Creativity

I am in that phase. Where you create and are psyched by what you create. :)

Αλλαγή ρότας

Το να αλλάξει κάποιος ριζικά, όσο και αν καταλαβαίνει τι θέλει και πρέπει να "αλλάξει" είναι δύσκολη και συχνά επίπονη διαδικασία.
Με τα χρόνια και την συνήθεια, οι πράξεις μας χαράζουν δρόμους στον εγκέφαλο μας. Παντού τριγύρω η φύση είναι άγρια αλλά εκεί κινούμαστε γρήγορα και αποτελεσματικά. Ή τουλάχιστον αυτό νομίζουμε...
Και μας είναι δύσκολο να διαλέξουμε μια νέα διαδρομή, και πολλές φορές είναι δύσκολο να πειστούμε ότι η διαδρομή μας δεν είναι η καλύτερη η η πιο ευχάριστη. Μα όταν ξέρουμε ότι υπάρχει άλλη διαδρομή, που θα χαλάει λιγότερο το περιβάλλον, που θα μας πηγαίνει με μεγαλύτερη ασφάλεια, πρέπει να ανοίξουμε τον δρόμο με κόπο.
Πολλές φορές δεν το κάνουμε. Θεωρούμε ότι πέντε λεπτά παραπάνω διαδρομή, δεν πειράζει να την κάνουμε, μα κάθε μέρα πέντε λεπτά προστίθενται και γίνονται ώρες μήνες και χρόνια. Και δεν φτάνουμε πλέον εκεί που θέλαμε στην ώρα μας. Και άξαφνα φαίνεται πως δε θα φτάσουμε ποτέ.
Τότε είναι που υπάρχουν δυο επιλογές. Είτε συνεχίζουμε τον γνώριμο δρόμο μας και απομακρυνόμαστε τελικά από εκεί που θα πηγαίναμε, είτε στρίβουμε και ανοίγουμε ξανά δρόμο προς τον προορισμό μας. Μπορεί αυτό που μετράει στα ταξίδια να είναι η "διαδρομή", αλλά και την "διαδρομή" την διαλέγεις. Εγώ διάλεξα. Ας ελπίσουμε να μην οπισθοχωρήσω.

02:11

Δεν είναι Φεβρουάριος του 2011. Είναι 2 η ώρα και έντεκα πρώτα λεπτά, βράδυ Τρίτης προς Τετάρτης, και δε μπορώ να κοιμηθώ.

Κάποτε είχα έναν κανόνα. Ποτέ μην στέλνεις μηνύματα μετά τα μεσάνυχτα. Σήμερα αθέτησα ήδη μια φορά τον λόγο μου, οπότε ας τον αθετήσω γράφοντας και ένα ποστίδιο. Ποιος θα το διαβάσει ούτως ή άλλως. Τέλος του σχολίου περί τις ώρας και της νοητικής κατάστασης που αυτή φέρνει, αρχή της εισαγωγής στο θέμα.

Η θεωρία του Χάους, είναι μια μαθηματική και στατιστική προσέγγιση σε μη γραμμικά προβλήματα. Ένα γραμμικό πρόβλημα είναι ένα πρόβλημα του τύπου αν ένας άνδρας ζυγίζει 45 κιλά για κάθε μέτρο ύψους που έχει πόσο ζυγίζει κάποιος που έχει ύψος 1 μέτρο και 83 εκατοστά; Ένα μη γραμμικό πρόβλημα είναι, πολύ χοντρικά ένα πρόβλημα το οποίο χρειάζεται κάτι παραπάνω από την εξίσωση πολλών εξισώσεων ως προς έναν παράγοντά τους. Τι σας λέω τέτοια ώρα. Τέλος πάντων, ας σας πω και τι είναι ένα μοντέλο. Μοντέλο θα χαρακτήριζα ένα σύστημα εξισώσεων και κανόνων που περιγράφουν την εξέλιξη ενός φαινομένου στον χρόνο. Ας συνδυάσουμε τα συστήματα με τη μη γραμμικότητα και θα βρούμε μια υπο - οικογένεια τους, τα χαοτικά συστήματα.

Τα χαοτικά συστήματα έχουν πολλά χαρακτηριστικά. Αυτό που θα μας απασχολήσει είναι το χαρακτηριστικό της εξέλιξής τους. Αν αρχίσεις με ένα χαοτικό σύστημα με κάποιες συνθήκες, και ένα ολόιδιο χαοτικό σύστημα με ελάχιστα διαφορετικές αρχικές συνθήκες, τότε οι καταστάσεις του φαινομένου που τα συστήματα αυτά θα περιγράφουν, αν και άρχισαν με σχεδόν ολόιδιες εξισώσεις, θα αρχίσουν να απέχουν πάρα πολύ με το πέρασμα του χρόνου, σε σημείο να μην αναγνωρίζεται αυτή η αρχική τους τόσο κοντινή συσχέτιση.

Στα χαοτικά συστήματα που περιγράφουν πραγματικά δεδομένα λοιπόν, δίνουμε για αρχή τις συνθήκες που παρατηρούμε, μετράμε, στην φύση. Βεβαίως οι μετρήσεις ποτέ δεν είναι εντελώς ακριβείς, και έτσι μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, η πραγματικότητα και αυτό που μας προβλέπει το χαοτικό σύστημα απέχουν. Ένα καλό παράδειγμα είναι η μετεωρολογία. Δεν μπορούμε να προβλέψουμε με ακρίβεια τι καιρό θα έχει σε 7 μέρες, γιατί το σύστημα είναι χαοτικό και οι μετρήσεις μας απέχουν πολύ από το να είναι ακριβείας ακόμα.

Για να βελτιώσουμε όμως το πώς λειτουργούν τα χαοτικά συστήματα πλέον, χρησιμοποιούμε την μέθοδο της αφομοίωσης. Όποτε έχουμε πρόσβαση σε νέες μετρήσεις, αναλόγως με την εμπιστοσύνη που έχουμε σε αυτές και την εμπιστοσύνη που έχουμε στις εξισώσεις του συστήματός μας, αλλάζουμε λίγο την περιγραφή του φαινομένου για να ταιριάζει πιο πολύ στις μετρήσεις μας, ή στο μοντέλο μας. Π.Χ. αν το σύστημα προέβλεψε ότι θα έχει 27 βαθμούς Κελσίου, και είχε 29, τότε πριν ξαναϋπολογίσουμε τις εξισώσεις μας για να δούμε πόσους βαθμούς θα έχει αύριο, θα κάνουμε αφομοίωση αυτής της λεπτομέρειας και θα πούμε στις εξισώσεις να τρέξουν θεωρώντας ότι σήμερα είχε 28 βαθμούς Κελσίου, αν εμπιστευόμαστε τόσο τις μετρήσεις μας όσο το μοντέλο μας.

Αφού έθεσα το θεωρητικό υπόβαθρο, ας περάσουμε στη φιλοσοφία. Θεωρώ ότι όλοι αυτοί οι έξυπνοι μαθηματικοί μηχανισμοί δεν είναι παρά εργαλεία τα οποία χρησιμοποιεί υποσυνείδητα ο εγκέφαλός μας, και οι επιστήμονες καταφέρανε να τα παρατηρήσουν, να τα εξάγουν και να τα χρησιμοποιήσουν με συνειδητό τρόπο. Θεωρώ επίσης ότι μπορούμε να δούμε και να ερμηνεύσουμε λοιπόν και πολλές πτυχές της ζωής μας μέσω της σωστής αντίληψης αυτών των μηχανισμών. Η αφομοίωση αλλάζει σταδιακά τις παραμέτρους του συστήματος και την εμπιστοσύνη που έχουμε σε αυτό.

Αυτή τη στιγμή είμαι σε μια σχέση εξ αποστάσεως. Η σχέση αυτή, άρχισε από κοντά, αλλά σταδιακά η απόσταση μεταξύ μας (η ευκλείδεια απόσταση, η κυριολεκτική, μετριέται σε μέτρα) μεγάλωσε. Η αντίληψη που έχω για την σχέση μου λοιπόν βασίζεται πλέον στο πώς φαντάζομαι πως είναι τα πράγματα μεταξύ μας. Και σίγουρα το σύστημα που διέπει την σχέση μας είναι πολύπλοκο. Έτσι όταν δεν βλεπόμαστε για πολύ καιρό, η σχέση μου απέχει πολύ από αυτό που έχω στο μυαλό μου. Το ίδιο είμαι σίγουρος συμβαίνει και για αυτήν. Όταν λοιπόν επικοινωνούμε γίνεται μια αφομοίωση. Αλλά φοβάμαι πως οι αφομοιώσεις μας δε γίνονται καλά, και πως πλέον ζούμε σε πολύ διαφορετικές σχέσεις. Και όσο και αν προσπαθώ να αλλάξω το μοντέλο μου δεν θα καταφέρω να κολλήσω στο δικό της, γιατί με τα χρόνια απόστασης πλέον θα ήμαστε ασυσχέτιστοι, πέρα από μια κοινή αρχή.

Ας ελπίσουμε πως, όπως και με τη μετεωρολογία, θα έχουμε σύντομα πιο συχνές και συνεχείς αφομοιώσεις που θα οδηγήσουν σε αρμονία.

Σχόλια μετά από αυτήν την κατακλείδα:
α) Ναι, είναι πλέον 2 και 50.
β) Ναι, δεν κατάφερα να μιλήσω το βράδυ με την κοπέλα μου και κάπως αγχώθηκα.
γ) Ναι, η εμπιστοσύνη που έχω στο δικό μου σύστημα για την σχέση μας τείνει στο μηδέν.
δ) Ναι, φοβάμαι ότι κάτι τέτοιο και με εκνευρίζει και κάνει την αφομοίωση της κατάστασης από την δική της πλευρά πιο δύσκολη, και συνεπώς το ολικό συναισθηματικό κόστος συντήρησης είναι μεγάλο.
ε) Ναι, υπερβάλω ίσως αλλά δε φταίω εγώ, είναι 2 και 54
ζ) Ναι, είχα πει ότι θα χαλαρώσω και θα δω τα πράγματα πιο χαλαρά. Δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολο.
η) Νομίζω πως έγραψα αρκετά. Ελπίζω να μην έπαθε κάτι.
θ) Καλή ξεκούραση!

Αποκάλυψη

* Όταν ήμουν μικρός φοβόμουν τα σαλιγκάρια.

Αλήθεια: είχα δει ένα ντοκιμαντέρ που τα έδειχνε τεράστια με κάπου στις 10000 δόντια κάτω από το σώμα τους, και έβλεπα εφιάλτες ότι τεράστια σαλιγκάρια με πίεζαν και με τρώγανε με τα 10000 δόντια τους

* Δεν μπορώ να ανεβάσω μια ταινία μου στο ίντερνετ, γιατί ένας ηθοποιός απειλεί να με μηνύσει.

Αλήθεια: έφτιαξα μια ταινία πέρυσι ως μέρος τις εκπαίδευσης μας για τα αγγλικά και ένας ηθοποιός με απείλησε ότι θα με μηνύσει άμα την ανεβάσω στο net, γιατί διακύβευα με αυτήν την επαγγελματική του καριέρα. WTF?

* Είχε διαρρεύσει για λίγο καιρό μια ταινία πορνό με την χάρη μου.

Ψέμα: Τι έχετε όλοι να νομίζετε ότι έχω παίξει σε τσόντα? Δεν θα ντρεπόμουν να το κάνω αλλά δε βλέπω το ενδιαφέρον.

* Έχω φτύσει πάνω σε γάτα.
Αλήθεια: Έφτυσα πάνω από έναν φράχτη και ακούστηκε ένα μιάου και μια γάτα με χλέπα πάνω τις πετάχτηκε πανικόβλητη. Ο φίλος με τον οποιο περπατούσα έκλαιγε από τα γέλια.

* Έχω συλλέξει νύχια.

Ψέμα: Γιατί να κάνω κάτι τέτοιο?

* Έχω σπάσει τη μύτη μου με το γόνατό μου. Χωρίς βοήθεια τρίτου.

Αλήθεια: στο karate, ενώ κάναμε προπονήσεις για εναέριες κωλοτούμπες προσγειώθηκα στο αριστερό πόδι μου αλλά είχα ακόμα ορμή και έπεσα με το κεφάλι μου πάνω στο γόνατο μου.

* Έχω δει άνθρωπο ντυμένο Σκοτσέζος να παίζει γκάιντα καθιστός πάνω σε μια στρουθοκάμηλο.

Αλήθεια: :S Σε σιδηροδρομικό σταθμό στο Παρίσι. Το πιο κουλό θέαμα που είδα ποτέ.

5 ψέματα 2 αλήθεις.

Η uba λοιπόν με βγάζει από τον πρόσφατο λήθαργό μου, κάνοντας με tag. Οφείλω να σας πω πέντε αλήθειες και δυο ψέματα για εμένα ανάκατα, και να μαντέψετε μόνοι σας τις αλήθειες και τα ψέματα. Και για να μην είμαι ο μόνος που διασκεδάζει, σκιόφατσας, μυστική έμπνευση, Μαριλένα, Εροβιάνα και Γιάννα, παρακαλείστε να ανταποδώσετε.

• Όταν ήμουν μικρός φοβόμουν τα σαλιγκάρια.
• Δεν μπορώ να ανεβάσω μια ταινία μου στο ίντερνετ, γιατί ένας ηθοποιός απειλεί να με μηνύσει.
• Είχε διαρρεύσει για λίγο καιρό μια ταινία πορνό με την χάρη μου.
• Έχω φτύσει πάνω σε γάτα.
• Έχω συλλέξει νύχια.
• Έχω σπάσει τη μύτη μου με το γόνατό μου. Χωρίς βοήθεια τρίτου.
• Έχω δει άνθρωπο ντυμένο Σκοτσέζος να παίζει γκάιντα καθιστός πάνω σε μια στρουθοκάμηλο.
  

Noone expects the spaniel Inquisition.

You might expect the Spanish one, or even the Phoenician one, but the Spaniel? No one would dare dream a a dream so caninigly cunning. Except for one man: Me.

In a world where everything seems bleak; One Man, one spaniel, one Inquisition.

Ok, rex, the infidels are inside. I will go in distract them, and when they least expect it, you will come in and bite them.

This summer (if you can call the weather we have now summer)

come expecting the unexpected!

THE SPANIEL INQUISITION

Coming unexpectedly this summer, somewhere you would not expect them to show up.

Ένα ποίημα για τις μέρες μας.

Ψωμί παιδεία ελευθερία,

Αυτά τα τρία ιδανικά,

Όπως ο έρως σαν γενεί πορνεία,

Ξεπεσμένα, γινανέ ιδιωτικά.

Φαΐ, δηλητήριο που σκοτώνει μαζικά,

Οργή, για γεύσεις και συνθήκες που δεν υπάρχουν πια.

Η πείνα πέθανε με τα φτηνοτροφία,

Καρκίνος κάθε μπουκιά για τα νεφρά.

Μα όπως και να ‘χει δεν πειράζει,

Γιατί γεμίζει του κόσμου η κοιλιά.

Καθορισμένη όπως είναι η Παιδεία,

Η όμορφη για όλους δωρεάν.

Των γνώσεων είναι η σκόπιμη νοθεία,

Που ευτυχισμένοι οι γονείς δεν την κοιτάν.

Σαν χαλασμένο το κρασί στα καπηλεία

Που ευχαρίστηση σαν πρώτα λέει να δώσει,

Τα άντερα σου κάνει να ξερνάς,

Θρησκεία κράτος εξουσία,

Ετοιμασία για αιώνες μιζεριάς.

Τότε πανελλήνιες θα δώσεις,

Που στην ουσία πτυχία δίνουν με εκπτώσεις μονομιάς,

Για να σωθούνε τάχα οι εντυπώσεις,

Πως μέλλον έχει ο ντουνιάς.

Και τέλος, η πόρνη ελευθερία,

Τη πεταλούδα με τα σαλιωμένα της φτερά,

Που κάθε στόμα την φιλάει για αγία,

Που πια στον αέρα δεν πετά.

