Friday, May 29, 2009

Ο Γέρος.

Ο Γέρος, όσα χρόνια τον θυμάμαι, έσπρωχνε με κόπο το καρότσι του, περνώντας μπροστά από τη πολυκατοικία μας. Κάποτε, εκεί που σήμερα είναι τα νέα σχολικά συγκροτήματα, ήταν τα χωράφια του. Ζούσε εκεί κι ας μην του άνηκε, σύμφωνα με τους νόμους, η Γη κάτω από τα πόδια του. Αυτός ζούσε στην ξύλινη καλύβα του, καλλιεργούσε τα λαχανικά του, έβοσκε τα γίδια του. Τις ημέρες που υπήρχε λαϊκή κάπου κοντά, έσπρωχνε το κάρο του, την ώρα που οι πωλητές σχολούσαν για τα σπίτια τους, και πριν περάσει ο δήμος μάζευε όσα ζαρζαβατικά είχαν περισσέψει. Η λαϊκή συνεχίζει να υπάρχει, αλλά τα χωράφια έχουν προ πολλού χαθεί από τον Άγιο Δημήτριο, την νέα αστική ζούγκλα του Μπραχαμίου.
Όσο μεγάλωνα, αυτός μίκραινε. Ξέρω ότι αυτή η αντίληψή μου για την διαφορά μεγέθους μας ήταν ψευδής. Αλλά παρ΄όλα αυτά ένιωθα πάντα λύπη για τον καημένο άνθρωπο, που έσπρωχνε, με βροχή ή με ήλιο το καρότσι του στην ανηφόρα μπροστά στην πολυκατοικία μου.
Όταν τελείωσα το λύκειο με περίμενε μια πρωτόγνωρη περίοδος ρεμβάσματος. Δεν είχα υπολογιστή στο δωμάτιό μου, δεν είχα άλλα βιβλία να διαβάσω. Πήγαινα γυμναστήριο, σε ένα παρακμιακό γυμναστήριο στη γειτονιά. Και αυτό πλέον κατοικεί στις αναμνήσεις μου καθώς έκλεισε, αλλά στον χωρίς κλιματισμό χώρο του γυμναζόμουν για πολλές ώρες την ημέρα, με αφόρητη ζέστη.
Μια μέρα γυρνώντας από το γυμναστήριο, ιδρωμένος και κουρασμένος, αντίκρισα τον γέρο.
Ήταν σταματημένος πίσω από το καρότσι του και κοιτούσε την ανηφόρα που άρχιζε μπρος στο σπίτι μου.
Δεν θυμάμαι τι του είπα. πάντως αποφάσισα μα σπρώξω για λίγο εγώ το καρότσι του. Η ατμόσφαιρα ήταν στεγνή και δεν μου φάνηκε ποτέ τόσο κουραστικό κάτι.
Και φοβάμαι ότι ποτέ δεν θα κάνω κάτι το οποίο θα με κάνει να νιώσω τόσο καλά με τον εαυτό μου.

Τον Γέρο τον βοήθησα κι άλλες φορές εκείνο το καλοκαίρι. Λίγη βοήθεια, και λίγη παρέα και το χαμόγελο που είχε στα ζαρωμένα χείλη του ήταν ευτυχισμένο. Θα έχει πεθάνει από τότε φαντάζομαι, δεν ξέρω. Δεν τον ξαναείδα τα επόμενα χρόνια. Στο νου μου ζει, σπρώχνοντας το καρότσι του στην ανηφόρα, όπως o Σίσυφος την πέτρα του, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, φτωχά, σπρώχνουν την ζωή τους μέρα με τη μέρα.

Monday, May 11, 2009

Αναρωτιέμαι.

Γενικά δεν γράφω όσο συχνά όσο παλαιότερα.

Ίσως επειδή πέρασε το πρώτο ενδιαφέρον και μετά δεν θέλησα να πιέζω τον εαυτό μου, άφησα το βλογ μόνο του.

Ίσως πλέον δεν προσπαθώ να δείξω πόσο έξυπνος είμαι στους άλλους. Να αποδέχτηκα σε κάποιο βαθμό ότι μπορεί να είμαι όμορφος σαν μια νιφάδα χιονιού, όμοια με τις άλλες μα μοναδική. Αμφιβάλω για αυτό. Δεν το αποδέχεσαι ποτέ.

Ίσως δεν θέλω να σαγηνέψω αναγνώστριες με την εγκεφαλική ανωτερότητά μου. Αν και ο Σ.Φρόιντ (Όχι Στέλιος ρε, Σίγκμουντ) είχε γενικά (αλλά όχι ειδικά) δίκιο κατά την άποψή μου, οπότε κατά βάθος μπορεί να μην είναι άμεσα σεξουαλικό αλλά έμμεσα. Και δεν πιστεύω πως κατάφερα ποτέ να σαγηνέψω με την σκέψη μου.

Ίσως από την άλλη να μην έχω άλλη έμπνευση. Αυτά ήταν τα θέματα που με απασχολούνε, τα διαβάσατε σε προηγούμενα ποστ, το μόνο που μπορώ να κάνω τώρα είναι να τα ανακατατάξω και να σας τα παρουσιάσω υπό ελαφρά διαφορετική γωνία. Γενικά όμως ενίσταμαι στη επανάληψη, γιατί μπορεί να είναι η μητέρα της γνώσης, αλλά είναι και αδερφή της βαρεμάρας, και άμα ψάξεις λίγο ακόμα το γενεαλογικό της δέντρο μπορεί να ανακαλύψεις ότι είναι δεύτερη ξαδέρφη εξ αγχιστείας με τους προγραμματιστές των τηλεοπτικών προγραμμάτων και έτσι δικαιούται χρόνο κάθε μεσημέρι πριν τις ειδήσεις για να ξαναματαδούμε την dolche vita και τους δύο Ξένους που μας είναι πλέον τόσο γνωστοί που μπορούμε να τους απαγγείλουμε.

Αλλά κατά καιρούς θυμάμαι ότι η δημιουργικότητα στην ουσία δεν είναι παρά η ικανότητα να αναδιατάσσεις στον εγκέφαλό σου έννοιες και σκέψεις με πρωτότυπο τρόπο.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, για να λάβει αποφάσεις, λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο με την στατιστική μέθοδο που εφαρμόζω στη δουλειά.

Ο εγκέφαλος λοιπόν έχει, κατά βάση, δύο τιμές για κάθε τι που του συμβαίνει: ευχάριστο και δυσάρεστο. Μετά τα αθροίζει σε κατηγορίες και αποφασίζει αν κάτι του αρέσει ή όχι, από ποια άποψη του αρέσει και άλλα σχετικά.

Στα πρώτα του στάδια, κατά την κύηση και τη βρεφική του ζωή, έχει προδιαγεγραμμένα εσωτερικά κάποια κριτήρια: φαγητό = καλό, πόνος = κακό κουτουλουκουτουλου. Σταδιακά αντιλαμβάνεται πράγματα, λέξεις, ιδέες, αντικείμενα και συναισθήματα. Αναλόγως με τις εμπειρίες του τα ταξινομεί σε κατηγορίες, και από εκεί και πέρα κάθε αντικείμενο, συναίσθημα, ιδέα και γενικά οτιδήποτε με το οποίο θα έρθει σε επαφή θα το ταξινομήσει σε μία ή περισσότερες από τις κατηγορίες του, αναλόγως με το πως τις έχει διατάξει στο μυαλό του. Η αναβάθμιση των κατηγοριών αυτών γίνεται υποσυνείδητα συνήθως, συχνά στον ύπνο μας, και κάθε φορά που αλλάζουν κάποιοι παράμετροι επιρρεάζουν σχεδόν όλες τις κατηγορίες με τις οποίες εφάπτονται οι κυρίως επιρεασμένες κατηγορίες.

Παράδειγμα: Ο Πλάτωνας θεωρεί ότι υπάρχουν ιδεατά αντικείμενα τα οποία απλά αντανακλώνται στην πραγματικότητα. Ο Πλάτωνας στην ουσία πιστεύει ότι η κατηγορία στην οποία εντάσσει ο εγκέφαλός του τα αντικείμενα που μπορεί να αισθανθεί με την αφή του και τα μάτια του, την όσφρηση του και την ακοή του οφείλουν να έχουν έναν τέλειο αντιπρόσωπο στον κόσμο των ιδεών. Στην ουσία αυτό το ιδεατό άλογο υπάρχει στα κεφάλια όλων μας διαφορετικά. Δεν θα απέχει πολύ γιατί όλοι έχουμε δει άλογα, και σαν είδος δεν έχει μεγάλες διαφοροποιήσεις ανά τους τόπους αλλά ο ιδανικός άνθρωπος εξαρτάται στον εγκέφαλο του καθενός κυρίως από το είδος των ατόμων που τον περιτριγυρίζουν, κυρίως στην παιδική του ηλικία. Η ιδεατή, με την κατά Πλάτωνα έννοια του ιδεατού διευκρινίζω, γυναίκα, για εμένα έχει στήθος, μακριά μαλλιά, άσπρο δέρμα, είναι κοντύτερη από έναν άνδρα και έχει πιο κλειστές κινήσεις σώματος. Άμα είχα γεννηθεί Τουαρέγκ, αμφιβάλω ότι η ιδεατή κατά Πλάτωνα γυναίκα για εμένα θα ήταν έτσι. Από την άλλη αν είχα γεννηθεί Τουαρέγκ αμφιβάλω ότι θα είχα βλογ στο οποίο θα έγραφα τέτοια πράγματα. Τέλος πάντων.

Στο παράδειγμα έκανα λόγο για τέσσερεις αισθήσεις. Οι ασιθήσεις μας δεν είναι πέντε τον αριθμό. Ο Αριστοτέλης είχε πει ότι είναι πέντε οι αισθήσεις μας, αλλά ο Αριστοτέλης είχε πει ότι τα πάντα αποτελούνται από γη, νερό, φωτιά και αέρα (δεν είχε προσθέσει αυτός την πεμπτουσία). Όσο ρεαλιστικό είναι να νομίζουμε ότι οι αισθήσεις μας είναι πέντε μόνο, άλλο τόσο είναι να νομίζουμε ότι υπάρχουν 4 μόνο στοιχία στον περιοδικό πίνακα. Αμαρτίες αρχαίων ελλήνων παιδεύσουι τους πάντες. Τέλος πάντων.

Οπότε ας επιστρέψουμε στον εγκέφαλο. Στους άνδρες το κομάτι έγκε δεν είναι πολύ σημαντικό. Εστιάζουμε κυρίως στο δεύτερο μισό.

Μετά από αυτό το άσχετο και ανάξιο λογοπαίγνιο, (παίζει να μην ήταν καν λογοπαίγνιο) τον τελευταίο καιρό αναρωτιέμαι, πως οι γνώσεις που έχω αποκτήσει τελευταία με βοηθάνε.

Οι ξένες γλώσσες είναι ένας τρόπος να βελτιώσεις τον τρόπο σκέψης σου. Καθώς οι λέξεις και ο τρόπος που δένονται μεταξύ τους αποτελούν έναν ολόκληρο τρόπο σκέψης διαφορετικό από έθνος σε έθνος, το να μαθαίνεις σοβαρά ξένες γλώσσες (σοβαρά: να καταφέρνεις να σκέφτεσαι σε εκείνη την γλώσσα και να κατανοείς λογοπαίγνια) βελτιώνει τον τρόπο σκέψης.

Αλλά και οι ξένες γλώσσες και όλα αυτά σε τι σε βοηθάνε; Γιατί να σκέφτεσαι καλύτερα;

Στην πολυκατοικία που διαμένω αυτόν το καιρό ζει ένας Μαροκινός διδακτορικός φοιτητής. Δεν έχει μάθει να σκέφτεται Γαλλικά, δεν έχει επιστημονική σκέψη, δεν έχει προβληματισμούς, πιστεύει ακράδαντα στον Αλάχ, στα ιφριτ και τα τζίνι, και είναι ευτυχισμένος.

Εγώ ο Άθεος, ο λογικός, τι έχω να προτάξω; Συνεχώς αναρωτιέμαι και ψάχνω για νόημα όταν ξέρω ότι δεν υπάρχει. Δεν καταφέρνω να αποδεχτώ την έλλειψη νοήματος, γιατί ο εγκέφαλός μου είναι πλημμυρισμένος με ιστορίες από βιβλία και ταινίες, και εντάσσει την ζωή στην κατηγορία των ιδεατών (ναι κατά Πλάτωνα) ιστοριών. Δεν καταφέρνω να αποδεχτώ ότι δεν είμαι ο ήρωας της δικής μου ζωής, αλλά ένας κομπάρσος στην ζωή εκατοντάδων χιλιάδων ζωών που με περιτριγυρίζουν. Στατιστικά ασήμαντος, σημαντικός μόνο εκεί που μετράει για εμένα: στα άτομα που αγαπώ.

Ξέρω ότι παραπονιέμαι χωρίς λόγο, και ότι ειλικρινά μου αρέσει και αντλώ ικανοποίηση από την ψευδοανωτερότητα που επιλεκτικά πλέκω γύρω μου και ξετυλίγω όταν έρθω αντιμέτωπος με την καθημερινότητα. Ξέρω ότι η ζωή μου θα συνεχίσει να είναι ημιτονοειδής και ότι σε όλη μου την ζωή θα προσπαθώ να οριμάσω μένοντας παιδί, να ξεχάσω την ανουσιότητα ενώ την αντιλαμβάνομαι.

Αλλά μερικές φορές απλά αναρωτιέμαι...

Wednesday, April 22, 2009

Ψάχνοντας τον Πατέρα μου...

βρήκα δυο ωραίες ιστορίες στο όνομά του.


πρώτη.


δεύτερη.

Για εμένα ο Θεαγένης, είναι ο πατέρας μου, ένα από τα ινδάλματα μου, και ο λόγος που θεωρώ την ύπαρξή μας, ως ανθρώπων, κατά βάση μάταιη.

Friday, April 10, 2009

1984 με 25 χρόνια καθυστέρηση

Όταν δίνεις ένα χαρτονόμισμα των 5 ευρώ στο σούπερ μάρκετ για να πάρεις φαγητό, αυτό το πεντάευρο, είναι μέρος μιας κοινής παραφροσύνης. Μια κοινή παραφροσύνη που μας βολεύει, ή τουλάχιστον βολεύει τον τρόπο ζωής μας, μεν, μια παραφροσύνη δε.

Εδώ και χρόνια το χρηματοοικονομικό πλαίσιο βασίζεται σε μια άτυπη υπόσχεση που ανταλλάζουμε μεταξύ μας. Αυτό το χαρτί, ή αυτή η επεξεργασμένη πέτρα με ένα νούμερο και μια φάτσα πάνω, έχει μια αξία σε υπηρεσίες και σε εμπορεύματα.

Παλαιότερα οι τράπεζες εξέδιδαν λεφτά ισότιμης αξίας με το χρυσό που είχαν εντός της τράπεζας. Καλά, οι έντιμες τράπεζες το κάνανε αυτό. Καλά εντάξει μη βαράτε δεν υπήρξαν ποτέ έντιμες τράπεζες, αλλά τουλάχιστον τα χρήματα που υπήρχαν αντιπροσώπευαν περίπου την ποσότητά τους σε χρυσό.

Με τη σειρά της η αξία του χρυσού δεν είναι παρά ένα πουκάμισο αδειανό, μια Ελένη... εεε, μια κοινωνική ψευδαίσθηση ριζωμένη στις μέρες των πολυθεϊστικών κοινωνιών.

Και μέσα σε όλες αυτές τις ψευδαισθήσεις, η κοινωνία επιμένει να στοιβάζει νέες ψευδαισθήσεις:

Ασφάλεια, έλεγχος και status quo.

Στην Γαλλία περνάνε νομοσχέδια που θυμίζουν σενάρια του Orwell, ασφάλεια από τους κακούς, και κατά κάποιο τρόπο, θυσίες για το καλό όλων μας. Οι πειρατές του διαδικτύου θα χάνουν το δικαίωμα σύνδεσης στο διαδίκτυο χωρίς να δικαιούνται να διακόψουν την σύνδεσή τους... Στον χώρο της υγείας θα έχουν όλοι οι πολίτες έναν υποχρεωτικό διαδικτυακό φάκελο. Για να ξέρουν οι εργοδότες τι να προσλαμβάνουν, οι ασφαλιστικές τι να ασφαλίζουν.

Στην Ελλάδα απαγορεύουν ποινικά τις κουκούλες στις πορείες και βάζουν ξανά κάμερες παντού. Καιρός ήτανε, οι τελευταίοι της Ευρώπης ήμαστε.

Με έχει κουράσει όλο αυτό το πανηγύρι.

Tuesday, April 07, 2009

Γενικότητες

Η Χλόη από το φατσοβίβλιο λέει: λατρεύω αυτό το τραγούδι. Αναφέρεται στο "ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό". Και διαφωνώ. Ενώ ισχύει γενικά, ότι η υπέρβαση δυσκολιών σε οπλίζει με τρόπους υπέρβασης τους, δεν ισχύει απόλυτα. Στο συγκεκριμένο τραγούδι θεωρώ ότι υπάρχουν πολλά πράγματα χειρότερα από το θάνατο, που άμα σου συμβούνε μπορεί ο ψυχισμός σου να υπερβεί το όριο ελαστικότητας του και απλά να διαστρεβλωθεί ή να σπάσει.

Γενικότητες και ακριβολογία. Από τη μια η ποιητική ελευθερία, από την άλλη η μαθηματική ακριβολογία. Ανάμεσα εγώ, αναποφάσιστος. Άλλοτε θέλω την ακρίβεια (να χτυπάς το πιρούνι στο τοίχο όταν κάποιος που θέλει να κάνει ομελέτα σου ζήτησε απλά να το χτυπήσεις, π.χ.), και άλλοτε θέλω οι λέξεις μου, ανέμελες να αποπτύσσονται από το δέντρο των σκέψεων μου, και να στοιβάζονται σε προτάσεις, τυχαία σχεδόν.

