Πράξεις. 1+1=2. Τόσο εντυπωσιακές ιδέες πίσω από απλές αριθμητικές πράξεις. Ολόκληρες έννοιες όπως όπως η κοινωνία, ο έρωτας, ο ρατσισμός, μπορούν να αναχθούν στην βασική ιδέα των αριθμητικών πράξεων. Από τη στιγμή που μπορείς να καταλάβεις τι είναι η μονάδα, σημαίνει ότι μπορείς να κατηγοριοποιήσεις πράγματα, να τα αναγάγεις σε ομάδες με κοινά χαρακτηριστικά. Και από εκεί και πέρα κάνεις υπολογισμούς, και να κρίνεις.
Ο Πατέρας μου, όταν ήμουν στο δημοτικό και μας δίνανε προβλήματα μαθηματικών, είχε έρθει στο σχολείο και είχε πει στη δασκάλα πως δεν ήθελε να δει άλλη άσκηση μαθηματικών με σκέτα νούμερα. Έχουμε 3 και προσθέτουμε άλλα 3, πόσα έχουμε τώρα; Έχουμε 3 τι; Πορτοκάλια; Καρπούζια; προσθέτουμε μόνο όμοια πράγματα. Η δασκάλα, από φόβο πιστεύω στο ύφος του πατέρα μου -μπορεί να είναι πολύ σοβαρός ώρες, ώρες όταν πρόκειται για μαθηματικά- δε μας ξανάδωσε άσκηση όπου να μη προσδιορίζεται το τι προσθέτουμε.
Ναι. Τα μαθηματικά, όσο στυγνά και αν μοιάζουν πάνω σε κόλες χαρτιού, πίνακες και οθόνες υπολογιστών, είναι κατά βάση οι πυροκροτητές της ταξινόμησης και κρίσης μας. "Αυτό είναι καλύτερο από το άλλο". "Αυτό είναι ισοδύναμο με το άλλο". Συγκρίσεις.
Αλλά δε θέλω να μιλήσω για νούμερα και αριθμούς. Τα νούμερα είναι η δίοδος επικοινωνίας μου με τον πατέρα μου. Όταν δε μπορείς να εκφράσεις την αγάπη σου με λέξεις, μιλάς για νούμερα. Θα μιλήσω για λέξεις, που είναι η δίοδος επικοινωνίας για εμάς τους δύο, αναγνώστη.
Πάντα με συνάρπαζαν οι πολυσήμαντες λέξεις, και "οι πράξεις" είναι από τις λέξεις που με ενδιαφέρουν ακόμα παραπάνω. Γιατί οι ανθρώπινες πράξεις, οι δράσεις μας, είναι αυτές που χτίζουν το ποιοι ήμαστε. Και είναι εκ φύσεως πολυσήμαντες. Αλλιώς εκλαμβάνει κανείς μια πράξη του, από αυτόν που την υφίσταται. Ακόμα και ο ίδιος μας ο εαυτός, αλλιώς εκλαμβάνεται τις πράξεις του με το πέρασμα του χρόνου. Όπως λένε οι Βρετανοί, οι πράξεις φωνασκούν εντονότερα των προθέσεων. Και αυτό γιατί οι πράξεις, σε αντίθεση με τις προθέσεις, είναι κάτι που μπορούμε να παρατηρήσουμε.
Όταν κάποτε είπα σε έναν παρελθόν φίλο μου, "Δε θα κάνω κάτι μαζί της τώρα, μόλις χώρισε, πρέπει να περάσει λίγος καιρός", και αυτός κοιμάται μαζί της το ίδιο βράδυ, η πράξη αυτή μέτρησε, όσο και αν αυτός επέμενε ότι δεν είχε πρόθεση να με πληγώσει.
Όταν βρέθηκα σε δίλημμα, εξ αποστάσεως, να απατήσω σεξουαλικά την πρώην μου, έκοψα ένα άτομο από τη ζωή μου. Η πράξη αυτή μέτρησε για το πως ένοιωσα από εκεί και πέρα, και για το που βρίσκομαι τώρα, όσο και αν η πρόθεσή μου ήταν να πληγώσω όσο λιγότερο τα άτομα που με αγαπούσαν.
Όταν εγώ ήθελα να χαϊδέψω τα μαλλιά μιας κοπέλας και βρέθηκα να δίνω φάπα, η πράξη μέτρησε. Η συγνώμη μου και η εσωτερική κατάρρευσή μου ήταν ειλικρινείς, αλλά η πράξη μέτρησε.
Όταν βλέπω την κοινωνία μας, με τον οχαδερφισμό της τόσα χρόνια, με τις μίζες και τις αδιαφορίες, βλέπω πράξεις. Και οι πράξεις αυτές, των ανθρώπων, έχουν ένα κοινό με αυτές των αριθμών. Έχουν αποτέλεσμα, αντίκτυπο.
Οφείλει κανείς να ξέρει να αποδέχεται να πληρώσει το αντίκτυπο των πράξεών του. Είναι το σημάδι της ενηλικίωσης. Είτε είχες καλή, είτε είχες κακή πρόθεση, η πράξη είναι αυτή που μένει. Η αποδοχή της τιμής της και των πράξεων που πρέπει να γίνουν έπειτα για την αποπληρωμή, είναι μονόδρομος για να ζει κανείς. Αλλιώς απλά επιζεί.
Thursday, February 16, 2012
Tuesday, February 14, 2012
Half a glass.
Glass half-full, says the optimist,
Glass half-empty, says the pessimists,
Glass twice the size it needs to be, says the engineer.
I drunk your glass while you were arguing, says the opportunist.
The glass contained poison, says the psychotic murderer.
Glass half-empty, says the pessimists,
Glass twice the size it needs to be, says the engineer.
I drunk your glass while you were arguing, says the opportunist.
The glass contained poison, says the psychotic murderer.
Thursday, February 09, 2012
The Hive
The soil was soft under his boots. He wished he could take them off and feel it with his bare feet. He wish he could get rid of his helmet, and admire the sunset across city's skyline, unhindered by the net. Yet he still had work to do.
"The rooftops. That is where we are loosing our battle.", he thought. "All that surface, going to waste. Wasting energy, wasting space". He knew humankind is not the only social species that builds cities; nor is it the most successful one. The insects have been far more successful than the humans and their twisted notion of individuality. He hesitantly approached his second beehive. In the first one every bee had been dead, attacked by the Japanese wasps that had migrated in the region and decimated the bee population. Things were not any different at the second one. He felt sad to see their decapitated bodies, heaped into a little mount at the feet of the hive. They had tried to protect their queen. They had fought back. Ineffectively, but still; they had fought.
He brushed the dead bodies off the hive's entrance, onto the soil with which he had covered the rooftop. The dead should enable new life. The pumpkins would be tastier this year. He collected the honey and the wax, not daring to leave those in the hive over the night, now that this hive was dead.
He felt hot in the bee-keeper's suit. There were still bees flying in alarmed patterns, patrolling the rooftop for any sign of aggression. For the briefest moment he wished that the other hives had died already, no need to prolong their misery. Their demise from their superior predator was inevitable. And he would have been able to take of the suit. Shaking his head, he moved onwards to check the next hive.
What he found in the next hive startled him. There were 3 dead Japanese wasps in front of it. They were left there, beheaded. It looked lika an act of intimidation to any other wasps invader wannabes. He knew that Japanese bees has found a way to kill the wasps, but no hive in the rest of the world had been able to survive a wasp attack before. He crouched, bringing his face to level with the dead bodies. Something felt wrong. Ignoring his gut feeling, he extended a gloved finger to touch a wasp, only to fall backwards in surprise, as all bees erupted from the remaining hives with a dizzying sound. Durring his fall, he noticed that the bees were fleeing towards the setting sun. Then his head struck a watering can.
Moments. Seconds? Minutes? Unimportant. They passed.
