκαμε στο Πύργο του Άιφελ, (3 ώρες ουρά? Ναι, καλά που θα καθόμασταν...), ούτε πήγαμε στη Μονμάρτη (έλεος, πώς σφάζει έτσι τα γαλλικά ονόματα η ελληνική γλώσσα... τέλος πάντων). Ανεβήκαμε όμως στον πύργο Mont Parnas (μόλις παρατήρησα ότι και η γαλλική γλώσσα σφάζει τον Παρνασσό, αλλά τέλος πάντων), πήγαμε στο Λούβρο ( 35 λεπτά περιμέναμε μέσα στη βροχή για να μπούμε, αλλά τα άξιζαν) όπου περπατήσαμε μέχρι τελικής πτώσης σε έναν βολικό καναπέ, είδαμε μια ξαδέρφη μου που μας πήγε σε ωραίες συνοικίες του Παρισιού, σε πάρκα και άλλα μέρη, κάναμε βόλτα στα Ηλύσια πεδία, και στα πεδία του Άρη, κάναμε βόλτα με πλοίο στον Σηκουάνα. Επισκεφτήκαμε τη Fnac για να αγοράσω commix, φάγαμε κρέπες και ήπιαμε cidre (αλκοολούχος μηλίτης), διαβάσαμε τις επιγραφές στο μουσείο του Trocadero και είδαμε ζευγάρια να χορεύουν κοντά στο Σηκουάνα εκεί που δίνονται δωρεάν μαθήματα χορού (δε θυμάμαι το όνομα). Θαυμάσαμε τα λεπτομερή εκθέματα του, λιτού σε σύγκριση με το Λούβρο, μουσείου – ινστιτούτου του Αραβικού κόσμου, όπου μας άφησαν να περάσουμε με μειωμένη τιμή απλά και μόνο γιατί κάναμε πλάκα με τον ταμεία. Γενικά ήταν πολύ ωραία εμπειρία. Τα αρνητικά όπως είπα συνοψίζονται στο ξενοδοχείο. Μην πάτε ποτέ στην αλυσίδα ξενοδοχείων Best Western.
Τι άλλο έκανα... Αφού επέστρεψα και ξεκουράστηκα 3-4 μέρες, πήγα –πάλι με τη κοπέλα μου, να συναντήσω τους γονείς μου και τους φίλους τους στο Πήλιο. Πιο συγκεκριμένα στο Χόρτο Αργαλαστής, όπου παραθερίζουν εδώ και χρόνια (και εγώ μαζί τους συχνά πυκνά...). Τα θετικά της παραμονής ήταν τα επιτραπέζια που παίξαμε με την Άρτεμις, μια φίλη μου από εκείνα τα μέρη. Μπλόφα, Αποίκους του Κατάν και Κάστρα του Μυστρά for ever. Τα αρνητικά ήταν ότι όλοι μιλούσαν γαλλικά και η κοπέλα μου δε μπορούσε να συνεννοηθεί, ότι ήμασταν «υποχρεωμένοι» να ακολουθούμε το πρόγραμμα, ότι η ατμόσφαιρα με τους γονείς μου άρχισε να γίνεται τεταμένη.
Επιστροφή στο σπίτι όπου τσακώνομαι με τους γονείς μου. Οι λόγοι ηλίθιοι στην αρχή, αλλά μετά ανταλλάχτηκαν κουβέντες που δεν έπρεπε να είχαν ειπωθεί. Το αποκορύφωμα ήρθε την επόμενη, όταν ξύπνησα. Δεν άντεξα άλλο, δε θα άντεχα άλλο με όσα ειπώθηκαν αν δεν έκανα κάτι. Και έτσι έπραξα. Άφησα ένα γράμμα, τα κλειδιά μου, πήρα τη βαλίτσα, κάποια ρούχα αρκετά χρήματα και έφυγα. Την έκανα από το σπίτι μου. Οι φίλοι μου με φιλοξένησαν και αφού πέρασαν 5 μέρες χωρίς επικοινωνία, με πήρε τηλέφωνο μια φίλη της μητέρας μου, με έπεισε να επικοινωνήσω μαζί τους. Αυτό που μου είπανε είναι ότι φεύγουν διακοπές στην Πελοπόννησο και πως, αν θέλω, τα κλειδιά μου είναι στο γείτονα που μένει από πάνω. Έτσι επέστρεψα σπίτι. Ευχαριστώ τους φίλους μου για τη φιλοξενία. Βεβαίως όπως προανέφερα αρρώστησα, αλλά δεν είναι τίποτα το τραγικό. Τα πνευμόνια μου που είναι για πέταγμα είναι. Βρογχικό άσθμα.