Wednesday, April 01, 2009

Me culpa άλλη μια φορά με πάθος.

http://el.wikipedia.org/wiki/Γραικός

Ευχαριστώ Angie!

Wednesday, March 25, 2009

25 Μαρτίου

Και για πρώτη φωρά εργάζομαι αντί να γιορτάζω...

Και μετά σου λέμε Γαλλία, πολιτισμός...

Υστερόγραφο: Το ελληνικό κράτος έχει λιγότερο από 200 χρόνια ύπαρξης, και στο εξωτερικό μας λένε ακόμα greek από την τούρκικη ονομασία του σκάβου. Αστείο ε;

Sunday, March 08, 2009

Γραμμές στην άμμο...

Τι είναι η ζωή μας; Αλήθεια τι να είναι;

Πώς είστε αγαπημένοι μου αναγνώστες; Ατίμασα το συμβόλαιό μας;

Η ζωή μας είναι μια σειρά από γραμμές στην άμμο, τις σβήνουν τα κύματα και, ξανά, γράφονται νέες, μέχρι το αμμώδες μυθιστόρημα μας να τελειώσει.

Σας οφείλω μια μακροσκελή ανάλυση λοιπόν. Ή, μάλλον, την οφείλω στον εαυτό μου. Πόσα μπορώ να αναλύσω λοιπόν;

Οι γραμμές στην άμμο με θέμα την παιδική μου ζωή σιγά - σιγά σβήνουν και στη βρεγμένη άμμο οι λέξεις μοιάζουν να παίρνουν πιο σοβαρή τροπή.

Στη Γαλλία είμαι πλέον 6 μήνες. Πόσος καιρός αλήθεια είναι οι έξι μήνες;

Εδώ συνειδητοποίησα κάποια πράγματα και ίσως να μην τα έχουν σκεφτεί πολλοί άλλοι.Ας πούμε σκέφτηκα ότι"Η ανθρώπινη αίσθηση του χρόνου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ποσότητα πληροφοριών που διαλέγει να συγκρατήσει και την ευχαρίστηση που αντλεί από αυτήν." Κάπου παλαιότερα είχα ήδη αναφέρει κάτι τέτοιο, για την αντίληψη του χρόνου σχετικά με την αδρεναλίνη και το πώς επηρεάζει την ανθρώπινη αντίληψη του χρόνου, αλλά τώρα η σκέψη αυτή με κάνει να αναρωτιέμαι σε τι ρυθμούς ζει ο καθένας μας τη ζωή του. Πόσο πιο αργά πρέπει να μοιάζουν ότι περνάνε οι μέρες για κάποιον που συγκρατεί στη μνήμη του μυριάδες λεπτομέρειες;

Πόσο γρήγορα περνάνε οι μέρες που είμαι με τη Δανάη;

Είναι αλήθεια οι μήνες που περάσανε μήνες; Μου μοιάζαν χρόνια.

Πόσα έμαθα και πόσα μαθαίνω; Ολόκληρο νέο αντικείμενο γνώσεων από επιστημονικής άποψης. Ολόκληρος νέος κόσμος από κοινωνική άποψη. Ρατσισμός, κοινωνία ρημαγμένη χωρισμένη και άγχος, τοπία βγαλμένα από ταινίες.

Κάνω μεταπτυχιακό στις μεθόδους τηλεπισκόπησης. Το τι είναι δεν έχω αξιωθεί να σας πω. Πρόκειται για την επιστήμη που βασίζεται σε μια βασική ηλεκτρομαγνητική αρχή. Κάθε σώμα ακτινοβολεί σε ένα μήκος κύματος αναλόγως με τη θερμοκρασία του. Αυτήν την ακτινοβολία μπορούμε να την εκμεταλλευτούμε και να έχουμε κινητή τηλεφωνία, υπέρηχους, δορυφόρους, μετεωρολογία και άλλα πολλά.

Και οι λέξεις που αποτελούσαν την περίοδο των μαθημάτων του μεταπτυχιακού τελειώσαν. Πάνε οι σπουδές. Τέλος. Νέες λέξεις, όπως ΈΡΕΥΝΑ ΣΤΡΑΤΌΣ και ΥΠΟΧΡΕΏΣΕΙΣ και ΔΟΥΛΕΙΆ, χαράσσονται με ένα τρεμάμενο χέρι. Η μάχη για το ποιος είμαι και το πού πάω ξανά και ξανά. Ή μάλλον, τέλος τα μαθήματα. Από εδώ και πέρα μαθαίνεις μόνος σου. Κολυμπάς και φτάνεις στην παραλία να γράψεις λίγες παραπάνω λέξεις ή πνίγεσαι.

Και μερικές λέξεις πιο γλυκές, όπως το: "νομίζω ότι σε αγαπάω και ευελπιστώ ότι δε θα αλλάξει αυτό γιατ, πλέον σκέφτομαι τη ζωή μου μαζί σου".

Και έτσι ξέρω λίγα πράγματα για εμένα.
Μπορεί το μέλλον μου να είναι αβέβαιο, αλλά τουλάχιστον έχω οπλιστεί με καλές γνώσεις.

Αν α => β απαραιτήτως, χαίρομαι που αλλάζω γνώμες. Μόνο οι ηλίθιοι δεν αλλάζουν γνώμη, λένε.

Εγγράφηκα στο φατσοβιβλίο (facebook) από τη νοσηρή περιέργεια του "τι να κάνουν άραγε" και για να κρατήσω επαφή με άτομα που δε θα ξαναέβλεπα ποτέ αλλιώς.

Βεβαίως το γεγονός ότι εγγράφηκα στο φατσοβιβλίο δεν αποτελεί απόδειξη ότι δεν είμαι ηλίθιος, αλλά λέμε τώρα...

Έτσι ξαναείδα τα άτομα από το λύκειο όπου φοίτησα. Είδα άτομα από τις διακοπές μου. Είδα μητέρες που τις γνώρισα κορίτσια. Και μέσα μου ξανά ο φόβος. Θέλω παιδιά. Αλλά φοβάμαι υπερβολικά ότι ο κόσμος μας δεν είναι κατάλληλος για να γεννηθούν. Θα επιβιώσουν, ναι, αλλά θα ζήσουν; Και αν γεννηθούν καθυστερημένα, δεν νομίζω πως θα το άντεχα.

Τώρα είμαι στη Toulouse και, όπως θα έλεγε ο Αλέξανδρος, there is no time to loose in Toulouse. Αλλά πριν ήμουν Αγγλία, στο Λονδίνο και στο Reading. Πήγα στο μάτι του Λονδίνου, πήγα στο Βρετανικό Μουσείο (κουφή φάση: ενώ ήμουν στη βιβλιοθήκη μια μάνα άφησε πάνω στη πέτρα της Ροζέτας το μωρό της...). Δεν πήγα να δω ένα άτομο που του 'χα πει θα πάω, και, καρμικά ίσως, ένα άλλο άτομο που θα με φιλοξενούσε δε με φιλοξένησε. Έτσι κουβαλούσα έναν καπνό και δυο χαρτάκια που μου είχαν παραγγείλει...

Επίσης, πλέον έχω ένα χαρτί που επισήμως με ονομάζει μαθηματικό. Το αν είμαι, μένει ακόμα να αποδειχτεί...

Η ταινία Watchmen μου άρεσε. Κυρίως η μουσική της. Bob Dylan - the times are a-changing και Simon and Garfunkel the sound of silence. Είναι από τις λίγες ταινίες βασισμένες σε κόμικ που χάρηκα που είχα διαβάσει το κόμικ πρώτα και είδα την ταινία μετά.

Βεβαίως απλά παρεκτράπηκα και ξέχασα να πω πολλά και να παρομοιάσω, με κουραστικό τρόπο, όλα αυτά με γραμμές στην άμμο. Αλλά δεν πειράζει. Τα νέα μου πρώτα σε ένα μακροσκελές ποστίδιο και μετά βλέπουμε.

Από το Παρίσι θα μου λείψουνε πολλά. Κυρίως άτομα. Ο Τομ, ο Πετρ και ο Φαβιαν (όχι δεν δούλευαν σε φάμπρικα φτιάχνοντας τανκς). Η Φωτεινή, η Ερίκα, η Γιούνα. Η νονά μου και ο άνδρας της. Μερικά μουσεία, μερικά εστιατόρια και μπαρ. Όμως δεν πρόκειται να μου λείψουν τόσο, φαντάζομαι. Γιατί δεν υπάρχει ένα μέρος στο Παρίσι που να με στιγμάτησε, που να με άγγιξε τόσο βαθιά, όσο μια κρεπερί-τσαγοπωλείο σε ένα χαμμένο στενό της Toulouse. Βεβαίως δε γνωρίζω ακόμα κανέναν, αλλά τι να κάνουμε; Σιγά σιγά. Μετακομίζω σε καλό σπίτι εντός της εβδομάδας, αρχίζω καράτε και καμιά ξένη γλώσσα, βάζω ίντερνετ της προκοπής και όλα θα πάνε καλά. Φαντάζομαι. Και αν δεν πάνε, δεν πειράζει, το Πάσχα θα έχω επισκέψεις που θα μου τα φτιάξουν όλα.

Ως τότε δουλειά (φτιάχνω ένα πρόγραμμα νευρονικών δικτύων για αναγνώριση συννέφων μέσω τοπυ δορυφόρου sentinel2), βόλτες και ανάγνωση ενδιαφέροντων βιβλίων. Terry Pratchet, sir, to you I am indebted, for your books are company to a traveller and a lone man.

Α! Το logicomix μου θύμησε πόσο μου αρέσει η μαθηματική λογική.

Και τα νέα μου ρούχα μου αρέσαν επίσης για όσους-όσες σκέφτονται να γκρινιάξουν.

Νομίζω αυτά προς το παρόν. Κάτι πιο συγκροτημένο στο μέλλον.




Αίνιγμα: Γιατί δεν υπάρχει ίχνος του ΑίΝΙγΜΑ στο διαδίκτυο;

Sunday, January 11, 2009

Χάθηκα.

Στο διάβασμα και στη δουλειά. Και το πανηγύρι καλά κρατεί. Ευελπιστώ να προλαβαίνω να γράφω πάλι μακροσκελή ποστίδια σε λίγο καιρό. Έως τότε αρκεστείτε στο www.raftrazorsthoughts.blogspot.com

Thursday, December 18, 2008

Are we the baddies?

Αναρωτιέμαι αν ο πρωθυπουργός Κ.Καραμανλής και ο Πάκης είχαν αυτή τη συζήτηση αυτές τις τελευταίες μέρες... Αν την είχαν κρίμα που δε το σκάνε. Πολιτική ηγεσία ή έναν σωστό πολιτικό λόγο έχει ακούσει κανείς;

Tuesday, December 16, 2008

That is so nineties!

Σηκώστε τα χέρια όσοι ζείτε ακόμα στα nineties.
Και τώρα που το κάνατε αυτό, όσοι σας είδαν να σηκώνετε τα χέρια μπροστά στην οθόνη σας χωρίς λόγο αναρωτιούνται WTF?

Πάει λίγος καιρός συνέβη κάτι που με παραξένεψε. Ήταν το Thanksgiving Party 2008 εδώ στην Fondation Des Etats Unis όπου διαμένω για το master μου. Το κρασί ήταν φτηνό (και με τις δύο έννοιες) αλλά το φαγητό δεν ήταν άσχημο. Κάποιος ήρθε να μας πάρει φωτογραφείες (την παρέα με την οποία έτρωγα) και είπα να κάνω "bunny ears" στην Yna που καθόταν δίπλα μου. Η οποία το πήρε χαμπάρι και μου είπε "Bunny ears? That's so Nineties". Ναι.

Καλοσήρθα στο 2008. Στα τέλη των 00es.

Thursday, December 11, 2008

Πορτοκάλι

Όταν το καλύτερο πράγμα που έχεις να πεις για την μέρα σου είναι ότι έφαγες ένα νόστιμο πορτοκάλι, κάτι έχεις κάνει λάθος κάπου στη ζωή σου.

Sunday, November 30, 2008

Χιονίζει.

Πριν φτάσει ο Δεκέμβρης, χιονίζει, για δεύτερη φορά στο Παρίσι. Μόνο που τώρα το έστρωσε. Βλέπω τις νιφάδες να πέφτουν άγαρμπα, αρτσούμπαλα και οκνηρά, σαν να θέλανε να δώσουνε για λίγο την ψευδαίσθηση ότι δε θέλουνε να αγγίξουν τη Γη. Όμως στο τέλος καλύπτουν τους δρόμους, τα σπίτια και τα δέντρα και κάθε επιφάνεια που τους είναι ανοιχτή και σαν ένα τεράστιο πέπλο αγκαλιάζουν οι νιφάδες την πόλη.

Wednesday, November 26, 2008

Κοσμοθεωρία

Ο λόγος που γράφω αυτό το ποστίδιο είναι συνειδητά υπεροπτικός. Θα έπρεπε, αν ήμουν ανειληκρινής προς τον εαυτό μου να πω ότι το κάνω για να εξηγήσω την κοσμοθεωρία μου, αλλά στην ουσία απλά προσπαθώ να σώσω την αξιοπρέπειά μου στα μάτια μου. Μικρότητα ίσως, αλλά τι να κάνουμε, αποδέχομαι ότι οι άνθρωποι είναι μικροί και ότι είμαι άνθρωπος. Επίσης σίγουρα δεν ανεβαίνω στα μάτια του ατόμου με το οποίο τσακώθηκα, αλλά τι να κάνουμε. Α, ναι δεν το ανέφερα:

Πρόσφατα βρέθηκα σε έναν τσακωμό με ένα άτομο υψίστης σημασίας για τον εαυτό μου. Ο λόγος που τσακώθηκα μαζί του δεν είναι ξεκάθαρος αλλά μπορώ να κάνω κάποιες υποθέσεις.

α- Απέκτησε, ή μάλλον ενίσχυσε σε μεγάλο βαθμό, την κοσμοθεωρία του, με την οποία δεν διαφωνώ αλλά ούτε και συμφωνώ σε πολλά από τα βασικά σημεία της.

β- Άρχισα να εκφράζομαι χωρίς να σκέφτομαι τις επιπτώσεις ή χωρίς αυτές να με απασχολούν. Τουλάχιστον χωρίς να με απασχολούν περισσότερο από όσο με απασχολεί να μπορώ να εκφράσω την άποψή μου και να μην ακούω παθητικά (αντώνυμο του ενεργειτικά) πράγματα με τα οποία διαφωνώ.

γ- Βρίσκομαι στην Γαλλία και η απόσταση διαστρεβλώνει πολλά.

δ- Δεν έχω ξεκαθαρισμένη κοσμοθεωρία πέραν της άρνησης κάποιων στοιχείων και παραδοχή κάποιων άλλων.

Ας αναλύσουμε μέρη της κοσμοθεωρίας μου:

Στην κοσμοθεωρία μου,

. Δεν υπάρχει νόημα ή ΝΌΗΜΑ στην ζωή. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να την ζήσουμε, όσο πιο ευχάριστα μπορεί ο καθένας. Δυστυχώς το τι θεωρεί κανείς ευχάριστο είναι σχετικό.

. Ο κόσμος εξελίσσεται. Η εξέλιξη για εμένα σημαίνει αλλαγή, και όχι απαραίτητα βελτίωση, γιατί η βελτίωση είναι κάτι σχετικό.

.Ο άνθρωπος ευθύνεται για την κατάσταση στην οποία είναι ο κόσμος, με την ρύπανση και τις κλιματικές αλλαγές. Όμως δεν θεωρώ ότι η κατάσταση είναι χειρότερη απ΄ότι αν εξερήγνουσαν ένα πλήθος ηφαίστεια τις τάξης του Pinatubo. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήμαστε επικριταίοι, ως είδος, που το κάναμε. Ούτε σημαίνει ότι η κατάσταση είναι μη-αναστρεύσημη.

.Δεν υπάρχουν υπερφυσικά φαινόμενα. Τα φαινόμενα είναι όλα φυσικά, αλλά η κατανόηση των μηχανισμών τους - προς το παρόν και ίσως για πάντα- μας ξεπερνάει.

.Η επιστημονική γνώση είναι ένα από τα πιο θαυμαστά πράγματα που υπάρχουν καθώς είναι ότι πιο κοντινό στην ύπαρξη νοήματος, μετά το αίσθημα επιβίωσης που έχουν οι έμβιοι οργανισμοί.

.Οι έμβιοι οργανισμοί λειτουργούν όλοι ανεξαιρέτως με βάση την λογική. Έχουν βιολογικά προδιαγεγραμμένες κάποιες οδηγίες: αναπαραγωγή και επιβίωση. Επίσης στην φύση υπάρχει ιεράρχηση ως προς τη τροφική αλυσίδα ως αποτέλεσμα αυτών των ενστίκτων. Οι άνθρωποι - στην κλίμακα αυτή είναι άκρως επιτυχημένοι ως είδος και παρουσιάζουν την δυνατότητα, μέσο της επιστημονικής γνώσης, να υπερβούνε και να επιβιώσουν κλιματικές αλλαγές και βιοσφαιρικές αλλαγές, χωρίς να χρειαστεί να μακροχρόνια βιολογική προσαρμογή.

.Οι άνθρωποι τα τελευταία 60 κάτι χρόνια βασίσανε την οικονομία τους στο πετρέλεο. Οι επόμενες δεκαετείες θα είναι δύσκολες, καθώς η οικονομία πρέπει να, και ΘΑ, προσανατολιστεί προς ήπιες πηγές ενέργειας. Η σύμπραξη στην μετάβαση αυτή είναι κάτι το θετικό.