He got up. The sky was now quite a bit darker, and his mouth felt numb. He could still hear the buzzing, although there was no sign of bees in the air. Another sound, one of metal under huge amounts of stress superimposed itself with the buzzing. An instant later the door of the rooftop exit on the next rooftop, a sold iron door, was air-bound along with its hinges. It span the entire roof, crossed the empty space between the two buildings, and crashed on the hive in from of him.
The shock only lasted an instant. Self-preservation instincts kicking in, he run away, towards his own building's door, barely chancing a glance towards the other building. A huge creature was on the other roof, no, not a creature, a man, it had to be a man, and it was running towards him. Surely this bestial man could not be contemplating jumping the distance! It was over 20 meters.
The bee-keeper tried to open the door of his building. It wouldn't bulge.
Again he turned to see the man, the huge, enormous man, leap. It seemed to him that time was freezing. He could see the beastman in his tattered grey overalls stepping on the curb at the roof's edge, pressing down and leaping in the air. Behind the huge frame of the beastman about to leap, he noticed, in that moment of frozen in time, that four regular-sized persons, four pursuers had emerged.
Before he was able to fully take in the details of these pursuers, time seemed to resume as the feet of the beastman left the roof, and he projected himself in the air. The sound of a gunshot reached his ears.
One of the pursuers had fired a gun, and apparently hit the beastman. The next shots were just as true, and blood sprayed forth from the beast's chest, a small crimson cloud flying ahead of him towards the bee-keeper's roof. The only sound for the following moments were those of the beastman's uncushioned fall and his uncontrollable rolling on the floor. When the beastman came to a halt at the feet of the bee-keeper, there was silence.
In situations like that, when you encounter unexplainable situations, when a beastman is bleeding in front of you, your brain either shuts down, or it does not. It did not. "This cannot be happening. But it is. Ok. Now what?".
The beekeeper tried once more to open the door. The beastman at his feet groaned. "So he is still alive". A small puddle of crimson blood was starting to form, leaking towards his boots. He looked at the other side of the expanse, to the other building. The four pursuers were standing aligned at the edge of the roof, eerily still. He could now focus on them.
A bearded hobo, a dry housewife, in her sixties with her apron on, an goth-teenager, with his lips and nails painted black and a heavy built man in his forties, in a grey suit. The latter held the gun. All of them wore blank facial expressions, a lost, far away look.
Then the housewife's eyes focused on him, with intent, with purpose. He had never felt so afraid in his life. The four figures opened their mouths and a buzzing sound, far too low for them to be making without spraining their vocal cords. The bee-keeper's eyes started to water. Through the haze of tears he saw the guy in the suit, slowly raising his gun, in absent minded kind of way, to the housewife's temple. He then pulled the trigger.
The bang reached the bee-keeper's ears moments before he lost control of his mind.
In a now glassy stare he saw the housewife collapsing into a heap on the other building's edge.
Then he kicked her off the edge of the building using his hobo body.
The hobo body and its two other remaining bodies on that building went back inside the rooftop exit. They would join his new bee-keeper body in a moment.
He turned his attention, or rather it turned its attention, gender identity being meaningless now, its being encompassing so much more than a body, it turned its attention to its sagging pray. The pray was trying to get up. Five bullets through its back, two in the lungs, and still trying to getting up. What a wonderful pray this beastman was. It would feast well tonight.
"The rooftops. That is where we are loosing our battle.", he thought. "All that surface, going to waste. Wasting energy, wasting space". He knew humankind is not the only social species that builds cities; nor is it the most successful one. The insects have been far more successful than the humans and their twisted notion of individuality. He hesitantly approached his second beehive. In the first one every bee had been dead, attacked by the Japanese wasps that had migrated in the region and decimated the bee population. Things were not any different at the second one. He felt sad to see their decapitated bodies, heaped into a little mount at the feet of the hive. They had tried to protect their queen. They had fought back. Ineffectively, but still; they had fought.
He brushed the dead bodies off the hive's entrance, onto the soil with which he had covered the rooftop. The dead should enable new life. The pumpkins would be tastier this year. He collected the honey and the wax, not daring to leave those in the hive over the night, now that this hive was dead.
He felt hot in the bee-keeper's suit. There were still bees flying in alarmed patterns, patrolling the rooftop for any sign of aggression. For the briefest moment he wished that the other hives had died already, no need to prolong their misery. Their demise from their superior predator was inevitable. And he would have been able to take of the suit. Shaking his head, he moved onwards to check the next hive.
What he found in the next hive startled him. There were 3 dead Japanese wasps in front of it. They were left there, beheaded. It looked lika an act of intimidation to any other wasps invader wannabes. He knew that Japanese bees has found a way to kill the wasps, but no hive in the rest of the world had been able to survive a wasp attack before. He crouched, bringing his face to level with the dead bodies. Something felt wrong. Ignoring his gut feeling, he extended a gloved finger to touch a wasp, only to fall backwards in surprise, as all bees erupted from the remaining hives with a dizzying sound. Durring his fall, he noticed that the bees were fleeing towards the setting sun. Then his head struck a watering can.
Moments. Seconds? Minutes? Unimportant. They passed.
He got up. The sky was now quite a bit darker, and his mouth felt numb. He could still hear the buzzing, although there was no sign of bees in the air. Another sound, one of metal under huge amounts of stress superimposed itself with the buzzing. An instant later the door of the rooftop exit on the next rooftop, a sold iron door, was air-bound along with its hinges. It span the entire roof, crossed the empty space between the two buildings, and crashed on the hive in from of him.
The shock only lasted an instant. Self-preservation instincts kicking in, he run away, towards his own building's door, barely chancing a glance towards the other building. A huge creature was on the other roof, no, not a creature, a man, it had to be a man, and it was running towards him. Surely this bestial man could not be contemplating jumping the distance! It was over 20 meters.
The bee-keeper tried to open the door of his building. It wouldn't bulge.
Again he turned to see the man, the huge, enormous man, leap. It seemed to him that time was freezing. He could see the beastman in his tattered grey overalls stepping on the curb at the roof's edge, pressing down and leaping in the air. Behind the huge frame of the beastman about to leap, he noticed, in that moment of frozen in time, that four regular-sized persons, four pursuers had emerged.
Before he was able to fully take in the details of these pursuers, time seemed to resume as the feet of the beastman left the roof, and he projected himself in the air. The sound of a gunshot reached his ears.
One of the pursuers had fired a gun, and apparently hit the beastman. The next shots were just as true, and blood sprayed forth from the beast's chest, a small crimson cloud flying ahead of him towards the bee-keeper's roof. The only sound for the following moments were those of the beastman's uncushioned fall and his uncontrollable rolling on the floor. When the beastman came to a halt at the feet of the bee-keeper, there was silence.
In situations like that, when you encounter unexplainable situations, when a beastman is bleeding in front of you, your brain either shuts down, or it does not. It did not. "This cannot be happening. But it is. Ok. Now what?".
The beekeeper tried once more to open the door. The beastman at his feet groaned. "So he is still alive". A small puddle of crimson blood was starting to form, leaking towards his boots. He looked at the other side of the expanse, to the other building. The four pursuers were standing aligned at the edge of the roof, eerily still. He could now focus on them.
A bearded hobo, a dry housewife, in her sixties with her apron on, an goth-teenager, with his lips and nails painted black and a heavy built man in his forties, in a grey suit. The latter held the gun. All of them wore blank facial expressions, a lost, far away look.
Then the housewife's eyes focused on him, with intent, with purpose. He had never felt so afraid in his life. The four figures opened their mouths and a buzzing sound, far too low for them to be making without spraining their vocal cords. The bee-keeper's eyes started to water. Through the haze of tears he saw the guy in the suit, slowly raising his gun, in absent minded kind of way, to the housewife's temple. He then pulled the trigger.
The bang reached the bee-keeper's ears moments before he lost control of his mind.
In a now glassy stare he saw the housewife collapsing into a heap on the other building's edge.
Then he kicked her off the edge of the building using his hobo body.
The hobo body and its two other remaining bodies on that building went back inside the rooftop exit. They would join his new bee-keeper body in a moment.