Ως μουσκεμένη απ’ τη πολλή την υγρασία,

Σαν γυμνοσάλιαγκας σέρνεται σιγά,

Και τελευταία απ’ όλα αργοπεθαίνει,

Απάνω σε σκοτωμένα ιδανικά.

Μας τρώνε κάθε ρημάδα εξουσία,

Και ‘μεις λέμε ακόμα πως πετά,

Τυφλοί από τη μάσα, την παιδεία,

Γιορτάζουμε την τόση λευτεριά,

Όπως προστάζει η μόδα τώρα πια.

Χάπια τηλεόραση λεφτά.

Έλληνες αγράμματοι...

Κούτσουρα απελέκητα. Αυτή η έκφραση βεβαίως είναι λίγο "αυτοαντικρουόμενη" βεβαίως γιατί, ναι μεν για εμάς το πελεκημένο κούτσουρο είναι πιο ωραίο και έχει περισσότερη αξία, αλλά για το κούτσουρο, το πελέκημα, είναι βίαιος θάνατος! Και τα κούτσουρα στηρίζουν δέντρα που παράγουν οξυγόνο. Με το να τα πελεκάμε, λοιπόν, ελαττώνουμε τι παραγωγή οξυγόνου! Αλλα ας σταματήσω να τραβάω τον παραλληλισμό τόσο μακρυά.

Είστε με τα καλά σας? Τι στο διάολο λέτε? Ναι, μιλάω για το υπουργείο παιδείας. Που ένταξη, πάντοτε το ξέραμε, κάνει τις μεταρρυθμίσεις του όπως του κατέβουν, χωρίς διδακτικό σχέδιο, χωρίς επαφή με την ταξί και τα λοιπά. Αλλα δεν περίμενα ποτέ από μια "σοσιαλιστική" κυβέρνηση να αποφασίσει ότι το μέλλον τις χώρας δεν είναι στην εκπαίδευση που δίνουμε στα παιδιά μας και στο μέλλον που τους προετοιμάζουμε, μα βρίσκεται σε μια υγιή οικονομία.

Το μέλλον λοιπόν σύμφωνα με αυτούς είναι στο να έχουμε υγιή οικονομία, κρατώντας τους μισθούς των βουλευτών που είχε ανεβάσει η προηγούμενη κυβέρνηση, κρατώντας τις στρατιωτικές επιχορηγήσεις στα ύψη, χωρίς να ασχοληθούν με παρανομίες όπως τα τόσα παράνομα σπίτια, χτισμένα άνευ άδειας εκτός πολεοδομικού σχεδίου που καταστρέφουν το τοπίο τις χώρας μας και δίνουν λόγο στο να καούν τα δάση μας.

Για να δούμε: από που μπορούμε να γλυτώσουμε λεφτά? Την δημόσια εκπαίδευση! Και αν δε μπορούμε να γλυτώσουμε λεφτά, ας βάλουμε και τους μαθητές που δεν τα καταφέρνουν με το σχολειό να είναι 3 επιπλέον χρόνια στο σχολειό, έτσι ώστε οι καθηγητές που δε δουλεύουν να δουλέψουν. ΧΑ!

Και όσον αφορά την κατάργηση τις βάσης να μην αναφέρω ότι οι αδύναμοι μαθητές, η οι μαθητές που δεν έχουν κίνητρα και πηγαίνουν σχολειό μόνο από γονική πίεση κρατάνε πίσω τους υπόλοιπους.

Oι άνθρωποι που δεν τους δόθηκε τρόπος να μάθουν να σκέφτονται, δεν είναι οι πολίτες που επιθυμεί μια δημοκρατία, είναι αυτοί που επιθυμεί μια δικτατορία. Και σίγουρα, δεν θα έπρεπε να περιμένω αυτή τι στιγμή να γίνει κάτι καλό. Αλλα γιατί να μη το περιμένω? Αλητεία τι έχει γίνει με εμάς και απλά αποδεχόμαστε τι μοίρα μας? Eh, οι πολιτικοί είναι σκάρτοι, τι να κάνουμε? Και οι πολιτικοί σκέφτονται "ε, ο ελληνικός λαός θα σκανδαλιστεί λίγο, αλλά τόσα και τόσα του κάναμε και δε νοιάζεται"

Δε λέω ότι η οικονομία πάει καλά και ότι δε χρειάζεται να κάνουμε τίποτα για να ανακάμψει. Δε λέω ότι δεν υπάρχουν σπατάλες σε κάποιους τομείς τις ελληνικής σχολικής αγωγής. Δεν υπάρχει περίπτωση να πω ότι δεν υπάρχουν πολλοί σκάρτοι άνθρωποι στα σχολεία.
Αλλα οι μεταρρυθμίσεις χωρίς σκέψη πέφτουν σαν αλλεπάλληλες μαχαιριές από τα χρόνια του Παπανούτσου και μετά. Όσοι από τους νέους Έλληνες σκέφτονται κριτικά, δεν το κάνουν τόσο με τι βοήθεια του σχολικού συστήματος, αλλά με τι βοήθεια μερικών ανθρώπων, γονείς, συγγενείς, οικογενειακοί φίλοι, δάσκαλοι που ξέφευγαν από την διδασκαλία του σχολείου, που θέλησαν να μας εμφυσήσουν τι κριτική σκέψη.

Οι λύσεις στα οικονομικά είναι ωραίες ιδέες, μα τι να τις κάνουμε αν χτίσουμε έναν κόσμο από ηλίθιους?

Πρέπει να αλλάξει το σύστημα εκπαίδευσης από τι ρίζα του. Με δασκάλους βγαλμένους από τάξεις του Μπραχάμι ου, τις Ηπείρου, δασκάλους που έχουν δει τι είναι στ' αλήθεια να διδάσκεις σε παιδιά, και όχι σε "παιδαγωγούς" καθηγητές πανεπιστημίου. Γιατί τα δημοσία σχολεία ΔΕΝ πρέπει να υποβάλλονται σε καπιταλιστικούς όρους λειτουργίας.

FUCK THIS SHIT

Θέλω να ουρλιάξω ένα "Για όνομα του Θεού στο διάολο!" αλλά το σιχτίριασμα πνίγεται, μένει βουβό. Μερικές φορές είναι άβολο να είσαι τραγικά άθεος. Το να αντιλαμβάνεσαι ότι δεν υπάρχει νόημα, σπάει τις αλυσίδες και σου δίνει την ευθύνη της ζωής σου, των σκέψεών σου.

Και νόμιζα πως όλα ήταν συνεπώς απλά, αλλά δεν είναι. Τις κοινωνικές αλυσίδες δεν μπορώ να τις βγάλω από πάνω μου, και αν η ανατροφή μου με βοήθησε να μην πιστεύω σε Θεούς και νοήματα, με έκανε τα αποζητώ, ή να τα θεωρώ υπαρκτά.

Και έτσι παραπατάω με τους υποσυνείδητους κανόνες μου μέσα στη ζωή.

<Ένα βήμα μπροστά, δύο πλάγια, τους φίλους τους διαλέγεις, και όταν τους διαλέξεις να είσαι πιστός.>

Περίεργες οδηγίες, σαν πειρατικός χάρτης θησαυρού, και ακολουθώ. Μα ο χάρτης δεν είναι παρά κομμάτια χαρτών των προηγουμένων, με σημειώσεις από τις ζωές τους. Κάποια στιγμή σηκώσανε τα μάτια και είδαν το τοπίο και προσθέσαν, διορθώσαν και επισημάναν όσα ήταν μπροστά τους. Και το τοπίο αλλάζει όλο και πιο γρήγορα.

Ποιες οδηγίες είχαν νόημα;

<Οι σχέσεις εξ αποστάσεως είναι καταδικασμένες. Θα αγαπήσεις μια φορά μόνο. Τα λευκά ψέματα δε πονάνε. Τα λεφτά είναι το παν. Η αναγνώριση είναι το παν. Η καθαρή συνείδηση είναι το καλύτερο πράγμα που υπάρχει.>

Εξερευνούμε έναν νέο κόσμο, και οι κανόνες του δεν υπάρχουν. Εμείς τους γράφουμε. Μερικοί κανόνες είναι οι ίδιοι με τους παλιούς. Άλλοι είναι διαφορετικοί.

Και μετά θα δούμε ότι και αυτοί δεν ήταν παρά ένα στήριγμα προσωρινό, δικό μας, ανούσιο μα αγαπητό.

Και σαν τα έχουμε δει όλα αυτά θα πεθάνουμε.

I wonder why...

Why where I not bullied in school? Thinking back I have the perfect profile of a kid to be bullied.

Why hasn't humanity tried to better define emotions? Do we need this ambiguity? What does I like you mean? What is the difference between I love you and I am in love with you and I have a crush on you?

Why can we not share everything, every doubt we have with others?

Why must we all be encased in fear and self delusion, unable to realize what others, and oftentimes ourselves, are trying to express?

Why does the doubt in another shatter the confidence in one's self?

Why can't we be sure to be in love for ever with a person, dropping all defenses, all worries and becoming one?

Why do we need our secret garden of thoughts, doubts and worries?

Από γοήτευση σε απογοήτευση.

Η Ευρώπη, σεμνή θνητή, πέρασε τα παρθενικά της χρόνια στην Ασία. Ο Δίας εμφανίστηκε μπροστά της, τη γοήτευσε, αυτή τον καβάλησε (ήμαστε τεμπέλικα όντα οι αρσενικοί), τη πέρασε από την άλλη πλευρά του Έβρου ποταμού, και μετά της εξήγησε ότι, συγνώμη κιόλας κοπελιά, είμαι παντρεμένος, της μια βραδιά έρωτας ήταν, και τσουπ, εξαφανίστηκε. Απογοήτευση. Το αντιμετόπισε το ζήτημα η θαρραλέα κοπελιά και με πείσμα και επιμονή έγινε ήπειρος.

Η Ελλάδα αργότερα (γενιές μετά) αποφάσισε ότι ήθελε να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση (τότε Ε.Ο.Κ.), καθώς η Ε.Ε. προσέφερε πολλά και διάφορα: επιδοτήσεις στους αγρότες για να σταματήσουν να παράγουν λαχανικά και να μειωθούν, επιδοτήσεις για το ένα και για το άλλο. Η Ελλάς, καβάλησε την Ευρώπη, της πήρε τα χρήματα χωρίς να κάνει αυτά που έπρεπε, αλλά η Ευρώπη δε γκρίνιαξε. Την άλλη μέρα όμως, η Ελλάς ήθελε κι άλλες, άνευ επιπτώσεων επιδοτήσεις. Η Ε.Ε. όμως είπε, συγνώμη Ελλάς, έχω ένα νόμισμα που το μοιράστηκα μαζί σου, τώρα όμως πάω στη γυναίκα μου, γεια!

Τι θα κάνει η Ελλάδα, μένει να προσδιοριστεί.

Oh Really?

Yes, really. Because everything that I am about to tell you is a lie. But I will try to make it as enjoyable, amusing and witty as I can, given will illness. And is that not what truth is all about? Trying to your fullest to divert yourself and others? No it is not. But if it were then the whole situation would not be the same as the current one.

I am of course talking about Greece's dept. Or AM I?

Well, yes I seem to be since I mentioned it. Draw your on conclusions, and send them to me as a link in the comments section. The first three to submit the best drawing of a conclusion in a .jpg file will receive a fully colored digitally enhanced .amv file, as well as a teacup with the picture of a wasp eating a hamburger.

This was a tiring story, and it is now time for you to sleep. Sleep safe, knowing that every word written in this post is a lie, with the possible exception of the word preposterous since it was a late inclusion. Or was it? Yes it wasn't.

The formidable adventures of tasteless-man and hacker boy!!!

Russel

Fare well my dear friend. Your story was an odyssey, but it will not be forgotten:

One day, two year ago, whilst I was still half asleep, my friend Alexander came over to my place to bring me a gift. "Open the door, I am bringing you a gladiator fish", he announced by the inter-phone. We have this tradition of buying each other useless, yet amazing, gifts. Thus I imagined he had bought me a teddy bear fish dressed as a gladiator. Useless, to the point of being awesome. Still I had misunderstood. A small red gladiator fish stared at me from inside a plastic bag. We put it in the mini fish tank he had bought me along, and starred at it.

I named him Russel (as a homage to the actor in Gladiator).

Russel and I had amazing adventures. Like the times I changed his watter and had to catch him, then release him in another water recipient until I had cleaned the fish tank...

He used to puff and become angry whenever anything red and fluffy came to his attention, or whenever I put him face to face with his own reflection on a mirror. Ah! those were the times...

Then, the tragic thing happened: I had to leave Athens for Paris. Thankfully a surrogate mother and grandmother were found, his fish tank expanded, and for a year and a half he lived a peaceful life.

At some point a companion was introduced: Orion, a fish that cleans the fish tank. Orion was shy and died of being-eaten-by-another-fish-itis, a quite comon fish disease.

And recently, I learned that Russel, too has gone to sleep with its kind.

Farewell Russel. It was nice knowing you.

I want to admire.

I always believed that I wanted to be amazing and have people admire me. I am vain. Intellectually I understand that it helps me not, yet no human functions on intellect.

As I grow I realise that that will not happen. I am unable to admire myself, and thus other will not admire me.

And the floor cracks and I stop admiring everything. Nothing is amazing. Everything becomes bleached, its essence fading.

And alone on this monotonous canvas you dream of admiring.

P.S. this is not about me, it is about someone else.

On Recycling, Sociopolitics, and the Fall of Europe.

As many of you are now aware I live in Paris, or near enough -I can see the Eiffel Tower- that it counts as Paris (Montrouge). If all goes as planned I will be living here for 3 years, doing a Thesis to determine the vertical distribution of chlorophyll in the oceans based on the surface data we get from satellites.

Here in Paris I was once more plunged in a new life. I might have been living in Paris for 6 months last year as part of my masters, but still, last year felt like a transition state. This time, in contrast am here to stay.

Thanks to the money I am being payed to do my thesis, I am able to rent a very nice house. And for the first time I live alone, with time to spend in my house, and the house is really nice. I invite friends from work, and fellow Greek expatriates.

My time alone is both enjoyable and horrid. I get to enjoy cooking, and endure housekeeping. I get to revel in the magnificent urban panorama that awaits me on my balcony, yet depress as I cannot share these moments with my loved one. I get to ponder on philosophical questions, apprehend the collapse of our rotting world, and question the long-term feasibility of my relationship.

What is love? What defines friendship? Who am I without her? Who am I with her? Where am I going with my life? What parts of my upbringing do I keep, and what do I strive to change? How can I appraise those things?

These questions are quasi-universal. However this post has no claims of trying to solve them. This introduction was both an introduction to the text that follows but also an introduction to my psyche, in order for you to contextualize.

Walking in Paris you can very well see:
Stressed people are walking around, crowding the subway, the buses, the streets and their sidewalks.
On those sidewalks, so many homeless people live with what our post-consumption society is throwing out.
On my walk to the bus stop, every singe week, I see on the sidewalks, thrown out in a careless manner, books and chairs, mattresses and press irons, television sets and paintings. Socks and other clothing items are scattered in between. A household has been evicted, and soon the homeless and the poor come and pick things up. They are the true recyclers. Such items go from our trashcans to their lives in a constant manner.

Two blocs from my apartment lives a homeless man, encroached in an unused place at the entrance of a building. His bed consists of piles of mismatched clothing. He sits there, reading, always reading.

I am not a religious man, in any sense of that expression. Neither Christianity, nor paganism, nor any kind of superstitions hold any important sway on me. I do not believe we violated mother Gaia by burning down trees. For the matter I do not believe in the modern personification of Gaia. The Earth has no permanent balanced state, this was but a temporal homeostasis of the ecosystem, in what is nothing but perpetual, chaotic, struggle. The wester society however, saw the resources that Earth had, and in a very egoistic, very human manner decided to use it to its short term maximum advantage. This has thrown even more chaos in the system and whatever kind of instable balance there was before, now will keep shifting until a new earth ecosystem balances itself -with or without us.