.Όταν κάποιος βρίσκεται σε μια επιχειρηματολογία για ένα θέμα στο οποίο πιστεύει χωρίς να έχει βεβαιότητες τα επιχειρήματά του θα στηρίζονται στα λάθη του άλλου και όχι στην θεμελίωση των προσωπικών του σκέψεων σε λογικό, άφθαρτο πλαίσιο. (Στη συγκεκριμένη περίπτωση νιώθω πως ήταν αμφιδρομο)

Αυτά. Είναι και άλλα, που όμως δεν πρόκειται να αναφέρω γιατί οφείλω να κοιμηθώ. Τα προαναφερθέντα είναι μέρος των πιστεύω μου, και ελπίζω να μην διαφωνούνε ριζικά με τα δικά σας και τσακωθώ και με εσάς άνευ λόγου, αφού στην ουσία όλα αυτά δεν έχουν νόημα και συνεπώς αξία. Αξία έχουν τα πράγματα στα οποία δίνουμε εμείς αξία και για εμένα κάποια άτομα έχουν περισσότερη αξία από όλα τα προαναφερθέντα.

Thursday, November 20, 2008

Joining the communist party.

You know me, friends. I always was left leaning and liberal, yet I was disillusioned about changing the world since I believed that human nature and savagery would win over ideals and good intentions almost every time. However there has been a reason for me to decide to join the communist party.

Thursday, November 13, 2008

Τη νύχτα αυτή, τη λέτε ΄σεις φωτιά, μα ΄γω την λέω δέντρο.
Οι μέρες που λαχτάρησα θα ΄ρθούν

Η φωνή του Σαββόπουλου σταματάει την βόλτα της μέσα στο νου μου και αναρωτιέμαι.
Λαχτάρησα ποτέ να έρθουν κάποιες μέρες; Σίγουρα. ήρθαν και περάσανε και μονίμως περιμένω κι άλλες. Και προχωράω κοιτώντας το μέλλον, και όταν αυτό δεν υπάρχει, κοιτάω απλά τις άκρες των παπουτσιών μου.

Οι βροχές και οι άνεμοι συνοδεύουν για λίγο το κορμί μου, καθώς μετακινούμαι στους δρόμους μιας όμορφης πόλης. Προς στιγμήν νιώθω σαν να απατάω την Αθήνα και τους ανθρώπους της. Μου ξεφεύγει ένα <<Χα, σας ξέφυγα>> και αναρωτιέμαι αν αλήθεια αυτό ήθελα. Μετά μου περνάει η σκέψη, γιατί ο κρύος άνεμος με ηρεμεί και οι σκέψεις μου ξεγλιστράνε σε πιο ποταπά πράγματα.

Οι βόλτες στο Παρίσι σπανίζουν τελευταία, καθώς τα καταθλιπτικά απογεύματα διαβάσματος και μοιρολατρίας επιχειρούν να καταστήσουν μονοπώλιο.

Πόσο αλλάζει κανείς αλήθεια; Πού πήγε ο αστείος και ρομαντικός άνθρωπος που έγραφε σε αυτό το ιστολόγιο; Δεν αναφέρομαι σε εσένα Παναγιώτη, ούτε σε εσένα Δανάη. Τουλάχιστον η μετριοπάθεια μου δεν έχει χαθεί.

Δε θέλω να μεγαλώσω. Δε μου αρέσει το μέλλον, δε λαχταράω στιγμές. Η νύχτα αυτή δεν είναι δέντρο.

Όπως έλεγε και ο Τσιπ από τους Τσιπ εντ Ντέηλ. Δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι σκίουρος.

Δυστυχώς εγώ ούτε σκίουρος είμαι, ούτε πλένω τα πιάτα με πορτοκάλια, ούτε έχω για το στέρεο σαρανταπέντε πρίζες. Οπότε δεν μπορώ παρά να πω ότι όλα αυτά είναι καλά άμα και στου κουφού την πόρτα να φας τριφύλλι.

Tuesday, October 28, 2008

Πρίν δει κανείς το γκρεμό.

Ο γκρεμός είναι πάντα εκεί. Δε μετακινείται για τίποτα και για κανέναν. Δεν τον βλέπεις πρώτα, και ταξιδεύεις την τριήρη σου στα πέρατα του κόσμου. Οι σύντροφοί σου σε περιστοιχίζουν και άλλοτε μένουν πιστοί στο όραμα του ταξιδιού, και άλλοτε κατεβαίνουν, κουρασμένοι από τις περιπέτειες. Ταξιδεύεις αμέριμνα στην πλάτη της θάλασσας, αψηφώντας τον χρησμό των Δελφών ''Θα φτάσεις στα πέρατα του κόσμου και θα γκρεμιστείς''. Κολόμβος πριν την εποχή σου, θρασύς και νέος τα αψήφησες όλα αυτά. Πάνε λιμάνια και χρόνια πολλά από τότε. Γέρασες και το πλοίο σου άρχισε να σαπίζει. Θυμάσαι τον χρησμό και φοβάσαι. Μια μέρα, ο κράχτης από το πόστο του θα βγάλει μια κραυγή τρόμου, και να γυρίσετε πίσω θα σας φωνάζει. Μα το τέλος του κόσμου σας καλεί: οι φυσικοί είχαν άδικο, η Γη δεν είναι σφαίρα. Ανάθεμά σε Αναξίμανδρε, ουρλιάζεις, και αγκαλιάζοντας τη κουπαστή βυθίζεσαι στο άδειο.

Οικονομικός γκρεμός, γκρεμός σπουδών, γκρεμός ηλικιακός, παντού γκρεμος και το μόνο που μένει είναι η πτώση.

Tuesday, September 30, 2008

Ήτανε μια φορά,

Κάποτε δε με ένοιαζε να έχει νόημα η ζωή. Τώρα φοβάμαι την ανουσιότητά της πάλι. Η εργασία δεν είναι νόημα, είναι τρόπος να σταματήσεις να ασχολήσαι με το ζήτημα. Η σχέση, όσο ωραία και να είναι δεν είναι αυτό που σου δίνει νόημα, είναι αυτό που σε αποτρέπει από την τρέλα. Οι φίλοι επίσης προσφέρουν σανίδες λογικής για να πιαστείς, αλλά δυστυχώς ούτε και αυτοί έχουν νόημα. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει νόημα, αλλά δυστυχώς πρέπει να έχουμε την ψευδαίσθηση του νοήματος για να επιζήσουμε. Κι όταν έχεις ήδη αποφασίσει ότι τα προαναφερθέντα δεν έχουν το νόημα μέσα τους, πού να στραφείς; Θεός δεν υπάρχει και αξία δεν υπάρχει. Έτσι κατρακυλάς τη ζωή σου όπως μια πέτρα κατρακυλάει για να φτάσει στο γκρεμό, χωρίς να μπορεί να αντιληφθεί το λόγο της πτώσης. Ίσως το μόνο στο οποίο διαφέρει ένας άνθρωπος είναι ότι μπορεί να επισπεύσει την πτώση.

Wednesday, September 10, 2008

alphabet

A is for ant. A unit lost among millions.
B is for beauty. If you know how to look it is all around.
C is for clochard. There are too many of them.
D is for Danae, the Penelope left at home.
E is for elation due to the possibilities awaiting me.
F is for freedom which is a relative thing.
G is for gray clouds obstructing the sun.
H is for hazards. Life is full of them.
I is for intelligence a sword that cut on both edges.
J is for Jane. She rides a giraffe with Tarzan in the english seminar's jungle.
K is for knowledge. Will it really matter?
L is for lamentations; internal and continuous they doom those they plague.
M is for movie; filmed one recently.
N is for negativity which comes and goes as it pleases.
O is for opportunities there for the taking, accessible to those who want them.
P is for Paris, the city I am in.
Q is for quest. To find myself.
R is for Reine: as all pizzas should be.
S is for sleeping: a siren that always calls.
T is for transportations. A spider's web where your money gets stuck.
U is for Ultimate Showdown. It is of ultimate destiny.
V is for video surveillance. Ever-present big brother.
W is for willingness to live, to find a meaning.
X is for xenophobia, slowly dissipating through osmosis.
Y is for Yorick, poor fellow.
Z is for Zenith of our lifes.

Thursday, August 21, 2008

21 πράγματα που θα μου λείψουν.

Φεύγω για ένα χρόνο στη Γαλλία για μεταπτυχιακά στην école polytechnique. 21 πράγματα που θα μου λείψουν:

1) Η κοπέλα μου.
2) Ο καλύτερός μου φίλος.
3) Οι άλλοι δύο καλύτεροί μου φίλοι.
4) Οι υπόλοιποι φίλοι μου.
5) Ο Δάσκαλος του καράτε.
6) Οι γονείς μου.
7) Το σεξ. (21 πράγματα θα γράψω... ξέρω ότι εντάσσεται στο νούμερο 1, αλλά...)
8) Το τμήμα Μαθηματικών του ΕΚΠΑ.
9) Η θάλασσα.
10) Ο ήλιος.
11) Η οδήγηση.
12) Το ψάρι μου.
13) Τα σουβλάκια.
14) Το εξοχικό "Ανεμοράχη".
15) Το κρεβάτι μου.
16) Ο μη μεταγλωττισμένος κινηματογράφος και η μη μεταγλωττισμένη τηλεόραση.
17) Τα φρούτα και τα λαχανικά που να έχουν γεύση.
18) Τα θαλασσινά ψάρια.
19) Το να έχω προφορά όταν μιλάω που να υποδεικνύει ότι είμαι από αλλού.
20) Τα φθηνά μέσα μαζικής μεταφοράς.
21) Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που παίζουν τη μουσική που μου αρέσει.

Θρησκευτικά γιοκ!

Άντε και προς την ειλικρινή αθεΐα τώρα. Προσωπικά το χαίρομαι. Πάει ο αγιασμός πάνε οι προσευχές και προαιρετικά γίνονται τα θρησκευτικά και η εκκλησία. Τελικά αυτός ο υπουργός έκανε και κάτι καλό μέσα στα υπόλοιπα...

Οι φίλοι που δε γνώρισα...

Οι φίλοι που δε γνώρισα δε με παίρνουν τηλέφωνα συχνά,
και αραιά τους βλέπω.
Δε μοιραστήκαμε πότε μας λύπη ή χαρά, στιγμές πολλές ή λόγια,
μα με μια ξαφνική ματιά, φιλία δέσαμε προτού κινήσουμε ξανά τα ίδια δρομολόγια.
Και σαν τη νύχτα αυτοί ζουν, τους συμπονώ και τους θυμάμαι,
και κάτι ώρες σκοτεινές "πού να 'ναι τάχα" συλλογιέμαι
την ώρα που προς το κρεβάτι μού λέει ο ύπνος "άμε".
Γιατί με γνώρισαν σωστά και όπως θέλω να 'μαι,
γιατί με γνώρισαν λειψά και δίχως να πονάνε,
και ίσως λίγο, αληθινά, αυτοί φίλοι μου να 'ναι.

Tuesday, July 29, 2008

Another brick in the wall.

Δε θέλεις αλλά τι να κάνεις, είσαι αμελητέα ποσότητα. Αντιλαμβάνεσαι ότι το να κάνεις μια διαφορά είναι αδύνατον, κι όμως οι τοίχοι είναι φτιαγμένοι από τούβλα, εκτός από αυτούς που είναι φτιαγμένους από άλλα υλικά. Οι επαφές σου με άλλους, πώς τους αλλάζεις και πώς σε αλλάζουν δε σου αρκούν και όταν βλέπεις την προδιαγραμμένη πορεία σου... θέλεις να ξεφύγεις. Επιταχύνοντας, χρησιμοποιώντας τη βαρύτητά τους να πετάξεις, να γίνεις another bird in the wall. Αλλά τα τούβλα δεν πετάνε, ακουμπάνε και στηρίζουν και όταν δεις την ύπαρξη ολιστικά ελπίζεις ότι αξίζει.

Thursday, July 17, 2008

Σημάδια ενός δημιουργικού υποσυνείδητου: Όνειρα.

Όνειρο α) είμαι ο Batman αλλά όσα συνέβησαν τα βλέπω εκτός του σώματός μου. Ίσως να είμαι ο joker επίσης. Κάθομαι μέσα σε ένα εστιατόριο σαν αυτά που είχαν στην Αμερική, στις ταινίες με γκάγκστερς. Ο Joker έχει καλέσει όλους τους κακούς στο μαγαζί και έχω πάει για επίσκεψη, φοβούμενος για τη ζωή μου αλλά αποφασισμένος να ξεσκεπάσω το ραδιούργο σχέδιό του. Είναι ντυμένος στα μοβ, και έχει πράσινο μαλλί, και όλοι οι κακοί με κοιτάζουν να τρωω το φαγητό που μοιραζόμαστε. Έχω πάρει όλα τα δυνατά αντίδοτα για δηλητήρια πριν έρθω και έτσι δεν αγχώνομαι. Επίσης ότι τρωω τρωνε και αυτοί. Έπειτα από λίγο ο Πιγκουίνος λεει: «Λοιπόν Joker, τι ήταν αυτό που του έκανες;» Και ο Joker απαντάει: «αυτό το γλυκό σοκολάτας είχε μια στρώση ποντικοκούραδα! ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑχαχα χαχΧΑΑΑΑΑΧΑΧΑΧΑχ.» Τα οποία είχαμε όλοι φαει, μαζί και αυτός.

Όνειρο β) Αποφασίσαμε να μετακομίσουμε οικογενειακώς το δωμάτιο μου. Ο πατέρας μου όμως έλειπε στη δουλειά και έτσι βρέθηκα να κουβαλάω το γραφείο μου με τον υπολογιστή απάνω καθώς και το μισό δωμάτιό μου, να τα κατεβάζω με το ασανσέρ και να βρίσκομαι με τη μάνα μου στο Τραμ όπου να κάνει ζέστη να έχει πολύ κόσμο που δεν γνωρίζω, να φοβάμαι να μη με κλέψουν, να ζεσταίνομαι και να κουράζομαι. Αποκάλεσα τη μάνα μου με το όνομα της κοπέλας μου, και μετά μέσα στο όνειρο έφαγα φρίκη και φοβόμουν και επαναλάμβανα όχι -όχι -όχι. Έπειτα ήρθε το τρόλεϊ, όπου δεν χωρούσαμε και δε θα μπορούσα να βάλω τα πράγματά μου μέσα πριν κλείσουν οι πόρτες και χωρίς να πέσω στο κενό ανάμεσα στις αποβάθρες. Μου είπε να γυρίσω σπίτι και να παρατήσω τα πράγματά μου. Γύρισα σπίτι και οι γονείς μου ήταν εκεί και επίσης εκεί ήταν η αναμενόμενη αντίδραση του πατέρα μου που έκανε ότι αδιαφορεί, και είπε κάτι σαν «ενήλικας είσαι πλέον εσύ ξέρεις τι κάνεις».

Υποσημειώσεις:

Dr.Horrible’s sing-along blog

Χρόνια Ευτυχισμένα Σκιόφατσε.

Πήρα Πτυχίο, Φεύγω για Γαλλία τον Αύγουστο για Μεταπτυχιακό.

Σήμερα βγαίνει το The Dark Knight.

Friday, June 20, 2008

Σκατά.

Να ακόμα και το λεξιλόγιό μου το δείχνει: χρειάστηκε να καταφύγω στα περιττώματα για να εκφράσω την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι. Δυστυχώς δεν είμαι κοπρολάγνος για να την ευχαριστηθώ. Ή μήπως ευτυχώς; Γιατί αν ήμουν σε αυτή τη κατάσταση και ήμουν και κοπρολάγνος... Τέλος πάντων ας αναλύσω την αδιέξοδη κατάσταση διεξοδικά. Προσπαθώ να τελειώσω τη σχολή μου (Μαθηματικό) καθώς είμαι στο πέμπτο έτος σπουδών μου -ένα παραπάνω απ' όσα χρειάζονται. Με έχουν δεχτεί για μεταπτυχιακό στην Γαλλία, άλλα πρέπει να περάσω μερικά μαθήματα... και τσούυυυπ κόβομαι στο ένα. Τώρα πρέπει να περάσω τρία αυτήν την εβδομάδα, εκ των οποίων δύο είναι δύσκολα και ένα απαιτεί εργασία που δεν έχω κάνει. Τέσσερις μέρες μου μένουνε για να δώσω τα δυο πρώτα, και άλλη μια για το δεύτερο. Επιπλέον ανακαλύπτω σταδιακά ότι αυτή η διαβόητη οξυδέρκεια μου δεν είναι παρά ένας μύθος. Πως αλλιώς να εξηγήσει κανείς τις αποδώσεις μου σε τόσες εξετάσεις; Φίλοι στους οποίους εξηγώ πράγματα μετά έχουν καλύτερες επιδώσεις από εμένα. Μήπως να τα παρατήσω; Το μέλλον μου ως επιστήμονα με τέτοια μυαλά μου φαίνεται ωχρό. Να γίνω δάσκαλος γυμνασίου - λυκείου, να ζω απ' τα ιδιαίτερα και να ονειρεύομαι πως θα ήταν να ήμουν λίγο πιο έξυπνος, να διάβαζα λίγο παραπάνω όπως όλοι όσους θεωρούσα αποτυχημένους. Να ησυχάσω μιαν ώρα αρχύτερα χωρίς να χάσω, έχοντας πάντα να λέω ότι αν πάλευα θα νικούσα.

Tuesday, June 03, 2008

Θεσσαλονίκη.

«Όχι ευχαριστώ δεν θέλω άλλο.», μου απάντησε η Νίκη. Κρίμα, γιατί θα μου περίσσευε.