He turned his attention, or rather it turned its attention, gender identity being meaningless now, its being encompassing so much more than a body, it turned its attention to its sagging pray. The pray was trying to get up. Five bullets through its back, two in the lungs, and still trying to getting up. What a wonderful pray this beastman was. It would feast well tonight.
Monday, February 06, 2012
I love you.
What a terrible burden these words can be, when you receive them but do not reciprocate the feeling.
You have to say something untrue, or stay there, uttering other words to cover this leaden silence, this emptiness that spans between the two of you.
Or you might not even force yourself. You might be silent; or say the truth. I do not feel like saying I love you back at you at the moment. It does not always mean you do not love that person in general. It just does not feel right to say it right then and there.
That person extends its hand to touch you, longing for proximity, and you shy away, you flee, almost repulsed, or even worse, you tolerate it, there, apathetic, no more interested, no, in fact even less interested in it than if a fly had landed at the same spot. You would swat a fly. But you just endure it, until disenhearted the other person retreats, broken.
__________________
What a misunderstanding this phrase can be, when you are a human:
You have to say something untrue, or stay there, uttering other words to cover this leaden silence, this emptiness that spans between the two of you.
Or you might not even force yourself. You might be silent; or say the truth. I do not feel like saying I love you back at you at the moment. It does not always mean you do not love that person in general. It just does not feel right to say it right then and there.
That person extends its hand to touch you, longing for proximity, and you shy away, you flee, almost repulsed, or even worse, you tolerate it, there, apathetic, no more interested, no, in fact even less interested in it than if a fly had landed at the same spot. You would swat a fly. But you just endure it, until disenhearted the other person retreats, broken.
__________________
What a wonderful word when you are first falling in love. When you reach with your hand for the person you utered these words to and that person unconsciously reaches forward, brings its whole body closer. Proximity.
You say those words and a huge weight is lifted from you, for you know they are true, and as they mirror them, you hope they know theirs are just as true. And you stay there, words useless, filling the world around you two with décor, with background, while you are in the forefront of Life, with a capital L.
The moment stretches forever, then ends, but never really. It endures in your dreams years latter, it lives in your soul. It burns you when you can no longer honestly say the words back at the person that could, with a simple look, conjure butterflies into your stomach. Figuratively speaking. Otherwise it would be a bit disgusting if they did that. And it might precipitate the moment you can no longer say I love you back at them.
You say those words and a huge weight is lifted from you, for you know they are true, and as they mirror them, you hope they know theirs are just as true. And you stay there, words useless, filling the world around you two with décor, with background, while you are in the forefront of Life, with a capital L.
The moment stretches forever, then ends, but never really. It endures in your dreams years latter, it lives in your soul. It burns you when you can no longer honestly say the words back at the person that could, with a simple look, conjure butterflies into your stomach. Figuratively speaking. Otherwise it would be a bit disgusting if they did that. And it might precipitate the moment you can no longer say I love you back at them.
__________________
What a misunderstanding this phrase can be, when you are a human:
Ιστορίες.
Τα παραμύθια, που μας αφηγήθηκαν όταν ήμασταν μικροί. Οι ιστορίες στα βιβλία, στις θρησκείες, οι διηγήσεις μεταξύ φίλων και γνωστών και αγνώστων.
Όλες και όλα έχουν νόημα επειδή ως είδος έχουμε εμπάθεια. Ήμαστε ικανοί να μπούμε στη θέση των πρωταγωνιστών μιας ιστορίας, να δανειστούμε τα προσωπεία τους και να βιώσουμε τις περιπέτειές τους.
Και αυτό το έμμεσο βίωμα είναι ακόμα πιο σημαντικό στις μέρες μας.
Βλέπεις, αόρατε αναγνώστη, ο καιρός περνάει και αλλάζουν οι συνθήκες ζωής. Η πραγματικότητά μας από πενταετία σε πενταετία είναι διαφορετική.
Παλιότερα, ο κόσμος ζούσε σε χωριά, παντρεύονταν, όχι από έρωτα αλλά από υποχρέωση, σε νεαρή ηλικία. Δούλευαν, αναπαράγονταν, γιόρταζαν όταν έπρεπε να γιορτάσουν, θρηνούσαν όταν έπρεπε να θρηνήσουν. Η ζωή ακολουθούσε προκαθορισμένη ρότα. Και κάθε φορά που περνούσες από ένα στάδιο της ζωής σου σε ένα άλλο υπήρχε μια τελετή, μια διαδικασία. Ήξερες τις μεταβάσεις, ήξερες που πήγαινες και ήξερες τι έκανες. Δεν ήσουν ελεύθερος να επιλέξεις, αλλά δεν είχες το βάρος της επιλογής. Ήσουν μέρος της κοινωνίας.
Στις μέρες που μόλις μας περάσαν ήμασταν, ή, για να είμαι ακόμα πιο ακριβής, νιώθαμε ότι ήμασταν*, πιο ελεύθεροι από τους προγόνους μας σε αρκετούς τομείς. Στα συναισθηματικά μας έχουμε την επιλογή του διαζυγίου, και τείνουμε να αλλάζουμε σχέσεις όταν οι καταστάσεις πλέον δεν είναι ικανοποιητικές. Στα κοινωνικά, μπορούμε να βρούμε κύκλους που να πληρούν τα ενδιαφέροντά μας, και να νιώσουμε μέρος τους, όσο σπάνιες και αν είναι οι απόψεις και τα ενδιαφέροντά μας, υπάρχει τρόπος πλέον να βρούμε ομοϊδεάτες. Η γνώση, άμα την αποζητούμε, είναι μερικά κλικ μακριά.
Αλλά όλα αλλάζουν. Πως θα βρεις σταθερή δουλειά; Δεν θα βρεις.
Πας εκεί που σε προσλαμβάνουν. Η κινητικότητα αυτή διευκολύνεται ακόμα παραπάνω με την ελαστικότητα των σχέσεων, και με το πόσο εύθραυστες είναι.
Τι πάει να πει φιλία, τι πάει να πει σχέση, σε πιο στάδιο της ζωής μου είμαι;
Παλιότερα ήξερες. Στις μέρες μας πελαγώνεις. Έχεις τόσες επιλογές. Ελευθερία. Δώσε σε έναν σκλάβο ελευθερία και δε θα ξέρει τι να κάνει με δαύτην. Πρέπει να αναλάβεις την υπευθυνότητα για τον εαυτό σου, και την ευτυχία του.
Τι σου αρέσει; Τι θέλεις;
Και εδώ ερχόμαστε στις ιστορίες. Σου δίνουν πεπατημένες, σου δίνουν δρόμους και επιλογές.
Χώρισες;
Ιστορία επανασύνδεσης; Μερικές φορές ναι.
Ιστορία σχέσης περιοδικής; Άλλες φορές.
Ιστορίες νέου έρωτα; Ίσως.
Ανεκπλήρωτες και αδύνατες επιθυμίες? Πιθανά.
Δική σου επιλογή. Αλλά τουλάχιστον ξέρεις ότι υπάρχουν δρόμοι.
Δουλειά. Απολύθηκες ή νιώθεις εγκλωβισμένος;
Επανάσταση. Θέλεις να είσαι ήρωας, θέλεις να είσαι εξόριστη;
Κοινωνία. Θέλεις να την ξαναχτίσεις; Θέλεις να την αποδομήσεις;
Ένα σορό επιλογές. Οι ιστορίες στις μέρες μας είναι σανίδες σωτηρίας, που μας οδηγούνε πιο κοντά στους άλλους, είναι κασμάδες που μας επιτρέπουν να ανοίξουμε δρόμους εκεί που πριν υπήρχαν τοίχοι, είναι κλειδιά που λύνουν τις σιδηρόμπαλες που μας βαραίνουν και -θα μπορούσα να αραδιάσω κι άλλες πολλές γλαφυρές παρομοιώσεις για αυτές, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ.
Ίσως έτσι να ήταν πάντα οι ιστορίες.