Πριν προχωρήσω πρέπει να αναφέρω και την προχθεσινή έξοδο. Όπου με παλιούς φίλους πήγαμε Γλυφάδα για καρπουζοvodka. Επικές ατάκες.
Ας δούμε τώρα όμως τι μου επιφυλάσσει το άμεσο μέλλον.
Α) Εξεταστική
Β) Θα φύγει η κοπέλα μου για Αχαΐα, όπου διορίστηκε ως δασκάλα από το δημόσιο (άμα κανένας έχει ιδέα από κανένα καλό σχολείο να δηλώσει στην περιοχή, ας το πει σε σχόλιο, μας ενδιαφέρει).
Γ) Θα φύγει ο Δάκκος ο μαυρόσπαθος, ο φόβος της ελιάς, να φοβίσει τις αγγλικές ελιές. Άραγε να υπάρχουν; (Συγχαρητήρια για το μεταπτυχιακό bro)
Ως τότε θα διαβάσω, θα κάνω κουράγιο, θα βήξω και θα ελπίζω να συνεχίσω να έχω τέτοιες εμπειρίες γιατί τελικά έζησα πολύ και έντονα αυτό το καλοκαίρι και μερικές φορές, φοβάμαι, ξεχνάει κανείς να ζει.
Υ.Γ: με τους γονείς μου όλα καλά. Κάνουμε πως δε συνέβη τίποτα.Thursday, August 02, 2007
Σημαντικό!
Αγαπητοί φίλοι.
Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά θρηνούμε για την καταστροφή στην Πάρνηθα.
Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά θέλουμε εδώ και τώρα να κάνουμε κάτι για
να ξαναδούμε τον Εθνικό Δρυμό υγιή και ζωντανό.
Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά πρέπει με ψυχραιμία να κάνουμε ό,τι
καλύτερο για να βοηθήσουμε.
Αυτή τη στιγμή, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι:
- Να μην ανέβουμε στην Πάρνηθα. Το οικοσύστημα είναι εξαιρετικά
ευαίσθητο και η αυξημένη ανθρώπινη παρουσία στα καμένα θα το επιβαρύνει
ακόμα περισσότερο, ενώ στις περιοχές που δεν έχουν καεί η ανθρώπινη
παρουσία μπορεί να ενοχλήσει τα ζώα που έχουν συγκεντρωθεί εκεί.
- Να μην ταίζουμε τα ελάφια. Το Δασαρχείο έχει αναλάβει πλήρως τη
σίτιση των ελαφιών, όπου αυτό απαιτείται και το WWF Ελλάς έχει ξεκινήσει
πρόγραμμα περίθαλψης σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το
ανεξέλεγκτο τάισμα έλκει τα ελάφια στις καμένες περιοχές, από τις οποίες
πρέπει να απομακρυνθούν προσωρινά, ενώ πιθανότατα μπορεί να τα βλάψει
σοβαρά.
- Να μη φυτεύουμε δέντρα. Οι ανεξέλεγκτες φυτεύσεις δέντρων και
θάμνων χωρίς κανένα σχέδιο μπορεί να προκαλέσουν πολύ μεγάλη επιβάρυνση,
σχεδόν αντίστοιχου μεγέθους με αυτήν που προκάλεσε η πυρκαγιά, στο
οικοσύστημα που προσπαθεί να ανακάμψει. Οι όποιες αναδασώσεις γίνουν θα
πρέπει να γίνουν βάση μελέτης.
Μπορείτε να μείνετε κοντά μας για να ενημερώνεστε τις νέες εξελίξεις και να
εγγραφείτε στο site μας (www.wwf.gr
στις μελλοντικές εργασίες αποκατάστασης. Μπορείτε επίσης να υπογράψετε την
έκκληση του WWF Ελλάς (www.politics.wwf.gr
αποκατάσταση της Πάρνηθας και προστασία των δασών της χώρας.
Thursday, July 26, 2007
Άλμα εις ύψος.
Εισαγωγή:
Ο αθλητής έχει λάβει τη θέση του 20 μέτρα από την υπερυψωμένη δοκό. Με βλέμμα αποφασισμένο αρχίζει να επιταχύνει.