Μπύρες και αλκοόλ. Μια πόλη που για τον πατέρα μου ήταν το σύμπαν όλο, που με τις διηγήσεις του έχει πάρει για εμένα διαστάσεις άλλες. Δυστυχώς ή ευτυχώς οι άνθρωποι πρέπει να κρίνουν μόνοι τους. Και οι εμπειρίες μου με την πόλη έριξαν τον μύθο του πατέρα μου. Πάνω στα ερείπια των νοσταλγικών αυτών θυμήσεων έχτισα τη δική μου εικόνα της πόλης. Άλλωστε έτσι δε γίνεται με όλες τις πόλεις και τις εποχές; Χτίζουμε με ό,τι υπήρχε ήδη και αλλάζουμε δομή και διάταξη. Η εποχή έχει αλλάξει και μαζί της άλλαξε και η Θεσσαλονίκη. Πόλη με φοιτητές, με νυχτερινή ζωή. Πόλη με φάτσες που βλέπεις ξανά και ξανά. Η ανωνυμία της πόλης χάνεται λόγω της συγκέντρωσης. Είσαι άραγε σε πόλη ή σε μεγάλο χωριό; Οι φίλοι μου εκεί είναι λίγοι αλλά είναι καλοί. Βεβαίως δε θα μπορούσα μάλλον να ζήσω στη Θεσσαλονίκη λόγο κλήματος. Γενετική γονέων παιδεύουσι τέκνα δίνοντας τους άσθμα. Ήταν ωραία η επίσκεψη. Περίεργη. Οι έξοδοι για αλκοόλ σπάσανε τους φραγμούς και επιτρέψανε να μιλήσω στον εαυτό μου, να ερευνήσω τα όριά του. Έχω χάσει την αντοχή στο αλκοόλ... Το συνέδριο μετεωρολογίας με ρωτάτε πώς πήγε; Προσωπικά συνειδητοποίησα πόσο εύκολο είναι να κάνεις μια έρευνα, άμα αυτό είναι το επίπεδο που ζητάνε.

Θεσσαλονίκη; Ναι, άντε, για να μη μείνει τίποτα ξεχασμένο.

Monday, June 02, 2008

Ανουσιότητα.

Όταν συναντάς την ανουσιότητα έχεις πάντα πολλές επιλογές. Το μπαλκόνι και το καινό της πτώσης, ένας φόβος που δίνει νόημα στη ζωή. Οι φίλοι, μια παράπλευρη βοήθεια όταν η επίγνωση του βιολογικού προγραμματισμού και οι άγνοια του σκοπού του σε ταλανίζουν. Γιατί να θέλουμε να ζούμε; Ποιος ο λόγος του ενστίκτου επιβίωσης και αναπαραγωγής; Γιατί έχω αρκετή λογική και δύναμη επί των αποφάσεων μου ώστε να μπορώ να υπερβώ τα ένστικτα; Η βελτίωση των ειδών, η επικράτηση του βέλτιστου τι εξυπηρετεί; Ματαιότης.

Όταν βρίσκεσαι μπροστά στην ανουσιότητα που σε περιβάλει και κλείνεις τα μάτια σου, γεμίζεις τις σκέψεις σου με ιδέες ουσίας. Η δουλειά μου, η σχέση μου, το μέλλον μου. Ξεφεύγεις σε φαντασιώσεις. Μια σκάλα κυκλική, μεταλλική που όσο την κατεβαίνεις τόσο λιγότερο τρέμει και τόσο λιγότερο από τον ορίζοντα βλέπεις.

Δεν υπάρχει νόημα στην ζωή μας. Οφείλουμε να δημιουργούμε νοήματα και μετά να ξεχνάμε ότι τα δημιουργήσαμε εμείς και ότι δεν προϋπήρχαν ημών. Ο Άθεος το ξέρει και γνωρίζει ότι τις ψευδαισθήσεις του της έχει δημιουργήσει ο ίδιος. Αναγνωρίζει την ματαιότητα και την πολεμάει. Αναγνωρίζει ότι είναι, χωρίς τη δική του έγκριση μέρος της ζωής και, μιας και είναι στον χορό, αποφασίζει να χορέψει και να το ευχαριστηθεί όσο μπορεί. Οι αναμνήσεις είναι η ουσία του και τις δημιουργεί όταν η καθημερινότητα του αρνείται το πρωτότυπο.

Όταν βρεθείς μπροστά στην ανουσιότητα, κάνε κάτι ανούσιο.

Thursday, May 29, 2008

Συγχρονισμός

Ναι είναι αλήθεια ότι έχω παντελή έλλειψη συγχρονισμού...
Ας τα πάρω με την σειρά. Χμ... μπα άσ’ το καλύτερα... (έχω κάποιους λόγους)
Για άλλη μια φορά είμαι μπροστά από μεγάλες αποφάσεις.
Μόλις βρήκα κάτι που να με κρατάει στο Λονδίνο ήρθε η ώρα να γυρίσω Ελλάδα.
Αυτή την στιγμή χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο του flat μου και σε λίγες ώρες θα χτυπάω το κεφάλι μου στο νέο και όμορφο διαμερισματάκι μου. Δεν ξέρω τι λέτε αλλά δεν είναι κατάσταση να πάω από τοίχο σε τοίχο (θα μου πεις και τώρα τι κάνω... για διάλειμμα γράφω σε αυτόν τον βλογοτοίχο που είχα κάτι μήνες να λερώσω).
Ξέρεις κάτι. Παρόλα αυτά δεν μετανοιών για τίποτα. Αυτές είναι οι επιλογές μου και αυτές με κάνουν αυτό που είμαι.
Σήμερα δεν έκανα κάτι ιδιαίτερο. Πήγα και είδα μια έκθεση με τα final projects των τα παιδιών που τελείωναν το foundation στο Saint Martins. Ύστερα πήγαμε με κάτι παιδιά σε μια pub και συνειδητοποίησα ότι υπάρχουνε μερικοί English που είναι και γαμώ τα παλικάρια (μην κάνεις το λάθος να τους πεις ‘British’).
Ήταν μια παράξενη μέρα(ίσως επειδή ήταν η τελευταία μου σε αυτή την πόλη). Ήταν παράξενη επειδή ήταν η πρώτη πραγματική λονδρέζικη μέρα μέσα σε αυτούς τους μήνες. Δεν θα το επεκτείνω περισσότερο. Άλλωστε όλο το κείμενο μπορεί να συνοψιστεί σε μια γραμμή: η ζωή μου θα είναι πολύ λιγότερο ροζ και θα μου λείψει πολύ....

Να είσαι πάντα καλά

Υ.Γ: μόλις το ξαναδιάβασα και παρατήρησα ότι δεν έχει ειρμό ούτε point. Αλήθεια γιατί το διάβασες όλο αυτό φίλε αναγνώστη και τι κατάλαβες;



Sunday, May 18, 2008

Ήρθε η ώρα να σας κρίνω.

Είστε ανάξιοι.

Monday, April 07, 2008

Νύχτα.

Έξω κάνει νύχτα. Κάθομαι κάτω από τα φώτα του δωματίου μου σε μια τεχνητή ημέρα, και αναπολώ. Πόσο μεγάλη μου φαίνεται ήδη η ζωή μου. Πόσες εμπειρίες. Τελευταία, μια αλληλουχία συμπτώσεων με έφερε αντιμέτωπο με τα παιδικά μου χρόνια. Που πήγε η αθωότητά αυτή; Γιατί να παρατήρησα τον δόλο; Τελικά ήμουν έξυπνος μικρός ή πολύ βλάκας; Αντικρουόμενες αναμνήσεις. Πόσα πράγματα έχω μετανιώσει στη ζωή μου; Πολλά. Συνήθως φορτώνω ανεξήγητα στον εαυτό μου, στην συνείδησή μου, την αποτυχία του κόσμου. Δεν έφταιξα που ένας παππούς μου ζήτησε να του αγοράσω κομπολόι και τελικά δε του το πήρα, και τώρα τον βλέπω, να περπατάει με χαμένα τα λογικά του αριστερά και δεξιά ψάχνοντας κάποιον να μιλήσει. Αλλά που κολλάνε όλα αυτά; Δε ξέρω. Τα βράδια φιλοσοφεί κανείς, ανασκοπεί. Κουρασμένος ο εγκέφαλος από τις τόσες ώρες σκέψεων θεωρεί πως τώρα ότι σκέφτεται πρέπει να αποτελεί κάτι σημαντικό ή παραλήρημα, μια αλληλουχία συνειρμών που θα τον οδηγήσουν στο βασίλειο του Μορφέα. Ανασκοπείς γιατί θέλεις να αντιληφθείς ποιος είσαι. Αστείο: Είναι ένα χρυσόψαρο και φιλοσοφεί "ποιος είμαι; που πάω; ποιος είμαι; που πάω; ποιος είμαι; που πάω; ποιος είμαι; που πάω;" Καταθλιπτικό. Και εμείς άραγε πόσο προχωράμε τις σκέψεις μας πριν ξαναγυρίσουμε στις βάσεις της κοσμοθεωρίας μας, και κουλουριαστούμε στο πάπλωμα των ζεστών επαναλήψεων των ιδεών μας; Η νύχτα, το άγνωστο, ο φόβος. Μας αρέσουν εκ του ασφαλούς. Άλλο ένα αστείο υπάρχουν 10 είδη ανθρώπων. Αυτοί που καταλαβαίνουν δυαδικό και αυτοί που δε καταλαβαίνουν δυαδικό. Μπορεί κανείς να γίνει πιο έξυπνος; Να βελτιώσει τον τρόπο σκέψεις του, την περιέργειά του, την κατανόηση του; Πόσος κόπος απαιτείται; Θέλουμε όντως να τα καταλάβουμε όλα ή αρκούμαστε στο ιδανικό του χρυσού αιώνα της Αραβίας, "γνώριζε αρκετά για να μπορείς να συζητήσεις ένα θέμα, όχι αρκετά για να μην έχει ενδιαφέρον η συζήτησή του"; Η σκέψη αποτελεί μια μορφή ζωής ανεξάρτητη από το βιολογικό υπόβαθρο; Αστείο: 9

Wednesday, March 26, 2008

Ο κυνηγός και ο κυνηγημένος

Περπατώντας σε δρόμους άδειους ξαφνιάζεσαι να συναντάς άλλα άτομα. Σφίγγεις τις γροθιές σου και περπατάς μετρώντας ενδόμυχα τα βήματα που σας χωρίζουν, προετοιμαζόμενος για μια σύγκρουση, για μια μάχη. Τα βήματά σου και οι χτύποι της καρδιάς σου σμίγουν με τους ήχους της πόλης και τους ήχους που κάνει ο ξένος, και η άρρυθμη αυτή μουσική αντιλαλεί μέσα σου, πετώντας αδρεναλίνη στις φλέβες σου. Φοβάσαι άραγε εκείνη τι στιγμή που περνάει δίπλα σου και τελικά τίποτα δε συμβαίνει; Απογοητεύεσαι που αυτό το μικρό διάστημα ζωής - όαση στην έρημο της καθημερινότητάς σου - πέρασε; Και ξέρεις να πολεμάς, γιατί να φοβάσαι; Και ξέρεις τι πρέπει να κάνεις για να ζήσεις, γιατί να κρέμεσαι από τέτοιες στιγμές για να ζεις;

Περπατώντας σε δρόμους άδειους βρίσκεσαι μπροστά σε μια αγέλη αδέσποτους σκύλους. Ποιος θα ξαφνιαστεί περισσότερο και ποιος θα χιμήξει; Τους κύναις άραγε πρέπει να φοβάσαι; Ο αρχηγός τους θα αποφασίσει τι μέλει γένεστε, και άρα ο κυνηγός τους να φοβηθεί πρέπει, και θα ζήσεις. Αλλά εσύ πισωπατάς και με περηφάνια το βάζεις στα πόδια και τα γαβγίσματα τους, αλαλαγμοί που σε περιγελούνε: "δειλιάζεις". Και, τη φωνή τους σαν δεν αντέξεις άλλο, γυρνάς, υψώνεσαι και με ότι έχεις στα χέρια, την ελπίδα και τη γνώση σου και επιτίθεσαι και κρατάς την αγέλη πιο πέρα, μέχρι να φτάσεις σε δρόμο με ανθρώπους και να μπεις στη δική σου αγέλη. Ως τότε περπατάς υψωμένος και βρομάς στα ρουθούνια τους τον φόβο ότι το ύψος σου, η ελπίδα σου και όλες οι γνώσεις δεν τους κρατήσουν μακριά.

Περπατώντας σε άδειους δρόμους συναντάς τον εαυτό σου, ξανά και ξανά τον κοιτάζεις μέχρι που τέλος οι δρόμοι άδειοι δεν είναι πια.

Monday, March 17, 2008

Pourvu que ça dure

Πόσο έχω αλλάξει από το τελευταίο ποστίδιο; Πολύ. Τόσα γεγονότα... Γενέθλια εξετάσεις δηλώσεις μεταπτυχιακών σπουδών... Αμελητέα γεγονότα που με οδήγησαν παρ’ όλα αυτά σε μια νέα ωρίμανση. Πόσα χρόνια είχα να νιώσω ότι παράγω νέες σκέψεις, ότι μαθαίνω πολλά νέα πράγματα ότι βελτιώνομαι; Τουλάχιστον τέσσερα χρόνια. Όταν είσαι νέος, λένε, βλέπεις τον κόσμο και θέλεις να τον κατακτήσεις μόνος σου, νιώθεις ότι μπορείς να μεγαλουργήσεις. Ξαναβρήκα αυτήν την αυτοπεπήθεση. Δεν θεωρώ πλέον υποχρέωσή μου να δικαιολογώ τον εαυτό μου. Ωρίμασα και αισθάνομαι ωραία με το ποιος είμαι. Όπως έλεγε και η μητέρα του Ναπολέοντα: «Pourvu que ça dure» (αρκεί/μακάρι να διαρκέσει)

Wednesday, February 27, 2008

Monday, February 11, 2008

Το παγώνι δε πετάει.

Αναρωτιόμουν αν έπρεπε να διαλέξω την μπύρα ή την ευκαιρία να σε σκοτώσω. Τελικά κατέληξα στη Χαβάη με ένα μπουλντόγκ που δε φορούσε παρεό. Εκεί, τη στιγμή που ένας αλλοπρόσαλλος τύπος προσπαθούσε να μου πασάρει μια κονσέρβα βούκινο, αποφάσισα πως δε θα έκανα ανασκολόπιση. Δε ταίριαζε στο υψηλό προφίλ του προφιτερόλ μου. Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς αν τα προφυτερόλ είναι καλή μέθοδος αντισύλληψης; Όχι; Τότε δεν ήταν αρκετά kinky. Γιατί κάθε νοικοκυρά που σέβεται τον εαυτό μου φοράει πάντα στο πέτο δεξιά την καρδία της, και στα πλουμιστά τα στήθη της πετούσαν αηδονάκια. Ένα τ' αηδονάααακι κι αυτό το Μαι λαλεί. Όπως λέει και το παραδοσιακό τραγούδι του χωριού μου που μαθαίνει μια μνημοτεχνική μέθοδο μέτρησης μέχρι το 13 χωρίς να παίρνεις ανάσα. Πρέπει να βάλω τον πατέρα μου να το τραγουδήσει και να το περάσω σε μη πει τρία. Με αυτά και αυτά ξέχασα τον οδοντίατρό μου αναμμένο! Πρέπει να γυρίσω στο σπίτι και να κλειδωθώ πριν έρθει να με σοδομήσει. Γιατί όλοι το ξέρουμε ο κανιβαλισμός βλάπτει σοβαρά το περιβάλλον. Το λέει και το υπουργείο Μακεδονίας και ελληνικής των ελλήνων η χώρα. Αυτά. Και να θυμάστε ήταν η Επιτάς. (Η γνωστή Επιτάς, ερμηνεύτρια του άσματος όταν πηγαίναμε μαζί αναμορφωτήριο καθόσουνα και έπινες μπάφο)

Wednesday, February 06, 2008

Αναστενάζοντας στην εσυαγγλικομετρό

Το Εσυαγγλικομετρό (youtube) φιλοξενεί πλέον κάποιες προσπάθιες του εμου του ιδίου και του σκιόφατσα. Όσοι πιστοί ας παρακολουθήσουν την εξέληξή μας. Ευελπιστούμε να βρούμε 2-3 άτομα με κοινό χιούμορ που να κατοικούν στην αθήνα γιοα να γυρίσουμε πολλά ακόμα "σκετσάκια".

Αλογάκια.

Κάθε θάλασσα έχει λιμάνια. Εκτός της θάλασσας της νεκρής. Αυτήν τη σκότωσαν και στο νερό της τώρα ζούνε μονάχα κάτι κουλά φύκια και υδρόβια μανιτάρια. Και τώρα σκοτώνουν άλλη μια θάλασσα και την κάνουν στεριά. Θα μου πεις στη μεγάλη αναμέτρηση στεριά θάλασσα το προπαντζίδικο της γειτονιάς μου δίνει συντελεστή 1.02 για τη θάλασσα και 99999 για τη στεριά. Βεβαίως οι συντελεστές δόμησης στη θάλασσα είναι πιο μικροί. Ανάστροφα νομίζω. Επίσης η δόμηση των προτάσεών μου πάει από το κακό στη Τρίπολη. Όχι ότι η Τρίπολη είναι χειρότερη, προς άθεου. Απλά νομίζω πως η κοινωνία μας έχει καταντήσει να έχει υπερβολικά απλοϊκό χιούμορ. Πόσοι λίγοι κατανοούν τους Monty Python? Πόσοι λίγοι θα σηκωθούν να φύγουν στο ημίχρονο μιας ταινίας που δε κάνει αστεία αρκετά καλά; Το χιούμορ πέθανε σαν τη θάλασσα τη νεκρή και πλέον το μόνο χιούμορ που μπορούμε να κάνουμε είναι για φύκια και υδρόβια μανιτάρια. Είναι ένα υδρόβιο μανιτάρι που συναντάει ένα φύκι. Το φύκι του λεει τι χαμπάρια και ο Καρλ Μαρξ απαντάει το προλεταριάτο θα νικήσει, αρκεί να μην του δώσουν οφσάιντ.