Αλλά κυρίως, άμα πρέπει να διαλέξω μια παρομοίωση:
* Δεν αναλύω την πολιτική και οικονομική κατάσταση που επικρατεί στην Ευρώπη και τον κόσμο, δε με παίρνει ψυχολογικά. Όχι ακόμα.
Όλες και όλα έχουν νόημα επειδή ως είδος έχουμε εμπάθεια. Ήμαστε ικανοί να μπούμε στη θέση των πρωταγωνιστών μιας ιστορίας, να δανειστούμε τα προσωπεία τους και να βιώσουμε τις περιπέτειές τους.
Και αυτό το έμμεσο βίωμα είναι ακόμα πιο σημαντικό στις μέρες μας.
Βλέπεις, αόρατε αναγνώστη, ο καιρός περνάει και αλλάζουν οι συνθήκες ζωής. Η πραγματικότητά μας από πενταετία σε πενταετία είναι διαφορετική.
Παλιότερα, ο κόσμος ζούσε σε χωριά, παντρεύονταν, όχι από έρωτα αλλά από υποχρέωση, σε νεαρή ηλικία. Δούλευαν, αναπαράγονταν, γιόρταζαν όταν έπρεπε να γιορτάσουν, θρηνούσαν όταν έπρεπε να θρηνήσουν. Η ζωή ακολουθούσε προκαθορισμένη ρότα. Και κάθε φορά που περνούσες από ένα στάδιο της ζωής σου σε ένα άλλο υπήρχε μια τελετή, μια διαδικασία. Ήξερες τις μεταβάσεις, ήξερες που πήγαινες και ήξερες τι έκανες. Δεν ήσουν ελεύθερος να επιλέξεις, αλλά δεν είχες το βάρος της επιλογής. Ήσουν μέρος της κοινωνίας.
Στις μέρες που μόλις μας περάσαν ήμασταν, ή, για να είμαι ακόμα πιο ακριβής, νιώθαμε ότι ήμασταν*, πιο ελεύθεροι από τους προγόνους μας σε αρκετούς τομείς. Στα συναισθηματικά μας έχουμε την επιλογή του διαζυγίου, και τείνουμε να αλλάζουμε σχέσεις όταν οι καταστάσεις πλέον δεν είναι ικανοποιητικές. Στα κοινωνικά, μπορούμε να βρούμε κύκλους που να πληρούν τα ενδιαφέροντά μας, και να νιώσουμε μέρος τους, όσο σπάνιες και αν είναι οι απόψεις και τα ενδιαφέροντά μας, υπάρχει τρόπος πλέον να βρούμε ομοϊδεάτες. Η γνώση, άμα την αποζητούμε, είναι μερικά κλικ μακριά.
Αλλά όλα αλλάζουν. Πως θα βρεις σταθερή δουλειά; Δεν θα βρεις.
Πας εκεί που σε προσλαμβάνουν. Η κινητικότητα αυτή διευκολύνεται ακόμα παραπάνω με την ελαστικότητα των σχέσεων, και με το πόσο εύθραυστες είναι.
Τι πάει να πει φιλία, τι πάει να πει σχέση, σε πιο στάδιο της ζωής μου είμαι;
Παλιότερα ήξερες. Στις μέρες μας πελαγώνεις. Έχεις τόσες επιλογές. Ελευθερία. Δώσε σε έναν σκλάβο ελευθερία και δε θα ξέρει τι να κάνει με δαύτην. Πρέπει να αναλάβεις την υπευθυνότητα για τον εαυτό σου, και την ευτυχία του.
Τι σου αρέσει; Τι θέλεις;
Και εδώ ερχόμαστε στις ιστορίες. Σου δίνουν πεπατημένες, σου δίνουν δρόμους και επιλογές.
Χώρισες;
Ιστορία επανασύνδεσης; Μερικές φορές ναι.
Ιστορία σχέσης περιοδικής; Άλλες φορές.
Ιστορίες νέου έρωτα; Ίσως.
Ανεκπλήρωτες και αδύνατες επιθυμίες? Πιθανά.
Δική σου επιλογή. Αλλά τουλάχιστον ξέρεις ότι υπάρχουν δρόμοι.
Δουλειά. Απολύθηκες ή νιώθεις εγκλωβισμένος;
Επανάσταση. Θέλεις να είσαι ήρωας, θέλεις να είσαι εξόριστη;
Κοινωνία. Θέλεις να την ξαναχτίσεις; Θέλεις να την αποδομήσεις;
Ένα σορό επιλογές. Οι ιστορίες στις μέρες μας είναι σανίδες σωτηρίας, που μας οδηγούνε πιο κοντά στους άλλους, είναι κασμάδες που μας επιτρέπουν να ανοίξουμε δρόμους εκεί που πριν υπήρχαν τοίχοι, είναι κλειδιά που λύνουν τις σιδηρόμπαλες που μας βαραίνουν και -θα μπορούσα να αραδιάσω κι άλλες πολλές γλαφυρές παρομοιώσεις για αυτές, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ.
Ίσως έτσι να ήταν πάντα οι ιστορίες.
Αλλά κυρίως, άμα πρέπει να διαλέξω μια παρομοίωση:
Οι ιστορίες είναι χάρτες.
Η διαδρομή είναι δική μας.
Η διαδρομή είναι δική μας.
* Δεν αναλύω την πολιτική και οικονομική κατάσταση που επικρατεί στην Ευρώπη και τον κόσμο, δε με παίρνει ψυχολογικά. Όχι ακόμα.
Wednesday, February 01, 2012
Κάποια στιγμή.
Κάποια στιγμή θα στερέψουν τα μηνύματα.
Οι λέξεις θα ξεχαστούνε,
το ανεξέλεγκτο, το έντονο, θα μετριαστεί και θα κρυώσει.
Κάποια στιγμή θα έχω γίνει ενήλικας άκαμπτος,
ανένδοτος, λειψός. Το απεύχομαι.
Μα οι στιγμές περνάνε και παραμένω εγώ,
επιρρεπής στις ιστορίες, επιρρεπής στο ιδανικό.
Οι λέξεις θα ξεχαστούνε,
το ανεξέλεγκτο, το έντονο, θα μετριαστεί και θα κρυώσει.
Κάποια στιγμή θα έχω γίνει ενήλικας άκαμπτος,
ανένδοτος, λειψός. Το απεύχομαι.
Μα οι στιγμές περνάνε και παραμένω εγώ,
επιρρεπής στις ιστορίες, επιρρεπής στο ιδανικό.
Monday, January 30, 2012
Jet-lagged.
When your body thinks it's sleeping time,
your stomach thinks it's feasting time,
your brain thinks it's socialization time,
and your anus thinks it's a trombone.
That is the moment you keep your eyes open.
Reality seems thin, as the air in which you flew.
You wonder while you extend your hand in front of your face,
wonder if you could touch reality, break through and grasp it.
But you can't. You are jet-lagged, and everything seems numb.
Two more hours to go until you sleep.
Neil Geiman smiles at you from the back-cover of "fragile things".
You turn yourself over to the realm of perhaps and maybe,
the realm of dreams and pixies, and the world between words,
there to embark to a journey to the city of slumbering fools.
I am back in Paris, yet home is where I am.
your stomach thinks it's feasting time,
your brain thinks it's socialization time,
and your anus thinks it's a trombone.
That is the moment you keep your eyes open.
Reality seems thin, as the air in which you flew.
You wonder while you extend your hand in front of your face,
wonder if you could touch reality, break through and grasp it.
But you can't. You are jet-lagged, and everything seems numb.
Two more hours to go until you sleep.
Neil Geiman smiles at you from the back-cover of "fragile things".
You turn yourself over to the realm of perhaps and maybe,
the realm of dreams and pixies, and the world between words,
there to embark to a journey to the city of slumbering fools.
I am back in Paris, yet home is where I am.
I want a woman.
I want a woman who loves me.
I want a woman who can fall in love with me again and again and again over the years.
I want a woman who reads books.
I want a woman who likes to do random things.