Τι συντέλεσε στο να γραφτεί αυτό το κείμενο; Αρκετά πράγματα. Το γήπεδο κοντά στο σπίτι μου, όπου τελευταία πηγαίνω για τρέξιμο και –όταν είμαι με παρέα-κάνω άλμα εις ύψος πάνω σε ένα στρώμα ειδικό για το άθλημα. Οι αποδώσεις μου στη σχολή. Τα όσα έγραψα στο προηγούμενο μου ποστίδιο περί ποιότητας συγγραφής.
Κυρίως θέμα:
Η απόσταση μειώνεται και τα βήματά του αποκτούνε όλο και μεγαλύτερη δύναμη. Τρία, δύο, ένα τα απαριθμεί στο μυαλό του. Έχει προετοιμαστεί κατάλληλα νομίζει. Δεν είναι ώρα για αμφιβολίες. Πατάει και εκτοξεύεται. Προς στιγμήν πετάει. Όσο μπορεί να πετάξει μόνος του ένας άνθρωπος. Περνάει πάνω από τη δοκό. Πέρασα! Σκέφτεται.
Τα όρια που έθεσα στον εαυτό μου γενικά είναι τεράστια και με αποθαρρύνουν γενικά. Δεν καταφέρνω να αποδεχτώ τη μετριότητά μου και βάζω στόχους ψηλούς. 8άρια βαθμοί στο πανεπιστήμιο. 15 γύρους στο στίβο, πάθος σε κάθε μου γραπτό. Κάθε φορά που βάζω έναν τέτοιο στόχο ενδόμυχα γνωρίζω ότι δεν είναι πολύ πιθανό να τον πετύχω τελείως. Τον βάζω, προσπαθώ πολύ –αν και συνήθως για περιορισμένο χρονικό διάστημα- και προσπαθώ να τον πετύχω.
Επίλογος:
Νόμοι που δεν τους ψήφισε ο ίδιος (βαρυντικής έλξης, διατήρησης της ενέργειας και άλλοι) του επιβάλλονται. Πέφτει στο στρώμα και κοιτάζει τη δοκό. Αυτή για λίγο αμφιταλαντεύεται. Να μείνει στη θέση της ή να πέσει; Τελικά πέφτει. Τη στιγμιαία απογοήτευση διαδέχεται η χαρωπή ανάμνηση του άλματος και η βεβαιότητα πως μπορεί ακόμα να κάνει πολλά άλματα, και κάποια από αυτά, να τα πετύχει.
Monday, July 16, 2007
Ψωνίστικο ίσως.
Υ.Γ. Καίγεται ο Υμηττός, το μέρος που έμαθα να περπατάω. Διόρθωση. Ξανακαίγεται. Δε θα σχολιάσω. Άμα σχολιάσω τις φωτιές θα είναι από Οκτώβριο που θα σας ζητήσω να πάμε για αναδάσωση.
Tuesday, July 10, 2007
Η χειρότερη διαφήμιση της ημέρας.
Δεν είναι ποσοτικό, είναι ποιοτικό.
Tuesday, July 03, 2007
μην περιμένετε να βγάλετε νόημα.
Πέρασαν οι εποχές που μας επέτρεπαν να φτιάξουμε κάτι χειροπιαστό μόνοι μας.
Πλέον πρέπει να είμαστε πνεύμα, να σφυρηλατούμε ιδέες.
Πλαδαρά σώματα.
Κάποτε, εικάζετε, είχαν πει στους αρχαίους: « μπορούμε να σας δώσουμε μηχανές που να κάνουν τη δουλειά των σκλάβων».
Πέρασαν οι εποχές που μπορούσαμε να είμαστε μαστόροι.
Οι τάφοι μας θα είναι μικρά δοχεία γεμάτα στάχτη, να κοσμούν τα τζάκια των απόγονών μας.
Οι πυραμίδες της ύπαρξής μας, λέξεις, ήχοι και εικόνες δισδιάστατες, που σκιές δε θα ρίχνουν.
Κάποτε οι αρχαίοι απάντησαν: «Τι θα κάνουν τότε οι σκλάβοι; Όχι, δε θέλουμε μηχανές»
Σήμερα, εμείς οι σκλάβοι δε κάνουμε τίποτα και πνιγόμαστε.
Πρέπει να δουλεύει το πνεύμα μας, ενώ πεθαίνει το σώμα μας, αφέντες σε έναν κόσμο δίχως σκλάβους.