Dada: εκτός των άλλων στα γαλλικά σημαίνει, βασικά στην argo των γαλλικών, αλογάκια.

Sunday, January 27, 2008

Η ξεθοριάζουσα σκιά μιας ανάμνησης ξεχασμένης παίρνει τη πασα...

παίρνει τη πάσα του Βαλίδορου του Πρωτομαρτυρήσαντος, και βρίσκεται μπροστά στη μεγάλη περιοχή, χωρίς να ξέρει ποδόσφαιρο, αλλά με αρκετές καλές γνώσεις καράτε, να κοιτάει τους 3 αμυντικούς να έρχονται καταπάνω του, ενώ ένας φλεγόμενος πύργος πέφτει επίσης καταπάνω του. Δεν πανικοβάλεται και:

Περνάει τον πρώτο αμυντικό:

παίρνω symbicort turbuhaler 160/4.5 mcg / δόση. Από μία δόση το πρωί και μία δόση το βράδυ μπας και κάποτε μου περάσει το άσθμα.

Περνάει το δεύτερο αμυντικό:

διαβάζω από 3 έως 15 web comix την ημέρα στο διαδίκτυο. Αν τα χάσω αναπληρώνω όταν έχω πάλι χρόνο.

Περνάει τον τρίτο αμυντικό:

ταΐζω τον Rashel Crow, το ψάρι μονομάχο που μου έκανε δώρο ένας φίλος μου για τα Χριστούγεννα. (Pun intended)

Και βρίσκεται μπροστά στην εστία. Αποφασίζει όμως να μην τα βάλει με τον τερματοφύλακα και να δώσει και αυτός με τη σειρά του πάσα στα εξής άτομα, για να πούνε τρεις καθημερινές τους συνήθειες, ανεξαρτήτως σημαντικότητας:

Α) Η δική μου σα ( Special Muse)
Β) σκιόφατσας ( Shadowface )
Γ) μις Ολυμπιάδα ( firefly - alpha - omega )
Δ) Dancing Body ( σώμα που χωρεύει)
Ε) σάκο του μποξ (punching bag )

Saturday, January 26, 2008

Πoιος είναι πιο χαρούμενος;

Σας ρωτώ: ποιο συγκρότημα είναι πιο "χαρούμενο";

Το Α?

Το Β?

Όχι... ΤΟ "Γ" !

Tuesday, January 22, 2008

Δημοκρατία Δικτατορία και τα δυο από δέλτα δεν αρχίζουν;

Ας δούμε τον κόσμο της Γης κατά την δεκαετία του 1970 με το χριστιανικό Ιουλιανό ημερολόγιο. Η υφήλιος αναρρώνει ακόμα από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο προ 25 χρόνων. Βασικά οι νικητές έχουν ήδη αναρρώσει και έχουν μοιράσει τον κόσμο σε περιοχές εξουσίας. Σαν μια τεράστια παρτίδα GO βάζανε πούλια - δικτάτορες σε χώρες που δεν είχαν αναπτυχθεί αρκετά τεχνολογικά. CIA και KGB αλλά και άλλες μυστικές υπηρεσίες κρατών που πρέσβευαν δήθεν τη Δημοκρατία και τον Κομμουνισμό, πολιτεύματα που στη θεωρία έχουν τον άνθρωπο ως κέντρο, δίδασκαν τους αγράμματους αστυνόμους του κόσμου όλου πώς να βασανίζουν αποτελεσματικά, πώς να εντοπίζουν ελευθερόφρονα στοιχεία της κοινωνίας, πώς να κρατάνε τη χώρα σε σταθερή βάση επιχειρήσεων των συμμάχων τους, πώς να μη νοιάζονται για την ελευθερία του κάθε ανθρώπου. Η Ελλάδα, το Ιράν, τόσα κράτη / προτεκτοράτα που έζησαν, και πολλά ζούνε ακόμα, μια σκλαβιά απάνθρωπη. Το όνειρο του ανθρώπου, η τεχνολογία να του δώσει περισσότερη ελευθερία, παγκοσμίως καταστρέφεται από όσους έχουν τα περισσότερα να χάσουν από κάτι τέτοιο. Γιατί άμα είσαι βολεμένος ξεχνάς ότι είσαι άνθρωπος. Γιατί άμα είσαι βολεμένος ξεχνάς τους άλλους. Ζούγκλα. Ποτέ δε θα ξεφύγουμε από εκεί. Ο θείος ο Κώστας στη Μακρόνησο, όπως χιλιάδες θείοι Κώστηδες ανά τον κόσμο σε αντίστοιχες Μακρόνησους θα πληρώνουν με το αίμα και την αξιοπρέπειά τους το βόλεμα των πολλών και αμόρφωτων. Κάποιος είχε πει: μπορεί οι καλοί στον κόσμο να είναι περισσότεροι αλλά οι κακοί είναι καλύτερα οργανωμένοι. Πόσο δίκιο είχε. Παλεύω να βρω μια λογική λύση, έναν τρόπο να αλλάξουμε τον κόσμο, μα μου ξεφεύγει. Μπερδεύομαι με τα τόσα πράγματα που αρχίζουν με Δέλτα. Δημοκρατία, Δικτατορία, Δικαστήρια, Δολοφονία, Δικαιοσύνη, Δημιουργία. Καταλήγω να επιστρέφω στο διάβασμά μου τη δειγματοληψία, μπερδεμένος. (κάπου το πήγαινα το ποστ και στη διαδρομή το έχασα... κρίμας)

Monday, January 21, 2008

Εξεταστική.

Πόσες εξεταστικές έχετε ζήσει εσείς; (Ναι θεωρώ, κατά κάποιο παράξενο ρατσιστικό τρόπο ότι όσοι με διαβάζουν είχαν πανεπιστημιακή παιδεία, αν και γνωρίζω πως δεν είναι απαραίτητη, ούτε και συνώνυμη της εδραιωμένης γενικής κουλτούρας και της ανεκτικής και ερευνητικής σκέψης.) Προσωπικά έχω ζήσει 12 εξεταστικές περιόδους στο Πανεπιστήμιο, και αυτή θα είναι η δέκατη τρίτη. Μακάρι να τελειώσω τώρα τη σχολή μου. Όσο η μέρα που θα αρχίσει το βάσανο πλησιάζει τόσο λιγότερο κέφι κάνω να διαβάσω. Φυγοπονώ. Ξαφνικά ξεχασμένα ενδιαφέροντα αποκτάνε νέα χλιδή. Και το ηθικό μου πέφτει γιατί δε διαβάζω όσο θέλω. Χαζεύω. Πρέπει να συγκεντρωθώ. Δεν πάει άλλο. Όπως έλεγε ο Φελίπε όταν ανάρτησε στο τοίχο του δωματίου του μια αφίσα που έγραφε: "μην κάνεις αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα", έτσι και εγώ θα πω: "Από αύριο αρχίζω!"

Saturday, January 19, 2008

PERSEPOLIS





Πρώτα διάβασα το κόμικ. Έπειτα είδα τη ταινία. Και στις δυο περιπτώσεις έκλαψα. Η ταινία έχει πολύ χιούμορ, αλλά παρουσιάζει μερικές από τις πιο μαύρες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης. Κάπου, ως είδος, κάναμε κάτι λάθος. Πάλι καλά που υπάρχουν οι εξαιρέσεις όπως η Marjan Satrapi και αντισταθμίζουν, κάπως την κατάσταση του είδους μας.

Χρόνος.

Καλό χρόνο! Πολλοί θα αναρωτιέστε γιατί να ευχηθώ κάτι τέτοιο τώρα. Ε, λοιπόν αρνούμαι να μου βάζουν μέτρα και σταθμά στο πότε πρέπει να είμαι χαρούμενος και πότε πρέπει να κάνω μια καινούργια αρχή. Ο χρόνος κυλάει, δίνει εμπειρίες, και μας γερνάει. Είναι επίσης σχετικός. Για παράδειγμα δε μπορώ να συνηθίσω την ιδέα ότι ένα κρασί του 1995 είναι πλέον παλιό. Ότι πάνε 10 χρόνια από το 1998... Δε μπορώ να συνηθίσω πολλά πράγματα. Ο χρόνος κυλάει περίεργα όπως λέει και το σώμα που χορεύει... Πώς να μη κυλάει περίεργα. Όλοι μας το έχουμε ζήσει... Και τελικά τι είναι ο χρόνος;
Ας το πάρουμε όμως από επιστημονική άποψη: οι ορμόνες όπως αδρεναλίνη ενδορφίνη και άλλες πολλές λειτουργούν πάνω σε ένα βασικό παράγοντα της παρατήρησης του χρόνου: το πόσες διαφορετικές πληροφορίες δεχόμαστε. Έτσι όταν γίνεται ατύχημα δεχόμαστε τόσες πολλές πληροφορίες λόγω αδρεναλίνης που μας φαίνεται να διαρκεί μέχρι και 5 φορές παραπάνω ο χρόνος του. Αντίστοιχα όταν καθόμαστε χωρίς να κάνουμε τίποτα σε ένα σημείο και δε δημιουργούμε δικές μας πληροφορίες (ενδιαφέρουσες σκέψεις) συνήθως ο χρόνος μας φαίνεται ατελείωτος γιατί δε λαμβάνουμε νέες πληροφορίες.
Πρέπει να ευχαριστήσω για το πλήθος στιγμών που έχω μαζέψει, εμπειριών που έχω ζήσει και πληροφοριών που έχω απομνημονεύσει. Γιατί είναι αυτός που είμαι. Καλό σας χρόνο και πάλι.

Wednesday, January 16, 2008

Εσύ τι θα απάνταγες;

Θέλεις την αλήθεια;
Όχι. Την τρέμω.
Τότε τι θέλεις;
Να πιστεύω ότι θέλω την αλήθεια.
Μα αυτό είναι κενό, δε θα σε γεμίσει, δε θα σε βελτιώσει.
Ναι αλλά θα είμαι ήρεμος και θα πολεμήσω επειδή μου αποκρύπτουν την αλήθεια.
Κατανοείς το παράλογο;
Ναι, αλλά είμαι άνθρωπος. Η ύπαρξή μου η ίδια είναι ένα παράδοξο.
Και σε τι αποσκοπείς;
Σε τίποτα πέρα από το να ξεχάσω το θάνατο και τη μιζέρια μου.
Γιατί τον φοβάσαι το θάνατο; Γιατί σε αποστρέφει η μιζέρια σου;
Επειδή όταν πεθάνω δε θα έχω ζήσει. Επειδή είμαι εγωιστής. Επειδή είμαι άνθρωπος.
Τότε προχώρα. Μακάρι κάποτε να ξανασυζητήσουμε και να έχεις αλλάξει.
Μακάρι.

Πολεμώντας

Υπήρχε σχεδόν σε κάθε κοινωνία βασισμένη στο πόλεμο ένας κώδικας αρχής. Τουλάχιστον σε αυτές τις κοινωνίες που δεν χρησιμοποιούσαν πυρίτιδα ως όπλο. Στη Γιαπωνία υπήρχε το bushido, στην αρχαία Ελλάδα το ή ταν ή επί τας, στο Βυζάντιο ο κώδικας των ακριτών, στη μεσαιωνική Γαλλία ο κώδικας τιμής των ιπποτών. Σε όλους τους κώδικες βασική αρχή ήταν η αφοσίωση στη νίκη και η αυτοθυσία στη μάχη. Οι καλύτεροι πολεμιστές πολεμούσαν δίχως να δώσουν σημασία στη σωματική τους ακεραιότητα μετά τη μάχη, δίχως επιφυλάξεις και ενδοιασμούς. Όταν ένας αντίπαλος δε φοβάται τίποτα, και γνωρίζει ότι πρέπει να νικήσει πάση θυσία, δίνοντας ακόμα και μέρος του σώματός του, ή και τη ζωή του για να κερδίσει, τότε αυτός ο μαχητής είναι αήττητος, ακόμα και αν χάσει.

Άραγε πόσο απέχουν οι ζωές μας από έναν πόλεμο;

Sunday, January 13, 2008

Περιφάνεια στο είδος μας.

Σ’ ένα νησί χαμένο από το πολιτισμό φτάσανε πριν χρόνια και καιρούς δέκα άποικοι. Έρημο το νησί από τους ανθρώπους, και αυτοί δεν ήταν παρά ναυαγοί. Ενωμένοι κόψανε δέντρα αιώνων, σκοτώσανε χελώνες που ζούσανε πριν γεννηθούν οι προγόνοι τους, ένας κόσμος με τόση ισορροπία χιλιάδων χρόνων δομημένη, ολάκερη υπό πολιορκία. Οι θηρευτές του νησιού τρομάξανε τους αποίκους και οι άποικοι τους σκοτώσανε για να μη φοβούνται. Και ανενόχλητοι καλλιεργήσανε και φάγανε και πληθύνανε. Και άρχισαν να τσακώνονται γιατί παρέμεναν άνθρωποι. Και χωρίστηκαν σε ομάδες, τίποτα δε τους φόβιζε πια και έπρεπε να φοβίσουν ο ένας τον άλλο, γιατί η ευτυχία τους φαίνονταν μικρή. Ένστικτο του κυνηγημένου που δε θα τους περάσει ποτέ, όσο έχουνε λογική. Η ενότητά τους ράγισε, άρχισε πόλεμος, και ρημάχτηκε το νησί. Οι επιζώντες, άποικοι γίνανε και πήγαν σε άλλο νησί.

Tuesday, January 08, 2008

le retour.

Ξέρετε τι κάνω αυτή τη στιγμή; Αποφασίζω να μοιρασθώ τις σκέψεις μου, μαζί σας μετά από τόσο καιρό. Ένας μήνας χωρίς νέα μου, θα αγχωθήκατε. Δυστυχώς η διάθεσή μου για να γράψω και να δημοσιεύσω πράγματα ήταν περιορισμένη. Για άλλη μια φορά συνειδητοποίησα πως οι σκέψεις μας στο διαδίκτυο είναι ελεύθερες για όλους, και θυμήθηκα πόσοι κακόβουλοι άνθρωποι υπάρχουν. Σκέφτηκα ότι αν κάποιος αποφασίσει για κάποιο δικό του λόγο να μου εναντιωθεί, όλες αυτές οι πληροφορίες που άφοβα ανεβάζω στο διαδίκτυο θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον μου. Ο επιστημονικός ορισμός αυτού του φαινόμενου είναι παράνοια. Ή ίσως να είναι μια δικαιολόγηση που δίνω για να μη πω βαριόμουν. Πάντως άρθρα και κείμενα υπήρχαν στο μυαλό μου, όμως δε μπορώ να τα χωρέσω όλα σε αυτό εδώ. Το εφαλτήριο για να ξαναγράψω πάντως ήταν ένα άρθρο σε μια εφημερίδα: η Κίνα επιθυμεί να λογοκρίνει το ίντερνετ εντός της χώρας της. Αναρωτιόμουν τι επιδράσεις θα είχε αυτό... Όπως λογόκρινα τον εαυτό μου γιατί φοβόμουν ότι θα με βλάψει κάποιος άγνωστος, έτσι και η Κίνα θα λογοκρίνει το διαδίκτυο της φοβούμενη τη δημοκρατία. Στο τέλος όμως δε τα κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου για τους λόγους μου και ξαναέγραψα. Έτσι ελπίζω και η Κίνα να αποτύχει, γιατί το διαδίκτυο είναι Λερναία Ύδρα, και όσο και αν κυνηγήσουν τους «επαναστάτες» του διαδικτύου, όσο και αν κυνηγήσουν τους επαναστάτες στο δρόμο, η ανθρώπινη φύση απαιτεί ελευθερία, και κάθε δράση θα έχει αντίδραση. Με αυτά σας αφήνω ευχόμενος καλή χρόνιά με υγεία και ευτυχία και σας υπόσχομαι να ξαναγράψω σύντομα.

Tuesday, December 04, 2007

Αναστενάζοντας.

Και βρίσκεσαι να αναστενάζεις όλο και πιο συχνά. Οι ώρες, παλιοί σύμμαχοι που σε προδώσανε, και τρέχουν, τρέχουν μακριά σου. Τα σχέδιά σου, τόσο τέλεια, τόσο καλοπροαίρετα, μα και τόσο αβάσιμα και πρόχειρα, καταρρέουν. Κυλάς ξανά σε ρυθμό ζωής συν ημιτονοειδή. Πάνω για λίγη ώρα και έπειτα η πτώση και ξανά η ανόρθωση, και Ξανά η πτώση. Μια ολόκληρη περίοδος, να περιμένεις την επιπόλαια, εφήμερη κορύφωση. Πρέπει να την περιμένεις αγωνιωδώς, γιατί φοβάσαι σε κάθε κύκλο, πως άλλος κύκλος δεν θα υπάρξει. Θα γίνεις πατέρας, ενώ είσαι παιδί. Όχι. Το παιδί δεν έχει ευθύνες. Δεν είσαι παιδί λοιπόν. Έχεις πια στις πλάτες σου τις προσδοκίες των ανθρώπων που αγαπάς. Μαυρίλα ξανά και ξανά, μίζερα, αντλείς ευχαρίστηση από την γραφή. Ξαναμαζεύεις το είναι σου καθώς συντακτείς ανορθόδοξα τις προτάσεις σου. Αναστενάζεις και βγάζεις από τα άρρωστα πνευμόνια σου το μολυσμένο αέρα. Για λίγο. Για λίγο μένουν κενά. Η ψυχή σου σαν κρύσταλλο. Και έπειτα παίρνεις ξανά μιαν ανάσα, γιατί φοβάσαι ακόμα το θάνατο, γιατί παραμένεις ποιητής. Και το κρύσταλλο ραγίζει από αυτήν την ανάσα, και εσύ αναπολείς τη στιγμή.