I want a woman who likes sex.
I want a woman who loves to mix routine with new things.
I want a woman who trusts me.
I want a woman who is worthy of my trust.
I want a woman who is ok with having two kids one of which would be adopted.
I want a woman who is intelligent and competitive.
I want a woman who challenges me.
I want a woman with which I can talk for hours.
I want a woman who plays games.
I want a woman who Believes this is our one shot at Life, there is no purpose behind it, but let’s make the most out of it while we can, and not try to find wishful ways to obtain an exterior meaning.
I want a woman who accepts me for who I am, yet tries to cheer me on to overcome myself.
I want a woman who is uncertain about everything but never the less has strong opinions about those things.
I want a woman who makes mistakes.
I want a woman who asks for my help when she makes a mistake.
I want a woman who dares to be brutally honest to herself and to me.
I want a woman who admires me.
I want a woman I can admire.
I want a woman who does not settle for me, but rather strives for me.
I want a woman I do not settle for, but I rather have to fight for.
I want a woman who is a geek and a nerd.
I want a woman who likes to travel.
I want a woman who is an egalitarian feminist.
I want a woman who lives with me.
I want a woman who wakes me up with breakfast, or a blowjob, or plain sex.
I want a woman who wants me to wake her up with breakfast, or a cunnilingus, or plain sex.
I want a woman with which to share my life, my moments, my joys and my fears.
I want a woman who likes to swim in the sea.
I want a woman who speaks French and English and Greek.
I want a woman with which to watch series, or read books or cuddle.
I want a woman who dares to say what she wants, even if that changes often.
I want a woman who can fall in love with me again and again and again over the years.
I want a woman who reads books.
I want a woman who likes to do random things.
I want a woman who likes sex.
I want a woman who loves to mix routine with new things.
I want a woman who trusts me.
I want a woman who is worthy of my trust.
I want a woman who is ok with having two kids one of which would be adopted.
I want a woman who is intelligent and competitive.
I want a woman who challenges me.
I want a woman with which I can talk for hours.
I want a woman who plays games.
I want a woman who Believes this is our one shot at Life, there is no purpose behind it, but let’s make the most out of it while we can, and not try to find wishful ways to obtain an exterior meaning.
I want a woman who accepts me for who I am, yet tries to cheer me on to overcome myself.
I want a woman who is uncertain about everything but never the less has strong opinions about those things.
I want a woman who makes mistakes.
I want a woman who asks for my help when she makes a mistake.
I want a woman who dares to be brutally honest to herself and to me.
I want a woman who admires me.
I want a woman I can admire.
I want a woman who does not settle for me, but rather strives for me.
I want a woman I do not settle for, but I rather have to fight for.
I want a woman who is a geek and a nerd.
I want a woman who likes to travel.
I want a woman who is an egalitarian feminist.
I want a woman who lives with me.
I want a woman who wakes me up with breakfast, or a blowjob, or plain sex.
I want a woman who wants me to wake her up with breakfast, or a cunnilingus, or plain sex.
I want a woman with which to share my life, my moments, my joys and my fears.
I want a woman who likes to swim in the sea.
I want a woman who speaks French and English and Greek.
I want a woman with which to watch series, or read books or cuddle.
I want a woman who dares to say what she wants, even if that changes often.
Applications receivable through any means you wish. Beauty is also a plus.
Tuesday, January 24, 2012
The threshold.
Do you remember? You were 5. They took you from your kindergarten where you were the oldest, and sent you to become the youngest in the new school. The one where all other kids already knew each other. You cried for your mother to stay, but she left you behind. You stood there. On the threshold, wanting to join their game of catch. You turned to the left, and you saw others as frightened as you. Frightened to take that first tentative step. You take the step, and everyone ignores you. You go back to the courtyard's end. You watch the other outcasts, on the threshold, too. You join them. A merry band of outcasts. You are enough introverts to get a sense of belonging.
Do you remember? You were 9. A party at a school-mate's house. Music, a pc (those old ones with the 5 inch memory disks). The girls on one side of the room, the boys on the other. You talk to your classmates that had just been indifferent to you up to that point. You are the king, you are on the top of the word, you are talking and being funny and people care! Haha! And the music gets louder. Your classmate's mother announces that you should all dance. And then you see the eyes of the girls, judging your every move. How dare you have been distracting the boys from them?
They come and take the other boys by the hand, organised, vicious. The camera zooms out and everyone is far away, dancing, perhaps involuntarily, perhaps not with a person of the opposite gender.
The rest of the night is spent watching the two kids that were, with precocity, turning into geeks, playing grand theft auto 1. You are on the balcony watching the plants, trying to hold on a tear. Asking for the classmate's mother to call your parents to come and get you.
Facing the other kids the next day.
Do you remember?
When at the school ball all kids were supposed to dance a waltz? You were one of the 3 the P.E. teachers chose to exclude.
Dancing by yourself indeed.
Again and again and again, a pattern emerged. The cool crowd and you at the threshold, waiting to come in the spotlight.
A party at high-school. The guys who hung in the balcony, in the kitchen, in the garden, in the non-cool room.
Do you remember?
Do you remember sitting there doing karate meditation exercises?
No.
No. I do not. Was it yesterday? At some point I recalled all that, in the eye of a person I loved, I saw a threshold, and I was afraid to cross it. But now. I have forgotten.
In the land of the Free, in the state of Louisiana, I found the spotted cat. People were dancing swing. Unscripted, human, vibrant swing.
Not like the one shown above, but not far away.
Once again at the threshold. Drinking Sazeraks, and Ambers, and Catnips, watching people dance. Wanting to join them yet feeling I did not belong there.
Do YOU remember this?
No. Because I did belong. I went there, and danced. 25 years old, and I finally knew that it was up to me to decide where the threshold shall be laid. And for now it lays behind me.
And so, I now sing, sing, sing, swing, swing, swing.
Bring some comfy shoes.
See you on the dancefloor.
Do you remember? You were 9. A party at a school-mate's house. Music, a pc (those old ones with the 5 inch memory disks). The girls on one side of the room, the boys on the other. You talk to your classmates that had just been indifferent to you up to that point. You are the king, you are on the top of the word, you are talking and being funny and people care! Haha! And the music gets louder. Your classmate's mother announces that you should all dance. And then you see the eyes of the girls, judging your every move. How dare you have been distracting the boys from them?
They come and take the other boys by the hand, organised, vicious. The camera zooms out and everyone is far away, dancing, perhaps involuntarily, perhaps not with a person of the opposite gender.
The rest of the night is spent watching the two kids that were, with precocity, turning into geeks, playing grand theft auto 1. You are on the balcony watching the plants, trying to hold on a tear. Asking for the classmate's mother to call your parents to come and get you.
Facing the other kids the next day.
Do you remember?
When at the school ball all kids were supposed to dance a waltz? You were one of the 3 the P.E. teachers chose to exclude.
Dancing by yourself indeed.
Again and again and again, a pattern emerged. The cool crowd and you at the threshold, waiting to come in the spotlight.
A party at high-school. The guys who hung in the balcony, in the kitchen, in the garden, in the non-cool room.
Do you remember?
Do you remember sitting there doing karate meditation exercises?
No.
No. I do not. Was it yesterday? At some point I recalled all that, in the eye of a person I loved, I saw a threshold, and I was afraid to cross it. But now. I have forgotten.
In the land of the Free, in the state of Louisiana, I found the spotted cat. People were dancing swing. Unscripted, human, vibrant swing.
Not like the one shown above, but not far away.
Once again at the threshold. Drinking Sazeraks, and Ambers, and Catnips, watching people dance. Wanting to join them yet feeling I did not belong there.
Do YOU remember this?
No. Because I did belong. I went there, and danced. 25 years old, and I finally knew that it was up to me to decide where the threshold shall be laid. And for now it lays behind me.
And so, I now sing, sing, sing, swing, swing, swing.
Bring some comfy shoes.
See you on the dancefloor.
Friday, January 20, 2012
The Word of God.