In considering however that resources are unlimited, after the second world war we entered a system that has a delusion. Permanent expansion. Salaries should expand, spending should expand, liberties should expand. But all these expansions were not controlled. In the Western countries more and more people get to have a higher education, which fine, but then too many people specialize in domains with no demand. In the western countries, central control by the governments was nothing more than individuals siphoning out money from loans that the state took. The evolution of the educational systems is non-existent. The evolution of job distribution and planning is still at the amoeba phase. And now, we can expand no more. We have competitors in our resources distribution, that can produce for cheaper wares, and gradually antagonize us in the acquisition of goods, such as energy sources, basic materials, water, and less menial job distribution. They have already done so, and have no reason to stop, actually.

So what are our choices, you ask?
Find happiness in small things. De-centralize yourself. Get a garden and cultivate part of what you eat, gather part of the water you can consume, produce your own energy.

I know I was not really productive with this post. However, please remember, these are my personal rumblings to cleanse my soul.

Farewell.

A normal killer

I always considered myself a normal guy. I do not stand out in a crowd, nor do I blend into the surroundings. I studied hard and got a degree. I first had sex at 20, a bit late, but still. Normal.

I lived my life just like every one else. Some close friends, a relatively small procession of girlfriends, parents all existed somewhere in my life. A normal life.

Got a precarious job in this economicly unstable days. I went to the movies, did some sports and always said I will do more. A normal plan.

And then one day, like any normal man, I fall in love and there was a change of plan.

The cubicle became a prison, but afterwards I flew high, I flew free.

Walks to the park, and waking with company. All the small things you learned me to adore, and then turned out to be a total whore.

As I walked back home, first time I notice this store. Firearms, antiques and more.

Buy, load shoot and scare. I steel feel normal, I am shocked to feel normal as the bodies hit the floor. And I burst into song, "all the bodies hit the floor", shooting people I don't know about or care.

I am just a normal guy, but now its time to say goodbye.

Dust

I am allergic to dust, it triggers my asthma/
yet to remove the dust I must clean my house/
I lift dust into the air, motes of dust dancing everywhere/
Eyes half closed against the sun, the twinkling dust surrounds me/
little points of light, they fills my lungs, and as I choke I wonder.

Am I Goliath and is the dust my David?

Dust spreads around, a herald of entropy/
on blogs, on minds, on social mentality/
yet when it rains, dust turns to mud/
pushed away, heralds a flood.

Dust will settle again, but for now, my lungs will be free.

50 Movies I loved.

Here is a list of some movies I loved and I consider must see movies:

Kiss Kiss Bang Bang

Gran Torrino

Gost Dog

Monty Python's Holy Grail

The Matrix

Politiki Kouzina

Love Actually

Matando Cabos

The eternal Sunshine of a Spotless Mind

The three burials of Melquiades Estrada

Requiem for a dream

Pi

The deep blue

Le dinner des cons

Das leben der anderen

Goodbye lenin

Die fatten jahre sind vorbei

Tzameti 13

Fight club

The life of David Gale

Adam's Apples

Le 8eme jour

Groundhog day

Z

Amadeus

The dude

DOGMA

The good Will Hunting

Meeting Forester

Forest Gumb

7 years in Thibet

Bowling for Culumbine

The clockwork orange

The shinning

The adventures ofBarron Munchausen

Intermission

Lock, stock and two smoking barrels

Snitch

The party

The pink panther

25th hour

Subway

lucky number s7even

se7en

Amelie

7 samurai

Les poupées Russes

The man who knew too little

Σημασιολογία...

Υπάρχουν έννοιες εύκολες.

Οι πρώτοι άνθρωποι είδαν την φωτιά και την αποκάλεσαν πρρρ. Στα ινδοευρωπαϊκά. Μετέπειτα πυρά στα αρχαία ελληνικά.

Όλοι εννοούν περίπου το ίδιο πράγμα όταν μιλάνε για τη φωτιά. Έχουμε αγγίξει τις φλόγες, έχουμε καεί, έχουμε φοβηθεί, έχουμε ζεσταθεί, έχουμε ψήσει φαγητό.

Αντιστοιχούμε σε λέξεις, σε ήχους που κάνουμε πάλλοντας τις φωνητικές μας χορδές, αντικείμενα και άλλα παρατηρηταία πράγματα.

Όμως αντιστοιχούμε και έννοιες, συναισθήματα. Αλλά εκεί τα πράγματα περιπλέκονται. Τι πάει να πει φιλία;

Πότε κάποιος είναι απλά γνωστός, πότε είναι απλά συμπαθής, πότε είναι φίλος;

Πως να δώσεις σε αυτές τις λέξεις σημασία; Με προσωπικό τρόπο; με κοινωνικά κριτήρια;

Πως θα διαβαθμίσεις το τι νιώθεις για να το εξηγήσεις στους άλλους;
Που ξέρεις ότι και αυτοί έχουν παίξει τα ίδια παιχνίδια, έχουν μοιραστεί τα προβλήματά τους και έχουν τσακωθεί με τρόπο αντίστοιχο με αυτόν που έζησες εσύ;

Τι θα πει φίλος; Όποιον ρωτήσεις, κάτι θα σου απαντήσει, ίσως το γνωμικό "οι φίλοι είναι αυτοί που σου στέκονται στην ανάγκη", ίσως κάτι άλλο.

Και πιο σημαντικά ακόμα: Τι είναι αγάπη; Τι είναι έρωτας; Λαγνεία; Πάθος;
Πως θα εξηγήσεις σε κάποιο άτομο πως νιώθεις; Όταν ο ορισμός τους για τον έρωτα δεν έχει καμία σχέση με τον δικό σου;

Αλλά μιλάμε για σημασιολογίες και όχι για σχέσεις που μοιάζουν ασταθείς και εύθραυστες.
Δε μιλάμε για φίλους που χάνονται, ή για ανθρώπους που αποξενώνονται.

Δυστυχώς ούτε τον εαυτό μου δε πείθω. Μου χτίσανε μια ζωή, και τώρα την γκρεμίζω. Τη γκρέμιζα με λάθος προσδοκίες, και τώρα τα ερείπια κείτονται και έχω χτίσει νέα θεμέλεια. Και μου αρέσανε πολύ τα προηγούμενα σχέδια που είχα κάνει, και θα ήθελα να τα κρατήσω, μα τελευταία φυσάνε δυνατοί ανέμοι και ένα ένα τα χαρτιά σχίζονται και πετάνε στον άνεμο.

Φοβάμαι πως πρέπει να χτίσω μόνος μου.

Και αν καταλάβατε τη σημασιολογία μου, συγχαρητήρια, σας επαινώ.

Ανασκόπηση.

Χαιρετάω το 2009.

Το τέλος της προηγούμενης πλήρης περιστροφής του πλανήτη γύρω από τον ήλιο (σχόλιο 1), η 2008ή του από τότε που εγκαθιδρύθηκε η ημερολόγηση σύμφωνα με τα χρόνια από τον θάνατο του Ιησού της Ναζαρέτ, με βρήκε στο Παρίσι, με την κοπέλα μου. Έμενα στην εστία της Ελληνοαμερικάνικης ένωσης, στρεσαρισμένος λόγο του μεταπτυχιακού που παρακολουθούσα.

Η χρονιά μας βρήκε άρρωστους και τους δύο, να πίνουμε cidre στο δωμάτιό μου.

Η δεύτερη περίοδος εξετάσεων ήρθε σύντομα μετέπειτα. Μετά διακοπές, Ελλάδα, ταξίδι στην Αγγλία, επιστροφή Παρίσι, ταξίδι στην Αλσατία, και αρχή του stage στη Τουλούζ. Τέλος του stage, τέλος του μεταπτυχιακού, επιστροφή στην Ελλάδα. Διακοπές στην Ελλάδα. Ένας μήνας στη Σουηδία. Επιστροφή στην Ελλάδα, έναρξη διδακτορικού στο Παρίσι μετά από έναν μήνα με πολλές δυσχέρειες από τον ελληνικό στρατό για να πάρω αναβολή. Διακοπές τον Οκτώβρη στην Ελλάδα. Αναζήτηση και εύρεση οικίας στο Παρίσι. Η οικία ήταν χάλια, ξανά αναζήτηση και συγκατοίκηση με μια οικογενειακή φίλη έως το επόμενο έτος όπου η νέα κατοικία θα αξίζει τον κόπο. Διακοπές στην Ελλάδα.

Εν συντομία το 2009 ήταν πιθανά η χρονιά όπου μου συνέβησαν τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μου. Πέρα από τα προαναφερθέντα έχει χρειαστεί να παλέψω με τον εαυτό μου και να κάνω πολλά βήματα προς την ενηλικίωση. Να καταρρίψω μύθους που είχα πλάσει στον μυαλό μου, να συνειδητοποιήσω πόσο τυχερός είμαι αλλά και πόσο αυτό δε έχει καμία σημασία.

Όπως και να έχει ελπίζω το 2010 να συνεχίσει να μου προσφέρει εμπειρίες που να μου επιτρέψουν να γνωρίσω τον εαυτό μου καλύτερα.

Για όσους με διαβάζουν ακόμα, όσο σποραδικά και αν είναι αυτό, μιας και το βλογ αυτό έχει καταντήσει ημερολογιακής φύσεως, με σπάνιες δημοσιεύσεις, καλή χρονιά, με όση ευτυχία μπορείτε να αντέξετε.

σχόλιο 1: Ο ήλιος περιστρέφεται περί του κέντρου του γαλαξία μας με ταχύτητα περίπου 220 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο. Ο ίδιος ο γαλαξίας μας κινείται εντός του διαστήματος. Ο συνδυασμός των κινήσεων αυτών με την ελλειπτική τροχιά της Γης σε ένα θεωρητικό ηλιοκεντρικό σύστημα παρατήρησης μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Γη κινείται με σπειροειδή και ασταθή τροχιά εντός του σύμπαντος και ως εκ τούτου δε μπορεί να κάνει πλήρη περιστροφή παρά αν θεωρήσουμε ένα ηλιοκεντρικό σύστημα. Συγκλονιστικό για τον επιστήμονα μέσα μου.

Chanendeller Bong

Θυμάστε τα φιλαράκια; Μερικές φορές νιώθω σαν τον Chandler. Ενήλικας εν μέρη. Δεν ξέρω να τσακώνομαι, δεν ξέρω που πρέπει να βάλω φρένο στα σενάριά μου, είμαι στον κόσμο μου, και γίνομαι ρεζίλι συνεχώς.

Κανείς δε ξέρει τι κάνω στην ζωή μου ακριβώς. Νομίζω πως είμαι αστείο αλλά συνήθως κάνω αστεία που αρέσουν μόνο σε εμένα. (αν και εδώ πλησιάζουμε επικίνδυνα στον Ross)

Είμαι ανασφαλής, και όχι πολύ μάτσο μαν.

Αναρωτιέμαι πως θα ήταν το ζεύγος Chandler Monika εξ αποστάσεως.

Stockholm

Hej! ή αν το προτιμάτε στα ελληνικά, καλημέρα - γειά.

Στοκχόλμη. Πως βρέθηκα Στοκχόλμη; Δεν αποτελούσε ποτέ από τους προορισμούς που θεωρούσα ως απαραίτητους στη ζωή μου.
Απαραίτητο όμως είναι να στέκεσαι δίπλα στα άτομα που αγαπάς.

Η Δανάη έκανε αίτηση απόσπασης στο εξωτερικό. Έτυχε να την δεχτούν στην Σουηδία. Για τα επόμενα 3 χρόνια θα διδάσκει σε ελληνικά σχολεία στη Σουηδία.

Την συνόδευσα στον πρώτο της μήνα εκεί. Ήταν πιθανά ο πιο ευχάριστος μήνας της ενήλικης ζωής μου. Θέλω να πιστεύω ότι θα παρέμενε έτσι όπου και να ήμασταν, αν ήμασταν οι δυο μας, αλλά έτυχε να είναι στη Στοκχόλμη. Αλλά ας περάσουμε στις εντυπώσεις και αναμνήσεις μου.

Η Στοκχόλμη είναι σχετικά νέα πρωτεύουσα, και αυτό φαίνεται. Μια πόλη που εξελίχτηκε ραγδαία και δεν έχει προλάβει να δημιουργήσει μια προσωπικότητα, πέρα από το ιστορικό της κέντρο. Η πόλη δεν είναι απάνθρωπη. Μεγάλα πάρκα χωρίζουν τις πολυκατοικίες της, έξω από το κέντρο. Ποτάμια χωρίζουν τις διάφορες περιοχές της. Πεζόδρομοι και μεγάλα πεζοδρόμια στο κέντρο επιτρέπουν και προτρέπουν στις βόλτες. Ποδηλατοδρόμοι, όπως θα έπρεπε να υπήρχαν παντού.

Η Επιστροφή

Τελευταία υπήρξαν πολλές επιστροφές στη ζωή μου.

Επιστροφή στην Ελλάδα.
Επιστροφή στην αγγαλιά της.
Επιστροφή χρημάτων από τη Γαλλία.
Επιστροφή στο να απέχω από το βλογ.
Επιστροφή στην ηρεμία μου.

Και μετά επέστρεψα σε άλλα.

Επέστρεψα στο να είμαι μακρυά της.
Επέστρεψα στο να μη ξέρω τι κάνω στη ζωή μου.
Επέστρεψα στη μιζέρια που, άνευ λόγου με διακρύνει.
Επέστρεψα στο Παρίσι.
Επέστρεψα στο βλογ.

Καλώς σας ξαναβρήκα.

Πλάτανος, Κρήτη.

Στον Πλάτανο. Τζιτζίκια. Εκατοντάδες. Χιλιάδες. Σκυλάκια που κλαίνε, ωράρια που δε συμπίπτουν, βίοι παράλληλοι, τριβή με ενδόθερμες αντιδράσεις, ετερόκλητα άτομα.

Φαλάσερνα, Μπάλος, Γραμβούσα.

Γαμοπίλαφο, Maracesh (επιτραπέζιο), μαντινάδες και τυποποιημένα γλέντια.

Μέτοπα σκεπτόμενων ανθρώπων, μπόκεν και ντούς έξω.

Ψησταριά και ρακόμελο. Κερκόδασος.

Scuba diving.

Δε μπορώ να πω πολλά για αυτές τις διακοπές. Θέλω να ξαναπάω στην Κρήτη, μα σα ξαναπάω, θα πάω να δω την Κρήτη.

Οι διακοπές αυτές αρχίσαν με πολύ διαφορετικές προοπτικές στον εγκέφαλό μου. Ήταν διακοπές για να δω τον καλύτερό μου φίλο. Tip: όταν ο καλύτερός σας φίλος πρέπει να αποτελεί τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε 8 ετερόκλητα άτομα, μην περιμένετε να τον δείτε και πολύ.

Η Κρήτη, και συγκεκριμένα ο δυτικός νομός Χανίων, μου άρεσε πάρα πολύ. Το κάστρο της Γραμβούσας, ενετικό κάστρο που δεσπόζει πάνω στο ομόνυμο νησί, και ο Μπάλος, η απέναντι παραλία, αποτέλεσαν, για εμένα το επίνειο της επίσκεψης μας στο νησί του Μίνωα. Η επιθαλάσσια φυσική ομορφιά του τόπου είναι δύσκολο να περιγραφτεί, αλλά όταν περάσει κανείς στην υποθαλάσσια, οι λέξεις φαντάζουν ένας φτωχικός τρόπος επικοινωνίας. Απλά αξίζει κανείς να το έχει κάνει τουλάχιστον μια φορά στην ζωή του, και αν δεν ήταν τόσο ακριβή ενασχόληση, θα διόρθωνα το εξελικτικό λάθος του είδους μας και θα έμενα υποθαλάσσια.