Ο πολεμιστής του φωτός...

Είναι αυτός που πολεμάει το φως. Πολεμάει το φως, αλλά δε το αφήνει να σβήσει, για να μη χάσει λόγο ύπαρξης. Βλέπει γύρω του ανθρώπους, αντιλαμβάνεται ιδέες μέσα τους, και προσπαθεί να τους διδάξει το ψέμα τους. Προσπαθεί να υψώσει τους ανθρώπους, αλλά ποτέ δε τους αφήνει να εξυψωθούν πάνω από αυτόν. Γιατί τότε θα έχει χάσει το νόημα της ύπαρξής του. Ταΐζει τις μάζες με αλήθειες μα και ψέματα, και όσο ο καιρός περνάει ξεχνάει να λεει αλήθεια, όπως αυτός μπορεί να την αντιληφθεί.

Ο Paolo Coelho θα μπορούσε να συνοψίσει το βιβλίο του, στο ίδιο στιλ με τις τόσες απλές συμβουλές του, στην παραπάνω παράγραφο.

Sunday, November 25, 2007

Les jours tristes

Στα ελληνικά μεταφράζεται ως "οι θλιβερές μέρες". Είναι το τραγούδι που ακούω, από το soundtrack της ταινίας Ameli. Δεν είναι στενάχωρο αλλά μου θυμίζει πάντα πως υπάρχουν στενάχωρα πράγματα στον κόσμο, όπως αυτό, και ότι αν και είμαι εγώ καλά υπάρχουν χιλιάδες γύρω μου που δεν είναι. Τους σκέφτομαι, αλλά πόσες φορές τους βοήθησα; Ελάχιστες και αν ήταν. Συγχωρέστε το πήδημα από τη μια ιδέα στην άλλη, αλλά αυτό μου θύμισε μια ταινία που είδα πρόσφατα: "Νώε για μια εβδομάδα". Χάλια, όντως, αλλά είχε μια ενδιαφέρουσα σκέψη: το να αλλάξεις το κόσμο είναι δύσκολο. Άμα πελαγώσεις και δε ξέρεις από που να αρχίσεις, άρχισε από μια τυχαία καλή πράξη. Η ίδια ιδέα που κρύβονταν πίσω από αυτή την ταινία (παίζει ο Kevin Spacey, γίνεται να μην είναι καλή;). Όμως τίθεται ένα ερώτημα: κλεισμένοι όπως ήμαστε στις φούσκες μας στους μικρόκοσμους μας, μη τολμώντας να αγγίξουμε παρά τους εαυτούς μας και τις προεκτάσεις τους, πως θα κάνουμε μια καλή πράξη;

Monday, November 12, 2007

Μα για όνομα.


Δεν υπάρχει. Διαφωνώ. Όχι. Αρνούμαι...

Tuesday, October 30, 2007

100 ποστ από την αλήθεια μου.

Εν αρχή ήταν τα ποιήματα. Όχι. Λάθος. Εν αρχή ήταν οι κοπέλες. Τα ποιήματα ήρθαν έπειτα. Εξ’ αιτίας τους; Θα μου άρεσε να πω ότι δεν ευθύνονται. Όμως άρχισα να γράφω για τις κοπέλες. Τα ποιήματά μου δεν ήταν ερωτικής φύσεως. Αφορούσαν θέματα που με απασχολούσαν εκείνο το καιρό, κοινωνικά, ψυχολογικά και φιλοσοφικά. Δεν θα είχα μπει στο κόπο να τα γράψω αν δεν ήθελα να επιδείξω την εγκεφαλική μου ανωτερότητα όμως. Να γίνω εφάμιλλος του Σινόπουλου ή του Καρυωτάκη στην γραφή, γιατί τα ποιήματά τους με είχανε αγγίξει. Ματαιοδοξία. Πόσο εύστοχα με χαρακτηρίζεις.

Το λύκειο τελείωσε και άρχισε το πανεπιστήμιο. Κοινωνικοποίηση. Νέες παρέες, πιο ταιριαστές από τις υποχρεωτικές παρέες του λυκείου. Άρχισα να παίζω ένα παιχνίδι ρόλων με πολλούς παίχτες, το Αίνιγμα. Από εκεί (και αλλού) γνώρισα πολλά άτομα, με τα οποία μακάρι να είχα μια ζωή να περάσω παρέα τους. Ένα από αυτά με εισήγαγε στην ιστοσελίδα του Μούχλα. Από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν την τροπή τους και έκανα τα πρώτα μπουσουλίματα μου στον κόσμο των βλογ. [Τα κείμενα που είχα γράψει στον μούχλα αποτελούνε πλέον ένα ποστίδιο στο βλογ μου.]

Κάποια στιγμή αποφάσισα πως θα ήθελα να καταγράψω τις σκέψεις μου σε ένα βλογ. Ξανά για λόγους αυτοπροβολής κυρίως, αλλά και για να ξεδίνω, να γράφω με απώτερο σκοπό την κάθαρση, όταν δεν αντέχω άλλο, όταν δεν έχω κάποιον να με ακούσει έστω και για λίγο. Είμαι μοναχικό άτομο, μου αρέσει να κρατάω απόσταση από όσα άτομα δε θεωρώ «άξια». Είμαι υποκριτικό άτομο, γιατί ενώ θεωρώ όλες τις φυλές ίσες, όλους τους ανθρώπους κατά βάση ίσους, δεν δέχομαι να με περιτριγυρίζουν άτομα που τα θεωρώ δίχως φαντασία, χιούμορ και εξυπνάδα. Υπομένω ευγενικά την παρουσία τους και έπειτα εξαφανίζομαι. Υποχρεώσεις και λόγοι υγεία μου παρέχουν προσχήματα πίσω από τα οποία κρύβομαι για να αποφύγω εξόδους που δεν είναι του γούστου μου. Μου αρέσει η μελαγχολία, το σπλίν. Είμαι άτομο οκνηρό. Όλα αυτά ήταν οι συντελεστές που με οδήγησαν στο να δημιουργήσω το “anastenazontas”, και να του δώσω τον τίτλο αυτό.

Όταν το άρχισα, ήμουν πολύ πιο αστείος μου φαίνεται. Είχα περισσότερο ταλέντο, περισσότερο αυτοσαρκασμό, περισσότερη πλάκα (όχι όμως τερηδόνα) αλλά και περισσότερη ουσία. Αναπολώ εποχές που όλα μου φαίνονταν μαύρα, γιατί ήταν εποχές πιο παραγωγικές. Νοσταλγώ κακουχίες γενικά, γιατί έχω βαθιά ριζωμένη τη πεπείθεση ότι η κινητήρια δύναμη της ανθρωπότητας είναι ο πόνος, η δυστυχία. Δίχως να την αναζητώ πιστεύω πως παρέχει στα άτομα δίχως σκοπό, τον σκοπό που τους λείπει. Αναπτύσσεται κανείς μόνο υπερβαίνοντας καταστάσεις, και η εποχή μας δεν μας προσφέρει και τόσα πολλά εμπόδια, τουλάχιστον στους γόνους μικροαστών. Το μέλλον μας είναι διαβεβαιωμένο. Όχι αυτό των παιδιών μας, αλλά το δικό μας είναι. Θα έχουμε φαγητό και στέγαση κατά πάσα πιθανότητα. Ποιος ο λόγος να κινηθείς περαιτέρω; Αναρωτιέμαι...

Με τον καιρό στο βλογ μου έγραψα διάφορα. Δύο ποστίδια διαγράφτηκαν στο παρελθόν και ένα έμεινε στη θέση τους να θυμίζει την ύπαρξή τους. Έπειτα κάποια στιγμή, σχετικά πρόσφατη, άφησα χώρο να γράψει και ο Dakkon. (Παρεμπιπτόντως αυτό είναι το εκατοστό δικό μου ποστ που εμφανίζεται αναρτημένο αυτή τη στιγμή. Όχι το εκατοστό ποστ γενικά. Γιόρτασα το εκατοστό πρώτο ποστίδιο ονομάζοντάς το 101 πιγκουίνοι της Δαλματίας και κανένας σας δεν έχει καταλάβει αυτό το ποστ πλήρως.) Αυτό το γεγονός, που τότε με είχε ενοχλήσει, όπως και άλλα γεγονότα με οδήγησαν φέτος σε πολλές προσωπικές συνειδητοποιήσεις. Δε γράφω πλέον συχνά. Έχω πολύ κοντινά άτομα που με ακούν και καλύπτουν την ανάγκη να μοιραστώ με την απρόσωπη μάζα του διαδικτύου. Όμως τελευταία, η απόσταση, η κούραση, αλλά και μια περίεργη αίσθηση φοβισμένης αναμονής με οδηγούνε πάλι εδώ, στην ηλεκτρονική σκηνή, να γδυθώ μπροστά σας και να με κρίνετε. Πολλοί από εσάς μπορεί καταλάβατε ότι σας χλεύασα εμμέσως εντός του ποστιδίου αυτού. Δεν πρόκειται για χλευασμό προς εσάς όσο προς τον εαυτό μου.

Ξέρω ότι δηλώνω ότι προσπαθώ να γίνω καλύτερος κάθε μέρα, ότι αναζητώ την ευτυχία, και ότι πολλοί από εσάς αμφισβητείτε τα λεγόμενά μου. Το πρώτο το αμφισβητώ και εγώ ο ίδιος... Αλλά για το δεύτερο δεν υπάρχει λόγος αμφιβολίας. Απλώς για να επιτύχει κανείς την ευτυχία σε διάρκεια μη εφήμερη, πρέπει να γνωρίζει καλά τον εαυτό του. Και ένα κομμάτι του μου παραμένει άγνωστο: Τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα, στο οποίο πιστεύω θα επανέλθω στο μέλλον.

Ως τότε, ευχαριστώ που με διαβάσατε μέχρι τώρα. Όσοι τα έχετε διαβάσει όλα, σας αξίζουν μετάλλια ανδρείας (ή γυναικείας; Πως το θέτει κανείς αυτό χωρίς να ακουστεί φαλλοκράτης;). Είθε οι πιγκουίνοι και τα καβούρια να μην μας διοικήσουν ποτέ.

-Fading shadow of a memory beloved.

(It did not fade completely it seems...)

Wednesday, October 24, 2007

Κούραση.

Κατοικώ σε ένα σώμα συνεχώς άρρωστο. Βαρέθηκα. Δεν αντέχω άλλο. Τρέχω σαν τον παλαβό, από εδώ από εκεί, όλη την ώρα τρέχω. Άρχισα γαλλικά στο ifa, 9 ώρες την εβδομάδα και έχω πολλές εργασίες για το σπίτι. Πηγαίνω σχολή. Τσακώνομαι με την κοπέλα μου όλο και πιο συχνά. Κουράζομαι. Βλέπω συμφοιτητές που πλέον είναι στο μεταπτυχιακό, ενώ κάποτε τους εξηγούσα το μάθημα. Προσπαθώ, για όλα προσπαθώ, αλλά μάλλον, σε αντίθεση με αυτό που μας μάθαιναν στο σχολείο, η προσπάθεια δεν είναι αυτό που μετράει, αλλά το αποτέλεσμα. Νιώθω να έχω τόσες δυνατότητες και όμως κάπως καταφέρνω να μην πετυχαίνω τους στόχους μου... Προφανώς δεν είμαι όσο έξυπνος όσο πιστεύω, όσο μελετηρός όσο θα έπρεπε, και όλο ενσυνείδητος όσο θέλω να είμαι. Δυστυχώς όμως παραμένω στην προσπάθεια και δεν φτάνω ποτέ στην επιτυχία. Κουράστηκα πλέον. Ξανά άρρωστος, ξανά τσακωμένος, ξανά μόνος. Δεν είναι η προσπάθεια που μετράει, είναι το αποτέλεσμα...

Wednesday, October 10, 2007

Recycling your past, create your future

You can’t go away from four own mind
Live your past again and again
Painful feelings in the raining scene
Unknown but well-known faces in the tube wagons
Deferent town, same me


Hyde Park '07

Wednesday, September 26, 2007

101 πιγκουίνοι της δαλματίας.

Ποιος είμαι και πού πάω; Πόσοι από εσάς θα με ρωτήσετε; Δεν ξέρω. Όταν αποφασίσεις να απαντάς σε αυτά που θέλουν να ρωτήσουν, με απαντήσεις που δε θα τους αποκαλύψουν όσα φοβούνται να μάθουν, σε θεωρούν σοφό. Σοφό ή άραγε φοβάσαι δεν ξέρω. Τόσος κόπος όμως... Το βουνό που διάλεξα είναι πολύ ψηλό, δύσβατο, και το φαράγγι του απρόσιτο από ελικόπτερα και, τολμώ να πω, πιγκουίνους. Ό,τι στραβό, παράλογο και απόκοσμο και να πω δικαιολογείται. Είναι σοφία μεταμφιεσμένη. Σε πιγκουίνο. Που μεταμφιέστηκε σε περίεργες λέξεις. Όμως ξεφεύγω από το ζήτημα. Πώς είναι να ανεβαίνουν μέχρι εδώ, με τόσο θάρρος, και τελικά να μην καταφέρνουν να καταλάβουν ότι το ταξίδι μέχρι εδώ θα τους δώσει την απάντηση και όχι εγώ; Και έτσι έρχονται, με ρωτάνε, δεν απαντάω ουσιαστικά και φεύγουν. Παίρνουν μαζί τους λίγη σκόνη από το βουνό, κολλημένη στα ρούχα τους, και σαν φτάσουν κάτω ξανά, την πλένουν και συνεχίζουν τη ζωή τους. Κάθε φορά που αποτυγχάνουν θέλουν πάλι συμβουλή. Περιμένω τον θάνατο να με λυτρώσει, ή τουλάχιστον έναν επισκέπτη να έρθει να με δει απλά για να δει πως είμαι, να πληρωθεί και η δική μου κοινωνικότητα. Μα τους ρωτάω πάντα: Τι θέλεις να μάθεις; Με το βλέμμα ή με λέξεις ξεκόβομαι, και πλέον περιμένω κάποιον που δεν υπάρχει. Κάποτε είχα μαθητές μα να με προφυλάξουν θέλοντας κατεβήκανε πιο χαμηλά, να διώχνουν όσους πιγκουίνους ξανανεβαίνουν. Connecticut’s for Fucking, ο Χριστός Η. Σωτήρας και οι τέσσερις αναβάτες της αποκάλυψης τραγουδάνε. Βγάζω τα σανδάλια μου, τις ρόμπες μου και μπαίνω στο ποτάμι. Κατουράω, και γνωρίζω πως όπως όσα λεω και καταπίνονται, πιο κάτω στο ποτάμι κάποιος θα πιει νερό και δε θα ξέρει τι κρύβεται μέσα του. Περιμένω. Οι αιώνες, οι ώρες περνάνε. Το νόημα που σας μεταδίδω, ποτέ δε θα το ζήσω, για να το ζήσετε εσείς. Μοναχός εξ επιλογής, βασιλιάς σε μια σκακιέρα άδεια, γελάω με τη νίκη. Πύρρος, που νίκησε τα πάντα και έχασε το στρατό του. Όπ, μα τι βλέπω; Επισκέπτης ανεβαίνει. Με συγχωρείτε πρέπει να πάω να φορέσω την πιγκουινοστολή μου.

to be deleted.

Who lives? Who dies? Suppose I knew, would you care to know too?

What happens tonight when with darkness you feel that fright?

Wouldn’t you want to know? Shadow arise.

Not one of us will see the light. I might be blind but I have seen,

All the pain, the fear, inside your grin. There is no sin, or so you say,

But does to those words, your heart obey.

I saw you and through you and noς I know you for now and for ever.

Momentary bliss to think you are clever, to think you will rise,

Above the filth and, there to await you, eternity lies.

But no such thing ever existed. Your race and its creations will fade.

Your name – you did never like your name- your name.

Your obsession, to forward the pain. Never will our society be free, even through pain.

Recall you younger days when you first saw in your mind’s eye,

The Planet, the stars, free, yet constricted in space to fly.

The sun will fade and thus will we die.

Our creations, engulfed by a fiery tongue.

So scribe away your fears, and plans and megalomania.

Sleep and dream of happiness and of ever after.

But even your immortality is at end, at the dream’s end.

Wednesday, September 19, 2007

Τρέλα

Σήμερα ένας γνωστός μου τρελάθηκε. Βγήκε στο δρόμο γυμνός και έδειρε το πρώτο άτομο που πέτυχε μπροστά του. Με είχε διδάξει πολλά πράγματα για τα σύννεφα στο παρελθόν. Κοιτούσε τον ουρανό και ήξερε τι καιρό θα έχει τις επόμενες ώρες. Τώρα είναι σε ψυχιατρική κλινική. Πόσο απέχουμε άραγε και εμείς από ένα τέτοιο ξέσπασμα; Δεν το γνωρίζω.