Οι στάχτες μας θα κάνουν τα ταξίδια που δεν κάναμε εμείς, θα περάσουν δίπλα σε ένα κτήριο που δε χτίσαμε εμείς και θα κοιμηθούν στον ίσκιο του.
Thursday, June 28, 2007
Ένα χαμόγελο...
Όσο κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας κάνοντας ότι δεν βλέπουμε την αόρατη φυλακή μας, νομίζουμε πως είμαστε ευτυχισμένοι. Όσο πιο πολύ συνειδητοποιούμε την αλήθεια, τόσο πιο αβάσταχτο γίνεται το φορτίο.
Ο αέρας του δοχείου τελειώνει και έρχεται το τέλος.
Προτεινόμενο ανάγνωσμα: «Ο μοναχικός» του Eugene Ionesco
Sunday, June 24, 2007
Τα νέα μου.
(και δύο γνωστά ανέκδοτα: Γιατί η κότα δεν μπορεί να πηδήξει από μία πέτρα ύψους 2 εκατοστών; Επειδή είναι κότα! Γιατί ο Καίσαρας φορούσε σανδάλια; Γιατί ήταν Ιούλιος!)
Η εξέλιξη του κόκορα.
Οι μίζεροι αυτής της Γης.
Ένας σκελετός με ίσα-ίσα αρκετή σάρκα για να περνάει για άνθρωπος. Στην Ομόνοια, κοντά στον σταθμό. Επιληπτική κρίση από έλλειψη και προσπαθεί να ανασηκωθεί, μα τα χέρια του ανήμπορα να σηκώσουν το λιγοστό του βάρος.
Μια γυναίκα, χαμένη σε ένα τριπ, περπατάει στο δρόμο χωρίς να βλέπει τα αμάξια. Κίτρινο κολάν, μαύρα ρούχα, κάτω από τον ήλιο της Ηλιούπολης περιμένει. Περιμένει μήπως ένα αμάξι τη μιμηθεί. Όπως αυτή δε τα βλέπει κι αυτό να μην τη δει...
Οι μίζεροι αυτής της Γης μου θυμίζουν πόσα είναι τα όρια της ανθρώπινης φύσης.
Friday, June 15, 2007
Είμαι ο πρέσβης της Λογικής. Τι άλλο να πω; Πράσινα παπούτσια.
Tuesday, June 12, 2007
κρίση ενός τετάρτου ηλικίας;
Saturday, June 02, 2007
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ
Περί Αμαλίας.
Πολύς κόσμος έχει προωθήσει την τελευταία επιθυμία της Αμαλίας. Το επόμενό μου ποστ θα κάνει ακριβώς το ίδιο. Αλλά πρωτύτερα πρέπει να δικαιολογηθώ. Συγνώμη που δεν μπορώ να εμπλακώ συναισθηματικά. Ο λόγος είναι ότι υπήρχε κάτι αντίστοιχο πριν μερικά χρόνια στην Αμερική. Μισό εκατομμύριο κόσμος παρακολουθούσε την ιστορία από το διαδίκτυο, έστειλε λεφτά, έκανε, έρανε. Και τελικά η κοπέλα «πέθανε». Και τελικά η κοπέλα ήταν τύπος που τα οικονόμησε χοντρά. L. Τι να πω; Πιστεύω ότι η περίπτωση της Αμαλίας είναι διαφορετική. Θέλω να το πιστεύω. Αλλά δε θέλω να εμπλακώ συναισθηματικά περισσότερο απ' όσο όταν διαβάζω ένα βιβλίο. Το επόμενο (ή το προηγούμενο, αναλόγως αν το εξετάσεις ως προς τη στιγμή εγγραφής ή τη σειρά ανάρτησης) ποστ είναι το «επίσημο». Ακόμα και να είναι ένα παραμύθι, είναι απαίσιο αυτό που συνέβη. Ακόμα και αν η ιστορία είναι ψέμα, αυτά που πρεσβεύει είναι σωστά και δίκαια και θα τα υποστηρίξω, έστω με αυτόν τον υποτυπώδη τρόπο.
Οι αναμνήσεις.