For years and years I had studied the lore.
"In the beginning there was the word."
"Brahma creating the sound of OM at the beginning of the world"
All the religions had Gods in them that used the word to shape the world.
Yet in the world there have been hundreds of thousands of Gods. Polytheism.
Even though in every polytheistic religion there is a father and a mother from which the first batch of Gods come.
These facts are available to everyone to see.
Yet people are thick. In their need to grasp this concept, they try to visualise God as a human.
Anthropomorphism.
Yet the truth was always there.
You cannot think of something you do not have a word for. All the things we try to grasp, mentally, the things that are so close to your brain but as soon as you try to think of them they slip away.
The words, are God. Without them we would not be able to even know what a God is.
And then, there is the Word. The Word. The first Word. The one that brought us to cognition.
Trying to capture it I convinced a random girl to have my child. I gaffotaped a tape recorder on its back, waiting to hear its first Word.
That was not it. It was not my WORD.
Poor kid. Poor woman. They never found them.
I still search it. The first Word. The word that fills the brain with words, the primal clay out of which knowledge is created.
And now I have found it. It was never a thing to be spoken. All I really have to do is to put myself into ink, to become it. Hahahaha! So simple. So elegant!
Well. Here goes nothing!
"In the beginning there was the word."
"Brahma creating the sound of OM at the beginning of the world"
All the religions had Gods in them that used the word to shape the world.
Yet in the world there have been hundreds of thousands of Gods. Polytheism.
Even though in every polytheistic religion there is a father and a mother from which the first batch of Gods come.
These facts are available to everyone to see.
Yet people are thick. In their need to grasp this concept, they try to visualise God as a human.
Anthropomorphism.
Yet the truth was always there.
You cannot think of something you do not have a word for. All the things we try to grasp, mentally, the things that are so close to your brain but as soon as you try to think of them they slip away.
The words, are God. Without them we would not be able to even know what a God is.
And then, there is the Word. The Word. The first Word. The one that brought us to cognition.
Trying to capture it I convinced a random girl to have my child. I gaffotaped a tape recorder on its back, waiting to hear its first Word.
That was not it. It was not my WORD.
Poor kid. Poor woman. They never found them.
I still search it. The first Word. The word that fills the brain with words, the primal clay out of which knowledge is created.
And now I have found it. It was never a thing to be spoken. All I really have to do is to put myself into ink, to become it. Hahahaha! So simple. So elegant!
Well. Here goes nothing!
Saturday, January 14, 2012
250
Αναθεματισμένο ποστίδιο!
Μου έχεις βγάλει το λάδι. Σε έχω γράψει, διαγράψει, επισυνάψει σε mail, παραγράψει. Και όμως μου βγάζεις το λάδι. Κάθε φορά διαφορετικό. Μουρουνέλαιο, ανεστέλαιο, ελαιόλαδο.
Είχα ζητήσει να μου πείτε το αγαπημένο σας ποστίδιο σε μια απόπειρα να αδράξω αξία από το θαυμασμό σας. Χα. Δε βρίσκει κανείς αξία εξωτερικά. Ξαναδιάβασα τα ποστίδια μου και βλέπω ότι χάνοντας σε χιούμορ κέρδισα σε βαρύτητα. Δε ξέρω πότε και αν θα κάνω την λίστα με τα αγαπημένα μου ποστ. Συνειδητοποίησα ότι δεν άλλαξα και πάρα πολύ τελικά. Το ίδιο πράγμα τοποθετημένο διαφορετικά, σε, ελπίζω, πιο στέρεες βάσεις.
Και ξαφνικά, ηρεμία. Το όριο που έθεσα στον εαυτό μου να γράφω μια φορά την εβδομάδα διαγράφεται, και χαλαρώνω ξανά. Διαβάζω βιβλία, βλέπω ταινίες, αναρωτιέμαι για τη ζωή και δουλεύω το είναι μου. Κοιτάω τα προβλήματα που είχα, ή που θεωρούσα ότι είχα, και το πρόβλημα που μου γέμιζε τη ζωή μου ήταν:
Η σχέση μου, που είχε για εμένα γίνει το κέντρο νοήματος δε πήγαινε πλέον καλά. Προσπαθούσα, το σκεφτόμουν, σταματούσα από το να ζω για να μην ξεφύγω από αυτήν με την απόσταση, να μη γεμίσω τόσο την καθημερινότητά μου που να μη χωράει η σχέση. Ναι, μερικές φορές πήγα να κατηγορήσω την κοπέλα μου για αυτό το κενό που με περιτριγύριζε, αλλά ξέρω ότι ήταν επιλογή μου. Δύσκολη, δύσβατη, αλλά επιλογή μου για να την κρατήσω.
Η ίδια, επί του θέματος, έκανε κύκλους, από εκεί, μακριά. Γέμιζε τη ζωή της, και όταν τα άτομα φεύγανε επέστρεφε σε εμένα.
Κοιμήσου Περσεφόνη, στην αγκαλιά της Γης, στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μη ξαναβγείς.
Είχα γίνει ένας Άδης. Ερωτευμένος Άδης, που καταλήγει σε κόλπα όπως το ρόδι για να κρατήσει αυτήν που αγαπάει. Και προσπαθούσε ο Άδης να κάνει την κόλαση όσο πιο ευχάριστη γίνεται, να την διακοσμήσει με πράγματα που ήξερε ότι της άρεσαν, σε σημείο που ξέχασε το χρώμα και την χροιά των τοίχων πίσω από τη γυψοσανίδα.
Και η σχέση τελείωσε. Οι ουλές της είναι παράσημα πάνω μου. Δεν έφταιξα. Δυσκολεύομαι να το αποδεχτώ ότι δεν έχω ευθύνη για το τέλος, αλλά δεν έφταιξα. Έκανα ότι ένοιωθα, όταν το ένοιωθα, επειδή αυτό μπορούσα να κάνω.
Το σημερινό ποστ, το ξεφρακάρισμα για το 250στο ποστ αυτό είναι απορία μιας ακόμα αναδρομής στη μνήμη, από ένα έμμεσο, δικό της ερέθισμα. Γιατί δεν την έχω κόψει ακόμα από τη ζωή μου. Συνεχίζω να θεωρώ ότι είναι κομμάτι της ζωής μου, σπουδαίο, και διαβάζω ακόμα όσα θέλει να ανεβάσει στο ιστιοημερολόγιό της, γνωρίζοντας ότι τα άτομα που ήταν σημαντικά για αυτήν το διαβάζουν. Πληγώθηκα; Αναστατώθηκα; Κάτι έπαθα με όσα διάβασα. Αλλά γρήγορα επανήλθα, μάζεψα το συναίσθημα και το έκανα γραπτό λόγο. Ναι, δεν είμαι όπως στο πρώτο χωρισμό, έχω γη κάτω από τα πόδια μου.
Αλλά ας επιστρέψουμε στο παρελθόν. Όταν τη σκέφτομαι δεν έχω πλέον εκείνες τις ωραίες εικόνες, του χαμόγελου της όταν με κοιτούσε ερωτευμένη, της αγκαλιάς της όταν με αγαπούσε. Κάνω αναδρομές και βλέπω κατηγορίες που μου εξέφραζε, από μικρές έως μεγάλες, που κάθε μία ήταν μαχαιριά που κατάπινα από φόβο μην την χάσω, γιατί είχα πλέον δοθεί σύσσωμος, ή μάλλον σύψυχος. Ήταν κατηγορίες ανούσιες που απλά μιλάγανε για κάτι που είχε χαθεί.
Σε θυμόμουν πιο βολικό όταν αγκαλιαζόμασταν.
Όλη την ώρα είσαι τσιτωμένος.
Δεν ήμουν τυφλός. Ποτέ. Δεν ήταν ότι δε καταλάβαινα τι συνέβαινε. Απλά προτιμούσα να λέω ψέματα στον εαυτό μου. Πλέον τα ψέματα τα κοιτάω, και, αν και την αγαπάω ακόμα, δε βλέπω νόημα να της μιλήσω. Δεν με έχει πλέον ανάγκη.