Οι βουλευτικές εκλογές: το σχόλιό μου: 5 κόμματα στη βουλή είναι ένα θετικό γεγονός. Αν δεν είχε και αυτοδυναμία ένα από αυτά θα ήταν καλύτερα, να είχαμε συσπείρωση και να φοβότανε κανείς να πάρει αποφάσεις που δε συμφέρουν το λαό. Αν ,δε, υπήρχε η απλή αναλογική, τα πράγματα θα ήταν ακόμα καλύτερα. Ήμουν γραμματέας της εφορευτικής επιτροπής. Ήταν ευχάριστο. Τα τραγικά συμβάντα ήταν ένας παππούς 92 χρονών που είχε έρθει με κέφι, καλλωπισμένος, για να κάνει το καθήκον του ως πολίτης. Αφού μας ανακοίνωσε ότι ψήφισε πρώτη φορά το '34, πήρε τα ψηφοδέλτια και μπήκε στο παραβάν. Αφού πέρασαν μερικά λεπτά και μερικοί ακόμα ψηφοφόροι, βγήκε από το παραβάν, και παραπονέθηκε ότι δεν του δώσαμε όλα τα ψηφοδέλτια. Αφού του τα ξαναδώσαμε όλα, έπειτα από περαιτέρω μελέτη, μας δήλωσε ότι οι άνθρωποι για τους οποίους θέλει να ψηφίσει δε βρίσκονταν στα ψηφοδέλτια. Ανάθεμα. Ανακαλύπτουμε πως βρίσκονται στη Β' Αθηνών και ο παππούς ψηφίζει στην Α', όπου ήμουν γραμματεύς. Του το εξηγούμε. Μας δηλώνει ότι θέλει να ψηφίσει γι' αυτούς. Από εκεί και πέρα για 20 λεπτά επαναλαμβάνεται η ίδια συζήτηση. Ο παππούς έχει κολλήσει. Τα κόμματα αποφασίζουν να προσπαθήσουν να τον ψαρέψουν για την ψήφο του. Τον παίρνουν παράμερα. Αφού καταλαβαίνουν ότι δε θα τους ρίξει ψήφο, τον κατεβάζουν στο ισόγειο, τον παραδίδουν σε έναν αστυνομικό και φεύγουν. Δεν περνάνε πέντε λεπτά, να τος πάλι ο παππούς, σχεδόν κλαμένος. «Παλέψαμε για να έχουμε, για να έχετε, αυτό το δικαίωμα και υποχρέωση», μας λεει, «και εσείς μου το στερείτε;» Τα μάτια του είχαν τόση απογοήτευση που ακόμα με βασανίζουν. Τελικώς ψήφισε, όπως του εξηγούσαμε τόση ώρα, το κόμμα στο οποίο βρίσκονταν οι υποψήφιοι που ήθελε». Αυτό το περιστατικό με έκανε να λυπηθώ.

Το άλλο γεγονός ήταν η κυρία που έκανε φασαρία επειδή ήθελε να διαγράψουμε τη μάνα της από τους εκλογικούς καταλόγους, αφού είχε πια πεθάνει. Το ζήτημα είναι ότι δεν ήταν στους εκλογικούς καταλόγους. Της το είπα, ψήφισε και μετά από δύο ώρες γύρισε με το ίδιο αίτημα. Ζήτησε να δει τον εκλογικό κατάλογο. (Παρένθεση: στους εκλογικούς καταλόγους διέγραφα τα άτομα που ψήφιζαν με διαφορετικό χρώμα την κάθε πενήνταδα. Την κυρία έτυχε να την διαγράψω στην πενηντάδα ανάμεσα στο 350 με 400 με μολύβι.) Κοιτάει λοιπόν τον κατάλογο και ρωτάει: «Γιατί δε διαγράψατε τη μάνα μου;», «Μα αφού η μάνα σας δεν είναι στον κατάλογο...» ,«Α». Παύση. Έπειτα, νευριασμένη: «Γιατί με διαγράψατε με μολύβι;». Της εξηγώ. «Δείξτε μου άλλους που τους διαγράψατε με μολύβι» (υπήρχαν άλλα 3 άτομα στην ίδια σελίδα, αλλά της δείχνω άλλα δύο - τρία σε άλλες σελίδες. Έφυγε μουρμουρίζοντας κάτι για παλιομαλάκες που με διαγράφουν με μολύβι. Αυτό το περιστατικό δεν το σχολιάζω... Τέλος πάντων, απογοητεύομαι από την ψήφο των πολιτών, αλλά ce qui est fait, est fait.

Κατά τα άλλα όλα μέτρια. Όλοι σχεδόν φεύγουν, ο ένας μετά τον άλλο και διανύουν αποστάσεις. Αγγλία, ορεινή Αχαΐα, Λουξεμβούργο και αλλού. Μένω πίσω να αναρωτιέμαι τι πάει στραβά...

Γενικά νιώθω πως ένα μεγάλο μέρος της αθωότητάς μου φεύγει. Απογοητεύομαι με τη ζωή μου. Το μέλλον μου. Αγχώνομαι. Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω και δεν είμαι σίγουρος πως θα το μάθω ποτέ. Απασχολούμαι με τη θνησιμότητά μας, το πόσο εύκολα μπορεί να πεθάνει, να χαθεί ένα άτομο που θεωρεί κανείς δεδομένο. Αναρωτιέμαι γενικώς. Στο τέλος οι σκέψεις με κουράζουν και σταματάω. Μέχρι την επόμενη φορά που πρέπει να προβληματιστώ, που τελευταία δεν απέχει παρά ελάχιστα από την προηγούμενή της.

Sunday, September 02, 2007

Πώς σταμάτησε η μίρλα.

Για πολλούς λόγους τελευταία πάω από το υπερχαρούμενο στο υπερλυπημένο... και πάλι πίσω. Χτες το βράδυ ας πούμε που ήμουν λυπημένος έκατσα στον υπολογιστή μου και χάζευα στο διαδίκτυο. Στην κορύφωση της λύπης μου πάτησα το stumble ( κουμπάκι από τη γραμμή εργαλείων που προσφέρει το stumble upon). Εκεί βρήκα τη λύση στο πρόβλημά μου!!!

Sunday, August 26, 2007

Γκρίζος ουρανός.

Όταν ο άνεμος σηκώνεται στην έρημο, συνήθως έχει πάνω του πολλούς μικρούς λαθρεπιβάτες: κόκκοι άμμου αρκετά μικροί ώστε ο αέρας να μπορεί να τους σηκώσει. Όταν ο αέρας από την Αφρική αποφασίσει να πάει στην Ευρώπη, παίρνει μαζί του τους μικρούς αυτούς λαθρεπιβάτες. Χτες ο ουρανός ήταν μελαγχολικά κίτρινος. Ο αέρας ήταν ζεστός και στεγνός, αλλά αυτή τη φορά δεν πρόκειται για λαθρεπιβάτες από την Αφρική, πρόκειται για τον Υμηττό, πρόκειται για την Καισαριανή, πρόκειται για τις τελευταίες δασικές περιοχές της Αττικής, περιοχές που αποφάσισαν να κάψουν κάποιοι εμπρηστές. Στις ειδήσεις χτες έδειξαν τη Γη από το δορυφόρο. Η σκόνη, η κάπνα αποφάσισε να πάει να δει τον τόπο καταγωγής της κίτρινης σκόνης. Ο καπνός έφτασε στην Αίγυπτο. Άνθρωποι καίγονται ζωντανοί, χωριά ερημώνουν, δέντρα καίγονται, ερημώνει ο τόπος. Τι επιπτώσεις θα έχει αυτό; Δεν ξέρω, αλλά υποθέτω. Θα μειωθούν οι ψήφοι στα δύο μεγάλα κόμματα και ίσως αποκτήσουμε πολυκομματισμό. Ίσως –τώρα που έφυγε ο Βεργής- να πάρουν κανένα ψήφο οι οικολόγοι. Ίσως να γίνει πιο αυστηρή η κυβέρνηση στα θέματα οικολογίας, αν και δεν το πιστεύω. Σίγουρα όμως η οικονομία μας, ο τουρισμός μας, η παραγωγή μας, όλα θα υποφέρουν. Πολυκατοικίες θα χτιστούν εκεί όπου κάποτε υπήρχε δάσος. Το ξέρω ότι πρέπει να διαβάσω, αλλά η σκόνη, ο χθεσινός καπνός, το άσθμα μου, όλα αυτά συνεργάστηκαν για να έχω μια ωραιότατη βρογχίτιδα και μια ακόμα πιο ωραία διάθεση. Η κούραση με κάνει να πετάω μαζί με τους δικούς μας λαθρεπιβάτες, τη σκόνη και την κάπνα, και να ονειρεύομαι την έρημο, να ονειρεύομαι κάτι που, δυστυχώς, θυμίζει ένα πιθανό μέλλον για το κράτος μας.

Διακοπές 2007

Τι έχω κάνει όλο αυτό το καιρό που η χώρα μας καίγεται σύσσωμη;

Πήγα στο Παρίσι (στη Γαλλία – ναι υπάρχουν και άλλα Παρίσια στον κόσμο) με την κοπέλα μου 4 μέρες. Ήταν υπέροχα, αν εξαιρέσεις το ξενοδοχείο που ήταν για κλάματα (περισσότερες λεπτομέρειες από το ιστολόγιο της mysticmuse). ΔΕΝ ανεβήκαμε στο Πύργο του Άιφελ, (3 ώρες ουρά? Ναι, καλά που θα καθόμασταν...), ούτε πήγαμε στη Μονμάρτη (έλεος, πώς σφάζει έτσι τα γαλλικά ονόματα η ελληνική γλώσσα... τέλος πάντων). Ανεβήκαμε όμως στον πύργο Mont Parnas (μόλις παρατήρησα ότι και η γαλλική γλώσσα σφάζει τον Παρνασσό, αλλά τέλος πάντων), πήγαμε στο Λούβρο ( 35 λεπτά περιμέναμε μέσα στη βροχή για να μπούμε, αλλά τα άξιζαν) όπου περπατήσαμε μέχρι τελικής πτώσης σε έναν βολικό καναπέ, είδαμε μια ξαδέρφη μου που μας πήγε σε ωραίες συνοικίες του Παρισιού, σε πάρκα και άλλα μέρη, κάναμε βόλτα στα Ηλύσια πεδία, και στα πεδία του Άρη, κάναμε βόλτα με πλοίο στον Σηκουάνα. Επισκεφτήκαμε τη Fnac για να αγοράσω commix, φάγαμε κρέπες και ήπιαμε cidre (αλκοολούχος μηλίτης), διαβάσαμε τις επιγραφές στο μουσείο του Trocadero και είδαμε ζευγάρια να χορεύουν κοντά στο Σηκουάνα εκεί που δίνονται δωρεάν μαθήματα χορού (δε θυμάμαι το όνομα). Θαυμάσαμε τα λεπτομερή εκθέματα του, λιτού σε σύγκριση με το Λούβρο, μουσείου – ινστιτούτου του Αραβικού κόσμου, όπου μας άφησαν να περάσουμε με μειωμένη τιμή απλά και μόνο γιατί κάναμε πλάκα με τον ταμεία. Γενικά ήταν πολύ ωραία εμπειρία. Τα αρνητικά όπως είπα συνοψίζονται στο ξενοδοχείο. Μην πάτε ποτέ στην αλυσίδα ξενοδοχείων Best Western.

Τι άλλο έκανα... Αφού επέστρεψα και ξεκουράστηκα 3-4 μέρες, πήγα –πάλι με τη κοπέλα μου, να συναντήσω τους γονείς μου και τους φίλους τους στο Πήλιο. Πιο συγκεκριμένα στο Χόρτο Αργαλαστής, όπου παραθερίζουν εδώ και χρόνια (και εγώ μαζί τους συχνά πυκνά...). Τα θετικά της παραμονής ήταν τα επιτραπέζια που παίξαμε με την Άρτεμις, μια φίλη μου από εκείνα τα μέρη. Μπλόφα, Αποίκους του Κατάν και Κάστρα του Μυστρά for ever. Τα αρνητικά ήταν ότι όλοι μιλούσαν γαλλικά και η κοπέλα μου δε μπορούσε να συνεννοηθεί, ότι ήμασταν «υποχρεωμένοι» να ακολουθούμε το πρόγραμμα, ότι η ατμόσφαιρα με τους γονείς μου άρχισε να γίνεται τεταμένη.

Επιστροφή στο σπίτι όπου τσακώνομαι με τους γονείς μου. Οι λόγοι ηλίθιοι στην αρχή, αλλά μετά ανταλλάχτηκαν κουβέντες που δεν έπρεπε να είχαν ειπωθεί. Το αποκορύφωμα ήρθε την επόμενη, όταν ξύπνησα. Δεν άντεξα άλλο, δε θα άντεχα άλλο με όσα ειπώθηκαν αν δεν έκανα κάτι. Και έτσι έπραξα. Άφησα ένα γράμμα, τα κλειδιά μου, πήρα τη βαλίτσα, κάποια ρούχα αρκετά χρήματα και έφυγα. Την έκανα από το σπίτι μου. Οι φίλοι μου με φιλοξένησαν και αφού πέρασαν 5 μέρες χωρίς επικοινωνία, με πήρε τηλέφωνο μια φίλη της μητέρας μου, με έπεισε να επικοινωνήσω μαζί τους. Αυτό που μου είπανε είναι ότι φεύγουν διακοπές στην Πελοπόννησο και πως, αν θέλω, τα κλειδιά μου είναι στο γείτονα που μένει από πάνω. Έτσι επέστρεψα σπίτι. Ευχαριστώ τους φίλους μου για τη φιλοξενία. Βεβαίως όπως προανέφερα αρρώστησα, αλλά δεν είναι τίποτα το τραγικό. Τα πνευμόνια μου που είναι για πέταγμα είναι. Βρογχικό άσθμα.

Πριν προχωρήσω πρέπει να αναφέρω και την προχθεσινή έξοδο. Όπου με παλιούς φίλους πήγαμε Γλυφάδα για καρπουζοvodka. Επικές ατάκες.

Ας δούμε τώρα όμως τι μου επιφυλάσσει το άμεσο μέλλον.

Α) Εξεταστική

Β) Θα φύγει η κοπέλα μου για Αχαΐα, όπου διορίστηκε ως δασκάλα από το δημόσιο (άμα κανένας έχει ιδέα από κανένα καλό σχολείο να δηλώσει στην περιοχή, ας το πει σε σχόλιο, μας ενδιαφέρει).

Γ) Θα φύγει ο Δάκκος ο μαυρόσπαθος, ο φόβος της ελιάς, να φοβίσει τις αγγλικές ελιές. Άραγε να υπάρχουν; (Συγχαρητήρια για το μεταπτυχιακό bro)

Ως τότε θα διαβάσω, θα κάνω κουράγιο, θα βήξω και θα ελπίζω να συνεχίσω να έχω τέτοιες εμπειρίες γιατί τελικά έζησα πολύ και έντονα αυτό το καλοκαίρι και μερικές φορές, φοβάμαι, ξεχνάει κανείς να ζει.

Υ.Γ: με τους γονείς μου όλα καλά. Κάνουμε πως δε συνέβη τίποτα.

Thursday, August 02, 2007

Σημαντικό!

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΟΛΥ ΠΡΟΩΘΗΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ
Αγαπητοί φίλοι.

Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά θρηνούμε για την καταστροφή στην Πάρνηθα.
Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά θέλουμε εδώ και τώρα να κάνουμε κάτι για
να ξαναδούμε τον Εθνικό Δρυμό υγιή και ζωντανό.
Όλοι μαζί και ο καθένας προσωπικά πρέπει με ψυχραιμία να κάνουμε ό,τι
καλύτερο για να βοηθήσουμε.

Αυτή τη στιγμή, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι:

- Να μην ανέβουμε στην Πάρνηθα. Το οικοσύστημα είναι εξαιρετικά
ευαίσθητο και η αυξημένη ανθρώπινη παρουσία στα καμένα θα το επιβαρύνει
ακόμα περισσότερο, ενώ στις περιοχές που δεν έχουν καεί η ανθρώπινη
παρουσία μπορεί να ενοχλήσει τα ζώα που έχουν συγκεντρωθεί εκεί.

- Να μην ταίζουμε τα ελάφια. Το Δασαρχείο έχει αναλάβει πλήρως τη
σίτιση των ελαφιών, όπου αυτό απαιτείται και το WWF Ελλάς έχει ξεκινήσει
πρόγραμμα περίθαλψης σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το
ανεξέλεγκτο τάισμα έλκει τα ελάφια στις καμένες περιοχές, από τις οποίες
πρέπει να απομακρυνθούν προσωρινά, ενώ πιθανότατα μπορεί να τα βλάψει
σοβαρά.

- Να μη φυτεύουμε δέντρα. Οι ανεξέλεγκτες φυτεύσεις δέντρων και
θάμνων χωρίς κανένα σχέδιο μπορεί να προκαλέσουν πολύ μεγάλη επιβάρυνση,
σχεδόν αντίστοιχου μεγέθους με αυτήν που προκάλεσε η πυρκαγιά, στο
οικοσύστημα που προσπαθεί να ανακάμψει. Οι όποιες αναδασώσεις γίνουν θα
πρέπει να γίνουν βάση μελέτης.

Μπορείτε να μείνετε κοντά μας για να ενημερώνεστε τις νέες εξελίξεις και να
εγγραφείτε στο site μας
(www.wwf.gr ) για να προσφέρετε εθελοντική εργασία
στις μελλοντικές εργασίες αποκατάστασης. Μπορείτε επίσης να υπογράψετε την
έκκληση του WWF Ελλάς
(www.politics.wwf.gr
) προς τον Πρωθυπουργό για
αποκατάσταση της Πάρνηθας και προστασία των δασών της χώρας.

Thursday, July 26, 2007

Άλμα εις ύψος.

Εισαγωγή:

Ο αθλητής έχει λάβει τη θέση του 20 μέτρα από την υπερυψωμένη δοκό. Με βλέμμα αποφασισμένο αρχίζει να επιταχύνει.

Τι συντέλεσε στο να γραφτεί αυτό το κείμενο; Αρκετά πράγματα. Το γήπεδο κοντά στο σπίτι μου, όπου τελευταία πηγαίνω για τρέξιμο και –όταν είμαι με παρέα-κάνω άλμα εις ύψος πάνω σε ένα στρώμα ειδικό για το άθλημα. Οι αποδώσεις μου στη σχολή. Τα όσα έγραψα στο προηγούμενο μου ποστίδιο περί ποιότητας συγγραφής.