Θυμάμαι φίλους, θυμάμαι στιγμές, θυμάμαι διαδρομές, θυμάμαι... Πολλά απ’ όσα θυμάμαι μοιάζουν ιδανικά, σαν ο χρόνος να σβήνει με το πέρασμά του τις τραχιές γραμμές στο σχέδιο που είναι οι αναμνήσεις μου, και σταδιακά δε μένει παρά ένα σχέδιο λιτό και όμορφο. Όσο επώδυνες και αν είναι οι αναμνήσεις, όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο πολύ τις νοσταλγώ. Φοβάμαι άραγε τόσο να γεράσω; Τόσο επιλεκτική είναι η μνήμη μου; Τόσο υποκριτικό το υποσυνείδητό μου; Ίσως. Όλοι μας νομίζω πως έτσι λειτουργούμε. Αν κάτι το θυμόμαστε σταδιακά ξεχνάμε τις δυσάρεστες πτυχές του. Αν δε κάτι είναι τόσο επώδυνο και έντονο ταυτόχρονα, που δεν μπορούμε να το ξεχάσουμε, μήδε να βρούμε τρόπο να το ωραιοποιήσουμε, τότε το αγνοούμε. Σύστημα επιβίωσης. Όμως ο τρόπος λήψης αποφάσεων καθορίζεται κατά κύριο λόγο από τις αναμνήσεις μας. Από τις ψευδαισθήσεις μας. Αλήθεια, σαν γεράσουμε θα πιστεύουμε ότι όταν ήμαστε νέοι συμπεριφερόμασταν καλύτερα από ότι τα νιάτα σήμερα. Ότι ο κόσμος ήταν καλύτερος τότε. Εγώ ήδη τα μισοπιστεύω και είμαι μπόμπιρας ακόμα. Τέλος πάντων, παρεκτρέπομαι... Το ερώτημα που ήθελα να θέσω ήταν: «Αξίζει να χάνουμε σε ακρίβεια λογικής κρίσης, για χάρη καλύτερων αναμνήσεων;». Δεν το γνωρίζω. Ο περισσότερος κόσμος διαλέγει την ευτυχία της άγνοιας. Άγνοιας όσων διέπραξαν στο παρελθόν, άγνοια αρνητικών πραγμάτων που έζησαν. Σίγουρα η συλλογιστική μας πορεία θα ήταν ανώτερη άμα λαμβάναμε υπ’ όψιν μας τα λάθη του παρελθόντος. Πώς όμως θα μπορούσαμε να αγαπήσουμε δεύτερη φορά ένα άτομο; Πώς θα μπορούσαμε να συγχωρούμε; Δεν ξέρω. Δε θυμάμαι. Ρωτήστε κάποιον που να θυμάται. Εγώ δεν τσακώθηκα ποτέ σοβαρά με κανέναν. Δεν απογοητεύτηκα ποτέ. Θα το θυμόμουν.
Thursday, May 31, 2007
Ζούμε σε όνειρα.
Η αλήθεια είναι πως η ζωή μας είναι βαρετή. Και γι’ αυτό ζούμε σε όνειρα. Όνειρα του πώς ήταν κάτι , πώς θα μπορούσε να ήταν, πώς θα μπορούσε να είναι τώρα και πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί στο μέλλον. Το τώρα μας μάς φαίνεται, πλην ελαχίστων στιγμών, άδειο, άνευ νοήματος. Σκεφτόμαστε πώς περάσαμε χτες με την κοπέλα μας. Πόσο ωραία ήταν όταν σκαρφαλώναμε σε δέντρα στην εξοχή όταν ήμαστε παιδιά. Πόσο ωραία θα ήταν το τώρα άμα είχαμε διαβάσει πιο πολύ, άμα είχαμε περισσότερα κίνητρα. Σκεφτόμαστε ότι θα πάμε διακοπές, ότι θα έρθουν ωραίες αλλά και άσχημες στιγμές. Σαν τα τρελομπαλάκια που αγοράζαμε κάποτε, οι σκέψεις μας χοροπηδάνε μπρος πίσω στο χρόνο. Γιατί; Απλά και μόνο γιατί το τώρα είναι αυτό που έχουμε. Θέλουμε κάτι παραπάνω, αλλά αρκούμαστε σε αυτό που έχουμε. "Δε βαριέσαι" είναι η έκφραση που όλους μας ενώνει. Και μετά βλέπεις εθελοντές στον ερυθρό σταυρό. Βλέπεις ανθρώπους που παίρνουν 2 χρόνια διακοπές για να κάνουν τον γύρο του κόσμου. Και αναρωτιέσαι, εμένα πότε θα φτάσει η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι και θα με κάνει να κινηθώ; Να διαβάσω; Να βοηθήσω; Να ενδιαφερθώ; Να ψάξω; Όμως δε κάνουμε τίποτα από όλα αυτά. Απλά καθόμαστε, διαβάζουμε για κατορθώματα και περιμένουμε στο κουκούλι μας να γίνουμε πεταλούδες. Δε θα γίνουμε όμως.Είμαστε άνθρωποι που κοιτούν το έδαφος. Σήκω. Αρκετά διάβασες. Πήγαινε έξω. Στο μπαλκόνι ή στο παράθυρο ή, ακόμα καλύτερα, στην εξοχή. Δες τον ουρανό, γιατί το είδος μας χαρακτηρίζεται από αυτό. Αφού το κάνεις... Η μπάλα είναι στα χέρια σου.