Θυμάμαι τις 4 πιο οδυνηρές νύχτες του 2011, ξαπλωμένοι σε ένα κρεβάτι, με εκατοστά ανάμεσά μας, με χιλιόμετρα ανάμεσά μας. Θυμάμαι την επιστροφή, με κλάματα από το Αρλάντα στο Παρίσι, την κατάρρευσή μου, κυριολεκτικά, με κλάματα, μπροστά στη πολυκατοικία μου. Θυμάμαι την πλήρη αποδόμηση.
Όλο αυτό τελείωσε. Δε λυπάμαι που το έζησα. Συνειδητοποιώ ότι δεν ήταν ποτέ έτοιμη να κάνει κάποιο άλμα εμπιστοσύνης τελικά, γιατί δεν ένοιωθε ότι δεν ήμουν έτοιμος να την πιάσω. Το άμα ήμουν είναι σχετικό. Πλέον δε ξέρω.
Πριν λίγο καιρό είχα γράψει και κρατήσει αυτό το κείμενο:
Σε αγαπάω το ξέρεις;
Γιατί δε μου μιλάς;
Σε έχω βάλει τόσο ψηλά.
Σε έβαλα στο πιο ψηλό βάθρο που είχα.
Όταν έπρεπε να γίνει το άλμα είχαμε ακόμα τόση εμπιστοσύνη στη σχέση μας, που δε μας ένοιαξε που δεν έγινε. Θα ήμασταν εμείς αυτοί που θα κερδίζαμε τη βαρύτητα. Η δική μας ιστορία θα είναι το παραμύθι. Ακόμα και το άλμα εμπιστοσύνης που πρότεινα, να εγκαταλείψω εγώ πράγματα για αυτήν, δεν το δεχότανε. Ποιος θα έπαιρνε ευθύνη για αποφάσεις άλλων;
Όλοι μας δίνουμε όσο μπορούμε.
Τώρα απλά χαίρομαι που το έζησα όλο αυτό. Ακόμα και τον χωρισμό, όσο επώδυνος και αν ήταν. Σίγουρα λυπάμαι που πλέον καταλαβαίνω αυτό το αίσθημα κυνικότητας, την αίσθηση του να μη θέλεις να δώσεις τα πάντα σε κάποιον και πάντα να ξέρεις ότι στο τέλος μόνο στον εαυτό σου θα πρέπει να βασιστείς. Λυπάμαι, γιατί ήταν κάπου που δεν ήθελα να φτάσω συναισθηματικά, αν και το καταλάβαινα εγκεφαλικά.
Τώρα, που είμαι πλέον εκεί, δε με ενοχλεί... τόσο.
Το Παρίσι, που τόσο δε της άρεσε, και είχα πείσει τον εαυτό μου ότι δε μου αρέσει, έχει αρχίσει και γίνεται ευχάριστο. Το διδακτορικό που θεωρούσα ότι δε με κάλυπτε επειδή δεν είχα συναισθηματική κάλυψη, τώρα που έχω ισορροπήσει, ακόμα δε με καλύπτει, και αναρωτιέμαι σοβαρά για το μέλλον μου, αφαιρώντας τις παρωπίδες μου. Ένα σωρό αποφάσεις που είχα πάρει για τη ζωή μου και το ποιος είμαι περάσανε από το μικροσκόπιο. Η ψυχανάλυση βοηθάει πολύ σε αυτόν τον τομέα. Οι φίλοι επίσης.
Η έννοια της φιλίας είναι ένα από τα πράγματα τα οποία αναδομώ επίσης. Ήμουν ανέκαθεν μονογαμικός και μονοφιλικός. Και τα δυο χρειάζονται τις εξερευνήσεις τους. Τα πάντα ρει.
Η σχέση μου με τους γονείς μου, που από εξάρτηση πήγε σε απαγκίστρωση και έγινε απλά πλανώμενη. Είχα αγκιστρωθεί στην σχέση μου και ξέχασα ότι ακόμα με αγαπάνε. Βλέπουν τα πράγματα αλλιώς και χρειάζεται να μπαίνω στη θέση τους για να το καταλάβω. Όπως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις. Τουλάχιστον πλέον έχω κάνει την δουλειά προετοιμασίας για έναν θάνατο ήδη.
Τόσα πολλά που χρειάστηκε να ερευνήσω και να αναρωτηθώ ακόμα, όμως.
Η χαρά της εξερεύνησης.
Το βιβλίο του Χορχέ Μπουκάι, "Να σου πω μια ιστορία, ιστορίες που μου έμαθαν να ζω", με βοήθησε πάρα πολύ. (link επί της εικόνας.)
Και πως να λήξω αυτό το ποστ; Με ηρεμία και χαμόγελο. Αυτήν την ηρεμία που δεν είχα ποτέ. Πόσο άλλαξα όταν σταμάτησα να αλλάζω για άλλους και άρχισα να αλλάζω για εμένα; όσο δεν άλλαξα όσο πίστευα ότι άλλαζα, επειδή αποζητούσαν την αλλαγή μου άλλοι. Αλλόκοτο ε;
Οι αλλαγές πονάνε, αλλά ισορροπώ χωρίς να κουράζομαι, περπατάω χωρίς να καμπουριάζω, και αποδέχομαι ότι ακόμα και αν κρίνετε αυτά που γράφω, τελικά μένω όρθιος.
Όπως έλεγε το δαχτυλίδι του Χορχέ:
Μου έχεις βγάλει το λάδι. Σε έχω γράψει, διαγράψει, επισυνάψει σε mail, παραγράψει. Και όμως μου βγάζεις το λάδι. Κάθε φορά διαφορετικό. Μουρουνέλαιο, ανεστέλαιο, ελαιόλαδο.
Είχα ζητήσει να μου πείτε το αγαπημένο σας ποστίδιο σε μια απόπειρα να αδράξω αξία από το θαυμασμό σας. Χα. Δε βρίσκει κανείς αξία εξωτερικά. Ξαναδιάβασα τα ποστίδια μου και βλέπω ότι χάνοντας σε χιούμορ κέρδισα σε βαρύτητα. Δε ξέρω πότε και αν θα κάνω την λίστα με τα αγαπημένα μου ποστ. Συνειδητοποίησα ότι δεν άλλαξα και πάρα πολύ τελικά. Το ίδιο πράγμα τοποθετημένο διαφορετικά, σε, ελπίζω, πιο στέρεες βάσεις.
Και ξαφνικά, ηρεμία. Το όριο που έθεσα στον εαυτό μου να γράφω μια φορά την εβδομάδα διαγράφεται, και χαλαρώνω ξανά. Διαβάζω βιβλία, βλέπω ταινίες, αναρωτιέμαι για τη ζωή και δουλεύω το είναι μου. Κοιτάω τα προβλήματα που είχα, ή που θεωρούσα ότι είχα, και το πρόβλημα που μου γέμιζε τη ζωή μου ήταν:
Η Σχέση μου.
Η σχέση μου, που είχε για εμένα γίνει το κέντρο νοήματος δε πήγαινε πλέον καλά. Προσπαθούσα, το σκεφτόμουν, σταματούσα από το να ζω για να μην ξεφύγω από αυτήν με την απόσταση, να μη γεμίσω τόσο την καθημερινότητά μου που να μη χωράει η σχέση. Ναι, μερικές φορές πήγα να κατηγορήσω την κοπέλα μου για αυτό το κενό που με περιτριγύριζε, αλλά ξέρω ότι ήταν επιλογή μου. Δύσκολη, δύσβατη, αλλά επιλογή μου για να την κρατήσω.
Η ίδια, επί του θέματος, έκανε κύκλους, από εκεί, μακριά. Γέμιζε τη ζωή της, και όταν τα άτομα φεύγανε επέστρεφε σε εμένα.
Κοιμήσου Περσεφόνη, στην αγκαλιά της Γης, στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μη ξαναβγείς.