Κυρίως θέμα:

Η απόσταση μειώνεται και τα βήματά του αποκτούνε όλο και μεγαλύτερη δύναμη. Τρία, δύο, ένα τα απαριθμεί στο μυαλό του. Έχει προετοιμαστεί κατάλληλα νομίζει. Δεν είναι ώρα για αμφιβολίες. Πατάει και εκτοξεύεται. Προς στιγμήν πετάει. Όσο μπορεί να πετάξει μόνος του ένας άνθρωπος. Περνάει πάνω από τη δοκό. Πέρασα! Σκέφτεται.

Τα όρια που έθεσα στον εαυτό μου γενικά είναι τεράστια και με αποθαρρύνουν γενικά. Δεν καταφέρνω να αποδεχτώ τη μετριότητά μου και βάζω στόχους ψηλούς. 8άρια βαθμοί στο πανεπιστήμιο. 15 γύρους στο στίβο, πάθος σε κάθε μου γραπτό. Κάθε φορά που βάζω έναν τέτοιο στόχο ενδόμυχα γνωρίζω ότι δεν είναι πολύ πιθανό να τον πετύχω τελείως. Τον βάζω, προσπαθώ πολύ –αν και συνήθως για περιορισμένο χρονικό διάστημα- και προσπαθώ να τον πετύχω.

Επίλογος:

Νόμοι που δεν τους ψήφισε ο ίδιος (βαρυντικής έλξης, διατήρησης της ενέργειας και άλλοι) του επιβάλλονται. Πέφτει στο στρώμα και κοιτάζει τη δοκό. Αυτή για λίγο αμφιταλαντεύεται. Να μείνει στη θέση της ή να πέσει; Τελικά πέφτει. Τη στιγμιαία απογοήτευση διαδέχεται η χαρωπή ανάμνηση του άλματος και η βεβαιότητα πως μπορεί ακόμα να κάνει πολλά άλματα, και κάποια από αυτά, να τα πετύχει.

Monday, July 16, 2007

Ψωνίστικο ίσως.

Η τέχνη δίχως να συμπάσχεις, δίχως να νιώθεις, να βάζεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτά που γράφεις, δεν υφίσταται. Το συνειδητοποίησα με αυτό το τραγούδι, πράγμα που για πολλούς θα μοιάζει τραγικό. Αλλά αυτό το τραγούδι είναι από τα αγαπημένα μου. (Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια). Και στο βίντεο που σας έβαλα να παρακολουθήσετε, ακούσατε 2 φορές το ίδιο τραγούδι. Τη μία από μια φωνή «ακάθαρτη» (Σωτηρία Μπέλου) και την άλλη από μια μουσικό που ακολουθούσε τις οδηγίες του τραγουδιού κατά γράμμα. Σε αντίθεση με τη Σωτηρία Μπέλου όμως, δε το ένιωθε. Στην εκτέλεση του τραγουδιού από την πρώτη, έκλαψα. Στη εκτέλεση της δεύτερης ξαναέβαλα την πρώτη να την ακούσω άλλη μια φορα. Γιατί πρέπει να νιώθεις πόνο, να νιώθεις έρωτα, να νιώθεις, για να μπορέσεις να βγάλεις τέχνη πραγματική. Συγχωρέστε με που το ξέχασα και κατά καιρούς έγραφα πράγματα που δεν τα ένιωθα τόσο βαθιά.

Υ.Γ. Καίγεται ο Υμηττός, το μέρος που έμαθα να περπατάω. Διόρθωση. Ξανακαίγεται. Δε θα σχολιάσω. Άμα σχολιάσω τις φωτιές θα είναι από Οκτώβριο που θα σας ζητήσω να πάμε για αναδάσωση.

Tuesday, July 10, 2007

Η χειρότερη διαφήμιση της ημέρας.

Επέστρεφα από τη σχολή μετά από ένα διήμερο συνεχών εξετάσεων σε 4 μαθήματα, ( ναι καλά τα πήγα ευχαριστώ), όταν το μάτι μου έπεσε (μεταφορικά εννοώ) πάνω σε μια πινακίδα με έναν τύπο να κάνει ιστιοσανίδα. Όλα καλά μέχρι εδώ. Μετά όμως παρατήρησα το «κάντε διακοπές στο Παρίσι! Μια εβδομάδα 560 ευρώ τα πάντα πληρωμένα!» Μακάρι να είχα φωτογραφική μηχανή...

Δεν είναι ποσοτικό, είναι ποιοτικό.

Έχετε δει ζευγάρια που αγαπιούνται, που είναι ερωτευμένα να κοιτιούνται. Όταν το ένα μέλος από τα δύο χαζεύει το άλλο αφηρημένα, αντί να προσέχει τη συζήτηση που γίνεται τριγύρω; Το πρόσωπο τους να φωτίζεται όταν ξανασμίγουν μετά από ώρες που πέρασαν μακριά ο ένας από τον άλλο. Κάθε σχέση έχει τέτοιες στιγμές. Τι κάνει άραγε τον οργανισμό μας να θεωρεί έναν άλλο άνθρωπο τόσο υπέροχο; Να τον βάζει σε τόσο κομβικό σημείο της ύπαρξής του που οι σκέψεις του να γυρνάνε ξανά και ξανά σε αυτόν. Δεν το γνωρίζω. Το μόνο που γνωρίζω είναι πως όταν συμβαίνει, είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που μπορεί να παρατηρήσει ή να ζήσει κανείς.

Tuesday, July 03, 2007

μην περιμένετε να βγάλετε νόημα.

Οι λέξεις μας είναι τα δημιουργήματα, τα μνημεία που θα αφήσουμε πίσω μας.
Πέρασαν οι εποχές που μας επέτρεπαν να φτιάξουμε κάτι χειροπιαστό μόνοι μας.
Πλέον πρέπει να είμαστε πνεύμα, να σφυρηλατούμε ιδέες.
Πλαδαρά σώματα.
Κάποτε, εικάζετε, είχαν πει στους αρχαίους: « μπορούμε να σας δώσουμε μηχανές που να κάνουν τη δουλειά των σκλάβων».
Πέρασαν οι εποχές που μπορούσαμε να είμαστε μαστόροι.
Οι τάφοι μας θα είναι μικρά δοχεία γεμάτα στάχτη, να κοσμούν τα τζάκια των απόγονών μας.
Οι πυραμίδες της ύπαρξής μας, λέξεις, ήχοι και εικόνες δισδιάστατες, που σκιές δε θα ρίχνουν.
Κάποτε οι αρχαίοι απάντησαν: «Τι θα κάνουν τότε οι σκλάβοι; Όχι, δε θέλουμε μηχανές»
Σήμερα, εμείς οι σκλάβοι δε κάνουμε τίποτα και πνιγόμαστε.
Πρέπει να δουλεύει το πνεύμα μας, ενώ πεθαίνει το σώμα μας, αφέντες σε έναν κόσμο δίχως σκλάβους.
Οι στάχτες μας θα κάνουν τα ταξίδια που δεν κάναμε εμείς, θα περάσουν δίπλα σε ένα κτήριο που δε χτίσαμε εμείς και θα κοιμηθούν στον ίσκιο του.

Thursday, June 28, 2007

Ένα χαμόγελο...

Το ταξίδι της ζωής το ξεκινάμε και το τελειώνουμε μονάχοι. Μέσα από τα αόρατα φέρετρα μας, παρακολουθούμε μια παράσταση έχοντας το ρόλο του κομπάρσου. Ασφυκτιώντας για μια ανάσα για ζωή, βρίσκουμε παρηγοριά στο αλκοόλ, στα ναρκωτικά και στο πρόσκαιρο σεξ.
Όσο κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας κάνοντας ότι δεν βλέπουμε την αόρατη φυλακή μας, νομίζουμε πως είμαστε ευτυχισμένοι. Όσο πιο πολύ συνειδητοποιούμε την αλήθεια, τόσο πιο αβάσταχτο γίνεται το φορτίο.
Ο αέρας του δοχείου τελειώνει και έρχεται το τέλος.



Προτεινόμενο ανάγνωσμα: «Ο μοναχικός» του Eugene Ionesco

Sunday, June 24, 2007

Τα νέα μου.

Διαβάζω. Και όταν δε μπορώ μου παρέχεται η κατάλληλη υποστήριξη από το περιβάλλον μου για να συνεχίσω. Είτε σε μορφή κουβέντας με φίλους, είτε σε μορφή τρυφερότητας μιας μούσας, είτε μαστιγίου και άγχους. 40 βαθμοί Κελσίου και η εξεταστική μου όχι απλά δεν έχει τελειώσει, αλλά δεν έχει ξεκινήσει καν! Αααααααα!

(και δύο γνωστά ανέκδοτα: Γιατί η κότα δεν μπορεί να πηδήξει από μία πέτρα ύψους 2 εκατοστών; Επειδή είναι κότα! Γιατί ο Καίσαρας φορούσε σανδάλια; Γιατί ήταν Ιούλιος!)

Η εξέλιξη του κόκορα.

«Παλιατζήηηης, εδώ ο παλιατζήηης!» Κάποτε ήταν κικιρίκου. Πλέον είναι παλιατζής. Η εξέλιξη δε σταματάει πουθενά.... Σήμερα το πρωί (ημέρα Κυριακή) ξύπνησα με τον ευχάριστο ήχο του παλιατζή με την, υποβοηθούμενη από μεγάφωνο, βραχνιασμένη κακοφωνάρα του. Τη δουλειά του κάνει ο άνθρωπος, οκ, αλλά προσωπικά μου φαινόταν αντί να λεει «παλιατζήηηης! εδώ ο καλός παλιατζήηηηηης», πως έλεγε «Σπασα#@$!ης! εδώ ο καλός Σπασα#@$!ης!»

Οι μίζεροι αυτής της Γης.

Ένας παππούς σε ένα παράθυρο μπροστά στο δρόμο να κοιτάει τους πεζούς και τα αμάξια, με ένα βλέμμα κενό, χαϊδεύοντας μηχανικά μια, ισχνή σαν τον ίδιο, γάτα. Μόνος και χαμένος.

Ένας σκελετός με ίσα-ίσα αρκετή σάρκα για να περνάει για άνθρωπος. Στην Ομόνοια, κοντά στον σταθμό. Επιληπτική κρίση από έλλειψη και προσπαθεί να ανασηκωθεί, μα τα χέρια του ανήμπορα να σηκώσουν το λιγοστό του βάρος.

Μια γυναίκα, χαμένη σε ένα τριπ, περπατάει στο δρόμο χωρίς να βλέπει τα αμάξια. Κίτρινο κολάν, μαύρα ρούχα, κάτω από τον ήλιο της Ηλιούπολης περιμένει. Περιμένει μήπως ένα αμάξι τη μιμηθεί. Όπως αυτή δε τα βλέπει κι αυτό να μην τη δει...

Οι μίζεροι αυτής της Γης μου θυμίζουν πόσα είναι τα όρια της ανθρώπινης φύσης.

Friday, June 15, 2007

Είμαι ο πρέσβης της Λογικής. Τι άλλο να πω; Πράσινα παπούτσια.

Η ερώτηση είναι ποιος με έχρισε ιππότη. Κανείς. Ένας πότης φίλος μου και εγώ συζητούσαμε για το τι είμεθα. Είμεθα σκλάβοι του σώματος και του πνεύματος μας και κυρίαρχοι του καταλήξαμε. Και από τη στιγμή που είμεθα ανώτεροι κάπως πρέπει να ξεχωρίσουμε. Μου δόθηκε ο τίτλος του πρέσβη της λογικής. Οι πρέσβεις είναι εξόριστοι, όμορφοι μορφωμένοι εξόριστοι. Ξύπνια άτομα, επαγγελματίες κατάσκοποι κατά έναν τρόπο. Ε, λοιπόν, από τη στιγμή που είμαι λογικός, ο καλύτερος τρόπος να το δείξει η λογική ήταν να με ξαμολήσει στο κόσμο. Κατασκοπεύω τόσα παράλογα. Αναμειγνύομαι με τους γηγενείς. Τους θωρώ αλαζονικά, μα υιοθετώ τις συνήθειές τους. Μιλάω με τους συμπατριώτες μου που με τριγυρίζουν και μου θυμίζουν μια ιδανική πατρίδα που εγκατέλειψα για να ικανοποιήσω την περιέργεια μου, να ζήσω αυτό που ζουν εδώ οι άλλοι. Αλλά παραείμαι διαφορετικός και ίδιος για να μπορέσω να το ζήσω. Και στη χλιδή των προτερημάτων μου, του πομπώδους τίτλου μου, κάθομαι. Παρατηρώ και λιώνω. Σαν ζαβλακωμένο κεραμίδι που.

Tuesday, June 12, 2007

κρίση ενός τετάρτου ηλικίας;

Τι καθήκοντα έχετε; Στο δημοτικό λένε τη δουλειά για το σπίτι «καθήκοντα» πλέον. Είναι ένας πολύ κομψός τρόπος να πει κανείς πώς πρέπει να κάνεις κάτι που δε θέλεις, επειδή μετά κάποτε κάπως υποθέτουμε πως ίσως και πιθανά να σε ωφελήσει. Ναι καλά. Υποκρισία σε κάθε βαθμό της εκπαίδευσης, σε κάθε βαθμό της κοινωνίας. Δε θα έπρεπε να είναι έτσι τα πράγματα, αλλά τέλος πάντων. Το ζήτημα είναι τι καθήκοντα έχουμε απέναντι στους άλλους, απέναντι στον εαυτό μας. Αλήθεια τι καθήκοντα έχουμε; Ο καθένας μας θα μας πει κάτι διαφορετικό αλλά συνάμα βαρετό. Έχουμε καθήκον να περνάμε καλά; Να είμαστε ειλικρινείς; Εργατικοί; Ευγενικοί; Φέρσου στον άλλο όπως σου φέρεται. Ξαναδιάβαζα το βλογ μου. Σκεφτόμουν τι ευθύνες έχω θέσει στον εαυτό μου. Έχω ευθύνη να γράφω νέα κείμενα; Να σας δείχνω πτυχές της προσωπικότητάς μου; Πόσα σας λεω που δε θέλω ούτε ο ίδιος να ξέρω για τον εαυτό μου; Πόσα ψέματα μέσα στις ειλικρινείς προτάσεις μου; Ψέματα που σχεδόν πιστεύω και ο ίδιος πλέον. Έχω καθήκον όταν είμαι καθ' οίκον να συλλογίζομαι και να σας τεκμηριώνω τις σκέψεις μου; Δεν ξέρω. Αναρωτιέμαι πολλά πράγματα τον τελευταίο καιρό. Γιατί ταυτίζομαι τόσο με άτομα που είχαν τόσες πολλές δυνατότητες αλλά κατέληξαν στη μιζέρια της μετριότητας; Γιατί με τον καιρό δεν καταφέρνω να επαναφέρω κομμάτια του εαυτού μου στην κατάσταση που ήταν πριν τη ρήξη; Γιατί εξαφανίζω ως Χουντίνι ή Κόπερφιλντ τα σοβαρά προβλήματα και τα αφήνω να σαπίσουν κάπου; Γιατί οι σχέσεις μας θεωρούνται δικές μας; Στην τελική με τις σχέσεις μας καταφέρνουμε να μην ανήκουμε καν στους εαυτούς μας. Ανήκω στην κοπέλα μου, τους φίλους μου, την οικογένεια και τους γνωστούς μου. Πόσο μένει που να ανήκει στον εαυτό μου; Γιατί διαβάζω για τις εξετάσεις; Δε θα έπρεπε να με τσεκάρουν με εργασίες και με ανοιχτά βιβλία στο πόσο κατέχω κάποια πράγματα, όπως θα με τεστάρουν στις συνθήκες εργασίας; Γιατί πρέπει να παπαγαλίσω; Γιατί μοιάζουμε τόσο όλοι μας μεταξύ μας; Οι διαφορές φθίνουν όσο περνάνε τα χρόνια, όσο γνωρίζουμε περισσότερα άτομα. Η Κανονικότητα της κατανομής των χαρακτηριστικών με σκοτώνει. Γιατί έχω καθήκον να ζω; Γιατί ξανάρχισα να φοβάμαι το θάνατο; Ποτέ δεν το νικάς, ακόμα λιγότερο όταν πετυχαίνει στιγμιαία την ευτυχία. Γιατί δε μπορώ να είμαι αρκετά χαζός ώστε να μην ξέρω ότι είμαι χαζός; Γιατί είμαι αρκετά έξυπνος για να ξέρω ότι είμαι βλάκας; Γιατί βασανίζομαι; Είμαστε μια γενιά με χαμένο το νόημα. Για να μεταφέρω (κάπως ελεύθερα) τα λεγόμενα του Tyler Durden: Ours is no great war. Ours is no great depression. We don’t have any crisis in our lives but the crisis that our lives are. Χάνομαι και χανόμαστε. Βουλιάζουμε σε ένα δίχως νόημα κόσμο που μας δίνει ηδονές τις οποίες δε νιώθουμε άξιοι. Και έτσι βασανίζουμε τους εαυτούς μας για να πληρώσουμε ένα τίμημα. Αλήθεια πότε το τίμημα της ηδονής έγινε η στέρηση της χαράς; Κάποτε το νόημα ήταν να υπερβείς τις δυσκολίες. Τι νόημα έχει η ζωή δίχως δυσκολίες; Είμαστε καταναγκασμένοι να βρούμε δικό μας νόημα. Τα μπουκάλια που ρίξαμε στη θάλασσα ήταν άδεια γιατί δε γράψαμε μέσα βοήθεια. Οι συνδέσεις μας με το παρελθόν χάνονται. Οι συνδέσεις μας με το μέλλον το ίδιο. Μετέωροι περιμένουμε για κάτι που ξεχάσαμε τη μορφή του.