Ο νέος είναι ωραίος. Ο παλιός;
Είναι αλλιώς; Ίσως. Ένιωσα non-modern, ένα απολίθωμα. Εικόνες. Labels. Καινοτομίες. Εντυπωσιασμοί. Σε έναν χώρο που, όσο και αν έλεγα ότι δε με ενοχλεί να γράφει κάποιος άλλος, τελικά είναι πιο κομμάτι μου απ’ όσο περίμενα. Το σκέφτηκα από εδώ, το σκέφτηκα από εκεί και κατέληξα κάπου. Θα γράφει ένας πολύ καλός μου φίλος πού και πού τις σκέψεις του επειδή «βαριέται» να φτιάξει βλογ. Ε, και? Άμα δενμπορούμε να αφήσουμε λίγο χώρο στους φίλους μας, στις ψυχές μας, τότε κινδυνεύουν να πάθουν αρτηριοσκλήρωση. Οι ψυχές μας, όχι οι φίλοι μας. Όσο και αν χωρίζουν οι δρόμοι μας, οι αναμνήσεις μάς ενώνουν. Καλή αρχή bro.
Saturday, May 26, 2007
Ο Καινούριος
Από εδώ και πέρα θα συνεισφέρω και εγώ σε αυτό το βλογ. Βέβαια αυτό δεν θα γίνεται και πολύ συχνά(τυχεροί είστε) λόγο διαφόρων παραγόντων που δεν υπάρχει λόγος να αναφερθούν σε αυτό το πρώτο μήνυμα γνωριμίας. Δεν θα πω αλλά πράγματα για τώρα. Θα συνεχίσουμε κάποια στιγμή.
Υ.Σ.: συναίσθημα καθώς έγραφα: αισθάνομαι ότι εισβάλω σε έναν προσωπικό χώρο με έναν θρασύ τρόπο(παρόλο που υποτίθεται ότι έχω το οκ του ΑΘΕ). Τελικά έχει ενδιαφέρον...
Saturday, May 19, 2007
Crash the 29 questions party.
1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Κάτι άπιαστο.
2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το γεγονός ότι μειώνεται η μελατονίνη στο σώμα μου.
3. Η μεγαλύτερη μαλακία που έχετε πει σε κάποιον και την έχει πιστέψει;
Βασικά... Δεν είμαι ο Ανέστης. Ο δίδυμός του ο Αλέξανδρος είμαι.
4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Δε το γνωρίζω.
5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Υπερβολικά συχνά βαριέμαι τον πραγματικό κόσμο και χάνομαι στο αν.
6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Τα ορθογραφικά.
7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Τον Αννίβα. Φαντάστικός στρατηγός απίστευτος ηγέτης, αλλά έχασε μια ανάσα από το όνειρο.
8. Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;
Αυτοί που καταφέρνουν να εκμεταλλευτούν τα ταλέντα τους.
9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Η Ζωή μου.
10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Frank Herbert, Bernard Werber, Π.Σ.Δέλτα, Καζαντζάκης, και ένα σωρό άλλοι. (έβαλα έναν από κάθε γλώσσα που διαβάζω :P)
11. Αγαπημένη ταινία;
Fight Club
12. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Παραμύθι δίχως όνομα.
13. Χειρότερο τραγούδι όλων των εποχών;
Είναι μάλλον ελληνικό σκυλάδικο.
14. Τι νοσταλγείτε πιο πολύ απ’ όλα;
Που δεν είχα ιδέα τι είναι το σεξ.
15. Κανένα σοκαριστικό μυστικό έχετε;
Ναι.
16. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Δεν έχω πετύχει και πολλά πράγματα...