Σέριφος

Ότι λέει ο τίτλος.
Ήμασταν τρελοί, νέοι και αφελείς. Πήγαμε στην Σέριφο.
Δύο αμάξια, τέσσερις σκηνές, τρεις άνδρες, πέντε γυναίκες, ένα κάμπινγκ, ήλιος, αέρας και ένα νησί.
Στην πέμπτη μέρα ήρθε άλλος ένας διαγωνιζόμενος, εεε, άλλος ένας της παρέας και αυξήθηκαν ο ανδρικός πληθυσμός και οι σκηνές κατά μία.
Δοκιμαστήκαμε ενάντια στον άνεμο, και την άμμο που μας έγδερνε.
Δοκιμαστήκαμε ενάντια στις υπερβολικές τιμές, και τους αφιλόξενους ντόπιους.
Δοκιμαστήκαμε μεταξύ μας, για τις ισχυρογνώμονες προσωπικότητές μας.

Τι περιμένατε παιδιά; Στην Σέριφο είστε.

Η ατάκα αυτή μας χαρακτήρισε τις διακοπές μας. Αλλά όσο περνούσαν οι μέρες από τις διακοπές, τόσο δεν μπορώ να θυμηθώ τις δυσάρεστες στιγμές. Θυμάμαι τα ωραία. Και ήταν ωραία η παρέα, και ήταν ωραία τα βραδινά, και θέλω του χρόνου ξανά.

Παράγραφος 8: Οι άνδρες δεν αγνοούν τις προκλήσεις.

Άμα δεν το κατάλαβετε από τον τίτλο, οι Άνδρες ΔΕΝ ΑΓΝΟΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ. Ο Rondon έχει αρχή!

Διάβασε την παράγραφο 4: η κόντρα.

Παράγραφος 9: Το πέταγμα του μαχαιρίου.

Είστε σίγουροι για αυτό; Θέλετε να πετάξει το μαχαίρι του. Που είχε πάντοτε στη ζώνη του σφιγμένο. Που από έναν γέρο τηλεμάρκετερ τ΄αγόρασε απ΄τ΄ALTER. Σίγουρα; Γιατί μετά δεν έχει πισωγυρίσματα και μαλακίες. Εκτός και αν είστε άτιμοι και απλά πείτε «έ, τι πειράζει; Θα προσποιηθώ ότι διάλεξα την παράγραφο 3». Είστε ψεύτες και υποκριτές άμα το κάνετε αυτό και γι΄αυτό πειράζει. Σίγουρα, λοιπόν. Έ, αϊ στο καλό, κερδίσατε. Το μαχαίρι καρφώνεται κάθετα πάνω στις δυο σαρδέλες οι οποίες χάνουν την οργή τους καθότη νεκρές πλέον, ο Ύγκ πεθαίνει και αυτός, και ο Rondon πάει να εκτονώσει την ανδρίλα του. Μπράβο σας.

Παράγραφος 7: Οι σαρδέλες της Οργής.

Οι σαρδέλες κοίταξαν τον Rondon, ο οποίος σκέφτηκε και δεν έγραψε, παρά είπε: «ώστε αυτό εννοούνε φάτε μάτια ψάρια». Έβγαλε το κοφτερό μαχαίρι που απάνω του το΄χει πάντοτε, στη ζώνη του σφιγμένο. Ο ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo όμως είχε ήδη αρχίσει να μαζεύει γύρω του έναν στρατό από παραλληλεπίπεδα ψάρια. Ήταν όλα εκλωβισμένα σε μια πανοπλία από κουρκούτι, μέσω της οποίας τα ήλεγχε ο ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo και εξέπεμπαν μια κρύα, κατεψυγμένη, αύρα.

Αν θέλετε ο Rondon να πετάξει το μαχαίρι του στον ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo, διάβαστε τη παράγραφο 9: το πέταγμα του μαχαιριού.

Αν θέλετε να σκοτώσει πρώτα τα παραλληλεπιπεδόψαρα, διάβαστε την παράγραφο 3: ο θάνατος στη φριτέζα.

Αν θέλετε να βρίσει τον ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo και να διαβάσετε τις βρισιές του, διαβάστε τη παράγραφο 5: βρισίδι.

Αν δε θέλετε να διαβάσετε άλλο, χέστηκα.

Παράγραφος 4: Η Κόντρα.

Ο Rondon κοίταξε τον θαμώνα. Ο θαμώνας, σήκωσε το βλέμμα του. Αν ο Rondon δεν ήταν τόσο τεστοστερονάτος, θα είχε κατουρηθεί πάνω του, αλλά ήταν ακριβώς τόσο, οπότε έσφιξε τα δόντια και τον προστάτη του και συνέχισε. Ο θαμώνας δεν ήταν άλλος από τον ανίερο ιερέα παύλα καπετάνιο παύλα πειρατή παύλα ντιτζέϊ, ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo. Το μαυριδερά του μούσια και η σπασμένη του μύτη δεν ήταν τρομακτικά. Τα μάτια του όμως ήταν. Γιατί εκεί που θα έπρεπε να είχε μάτια, είχε Σαρδέλες. Σαρδέλες της Οργής.

Αν θέλετε να μπούμε σε φλάσμπακ δίαβαστε τη παράγραφο 6: φλάσμπακ.

Αν θέλετε να συνεχίσει η ιστορία χωρίς, περάστε στην παράγραφο 7: Οι σαρδέλες της Οργής.

Παράγραφος 6: Φλάσμπακ.

Ο ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo φώναξε στον Rondon: «Πρόσεχε είναι πίσω σου (μπακ) ένα αμάξι με το φλας αναμένο και θα στρίψει κατά πάνω σου». Η τελευταία σκέψη, και συνεπώς και τα τελευταία του λόγια, γιατί ο Rondon ό,τι σκέφτεται το λέει, ή μάλλον ό,τι σκέφτονταν το έλεγε, ήταν «χα, σιγά μην το χάψω αυτό». Ένα αμάξι τον πάτησε και πέθανε. Χάσατε.

Παράγραφος 5: Βρισίδι.

Ο Rondon είπε ξανά όσα του περάσανε από το μυαλό, τα οποία λογοκρίνουμε γιατί συμπεριλαμβάνουν βρισιές που έκαναν να λιποθυμήσει ένας Κινέζος λιμενεργάτης του Πειραιά όταν του τις διαβιβάσαμε για να δούμε άμα μπορούμε να τις εκδώσουμε. Θέλατε βρισίδι ε; Τι να κάνουμε. Αντί να ασχοληθείτε με την τέλεια ιστορία που έγραψα, θέλετε βρισιές. Εξαιτίας ατόμων σαν εσάς οι καρυδιές δεν φτουράνε στην Αθήνα. Τι να πω. Ντρέπομαι εκ μέρους σας. Εδώ τελειώνει η περιπέτεια για εσάς. Αν είναι η δεύτερη φορά που διαλέγετε να διαβάσετε τη παράγραφο πέντε μέσα στην ιστορία, πρώτον κλέβετε και δεύτερον μάλλον δεν πιάσατε το νόημα του όλου πράγματος.

Παράγραφος 3: Ο θάνατος στη φριτέζα.

Ο Rondon επιτίθεται στο πρώτο παραλληλεπιδόψαρο και του κόβει σε παρά, λλη και λεπιδόψαρο. Το λεπιδόψαρο με τη λεπίδα του τον καρφώνει στο στήθος. Ο Rondon πεθαίνει, το λεπιδόψαρο μαζεύει τον παρά και αγοράζει μπουκάλια μίλκο, και ο Ύγκ πάει στην ανταρκτική να μάθει διαλογισμό στους πιγκούινους. Τέλος. Χάσατε. Το λλη μη με ρωτήσετε τι έγινε δεν έχω ιδέα.

Παράγραφος 2: Η δοκιμασία της σαρδέλας.

Ο Rondon, αφού εξέφρασε την άποψή του, σηκώθηκε από το τραπέζι του. Το πάτωμα του εστιατορίου ήταν γεμάτο με σωριασμένους θαμώνες και προσωπικό. Άλλοι ήταν νεκροί. Άλλοι λιπόθυμοι. Όταν έχει τόση τεστοστερόνη μέσα του κανείς, δε μπορεί παρά να προκαλεί τέτοιες καταστροφές. Ο Rondon σκέφτηκε και αμέσως είπε (γιατί έχει τα κότσια να λέει αυτό που σκέφτεται): «Καλά να πάθουν. Άμα έρχεσαι σε ένα μέρος που τολμάει και αυτοαποκαλείται εστιατόριο όταν δεν είναι, αυτά παθαίνεις». Ήταν έτοιμος να φύγει όταν είδε στη γωνία ένα θαμώνα ακόμα καθιστό στην καρέκλα του να τρώει μια σαλάτα άνευ αβοκάντου.

Αν θέλετε ο Rondon να τον αγνοήσει και να φύγει από το εστιατόριο, διάβαστε την παράγραφο 8: οι άνδρες δεν αγνοούν τις προκλήσεις.

Αν θέλετε να πλησιάσει τον αντιπαθή που άντεξε τις βρισιές ΚΑΙ τρώει σαλάτα χωρίς αβοκάντο, διάβασε την παράγραφο 4: η κόντρα.

Διακοπές.

Διακοπές. Δια και κόπτω. Το έτος 2009 για εμένα είναι γενικά μια διακοπή από πολλά πράγματα. Η μάλλον μια αλληλουχία διακοπών, μια ασυνέχεια, μια αναταραχή.

Ξέρετε ήδη πως πέρασε το έτος μου: πέρασα από το Παρίσι στην Αθήνα στο Λονδίνο και το Reading στην Τουλούζη και την Carcassonne, ξανά στην Αθήνα, στην Σέριφο, στα Χανιά και τώρα στην Σουηδία.

Ο τακτικός αναγνώστης που έχει παρατηρήσει ότι και τα βλογ μου κάνανε διακοπές τόσο καιρό θα αναρωτιέται, εύλογα, περί των τριών τελευταίων προορισμών. Αποτελούνε τους τόπους παραθερισμού μου αυτές τις καλοκαιρινές διακοπές, κατά την πιο συμβατική έννοια των διακοπών.

Πιο πάνω λοιπόν θα βρείτε τις περιηγήσεις μου στον τόπο, τον χρόνο, τις παρέες και στις σκέψεις.

Ροδιά

Σε έναν κήπο κάποτε, όταν οι τοίχοι που περιστοίχιζαν τους κήπους δεν άνηκαν σε πολυώροφες πολυκατοικίες, ζούσε μια ροδιά. Τα ρόδα που στόλιζαν τα κλαδιά της και το τραπέζι του σπιτιού ήταν φημισμένα σε όλο το χωριό. Σαν τα άνοιγε κανείς

οι σπόροι μοιάζανε με μικρά ρουμπίνια, και η γεύση τους ήταν τόσο πλούσια, όσο το χωριό ήταν φτωχό. Η οικογένεια που είχε αυτόν τον κήπο επί γενιές μοιράζονταν πάντα τους σπόρους και όλοι τους ευχαριστούσαν.

Αργά αλλά σταθερά οι εποχές άλλαζαν, μα κάθε χρόνο τα λουλούδια της ροδιάς ανθούσαν,

γίνονταν ρόδα και προσέφεραν χαρά σε όλο τον κόσμο.

Παράλληλα με τα λουλούδια όμως ο κόσμος άλλαζε. Οι ανθρώποι βρήκαν τρόπους να εργάζονται λιγότερο για να παράγουνε τροφή. Οι χωριάτες αρχίζουν να σπουδάζουν τα παιδιά τους και με τη σειρά τους αυτά πηγαίνουν στην πόλη να βρουν δουλειά αφού τα χωράφια δε τα ζούνε πια.

Η οικοδέσποινα του κήπου, χήρα πλέον και με παιδιά και εγγόνια σε πόλεις, κάθεται και κοιτάει τη ροδιά. Την κλαδεύει και παρατηρεί τα φύλλα της. Την ποτίζει και θαυμάζει τα λουλούδια της. Μαζεύει τα ρόδια και με αγάπη τα στέλνει στα παιδιά και τα εγγόνια της.

Αυτοί τα λαμβάνουν. Μερικοί να τα καθαρίσουν βαριούνται. Κάποιες νύφες τα κάνουν διακοσμητικά. Όσα εγγόνια τα τρώνε δυσαρεστιούνται που τα ρόδια έχουν κουκούτσια. Τα παιδιά της που θυμούνται το δέντρο έχουν δοκιμάσει ρόδια Ισπανίας που είναι πιο ζουμερά.

Η οικοδέσποινα του κήπου θα κοιτάει, θα ποτίζει μέχρι το τέλος της ζωής της τη Ροδιά, γιατί είναι και αυτή Ροδιά.

Elcko

Μια πέτρα που προσκρούει ήρεμα νερά, προκαλεί κύματα. Τα κύματα, οι εξαπλωνόμενοι κύκλοι είναι μια ιστορία, είναι η ουσία που θα σου πει κάποιος. Αλλά η πέτρα σπανίως πέφτει μόνη της στο νερό. Ένας άνθρωπος, ένας άνεμος ή γενικά ένα απροσδιόριστο κάτι την έσπρωξε. Και αυτός ο άνθρωπος, αέρας, απροσδιόριστο κάτι, έχουν μια ιστορία.

Όλες οι ιστορίες μας αρχίζουν από το big bang. Αν φυσικά πιστεύουμε στην επιστήμη. Υπάρχουν και άλλες εκδοχές, από θεούς και θεϊκές μακαρονάδες δίχως αρχή, ως θεωρίες ότι ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει με την γέννησή μου και την υπόθεση ότι μόνο όσα έχω σκεφτεί, φανταστεί και συναντήσει και συγκρατήσει στην μνήμη μου υπάρχουν.

Η σημερινή ιστορία έχει αρχές σε πολλά σημεία.

Η πέτρα χτυπάει το νερό.
Γεννήθηκα.
Μεγάλωσα ευτυχισμένος, προστατευμένος σε ένα κέλυφος. Κέλυφος οικογενειακό και μέσα σε αυτό το κέλυφος, άλλο ένα κέλυφος, πιο προσωπικό. Υπάρχουν μερικά είδη οστρακοειδών που δεν έχουν θηρευτές, καθώς οχυρώνονται σε ένα τεράστιο κέλυφος, και εγκλωβισμένα από το βάρος του, πεθαίνουν ακινητοποιημένα.

Ένας από τα πρώτα ομόκεντρα κυκλικά κύματα φεύγει από το σημείο σύγκρουσης.
Στο δημοτικό έκανα μια ριζική στροφή από το νηπιαγωγείο: φοβήθηκα τους άλλους και έτσι έκανα παρέα με ένα ή δύο μόνο άτομα. Φοβήθηκα την βία, και δεν αντιδρούσα ποτέ, και την απέφευγα πάντοτε.

Κι άλλο κύμα.
Ως αποτέλεσμα, σε ένα πάρτι, στο πρώτο που με καλέσανε, δεν ήξερα τους συμμαθητές μου. Όλοι μιλάγανε με όλους, και εγώ χάζευα δήθεν τα φυτά στο μπαλκόνι. Μερικά κορίτσια ζητάνε από κάποια αγόρια να χορέψουν. Συνεχίζω να χαζεύω, και να φαντάζομαι πως είμαι ο πρίγκιπας από το παραμύθι δίχως όνομα της Πηνελόπης Δέλτα.