17. Τι θα παίρνατε μαζί σας αν ήταν να ζούσατε στο "Μικρο Σπίτι στο Λιβάδι" ;
Βιβλία.
18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Βαθύ γαλάζιο.
19. Αγαπημένος τρόπος αυτοκτονίας;
Πέφτω από το μπαλκόνι ενώ έχω πάρει γερή δόση αναισθητικών και πεθαίνω
20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Νερό.
21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Που δεν ασχολούμαι πιο πολύ με τα μαθηματικά
22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Την έλλειψη νοήματος που μας περιτριγυρίζει.
23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Οι υπόλοιπες υγιεινές αποδράσεις από την πραγματικότητα.
24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Άμα κάνω παιδιά να βγούνε καθυστερημένα.
25. Μεγαλύτερο ψέμα;
ΨΕΜΑ (μεγαλύτερο δεν είναι έτσι;)
26. Ποιο είναι το μότο σας;
Όλα είναι τόσο πολύπλοκα απλά.
27. Πως θα επιθυμούσατε να ζήσετε;
Ευτυχισμένα.
28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Εξήγησέ μου.
29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Αναμονή για αλλαγές.
2ρο Dan
Άθε... θα σας κάνω τη χάρη.
Η αλήθεια είναι πως είμαι Θεός. Ο Άθε. Ο Θεός των Άθεων. Όταν κανείς λεει ότι είναι Άθεος, εννοεί ότι πιστεύει σε εμένα. Κοινώς οι πιστοί μου είναι περί τα 600.000.000 άνθρωποι στο πλανήτη Γη. 10% του συνολικού πληθυσμού. Η θρησκεία του Αθεϊσμού. Ιδού και οι δέκα εντολές μας: (υπάρχουν και στο διαδύκτιο αλλά τις μετέφρασα και τις άλλαξα γιατί τι Θεός θα ήμουν αν δεν άφηνα το στίγμα μου στη θρησκεία μου;)
1)ΔΕΝ θα πιστεύεις κάθε τι που σου λένε
2)Θα ερευνείς για γνώση και αλήθεια συνεχώς.
3)Θα μεταδίδεις σε όσους θέλουν να μάθουν όσο έχει δείξει η επιστήμη.
4)ΔΕΝ θα ξεχάσεις ποτέ τις καταστροφές που προκάλεσε ο Θρησκευτικός φανατισμός.
5)Θα θέσεις θεμέλια για τη βελτίωση του κόσμου ανά τις γενεές.
6)Θα ζεις εν ειρήνη με τους συνανθρώπους σου.
7)Θα ζεις κάθε σου στιγμή στο έπακρο.
8)Θα ακολουθείς έναν προσωπικό κώδικα αξιών.
9)Θα διαχωρίζεις την εκκλησία από το κράτος
10)Θα υποστηρίζεις όσους ακολουθούν αυτές τις εντολές
11)Θα με λατρεύετε.
12)ΔΕΝ θα ακολουθείτε κανόνες που σας δίνουν άλλοι πέραν του εαυτού σας.
Αθελούια.Σημείωση: Το κείμενο είναι ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΌ. Δεν ωθώ κανέναν να πιστέψει τίποτα στο οποίο δεν θέλει να πιστέψει. Αναφέρω τις 10 εντολές του ηθικού Άθεου για εμπλουτισμό του κειμένου. Ο καθένας μας έχει δικαίωμα πίστης σε ότι θέλει. (Αλήθεια τι 'αποψη έχετε για τις εντολές των άθεων; Τις θεωρώ καλοδουλεμένες. Αλλά και άχριστες, καθώς οι άθεοι θεωριτικά δεν οφείλουν να ακολουθούν κάτι. Δε πιστεύουν σε κάποια ανώτερη δύναμη. Τέλος πάντων. Αυτά. Ά! Και η όλη ιστορία άρχισε όταν άκουσα πάρα πολλές φορές το "σε λατρεύω" από την κοπέλα μου :S.
Φωτομοντάζ με λέξεις.
Η Ιστορία μου δεν ενδιέφερε κανέναν.
(¨Ένας δρόμος άδειος με τρομερή συννεφιά)
Μια σταγόνα ανάμεσα στις άλλες, ποιος να με προσέξει;
Βροχή που πέφτει σε ένα τζάμι και οι σταγόνες σχηματίζουν ένα βέλος που δείχνει μία ή πολλές σταγόνες.)