Κύμα. Κύματα. Ποιος θυμάται που ήταν αυτές οι στιγμές; Ήταν πάντως.
Όλα τα πάρτι είναι έτσι πλέον. Γυμνάσιο, λύκειο, αρχές πανεπιστημίου. Μια μπύρα και στο μπαλκόνι. Με την Χριστίνα, στο πάρτι της, αφού χωρίσαμε είπα να χορέψω. Χάνω την ισορροπία μου και πέφτω, ο κώλος μου η πέτρα, το γυάλινο τραπέζι η επιφάνεια του νερού. Σηκώνομαι και φεύγω, περπατάω στους δρόμους από άνω Καρέα στον Άλιμο.
Όλα τα πράγματα είναι τα ίδια. Ένας φίλος, κολλητός, που με προδίδει και χάνεται. Ομάδες ανθρώπων και εγώ άβολα ψάχνω, μα φοβάμαι κιόλας μια θέση ανάμεσά τους. Ευτυχώς, όπως όλοι φυσιολογικοί, τρομοκρατημένοι, αντικοινωνικοί άνθρωποι, η ψευδαίσθηση ανωτερότητας με κρατάει ζωντανό. Όταν όλος ο κόσμος δε σε καταλαβαίνει ή δεν του επιτρέπεις να σε καταλάβει, τότε αυτό σίγουρα σημαίνει ότι είσαι ανώτερος. Ναι. Αυτό είναι. Ας το επιβεβαιώσεις με κάθε κοινωνική σου επαφή από εδώ και πέρα. Λίγοι φίλοι για να επιβεβαιώνεις ότι ελάχιστοι σε καταλαβαίνουν, ότι είσαι υπεράνθρωπος και ότι η ελίτ σου είναι μικρή. Κάποτε λες σε ένα άτομο που σου συστήσανε μια καλοκαιρινή βραδιά ότι δεν έχει νόημα να του πεις ποιος είσαι και τι κάνεις, σε δέκα μέρες δε θα το θυμάται, και δε θα ξανασμίξουν οι δρόμοι σας. Πρέπει να σε θυμάται ακόμα.

Κύματα. Όπως τα κύματα οι λέξεις μου εξαπλώνονται και καλύπτουν χώρο στις οθόνες των υπολογιστών σας, οι προτάσεις μου εξαπλώνονται προς όλες τις κατευθύνσεις, ομόκεντροι κύκλοι με μια κοινή αρχή.

Τα πρώτα εμπόδια που βρήκα σε αυτήν την τροπή ήταν οι γυναίκες. Δεν ήταν αυτές καθ' αυτές υπεύθυνες, αλλά όταν θέλεις να βρεθείς τόσο κοντά σε μια κοπέλα, σε έναν άνθρωπο γενικά, θα δεις σε αυτές πως σε κρίνουν, μια καθαρή αντανάκλαση του προσώπου σου ανάμεσα σε δύο κύματα μιας λίμνης.

Μια κοπελιά, στο τέλος του γυμνασίου με είχε ερωτευτεί. Δεν μου άρεσε. Τελευταίες μέρες του γυμνασίου, με πήρε τηλέφωνο και μου αφιέρωσε ένα σκυλάδικο. Δεν θυμάμαι πιο ήταν. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα, έκλεισα το τηλέφωνο και πήγα στο δωμάτιό μου. Όταν ξαναχτύπησε δεν το σήκωσα. Έμεινα στο κρεβάτι και έκλαψα.

Από εκεί και πέρα άρχισε η πραγματική ιστορία με τις κοπέλες. Τρικυμία. Ερωτεύτηκα αρκετά δυο κοπέλες, μα έμειναν άπιαστο όνειρο. Ίσως ήθελα να είναι απρόσιτες, τέλειες, γιατί όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω κάτι με μια από αυτές, απλά έμεινα φίλος. Θα είμαι πάντα ερωτευμένος με εκείνες τις κοπέλες όπως τις είχα πλασμένες στο μυαλό μου και όχι όπως ήταν αλήθεια. Όχι όπως ήμουν ερωτευμένος τότε. Ούτε όπως είμαι τώρα.

Άλλες κοπέλες με βρήκαν του γούστου τους, και για να μη μείνω έξω από το χωρό, να μην είμαι πάντα το παιδί που χαζεύει τις γλάστρες, ασχολήθηκα. Για λίγο μόνο και μετά δεν άντεχα αυτά που βλέπανε. Γιατί, το ξέρω, δεν με βλέπαν για αυτός που ήμουν. Πολλές φορές βλέπαν μόνο μακριά μαλλιά. Άλλες φορές ποιήματα και γαλλική εξωτικότητα, αν αυτό είναι υπαρκτό. Έτσι είτε εγώ, είτε αυτές, τερματίζαμε κάτι που δεν είχε νόημα.

Ο πρώτος βράχος που πραγματικά ανάγκασε τα κύματα να συγκρουστούν μαζί του, να αγκαλιάσουν το σχήμα του βράχου και να αλλάξουν ήταν και παραμένει να είναι η Δανάη.

Είδε τα ωραία σχέδια πάνω στο κέλυφός μου. Είδε και όσα δεν ήταν τόσο ωραία. Τα δέχτηκε, και είδε πιο κάτω, κάτω από το κέλυφος, ένα μαλθακό φοβισμένο πράγμα. Δεν με έκρινε. Δέχτηκε ότι είμαι και εγώ άνθρωπος και άρχισε να μου το δείχνει. Ότι το κέλυφός μου δεν είμαι εγώ. Ότι έχω ελαττώματα, ότι είμαι αποτυχημένος και εγώ σε κάποια πράγματα. Και όσο περνάει ο καιρός και το συνειδητοποιώ, φοβάμαι. Φοβάμαι όλο και πιο πολύ. Κάποιος με είδε, και δεν ήταν ο καθρέφτης μου τα βράδια.

Με είδε και με βεβαίωσε ότι δεν είμαι άσχημος. Ότι είμαι φυσιολογικός. Ότι μπορούσα και μπορώ να διορθώσω τις ατέλειές μου. Βεβαίως δεν κατάλαβα τι μου έδειχνε αμέσως.

Ένα κύμα.
Και το ποστίδιο έφυγε ξανά προς άλλη κατεύθυνση. Και εγώ έφυγα για Γαλλία. Στο Παρίσι από τύχη είχα φίλους. Βεβαίως λόγο φόρτου εργασίας και modus operadi ξανά λίγοι ήταν οι φίλοι, πολλή η μοναξιά. Τα ίδια και χειρότερα στη Τουλούζ. Στην αρχή δουλειά. Μα τώρα η δουλειά κοπάζει, και οι φίλοι εδώ μετριούνται στα δάχτυλα ενός προσώπου. Οι γνωστοί στα δάχτυλα ενός χεριού. Και όταν είσαι σε μια πόλη όπου όλα είναι φτιαγμένα για εσένα και μια παρέα, όταν τα άτομα διασκεδάζουν, οι δρόμοι έχουν μουσικούς και φώτα και ατμόσφαιρα, νιώθεις ότι όλοι σε περιγελάνε, ότι ο κόσμος είναι ενέργεια και ειρωνεία. Πας στο μουσείο μόνος. Στον κινηματογράφο μόνος, στην μπυραρία μόνος. Περπατάς με τον ίσκιο σου, και σκιάζεσαι τα πάντα. Ξεχνάς πιο είσαι, μα θυμάσαι πως είσαι ατελής και εστιάζεις σε αυτό, ελπίζεις ότι παραλογίζεσαι και ότι κάπου έχεις αξία.

Το μάστερ μου τελείωσε, το πήρα και μάλλον θα έχω έναν από τους καλύτερους βαθμούς.
Η κοπέλα μου μου λείπει, μου λείπουν οι φίλοι μου και ο εαυτός μου.
Γεννήθηκα στο απόγειο της τεχνολογικής και καπιταλιστικής ύβρης. Από εδώ και πέρα ο κόσμος θα υποστεί τις συνέπειες της νοοτροπίας των καουμπόηδων, του πυροβολάω πρώτα και ρωτάω έπειτα. Όσοι γεννήθηκαν μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έζησαν το απόγειο της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, και όπως όλες η εποχές πέρασε. Αλλά ας ευχαριστηθώ λοιπόν την εποχή που σε διακόσια χρόνια θα εξιστορούνται οι επιζήσαντες, για τους υπολογιστές για όλους και τα αεροπλάνα, τα αμάξια και τα μη εξαφανισμένα ζώα. Ας ευχαριστηθώ τα πάρτι και την disco όσο υπάρχουν και έχω την ικανότητα να κατανοώ την αξία τους.

Αύριο θα βγω από το κέλυφός μου, τα κύματά μου θα συναντήσουν άλλα, και σε λίγες βδομάδες θα τα ξεχάσουν. Θα επιστρέψω στην Ελλάδα, στους γνωστούς μου στο κέλυφός μου. δε θα το φορέσω, μα θα πάω στην αγκαλιά της, και αγκαλιασμένοι μαζί, στο πάρτι του καλύτερού μου φίλου. Ή τουλάχιστον έτσι ελπίζω. Το μέλλον είναι όσο αβέβαιο όσο ήταν πάντα και όσο θα είναι πάντα. Ποιος ξέρει τι έριξε και τι θα ρίξει πέτρες στο νερό;

(Elcko είναι το όνομα από το συγκότημα που άκουγα ενώ έγραφα αυτό το ποστίδιο. Τους συνάντησα στους δρόμους της Τουλούζης κατά την διάρκεια της γιορτής της μουσικής, που ήταν καταπλικτηκή και με παρέα. Όπως τα περισσότερα ποστίδιά μου τελευταία δεν το ξαναδιάβασα, οπότε βρήθει από κακή σύνταξη και ορθογραφικά λάθη)

trueman show syndrome

Το έχετε ακουστά; Το σύνδρομο αυτό είναι σχετικά πρόσφατο, αν και προϋπάρχει της ταινίας που του έδωσε το όνομά του. Όσοι πάσχουν από το σύνδρομο trueman show, θεωρούν ότι ο κόσμος δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα "ρεάλιτι", με αυτούς τον κεντρικό ήρωα, αν και πιο ουσιαστικά θεωρούν ότι είναι μια ταινία σκηνοθετημένη με αυτούς ως κεντρικούς πρωταγωνιστές εν αγνοία τους.

Πιστεύω ότι όλοι πάνω κάτω το έχουμε νιώσει αυτό κάποια στιγμή. Έχοντας δει δεκάδες ταινίες, όταν ζούμε πράγματα που θα μας θύμιζαν μια ταινία αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε τι παίζει. Όταν ανασκοπούμε αναμνήσεις μας και βλέπουμε τον εαυτό μας απ΄έξω, το συναίσθημα ενισχύεται.

Ή ίσως απλά εγώ το παθαίνω μερικές φορές. Δεν ξέρω.

Θα θυμάμαι πάντα το πρώτο μας φιλί. Μπορώ να μας δω, σαν μια κάμερα που γυρνάει γύρω από τους πρωταγωνιστές μιας ταινίας.

Ή όταν εδώ, στην Τουλούζ, παρακολούθησα τις βραδιές μουσικής για τη γιορτή της μουσικής, οι στιγμές κυλούσαν σαν από ταινία, και έβλεπα τα πράγματα με μια κινηματογραφική οπτική. Ένοιωθα σαν τον Ιάσονα τον Μπούρν, μέσα σε ένα τρελό πανιγύρι με εκκοφαντική μουσική, να ακούω τη μουσική μα συνάμα μια ηρεμία τομμακτική. (Jason Bourn from the Bourn Identity).

Ευτυχώς ή δυστυχώς οι στιγμές αυτές περνάνε.

Californication

What can I say about Californication? Probably a lot.
I watched the entire series.
People that are flawed, yet not that flawed.
A lot of Fornication.
A depressing inability to overcome our human nature,
a struggle within, to discover what is right.
Tom Kapinos is a genuinely ingenious genius, with his exaggerations looping you back into reflection, attention and appreciation.
As i grow older, flawed characters, that try to overcome their flaws seem to rise as my new Heroes.
From the raftman, to that hero in a book a maths professor had once lent me, to that professor himself.
From knowing that other people are as fucked up as we are. From rejecting the perfect and towards embracing the mediocre that aspires to perfection; the journey leaves you once more with a sense of Katharsis, of cleanness of being.

Μερικές μέρες.

Μερικές μέρες, όταν όλα πάνε σκατά ή όταν όλα πάνε υπέροχα νιώθεις ότι τα πράγματα έχουν μια τάξη.

Μερικές μέρες που έχεις τραβήξει ήδη δέκα από το πρωί, κοιτώντας Californication, ενώ η κοπέλα σου έχει πάει μια διήμερη σε ένα νησί, με ένα κοινό σας φίλο να δούνε μια φίλη μας. Κοιτάς φωτογραφίες και πάλι μαλακίζεσαι.

Και μετά η πόλη, η πιο θεσπέσια πόλη, έξω από την πόρτα σου, στο μπαλκόνι σου απ΄έξω, και εσύ της γυρνάς τη πλάτη και θεωρείς ότι θα γράψεις πτυχιακή.

Δυο σακούλες απορριμμάτων περιμένουν να τις πετάξεις, στο πάτωμα μια στρώση σκόνης σε απειλεί με άσθμα. Η ώρα του φαγητού έχει έρθει, μα δε πεινάς και κάθεσαι.

Δεν έχεις φίλους, τα βράδια σε πιάνει μια μιζέρια, πιο είναι το νόημα της ζωή και σκέψεις περί θανάτου.

Πέρασε η μισή μέρα, και στην ουσία την χαράμισα, θα έλεγε κανείς. Μα εγώ γιατί νιώθω τόσο ωραία, δε ξέρω. Ίσως να έπιασα πάτω, και πλέον να κάνω όλα όσα βαριόμουν πιο πριν.

No one expects...

The Spanish inquisition? Really? You do not expect that line? I mean, come on! Τέλος πάντων. Το ζήτημα παραμένει, ότι τα απροσδόκητα πράγματα της ζωής μας είναι αυτά που θυμόμαστε. Οπότε δεν περίμενες να συνεχίζεται αυτή η πρόταση. Παρ΄όλα αυτά την βρήκες, και θα το θυμάσαι.

Ο Γέρος.

Ο Γέρος, όσα χρόνια τον θυμάμαι, έσπρωχνε με κόπο το καρότσι του, περνώντας μπροστά από τη πολυκατοικία μας. Κάποτε, εκεί που σήμερα είναι τα νέα σχολικά συγκροτήματα, ήταν τα χωράφια του. Ζούσε εκεί κι ας μην του άνηκε, σύμφωνα με τους νόμους, η Γη κάτω από τα πόδια του. Αυτός ζούσε στην ξύλινη καλύβα του, καλλιεργούσε τα λαχανικά του, έβοσκε τα γίδια του. Τις ημέρες που υπήρχε λαϊκή κάπου κοντά, έσπρωχνε το κάρο του, την ώρα που οι πωλητές σχολούσαν για τα σπίτια τους, και πριν περάσει ο δήμος μάζευε όσα ζαρζαβατικά είχαν περισσέψει. Η λαϊκή συνεχίζει να υπάρχει, αλλά τα χωράφια έχουν προ πολλού χαθεί από τον Άγιο Δημήτριο, την νέα αστική ζούγκλα του Μπραχαμίου.
Όσο μεγάλωνα, αυτός μίκραινε. Ξέρω ότι αυτή η αντίληψή μου για την διαφορά μεγέθους μας ήταν ψευδής. Αλλά παρ΄όλα αυτά ένιωθα πάντα λύπη για τον καημένο άνθρωπο, που έσπρωχνε, με βροχή ή με ήλιο το καρότσι του στην ανηφόρα μπροστά στην πολυκατοικία μου.
Όταν τελείωσα το λύκειο με περίμενε μια πρωτόγνωρη περίοδος ρεμβάσματος. Δεν είχα υπολογιστή στο δωμάτιό μου, δεν είχα άλλα βιβλία να διαβάσω. Πήγαινα γυμναστήριο, σε ένα παρακμιακό γυμναστήριο στη γειτονιά. Και αυτό πλέον κατοικεί στις αναμνήσεις μου καθώς έκλεισε, αλλά στον χωρίς κλιματισμό χώρο του γυμναζόμουν για πολλές ώρες την ημέρα, με αφόρητη ζέστη.
Μια μέρα γυρνώντας από το γυμναστήριο, ιδρωμένος και κουρασμένος, αντίκρισα τον γέρο.
Ήταν σταματημένος πίσω από το καρότσι του και κοιτούσε την ανηφόρα που άρχιζε μπρος στο σπίτι μου.
Δεν θυμάμαι τι του είπα. πάντως αποφάσισα μα σπρώξω για λίγο εγώ το καρότσι του. Η ατμόσφαιρα ήταν στεγνή και δεν μου φάνηκε ποτέ τόσο κουραστικό κάτι.
Και φοβάμαι ότι ποτέ δεν θα κάνω κάτι το οποίο θα με κάνει να νιώσω τόσο καλά με τον εαυτό μου.

Τον Γέρο τον βοήθησα κι άλλες φορές εκείνο το καλοκαίρι. Λίγη βοήθεια, και λίγη παρέα και το χαμόγελο που είχε στα ζαρωμένα χείλη του ήταν ευτυχισμένο. Θα έχει πεθάνει από τότε φαντάζομαι, δεν ξέρω. Δεν τον ξαναείδα τα επόμενα χρόνια. Στο νου μου ζει, σπρώχνοντας το καρότσι του στην ανηφόρα, όπως o Σίσυφος την πέτρα του, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, φτωχά, σπρώχνουν την ζωή τους μέρα με τη μέρα.

Αναρωτιέμαι.

Γενικά δεν γράφω όσο συχνά όσο παλαιότερα.

Ίσως επειδή πέρασε το πρώτο ενδιαφέρον και μετά δεν θέλησα να πιέζω τον εαυτό μου, άφησα το βλογ μόνο του.

Ίσως πλέον δεν προσπαθώ να δείξω πόσο έξυπνος είμαι στους άλλους. Να αποδέχτηκα σε κάποιο βαθμό ότι μπορεί να είμαι όμορφος σαν μια νιφάδα χιονιού, όμοια με τις άλλες μα μοναδική. Αμφιβάλω για αυτό. Δεν το αποδέχεσαι ποτέ.

Ίσως δεν θέλω να σαγηνέψω αναγνώστριες με την εγκεφαλική ανωτερότητά μου. Αν και ο Σ.Φρόιντ (Όχι Στέλιος ρε, Σίγκμουντ) είχε γενικά (αλλά όχι ειδικά) δίκιο κατά την άποψή μου, οπότε κατά βάθος μπορεί να μην είναι άμεσα σεξουαλικό αλλά έμμεσα. Και δεν πιστεύω πως κατάφερα ποτέ να σαγηνέψω με την σκέψη μου.

Ίσως από την άλλη να μην έχω άλλη έμπνευση. Αυτά ήταν τα θέματα που με απασχολούνε, τα διαβάσατε σε προηγούμενα ποστ, το μόνο που μπορώ να κάνω τώρα είναι να τα ανακατατάξω και να σας τα παρουσιάσω υπό ελαφρά διαφορετική γωνία. Γενικά όμως ενίσταμαι στη επανάληψη, γιατί μπορεί να είναι η μητέρα της γνώσης, αλλά είναι και αδερφή της βαρεμάρας, και άμα ψάξεις λίγο ακόμα το γενεαλογικό της δέντρο μπορεί να ανακαλύψεις ότι είναι δεύτερη ξαδέρφη εξ αγχιστείας με τους προγραμματιστές των τηλεοπτικών προγραμμάτων και έτσι δικαιούται χρόνο κάθε μεσημέρι πριν τις ειδήσεις για να ξαναματαδούμε την dolche vita και τους δύο Ξένους που μας είναι πλέον τόσο γνωστοί που μπορούμε να τους απαγγείλουμε.

Αλλά κατά καιρούς θυμάμαι ότι η δημιουργικότητα στην ουσία δεν είναι παρά η ικανότητα να αναδιατάσσεις στον εγκέφαλό σου έννοιες και σκέψεις με πρωτότυπο τρόπο.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, για να λάβει αποφάσεις, λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο με την στατιστική μέθοδο που εφαρμόζω στη δουλειά.

Ο εγκέφαλος λοιπόν έχει, κατά βάση, δύο τιμές για κάθε τι που του συμβαίνει: ευχάριστο και δυσάρεστο. Μετά τα αθροίζει σε κατηγορίες και αποφασίζει αν κάτι του αρέσει ή όχι, από ποια άποψη του αρέσει και άλλα σχετικά.

Στα πρώτα του στάδια, κατά την κύηση και τη βρεφική του ζωή, έχει προδιαγεγραμμένα εσωτερικά κάποια κριτήρια: φαγητό = καλό, πόνος = κακό κουτουλουκουτουλου. Σταδιακά αντιλαμβάνεται πράγματα, λέξεις, ιδέες, αντικείμενα και συναισθήματα. Αναλόγως με τις εμπειρίες του τα ταξινομεί σε κατηγορίες, και από εκεί και πέρα κάθε αντικείμενο, συναίσθημα, ιδέα και γενικά οτιδήποτε με το οποίο θα έρθει σε επαφή θα το ταξινομήσει σε μία ή περισσότερες από τις κατηγορίες του, αναλόγως με το πως τις έχει διατάξει στο μυαλό του. Η αναβάθμιση των κατηγοριών αυτών γίνεται υποσυνείδητα συνήθως, συχνά στον ύπνο μας, και κάθε φορά που αλλάζουν κάποιοι παράμετροι επιρρεάζουν σχεδόν όλες τις κατηγορίες με τις οποίες εφάπτονται οι κυρίως επιρεασμένες κατηγορίες.

Παράδειγμα: Ο Πλάτωνας θεωρεί ότι υπάρχουν ιδεατά αντικείμενα τα οποία απλά αντανακλώνται στην πραγματικότητα. Ο Πλάτωνας στην ουσία πιστεύει ότι η κατηγορία στην οποία εντάσσει ο εγκέφαλός του τα αντικείμενα που μπορεί να αισθανθεί με την αφή του και τα μάτια του, την όσφρηση του και την ακοή του οφείλουν να έχουν έναν τέλειο αντιπρόσωπο στον κόσμο των ιδεών. Στην ουσία αυτό το ιδεατό άλογο υπάρχει στα κεφάλια όλων μας διαφορετικά. Δεν θα απέχει πολύ γιατί όλοι έχουμε δει άλογα, και σαν είδος δεν έχει μεγάλες διαφοροποιήσεις ανά τους τόπους αλλά ο ιδανικός άνθρωπος εξαρτάται στον εγκέφαλο του καθενός κυρίως από το είδος των ατόμων που τον περιτριγυρίζουν, κυρίως στην παιδική του ηλικία. Η ιδεατή, με την κατά Πλάτωνα έννοια του ιδεατού διευκρινίζω, γυναίκα, για εμένα έχει στήθος, μακριά μαλλιά, άσπρο δέρμα, είναι κοντύτερη από έναν άνδρα και έχει πιο κλειστές κινήσεις σώματος. Άμα είχα γεννηθεί Τουαρέγκ, αμφιβάλω ότι η ιδεατή κατά Πλάτωνα γυναίκα για εμένα θα ήταν έτσι. Από την άλλη αν είχα γεννηθεί Τουαρέγκ αμφιβάλω ότι θα είχα βλογ στο οποίο θα έγραφα τέτοια πράγματα. Τέλος πάντων.

Στο παράδειγμα έκανα λόγο για τέσσερεις αισθήσεις. Οι ασιθήσεις μας δεν είναι πέντε τον αριθμό. Ο Αριστοτέλης είχε πει ότι είναι πέντε οι αισθήσεις μας, αλλά ο Αριστοτέλης είχε πει ότι τα πάντα αποτελούνται από γη, νερό, φωτιά και αέρα (δεν είχε προσθέσει αυτός την πεμπτουσία). Όσο ρεαλιστικό είναι να νομίζουμε ότι οι αισθήσεις μας είναι πέντε μόνο, άλλο τόσο είναι να νομίζουμε ότι υπάρχουν 4 μόνο στοιχία στον περιοδικό πίνακα. Αμαρτίες αρχαίων ελλήνων παιδεύσουι τους πάντες. Τέλος πάντων.

Οπότε ας επιστρέψουμε στον εγκέφαλο. Στους άνδρες το κομάτι έγκε δεν είναι πολύ σημαντικό. Εστιάζουμε κυρίως στο δεύτερο μισό.

Μετά από αυτό το άσχετο και ανάξιο λογοπαίγνιο, (παίζει να μην ήταν καν λογοπαίγνιο) τον τελευταίο καιρό αναρωτιέμαι, πως οι γνώσεις που έχω αποκτήσει τελευταία με βοηθάνε.

Οι ξένες γλώσσες είναι ένας τρόπος να βελτιώσεις τον τρόπο σκέψης σου. Καθώς οι λέξεις και ο τρόπος που δένονται μεταξύ τους αποτελούν έναν ολόκληρο τρόπο σκέψης διαφορετικό από έθνος σε έθνος, το να μαθαίνεις σοβαρά ξένες γλώσσες (σοβαρά: να καταφέρνεις να σκέφτεσαι σε εκείνη την γλώσσα και να κατανοείς λογοπαίγνια) βελτιώνει τον τρόπο σκέψης.

Αλλά και οι ξένες γλώσσες και όλα αυτά σε τι σε βοηθάνε; Γιατί να σκέφτεσαι καλύτερα;

Στην πολυκατοικία που διαμένω αυτόν το καιρό ζει ένας Μαροκινός διδακτορικός φοιτητής. Δεν έχει μάθει να σκέφτεται Γαλλικά, δεν έχει επιστημονική σκέψη, δεν έχει προβληματισμούς, πιστεύει ακράδαντα στον Αλάχ, στα ιφριτ και τα τζίνι, και είναι ευτυχισμένος.

Εγώ ο Άθεος, ο λογικός, τι έχω να προτάξω; Συνεχώς αναρωτιέμαι και ψάχνω για νόημα όταν ξέρω ότι δεν υπάρχει. Δεν καταφέρνω να αποδεχτώ την έλλειψη νοήματος, γιατί ο εγκέφαλός μου είναι πλημμυρισμένος με ιστορίες από βιβλία και ταινίες, και εντάσσει την ζωή στην κατηγορία των ιδεατών (ναι κατά Πλάτωνα) ιστοριών. Δεν καταφέρνω να αποδεχτώ ότι δεν είμαι ο ήρωας της δικής μου ζωής, αλλά ένας κομπάρσος στην ζωή εκατοντάδων χιλιάδων ζωών που με περιτριγυρίζουν. Στατιστικά ασήμαντος, σημαντικός μόνο εκεί που μετράει για εμένα: στα άτομα που αγαπώ.

Ξέρω ότι παραπονιέμαι χωρίς λόγο, και ότι ειλικρινά μου αρέσει και αντλώ ικανοποίηση από την ψευδοανωτερότητα που επιλεκτικά πλέκω γύρω μου και ξετυλίγω όταν έρθω αντιμέτωπος με την καθημερινότητα. Ξέρω ότι η ζωή μου θα συνεχίσει να είναι ημιτονοειδής και ότι σε όλη μου την ζωή θα προσπαθώ να οριμάσω μένοντας παιδί, να ξεχάσω την ανουσιότητα ενώ την αντιλαμβάνομαι.

Αλλά μερικές φορές απλά αναρωτιέμαι...

Ψάχνοντας τον Πατέρα μου...

βρήκα δυο ωραίες ιστορίες στο όνομά του.


πρώτη.


δεύτερη.

Για εμένα ο Θεαγένης, είναι ο πατέρας μου, ένα από τα ινδάλματα μου, και ο λόγος που θεωρώ την ύπαρξή μας, ως ανθρώπων, κατά βάση μάταιη.

1984 με 25 χρόνια καθυστέρηση

Όταν δίνεις ένα χαρτονόμισμα των 5 ευρώ στο σούπερ μάρκετ για να πάρεις φαγητό, αυτό το πεντάευρο, είναι μέρος μιας κοινής παραφροσύνης. Μια κοινή παραφροσύνη που μας βολεύει, ή τουλάχιστον βολεύει τον τρόπο ζωής μας, μεν, μια παραφροσύνη δε.

Εδώ και χρόνια το χρηματοοικονομικό πλαίσιο βασίζεται σε μια άτυπη υπόσχεση που ανταλλάζουμε μεταξύ μας. Αυτό το χαρτί, ή αυτή η επεξεργασμένη πέτρα με ένα νούμερο και μια φάτσα πάνω, έχει μια αξία σε υπηρεσίες και σε εμπορεύματα.

Παλαιότερα οι τράπεζες εξέδιδαν λεφτά ισότιμης αξίας με το χρυσό που είχαν εντός της τράπεζας. Καλά, οι έντιμες τράπεζες το κάνανε αυτό. Καλά εντάξει μη βαράτε δεν υπήρξαν ποτέ έντιμες τράπεζες, αλλά τουλάχιστον τα χρήματα που υπήρχαν αντιπροσώπευαν περίπου την ποσότητά τους σε χρυσό.

Με τη σειρά της η αξία του χρυσού δεν είναι παρά ένα πουκάμισο αδειανό, μια Ελένη... εεε, μια κοινωνική ψευδαίσθηση ριζωμένη στις μέρες των πολυθεϊστικών κοινωνιών.

Και μέσα σε όλες αυτές τις ψευδαισθήσεις, η κοινωνία επιμένει να στοιβάζει νέες ψευδαισθήσεις:

Ασφάλεια, έλεγχος και status quo.

Στην Γαλλία περνάνε νομοσχέδια που θυμίζουν σενάρια του Orwell, ασφάλεια από τους κακούς, και κατά κάποιο τρόπο, θυσίες για το καλό όλων μας. Οι πειρατές του διαδικτύου θα χάνουν το δικαίωμα σύνδεσης στο διαδίκτυο χωρίς να δικαιούνται να διακόψουν την σύνδεσή τους... Στον χώρο της υγείας θα έχουν όλοι οι πολίτες έναν υποχρεωτικό διαδικτυακό φάκελο. Για να ξέρουν οι εργοδότες τι να προσλαμβάνουν, οι ασφαλιστικές τι να ασφαλίζουν.

Στην Ελλάδα απαγορεύουν ποινικά τις κουκούλες στις πορείες και βάζουν ξανά κάμερες παντού. Καιρός ήτανε, οι τελευταίοι της Ευρώπης ήμαστε.

Με έχει κουράσει όλο αυτό το πανηγύρι.

Γενικότητες

Η Χλόη από το φατσοβίβλιο λέει: λατρεύω αυτό το τραγούδι. Αναφέρεται στο "ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό". Και διαφωνώ. Ενώ ισχύει γενικά, ότι η υπέρβαση δυσκολιών σε οπλίζει με τρόπους υπέρβασης τους, δεν ισχύει απόλυτα. Στο συγκεκριμένο τραγούδι θεωρώ ότι υπάρχουν πολλά πράγματα χειρότερα από το θάνατο, που άμα σου συμβούνε μπορεί ο ψυχισμός σου να υπερβεί το όριο ελαστικότητας του και απλά να διαστρεβλωθεί ή να σπάσει.

Γενικότητες και ακριβολογία. Από τη μια η ποιητική ελευθερία, από την άλλη η μαθηματική ακριβολογία. Ανάμεσα εγώ, αναποφάσιστος. Άλλοτε θέλω την ακρίβεια (να χτυπάς το πιρούνι στο τοίχο όταν κάποιος που θέλει να κάνει ομελέτα σου ζήτησε απλά να το χτυπήσεις, π.χ.), και άλλοτε θέλω οι λέξεις μου, ανέμελες να αποπτύσσονται από το δέντρο των σκέψεων μου, και να στοιβάζονται σε προτάσεις, τυχαία σχεδόν.

Me culpa άλλη μια φορά με πάθος.

http://el.wikipedia.org/wiki/Γραικός

Ευχαριστώ Angie!

25 Μαρτίου

Και για πρώτη φωρά εργάζομαι αντί να γιορτάζω...

Και μετά σου λέμε Γαλλία, πολιτισμός...