Καθώς το έδαφος πλησίαζε, σκέφτηκα:
(Πολλές εικόνες όπου το έδαφος πλησιάζει από μακριά μέχρι ζοομ σε μια πέτρα και ένα λουλούδι)
Τουλάχιστον εγώ πέφτω στη Γη.
(Κάποιος που στέκεται με χέρια ανοιχτά σε μία ταράτσα ενώ βρέχει. Ένα ζευγάρι φτερά.)
Πατάκες
Είσαι τρελό παλικάτι.
Καληνύστα!
Σκυλάκια! (Αντί για φιλάκια)
Υπαρξικακή Ανησυχία.
Ευτυχεσμένα.Saturday, May 05, 2007
Μεγάλες αλλαγές.
Ονόματα, (Ναι έγινα ο Άθε, αλλά αυτό είναι μια ιστορία για άλλη φορά. Οποίος το βρει - πλην της κοπέλας μου -, κερδίζει γλειφιτζούρι. Το βλογ χάρη στη βοήθεια του Βαλίδορου Πρωτομαρηρίσαντος, πήρε νέα μορφή. Σας αρέσει; Επίσης από καιρό σε καιρό θα προσθέτω commix και σχόλια και άλλα πράγματα.
Τον εαυτό σου θα τον βρεις.
Για μια στιγμή μονάχα. Στην παραλία το βράδυ με τα αστέρι της εξοχής να σε κάνουν να θέλεις να τα κοιτάς όλο το βράδυ. Σε ένα λεωφορείο ρεμβάζοντας. Στην αγκαλιά της κοπέλας σου. Θα τον βρίσκεις και θα τον χάνεις κάθε στιγμή. Γιατί ο εαυτός σου αλλάζει συνεχώς, τα πάντα ρει που έλεγε και ο Ηράκλειτος. Κάθε σκέψη που περνάει από τον νου σου, κάθε εικόνα που βλέπεις, ήχος που ακούς, κάθε ερέθισμα που δέχεσαι σε αλλάζει από το υποσυνείδητο στο συνειδητό. Τα λόγια περί ελευθερίας της βούλησης, οι όλοι προβληματισμοί σχετικά με την χρησιμότητα της «αυτοπραξεωκρισίας» (κάτι σαν τη λογοκρισία αλλά για τις πράξεις μας –όχι 1+1 =2, βρε τις κοινωνικές μας πράξεις), όλα αυτά, δεν αποτελούν παρά προσπάθεια κατανόησης του εαυτού μας. Όμως ποτέ δεν θα τον κατανοήσουμε πλήρως για διάστημα μεγαλύτερο της μίας στιγμής. Η στιγμή μπορεί να είναι κάτι γενικό, και ευμετάβλητο αλλά σίγουρα δεν έχει μεγάλη διάρκεια. Είναι μικρές ευχάριστες στιγμές. Όταν κάνεις κάτι για να ευχαριστήσεις τους άλλους, και αυτοί ευχαριστιούνται αυτό δεν είναι κακό. Το κάνεις για να τους ευχαριστήσεις, όπως αυτοί κάνουν άλλα πράγματα για να σε ευχαριστήσουν. Υπάρχουν όρια πάντοτε, αλλά το να κάνεις κάτι γιατί υποσυνείδητα καταλαβαίνεις ότι το να βοηθάς τα άτομα που σε βοηθάνε δεν είναι κακό. Το να περιορίζεσαι υπερβολικά εξ αιτίας αυτού, ίσως. Το να κάνεις μερικές θυσίες όμως δεν είναι κακό –όσο αυτές δεν είναι άσκοπες. Ο εαυτός μου πάντως χάνεται και βρίσκεται διαρκώς. Αυτή η αναζήτηση είναι που μας κάνει ανθρώπους. Προσπαθούμε να φτάσουμε σε κάτι καλύτερο και πάντα πέφτουμε στα λάθη μας. Τρία βήματα μπρος και δύο πίσω.
Tuesday, May 01, 2007
Παντρεύομαι!
Να σας ανακοινώσω μέσα από το βλογ μου ότι σε 3 εβδομάδες, στις 15 του μήνα θα παντρευτώ, με πολιτικό γάμο, την κοπέλα μου. Ο γάμος θα γίνει στο δημαρχείο του Αγίου Δημητρίου στις 10 το πρωί.
ΧΑΧΑΧΑ Πρωτομαγιά!!!!
Τι; έχω χρονοκαθυστέρηση; Ε, και εσείς τώρα τι τα ψάχνετε...