Υστερόγραφο: Το ελληνικό κράτος έχει λιγότερο από 200 χρόνια ύπαρξης, και στο εξωτερικό μας λένε ακόμα greek από την τούρκικη ονομασία του σκάβου. Αστείο ε;

Γραμμές στην άμμο...

Τι είναι η ζωή μας; Αλήθεια τι να είναι;

Πώς είστε αγαπημένοι μου αναγνώστες; Ατίμασα το συμβόλαιό μας;

Η ζωή μας είναι μια σειρά από γραμμές στην άμμο, τις σβήνουν τα κύματα και, ξανά, γράφονται νέες, μέχρι το αμμώδες μυθιστόρημα μας να τελειώσει.

Σας οφείλω μια μακροσκελή ανάλυση λοιπόν. Ή, μάλλον, την οφείλω στον εαυτό μου. Πόσα μπορώ να αναλύσω λοιπόν;

Οι γραμμές στην άμμο με θέμα την παιδική μου ζωή σιγά - σιγά σβήνουν και στη βρεγμένη άμμο οι λέξεις μοιάζουν να παίρνουν πιο σοβαρή τροπή.

Στη Γαλλία είμαι πλέον 6 μήνες. Πόσος καιρός αλήθεια είναι οι έξι μήνες;

Εδώ συνειδητοποίησα κάποια πράγματα και ίσως να μην τα έχουν σκεφτεί πολλοί άλλοι.Ας πούμε σκέφτηκα ότι"Η ανθρώπινη αίσθηση του χρόνου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ποσότητα πληροφοριών που διαλέγει να συγκρατήσει και την ευχαρίστηση που αντλεί από αυτήν." Κάπου παλαιότερα είχα ήδη αναφέρει κάτι τέτοιο, για την αντίληψη του χρόνου σχετικά με την αδρεναλίνη και το πώς επηρεάζει την ανθρώπινη αντίληψη του χρόνου, αλλά τώρα η σκέψη αυτή με κάνει να αναρωτιέμαι σε τι ρυθμούς ζει ο καθένας μας τη ζωή του. Πόσο πιο αργά πρέπει να μοιάζουν ότι περνάνε οι μέρες για κάποιον που συγκρατεί στη μνήμη του μυριάδες λεπτομέρειες;

Πόσο γρήγορα περνάνε οι μέρες που είμαι με τη Δανάη;

Είναι αλήθεια οι μήνες που περάσανε μήνες; Μου μοιάζαν χρόνια.

Πόσα έμαθα και πόσα μαθαίνω; Ολόκληρο νέο αντικείμενο γνώσεων από επιστημονικής άποψης. Ολόκληρος νέος κόσμος από κοινωνική άποψη. Ρατσισμός, κοινωνία ρημαγμένη χωρισμένη και άγχος, τοπία βγαλμένα από ταινίες.

Κάνω μεταπτυχιακό στις μεθόδους τηλεπισκόπησης. Το τι είναι δεν έχω αξιωθεί να σας πω. Πρόκειται για την επιστήμη που βασίζεται σε μια βασική ηλεκτρομαγνητική αρχή. Κάθε σώμα ακτινοβολεί σε ένα μήκος κύματος αναλόγως με τη θερμοκρασία του. Αυτήν την ακτινοβολία μπορούμε να την εκμεταλλευτούμε και να έχουμε κινητή τηλεφωνία, υπέρηχους, δορυφόρους, μετεωρολογία και άλλα πολλά.

Και οι λέξεις που αποτελούσαν την περίοδο των μαθημάτων του μεταπτυχιακού τελειώσαν. Πάνε οι σπουδές. Τέλος. Νέες λέξεις, όπως ΈΡΕΥΝΑ ΣΤΡΑΤΌΣ και ΥΠΟΧΡΕΏΣΕΙΣ και ΔΟΥΛΕΙΆ, χαράσσονται με ένα τρεμάμενο χέρι. Η μάχη για το ποιος είμαι και το πού πάω ξανά και ξανά. Ή μάλλον, τέλος τα μαθήματα. Από εδώ και πέρα μαθαίνεις μόνος σου. Κολυμπάς και φτάνεις στην παραλία να γράψεις λίγες παραπάνω λέξεις ή πνίγεσαι.

Και μερικές λέξεις πιο γλυκές, όπως το: "νομίζω ότι σε αγαπάω και ευελπιστώ ότι δε θα αλλάξει αυτό γιατ, πλέον σκέφτομαι τη ζωή μου μαζί σου".

Και έτσι ξέρω λίγα πράγματα για εμένα.
Μπορεί το μέλλον μου να είναι αβέβαιο, αλλά τουλάχιστον έχω οπλιστεί με καλές γνώσεις.

Αν α => β απαραιτήτως, χαίρομαι που αλλάζω γνώμες. Μόνο οι ηλίθιοι δεν αλλάζουν γνώμη, λένε.

Εγγράφηκα στο φατσοβιβλίο (facebook) από τη νοσηρή περιέργεια του "τι να κάνουν άραγε" και για να κρατήσω επαφή με άτομα που δε θα ξαναέβλεπα ποτέ αλλιώς.

Βεβαίως το γεγονός ότι εγγράφηκα στο φατσοβιβλίο δεν αποτελεί απόδειξη ότι δεν είμαι ηλίθιος, αλλά λέμε τώρα...

Έτσι ξαναείδα τα άτομα από το λύκειο όπου φοίτησα. Είδα άτομα από τις διακοπές μου. Είδα μητέρες που τις γνώρισα κορίτσια. Και μέσα μου ξανά ο φόβος. Θέλω παιδιά. Αλλά φοβάμαι υπερβολικά ότι ο κόσμος μας δεν είναι κατάλληλος για να γεννηθούν. Θα επιβιώσουν, ναι, αλλά θα ζήσουν; Και αν γεννηθούν καθυστερημένα, δεν νομίζω πως θα το άντεχα.

Τώρα είμαι στη Toulouse και, όπως θα έλεγε ο Αλέξανδρος, there is no time to loose in Toulouse. Αλλά πριν ήμουν Αγγλία, στο Λονδίνο και στο Reading. Πήγα στο μάτι του Λονδίνου, πήγα στο Βρετανικό Μουσείο (κουφή φάση: ενώ ήμουν στη βιβλιοθήκη μια μάνα άφησε πάνω στη πέτρα της Ροζέτας το μωρό της...). Δεν πήγα να δω ένα άτομο που του 'χα πει θα πάω, και, καρμικά ίσως, ένα άλλο άτομο που θα με φιλοξενούσε δε με φιλοξένησε. Έτσι κουβαλούσα έναν καπνό και δυο χαρτάκια που μου είχαν παραγγείλει...

Επίσης, πλέον έχω ένα χαρτί που επισήμως με ονομάζει μαθηματικό. Το αν είμαι, μένει ακόμα να αποδειχτεί...

Η ταινία Watchmen μου άρεσε. Κυρίως η μουσική της. Bob Dylan - the times are a-changing και Simon and Garfunkel the sound of silence. Είναι από τις λίγες ταινίες βασισμένες σε κόμικ που χάρηκα που είχα διαβάσει το κόμικ πρώτα και είδα την ταινία μετά.

Βεβαίως απλά παρεκτράπηκα και ξέχασα να πω πολλά και να παρομοιάσω, με κουραστικό τρόπο, όλα αυτά με γραμμές στην άμμο. Αλλά δεν πειράζει. Τα νέα μου πρώτα σε ένα μακροσκελές ποστίδιο και μετά βλέπουμε.

Από το Παρίσι θα μου λείψουνε πολλά. Κυρίως άτομα. Ο Τομ, ο Πετρ και ο Φαβιαν (όχι δεν δούλευαν σε φάμπρικα φτιάχνοντας τανκς). Η Φωτεινή, η Ερίκα, η Γιούνα. Η νονά μου και ο άνδρας της. Μερικά μουσεία, μερικά εστιατόρια και μπαρ. Όμως δεν πρόκειται να μου λείψουν τόσο, φαντάζομαι. Γιατί δεν υπάρχει ένα μέρος στο Παρίσι που να με στιγμάτησε, που να με άγγιξε τόσο βαθιά, όσο μια κρεπερί-τσαγοπωλείο σε ένα χαμμένο στενό της Toulouse. Βεβαίως δε γνωρίζω ακόμα κανέναν, αλλά τι να κάνουμε; Σιγά σιγά. Μετακομίζω σε καλό σπίτι εντός της εβδομάδας, αρχίζω καράτε και καμιά ξένη γλώσσα, βάζω ίντερνετ της προκοπής και όλα θα πάνε καλά. Φαντάζομαι. Και αν δεν πάνε, δεν πειράζει, το Πάσχα θα έχω επισκέψεις που θα μου τα φτιάξουν όλα.

Ως τότε δουλειά (φτιάχνω ένα πρόγραμμα νευρονικών δικτύων για αναγνώριση συννέφων μέσω τοπυ δορυφόρου sentinel2), βόλτες και ανάγνωση ενδιαφέροντων βιβλίων. Terry Pratchet, sir, to you I am indebted, for your books are company to a traveller and a lone man.

Α! Το logicomix μου θύμησε πόσο μου αρέσει η μαθηματική λογική.

Και τα νέα μου ρούχα μου αρέσαν επίσης για όσους-όσες σκέφτονται να γκρινιάξουν.

Νομίζω αυτά προς το παρόν. Κάτι πιο συγκροτημένο στο μέλλον.




Αίνιγμα: Γιατί δεν υπάρχει ίχνος του ΑίΝΙγΜΑ στο διαδίκτυο;

Χάθηκα.

Στο διάβασμα και στη δουλειά. Και το πανηγύρι καλά κρατεί. Ευελπιστώ να προλαβαίνω να γράφω πάλι μακροσκελή ποστίδια σε λίγο καιρό. Έως τότε αρκεστείτε στο www.raftrazorsthoughts.blogspot.com

Are we the baddies?

Αναρωτιέμαι αν ο πρωθυπουργός Κ.Καραμανλής και ο Πάκης είχαν αυτή τη συζήτηση αυτές τις τελευταίες μέρες... Αν την είχαν κρίμα που δε το σκάνε. Πολιτική ηγεσία ή έναν σωστό πολιτικό λόγο έχει ακούσει κανείς;

That is so nineties!

Σηκώστε τα χέρια όσοι ζείτε ακόμα στα nineties.
Και τώρα που το κάνατε αυτό, όσοι σας είδαν να σηκώνετε τα χέρια μπροστά στην οθόνη σας χωρίς λόγο αναρωτιούνται WTF?

Πάει λίγος καιρός συνέβη κάτι που με παραξένεψε. Ήταν το Thanksgiving Party 2008 εδώ στην Fondation Des Etats Unis όπου διαμένω για το master μου. Το κρασί ήταν φτηνό (και με τις δύο έννοιες) αλλά το φαγητό δεν ήταν άσχημο. Κάποιος ήρθε να μας πάρει φωτογραφείες (την παρέα με την οποία έτρωγα) και είπα να κάνω "bunny ears" στην Yna που καθόταν δίπλα μου. Η οποία το πήρε χαμπάρι και μου είπε "Bunny ears? That's so Nineties". Ναι.

Καλοσήρθα στο 2008. Στα τέλη των 00es.

Πορτοκάλι

Όταν το καλύτερο πράγμα που έχεις να πεις για την μέρα σου είναι ότι έφαγες ένα νόστιμο πορτοκάλι, κάτι έχεις κάνει λάθος κάπου στη ζωή σου.

Χιονίζει.

Πριν φτάσει ο Δεκέμβρης, χιονίζει, για δεύτερη φορά στο Παρίσι. Μόνο που τώρα το έστρωσε. Βλέπω τις νιφάδες να πέφτουν άγαρμπα, αρτσούμπαλα και οκνηρά, σαν να θέλανε να δώσουνε για λίγο την ψευδαίσθηση ότι δε θέλουνε να αγγίξουν τη Γη. Όμως στο τέλος καλύπτουν τους δρόμους, τα σπίτια και τα δέντρα και κάθε επιφάνεια που τους είναι ανοιχτή και σαν ένα τεράστιο πέπλο αγκαλιάζουν οι νιφάδες την πόλη.

Κοσμοθεωρία

Ο λόγος που γράφω αυτό το ποστίδιο είναι συνειδητά υπεροπτικός. Θα έπρεπε, αν ήμουν ανειληκρινής προς τον εαυτό μου να πω ότι το κάνω για να εξηγήσω την κοσμοθεωρία μου, αλλά στην ουσία απλά προσπαθώ να σώσω την αξιοπρέπειά μου στα μάτια μου. Μικρότητα ίσως, αλλά τι να κάνουμε, αποδέχομαι ότι οι άνθρωποι είναι μικροί και ότι είμαι άνθρωπος. Επίσης σίγουρα δεν ανεβαίνω στα μάτια του ατόμου με το οποίο τσακώθηκα, αλλά τι να κάνουμε. Α, ναι δεν το ανέφερα:

Πρόσφατα βρέθηκα σε έναν τσακωμό με ένα άτομο υψίστης σημασίας για τον εαυτό μου. Ο λόγος που τσακώθηκα μαζί του δεν είναι ξεκάθαρος αλλά μπορώ να κάνω κάποιες υποθέσεις.

α- Απέκτησε, ή μάλλον ενίσχυσε σε μεγάλο βαθμό, την κοσμοθεωρία του, με την οποία δεν διαφωνώ αλλά ούτε και συμφωνώ σε πολλά από τα βασικά σημεία της.

β- Άρχισα να εκφράζομαι χωρίς να σκέφτομαι τις επιπτώσεις ή χωρίς αυτές να με απασχολούν. Τουλάχιστον χωρίς να με απασχολούν περισσότερο από όσο με απασχολεί να μπορώ να εκφράσω την άποψή μου και να μην ακούω παθητικά (αντώνυμο του ενεργειτικά) πράγματα με τα οποία διαφωνώ.

γ- Βρίσκομαι στην Γαλλία και η απόσταση διαστρεβλώνει πολλά.

δ- Δεν έχω ξεκαθαρισμένη κοσμοθεωρία πέραν της άρνησης κάποιων στοιχείων και παραδοχή κάποιων άλλων.

Ας αναλύσουμε μέρη της κοσμοθεωρίας μου:

Στην κοσμοθεωρία μου,

. Δεν υπάρχει νόημα ή ΝΌΗΜΑ στην ζωή. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να την ζήσουμε, όσο πιο ευχάριστα μπορεί ο καθένας. Δυστυχώς το τι θεωρεί κανείς ευχάριστο είναι σχετικό.

. Ο κόσμος εξελίσσεται. Η εξέλιξη για εμένα σημαίνει αλλαγή, και όχι απαραίτητα βελτίωση, γιατί η βελτίωση είναι κάτι σχετικό.

.Ο άνθρωπος ευθύνεται για την κατάσταση στην οποία είναι ο κόσμος, με την ρύπανση και τις κλιματικές αλλαγές. Όμως δεν θεωρώ ότι η κατάσταση είναι χειρότερη απ΄ότι αν εξερήγνουσαν ένα πλήθος ηφαίστεια τις τάξης του Pinatubo. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ήμαστε επικριταίοι, ως είδος, που το κάναμε. Ούτε σημαίνει ότι η κατάσταση είναι μη-αναστρεύσημη.

.Δεν υπάρχουν υπερφυσικά φαινόμενα. Τα φαινόμενα είναι όλα φυσικά, αλλά η κατανόηση των μηχανισμών τους - προς το παρόν και ίσως για πάντα- μας ξεπερνάει.

.Η επιστημονική γνώση είναι ένα από τα πιο θαυμαστά πράγματα που υπάρχουν καθώς είναι ότι πιο κοντινό στην ύπαρξη νοήματος, μετά το αίσθημα επιβίωσης που έχουν οι έμβιοι οργανισμοί.

.Οι έμβιοι οργανισμοί λειτουργούν όλοι ανεξαιρέτως με βάση την λογική. Έχουν βιολογικά προδιαγεγραμμένες κάποιες οδηγίες: αναπαραγωγή και επιβίωση. Επίσης στην φύση υπάρχει ιεράρχηση ως προς τη τροφική αλυσίδα ως αποτέλεσμα αυτών των ενστίκτων. Οι άνθρωποι - στην κλίμακα αυτή είναι άκρως επιτυχημένοι ως είδος και παρουσιάζουν την δυνατότητα, μέσο της επιστημονικής γνώσης, να υπερβούνε και να επιβιώσουν κλιματικές αλλαγές και βιοσφαιρικές αλλαγές, χωρίς να χρειαστεί να μακροχρόνια βιολογική προσαρμογή.

.Οι άνθρωποι τα τελευταία 60 κάτι χρόνια βασίσανε την οικονομία τους στο πετρέλεο. Οι επόμενες δεκαετείες θα είναι δύσκολες, καθώς η οικονομία πρέπει να, και ΘΑ, προσανατολιστεί προς ήπιες πηγές ενέργειας. Η σύμπραξη στην μετάβαση αυτή είναι κάτι το θετικό.

.Όταν κάποιος βρίσκεται σε μια επιχειρηματολογία για ένα θέμα στο οποίο πιστεύει χωρίς να έχει βεβαιότητες τα επιχειρήματά του θα στηρίζονται στα λάθη του άλλου και όχι στην θεμελίωση των προσωπικών του σκέψεων σε λογικό, άφθαρτο πλαίσιο. (Στη συγκεκριμένη περίπτωση νιώθω πως ήταν αμφιδρομο)

Αυτά. Είναι και άλλα, που όμως δεν πρόκειται να αναφέρω γιατί οφείλω να κοιμηθώ. Τα προαναφερθέντα είναι μέρος των πιστεύω μου, και ελπίζω να μην διαφωνούνε ριζικά με τα δικά σας και τσακωθώ και με εσάς άνευ λόγου, αφού στην ουσία όλα αυτά δεν έχουν νόημα και συνεπώς αξία. Αξία έχουν τα πράγματα στα οποία δίνουμε εμείς αξία και για εμένα κάποια άτομα έχουν περισσότερη αξία από όλα τα προαναφερθέντα.

Joining the communist party.

You know me, friends. I always was left leaning and liberal, yet I was disillusioned about changing the world since I believed that human nature and savagery would win over ideals and good intentions almost every time. However there has been a reason for me to decide to join the communist party.

Τη νύχτα αυτή, τη λέτε ΄σεις φωτιά, μα ΄γω την λέω δέντρο.
Οι μέρες που λαχτάρησα θα ΄ρθούν

Η φωνή του Σαββόπουλου σταματάει την βόλτα της μέσα στο νου μου και αναρωτιέμαι.
Λαχτάρησα ποτέ να έρθουν κάποιες μέρες; Σίγουρα. ήρθαν και περάσανε και μονίμως περιμένω κι άλλες. Και προχωράω κοιτώντας το μέλλον, και όταν αυτό δεν υπάρχει, κοιτάω απλά τις άκρες των παπουτσιών μου.

Οι βροχές και οι άνεμοι συνοδεύουν για λίγο το κορμί μου, καθώς μετακινούμαι στους δρόμους μιας όμορφης πόλης. Προς στιγμήν νιώθω σαν να απατάω την Αθήνα και τους ανθρώπους της. Μου ξεφεύγει ένα <<Χα, σας ξέφυγα>> και αναρωτιέμαι αν αλήθεια αυτό ήθελα. Μετά μου περνάει η σκέψη, γιατί ο κρύος άνεμος με ηρεμεί και οι σκέψεις μου ξεγλιστράνε σε πιο ποταπά πράγματα.

Οι βόλτες στο Παρίσι σπανίζουν τελευταία, καθώς τα καταθλιπτικά απογεύματα διαβάσματος και μοιρολατρίας επιχειρούν να καταστήσουν μονοπώλιο.

Πόσο αλλάζει κανείς αλήθεια; Πού πήγε ο αστείος και ρομαντικός άνθρωπος που έγραφε σε αυτό το ιστολόγιο; Δεν αναφέρομαι σε εσένα Παναγιώτη, ούτε σε εσένα Δανάη. Τουλάχιστον η μετριοπάθεια μου δεν έχει χαθεί.

Δε θέλω να μεγαλώσω. Δε μου αρέσει το μέλλον, δε λαχταράω στιγμές. Η νύχτα αυτή δεν είναι δέντρο.

Όπως έλεγε και ο Τσιπ από τους Τσιπ εντ Ντέηλ. Δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι σκίουρος.

Δυστυχώς εγώ ούτε σκίουρος είμαι, ούτε πλένω τα πιάτα με πορτοκάλια, ούτε έχω για το στέρεο σαρανταπέντε πρίζες. Οπότε δεν μπορώ παρά να πω ότι όλα αυτά είναι καλά άμα και στου κουφού την πόρτα να φας τριφύλλι.

Πρίν δει κανείς το γκρεμό.

Ο γκρεμός είναι πάντα εκεί. Δε μετακινείται για τίποτα και για κανέναν. Δεν τον βλέπεις πρώτα, και ταξιδεύεις την τριήρη σου στα πέρατα του κόσμου. Οι σύντροφοί σου σε περιστοιχίζουν και άλλοτε μένουν πιστοί στο όραμα του ταξιδιού, και άλλοτε κατεβαίνουν, κουρασμένοι από τις περιπέτειες. Ταξιδεύεις αμέριμνα στην πλάτη της θάλασσας, αψηφώντας τον χρησμό των Δελφών ''Θα φτάσεις στα πέρατα του κόσμου και θα γκρεμιστείς''. Κολόμβος πριν την εποχή σου, θρασύς και νέος τα αψήφησες όλα αυτά. Πάνε λιμάνια και χρόνια πολλά από τότε. Γέρασες και το πλοίο σου άρχισε να σαπίζει. Θυμάσαι τον χρησμό και φοβάσαι. Μια μέρα, ο κράχτης από το πόστο του θα βγάλει μια κραυγή τρόμου, και να γυρίσετε πίσω θα σας φωνάζει. Μα το τέλος του κόσμου σας καλεί: οι φυσικοί είχαν άδικο, η Γη δεν είναι σφαίρα. Ανάθεμά σε Αναξίμανδρε, ουρλιάζεις, και αγκαλιάζοντας τη κουπαστή βυθίζεσαι στο άδειο.

Οικονομικός γκρεμός, γκρεμός σπουδών, γκρεμός ηλικιακός, παντού γκρεμος και το μόνο που μένει είναι η πτώση.

Ήτανε μια φορά,

Κάποτε δε με ένοιαζε να έχει νόημα η ζωή. Τώρα φοβάμαι την ανουσιότητά της πάλι. Η εργασία δεν είναι νόημα, είναι τρόπος να σταματήσεις να ασχολήσαι με το ζήτημα. Η σχέση, όσο ωραία και να είναι δεν είναι αυτό που σου δίνει νόημα, είναι αυτό που σε αποτρέπει από την τρέλα. Οι φίλοι επίσης προσφέρουν σανίδες λογικής για να πιαστείς, αλλά δυστυχώς ούτε και αυτοί έχουν νόημα. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει νόημα, αλλά δυστυχώς πρέπει να έχουμε την ψευδαίσθηση του νοήματος για να επιζήσουμε. Κι όταν έχεις ήδη αποφασίσει ότι τα προαναφερθέντα δεν έχουν το νόημα μέσα τους, πού να στραφείς; Θεός δεν υπάρχει και αξία δεν υπάρχει. Έτσι κατρακυλάς τη ζωή σου όπως μια πέτρα κατρακυλάει για να φτάσει στο γκρεμό, χωρίς να μπορεί να αντιληφθεί το λόγο της πτώσης. Ίσως το μόνο στο οποίο διαφέρει ένας άνθρωπος είναι ότι μπορεί να επισπεύσει την πτώση.

alphabet

A is for ant. A unit lost among millions.
B is for beauty. If you know how to look it is all around.
C is for clochard. There are too many of them.
D is for Danae, the Penelope left at home.
E is for elation due to the possibilities awaiting me.
F is for freedom which is a relative thing.
G is for gray clouds obstructing the sun.
H is for hazards. Life is full of them.
I is for intelligence a sword that cut on both edges.
J is for Jane. She rides a giraffe with Tarzan in the english seminar's jungle.
K is for knowledge. Will it really matter?
L is for lamentations; internal and continuous they doom those they plague.
M is for movie; filmed one recently.
N is for negativity which comes and goes as it pleases.
O is for opportunities there for the taking, accessible to those who want them.
P is for Paris, the city I am in.
Q is for quest. To find myself.
R is for Reine: as all pizzas should be.
S is for sleeping: a siren that always calls.
T is for transportations. A spider's web where your money gets stuck.
U is for Ultimate Showdown. It is of ultimate destiny.
V is for video surveillance. Ever-present big brother.
W is for willingness to live, to find a meaning.
X is for xenophobia, slowly dissipating through osmosis.
Y is for Yorick, poor fellow.
Z is for Zenith of our lifes.

21 πράγματα που θα μου λείψουν.

Φεύγω για ένα χρόνο στη Γαλλία για μεταπτυχιακά στην école polytechnique. 21 πράγματα που θα μου λείψουν:

1) Η κοπέλα μου.
2) Ο καλύτερός μου φίλος.
3) Οι άλλοι δύο καλύτεροί μου φίλοι.
4) Οι υπόλοιποι φίλοι μου.
5) Ο Δάσκαλος του καράτε.
6) Οι γονείς μου.
7) Το σεξ. (21 πράγματα θα γράψω... ξέρω ότι εντάσσεται στο νούμερο 1, αλλά...)
8) Το τμήμα Μαθηματικών του ΕΚΠΑ.
9) Η θάλασσα.
10) Ο ήλιος.
11) Η οδήγηση.
12) Το ψάρι μου.
13) Τα σουβλάκια.
14) Το εξοχικό "Ανεμοράχη".
15) Το κρεβάτι μου.
16) Ο μη μεταγλωττισμένος κινηματογράφος και η μη μεταγλωττισμένη τηλεόραση.
17) Τα φρούτα και τα λαχανικά που να έχουν γεύση.
18) Τα θαλασσινά ψάρια.
19) Το να έχω προφορά όταν μιλάω που να υποδεικνύει ότι είμαι από αλλού.
20) Τα φθηνά μέσα μαζικής μεταφοράς.
21) Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που παίζουν τη μουσική που μου αρέσει.

Θρησκευτικά γιοκ!

Άντε και προς την ειλικρινή αθεΐα τώρα. Προσωπικά το χαίρομαι. Πάει ο αγιασμός πάνε οι προσευχές και προαιρετικά γίνονται τα θρησκευτικά και η εκκλησία. Τελικά αυτός ο υπουργός έκανε και κάτι καλό μέσα στα υπόλοιπα...

Οι φίλοι που δε γνώρισα...

Οι φίλοι που δε γνώρισα δε με παίρνουν τηλέφωνα συχνά,
και αραιά τους βλέπω.
Δε μοιραστήκαμε πότε μας λύπη ή χαρά, στιγμές πολλές ή λόγια,
μα με μια ξαφνική ματιά, φιλία δέσαμε προτού κινήσουμε ξανά τα ίδια δρομολόγια.
Και σαν τη νύχτα αυτοί ζουν, τους συμπονώ και τους θυμάμαι,
και κάτι ώρες σκοτεινές "πού να 'ναι τάχα" συλλογιέμαι
την ώρα που προς το κρεβάτι μού λέει ο ύπνος "άμε".
Γιατί με γνώρισαν σωστά και όπως θέλω να 'μαι,
γιατί με γνώρισαν λειψά και δίχως να πονάνε,
και ίσως λίγο, αληθινά, αυτοί φίλοι μου να 'ναι.

Another brick in the wall.

Δε θέλεις αλλά τι να κάνεις, είσαι αμελητέα ποσότητα. Αντιλαμβάνεσαι ότι το να κάνεις μια διαφορά είναι αδύνατον, κι όμως οι τοίχοι είναι φτιαγμένοι από τούβλα, εκτός από αυτούς που είναι φτιαγμένους από άλλα υλικά. Οι επαφές σου με άλλους, πώς τους αλλάζεις και πώς σε αλλάζουν δε σου αρκούν και όταν βλέπεις την προδιαγραμμένη πορεία σου... θέλεις να ξεφύγεις. Επιταχύνοντας, χρησιμοποιώντας τη βαρύτητά τους να πετάξεις, να γίνεις another bird in the wall. Αλλά τα τούβλα δεν πετάνε, ακουμπάνε και στηρίζουν και όταν δεις την ύπαρξη ολιστικά ελπίζεις ότι αξίζει.

Σημάδια ενός δημιουργικού υποσυνείδητου: Όνειρα.

Όνειρο α) είμαι ο Batman αλλά όσα συνέβησαν τα βλέπω εκτός του σώματός μου. Ίσως να είμαι ο joker επίσης. Κάθομαι μέσα σε ένα εστιατόριο σαν αυτά που είχαν στην Αμερική, στις ταινίες με γκάγκστερς. Ο Joker έχει καλέσει όλους τους κακούς στο μαγαζί και έχω πάει για επίσκεψη, φοβούμενος για τη ζωή μου αλλά αποφασισμένος να ξεσκεπάσω το ραδιούργο σχέδιό του. Είναι ντυμένος στα μοβ, και έχει πράσινο μαλλί, και όλοι οι κακοί με κοιτάζουν να τρωω το φαγητό που μοιραζόμαστε. Έχω πάρει όλα τα δυνατά αντίδοτα για δηλητήρια πριν έρθω και έτσι δεν αγχώνομαι. Επίσης ότι τρωω τρωνε και αυτοί. Έπειτα από λίγο ο Πιγκουίνος λεει: «Λοιπόν Joker, τι ήταν αυτό που του έκανες;» Και ο Joker απαντάει: «αυτό το γλυκό σοκολάτας είχε μια στρώση ποντικοκούραδα! ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑχαχα χαχΧΑΑΑΑΑΧΑΧΑΧΑχ.» Τα οποία είχαμε όλοι φαει, μαζί και αυτός.

Όνειρο β) Αποφασίσαμε να μετακομίσουμε οικογενειακώς το δωμάτιο μου. Ο πατέρας μου όμως έλειπε στη δουλειά και έτσι βρέθηκα να κουβαλάω το γραφείο μου με τον υπολογιστή απάνω καθώς και το μισό δωμάτιό μου, να τα κατεβάζω με το ασανσέρ και να βρίσκομαι με τη μάνα μου στο Τραμ όπου να κάνει ζέστη να έχει πολύ κόσμο που δεν γνωρίζω, να φοβάμαι να μη με κλέψουν, να ζεσταίνομαι και να κουράζομαι. Αποκάλεσα τη μάνα μου με το όνομα της κοπέλας μου, και μετά μέσα στο όνειρο έφαγα φρίκη και φοβόμουν και επαναλάμβανα όχι -όχι -όχι. Έπειτα ήρθε το τρόλεϊ, όπου δεν χωρούσαμε και δε θα μπορούσα να βάλω τα πράγματά μου μέσα πριν κλείσουν οι πόρτες και χωρίς να πέσω στο κενό ανάμεσα στις αποβάθρες. Μου είπε να γυρίσω σπίτι και να παρατήσω τα πράγματά μου. Γύρισα σπίτι και οι γονείς μου ήταν εκεί και επίσης εκεί ήταν η αναμενόμενη αντίδραση του πατέρα μου που έκανε ότι αδιαφορεί, και είπε κάτι σαν «ενήλικας είσαι πλέον εσύ ξέρεις τι κάνεις».

Υποσημειώσεις:

Dr.Horrible’s sing-along blog

Χρόνια Ευτυχισμένα Σκιόφατσε.

Πήρα Πτυχίο, Φεύγω για Γαλλία τον Αύγουστο για Μεταπτυχιακό.

Σήμερα βγαίνει το The Dark Knight.