Είχα γίνει ένας Άδης. Ερωτευμένος Άδης, που καταλήγει σε κόλπα όπως το ρόδι για να κρατήσει αυτήν που αγαπάει. Και προσπαθούσε ο Άδης να κάνει την κόλαση όσο πιο ευχάριστη γίνεται, να την διακοσμήσει με πράγματα που ήξερε ότι της άρεσαν, σε σημείο που ξέχασε το χρώμα και την χροιά των τοίχων πίσω από τη γυψοσανίδα.
Και η σχέση τελείωσε. Οι ουλές της είναι παράσημα πάνω μου. Δεν έφταιξα. Δυσκολεύομαι να το αποδεχτώ ότι δεν έχω ευθύνη για το τέλος, αλλά δεν έφταιξα. Έκανα ότι ένοιωθα, όταν το ένοιωθα, επειδή αυτό μπορούσα να κάνω.
Το σημερινό ποστ, το ξεφρακάρισμα για το 250στο ποστ αυτό είναι απορία μιας ακόμα αναδρομής στη μνήμη, από ένα έμμεσο, δικό της ερέθισμα. Γιατί δεν την έχω κόψει ακόμα από τη ζωή μου. Συνεχίζω να θεωρώ ότι είναι κομμάτι της ζωής μου, σπουδαίο, και διαβάζω ακόμα όσα θέλει να ανεβάσει στο ιστιοημερολόγιό της, γνωρίζοντας ότι τα άτομα που ήταν σημαντικά για αυτήν το διαβάζουν. Πληγώθηκα; Αναστατώθηκα; Κάτι έπαθα με όσα διάβασα. Αλλά γρήγορα επανήλθα, μάζεψα το συναίσθημα και το έκανα γραπτό λόγο. Ναι, δεν είμαι όπως στο πρώτο χωρισμό, έχω γη κάτω από τα πόδια μου.
Πέρασα και εγώ, όπως φαντάζομαι και αυτή, την φάση Barney Stinson. Στην περίοδο αυτή, ανακάλυψα ότι το βιντεάκι αυτό ήταν προφητικό για την ιστορία με την φωτογράφο μου.
Αλλά ας επιστρέψουμε στο παρελθόν. Όταν τη σκέφτομαι δεν έχω πλέον εκείνες τις ωραίες εικόνες, του χαμόγελου της όταν με κοιτούσε ερωτευμένη, της αγκαλιάς της όταν με αγαπούσε. Κάνω αναδρομές και βλέπω κατηγορίες που μου εξέφραζε, από μικρές έως μεγάλες, που κάθε μία ήταν μαχαιριά που κατάπινα από φόβο μην την χάσω, γιατί είχα πλέον δοθεί σύσσωμος, ή μάλλον σύψυχος. Ήταν κατηγορίες ανούσιες που απλά μιλάγανε για κάτι που είχε χαθεί.
Σε θυμόμουν πιο βολικό όταν αγκαλιαζόμασταν.
Όλη την ώρα είσαι τσιτωμένος.
Δεν ήμουν τυφλός. Ποτέ. Δεν ήταν ότι δε καταλάβαινα τι συνέβαινε. Απλά προτιμούσα να λέω ψέματα στον εαυτό μου. Πλέον τα ψέματα τα κοιτάω, και, αν και την αγαπάω ακόμα, δε βλέπω νόημα να της μιλήσω. Δεν με έχει πλέον ανάγκη.
Θυμάμαι τις 4 πιο οδυνηρές νύχτες του 2011, ξαπλωμένοι σε ένα κρεβάτι, με εκατοστά ανάμεσά μας, με χιλιόμετρα ανάμεσά μας. Θυμάμαι την επιστροφή, με κλάματα από το Αρλάντα στο Παρίσι, την κατάρρευσή μου, κυριολεκτικά, με κλάματα, μπροστά στη πολυκατοικία μου. Θυμάμαι την πλήρη αποδόμηση.
Όλο αυτό τελείωσε. Δε λυπάμαι που το έζησα. Συνειδητοποιώ ότι δεν ήταν ποτέ έτοιμη να κάνει κάποιο άλμα εμπιστοσύνης τελικά, γιατί δεν ένοιωθε ότι δεν ήμουν έτοιμος να την πιάσω. Το άμα ήμουν είναι σχετικό. Πλέον δε ξέρω.
Πριν λίγο καιρό είχα γράψει και κρατήσει αυτό το κείμενο:
Σε αγαπάω το ξέρεις;
Ναι.
Γιατί δε μου μιλάς;
Δεν έχω κάτι να σου πω. Απέχουμε πολύ.
Σε έχω βάλει τόσο ψηλά.
Σου είχα πει, ψάχνω κάποιον ίσο.
Σε έβαλα στο πιο ψηλό βάθρο που είχα.
Σου είχα πει. Φοβάμαι τα ύψη.
Και τώρα θέλω να πετάξω, να χαθώ.
Και τώρα θέλω να πετάξω, να χαθώ.
Όταν έπρεπε να γίνει το άλμα είχαμε ακόμα τόση εμπιστοσύνη στη σχέση μας, που δε μας ένοιαξε που δεν έγινε. Θα ήμασταν εμείς αυτοί που θα κερδίζαμε τη βαρύτητα. Η δική μας ιστορία θα είναι το παραμύθι. Ακόμα και το άλμα εμπιστοσύνης που πρότεινα, να εγκαταλείψω εγώ πράγματα για αυτήν, δεν το δεχότανε. Ποιος θα έπαιρνε ευθύνη για αποφάσεις άλλων;
Όλοι μας δίνουμε όσο μπορούμε.
Τώρα απλά χαίρομαι που το έζησα όλο αυτό. Ακόμα και τον χωρισμό, όσο επώδυνος και αν ήταν. Σίγουρα λυπάμαι που πλέον καταλαβαίνω αυτό το αίσθημα κυνικότητας, την αίσθηση του να μη θέλεις να δώσεις τα πάντα σε κάποιον και πάντα να ξέρεις ότι στο τέλος μόνο στον εαυτό σου θα πρέπει να βασιστείς. Λυπάμαι, γιατί ήταν κάπου που δεν ήθελα να φτάσω συναισθηματικά, αν και το καταλάβαινα εγκεφαλικά.
Τώρα, που είμαι πλέον εκεί, δε με ενοχλεί... τόσο.
Το Παρίσι, που τόσο δε της άρεσε, και είχα πείσει τον εαυτό μου ότι δε μου αρέσει, έχει αρχίσει και γίνεται ευχάριστο. Το διδακτορικό που θεωρούσα ότι δε με κάλυπτε επειδή δεν είχα συναισθηματική κάλυψη, τώρα που έχω ισορροπήσει, ακόμα δε με καλύπτει, και αναρωτιέμαι σοβαρά για το μέλλον μου, αφαιρώντας τις παρωπίδες μου. Ένα σωρό αποφάσεις που είχα πάρει για τη ζωή μου και το ποιος είμαι περάσανε από το μικροσκόπιο. Η ψυχανάλυση βοηθάει πολύ σε αυτόν τον τομέα. Οι φίλοι επίσης.
Η έννοια της φιλίας είναι ένα από τα πράγματα τα οποία αναδομώ επίσης. Ήμουν ανέκαθεν μονογαμικός και μονοφιλικός. Και τα δυο χρειάζονται τις εξερευνήσεις τους. Τα πάντα ρει.
Η σχέση μου με τους γονείς μου, που από εξάρτηση πήγε σε απαγκίστρωση και έγινε απλά πλανώμενη. Είχα αγκιστρωθεί στην σχέση μου και ξέχασα ότι ακόμα με αγαπάνε. Βλέπουν τα πράγματα αλλιώς και χρειάζεται να μπαίνω στη θέση τους για να το καταλάβω. Όπως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις. Τουλάχιστον πλέον έχω κάνει την δουλειά προετοιμασίας για έναν θάνατο ήδη.
Τόσα πολλά που χρειάστηκε να ερευνήσω και να αναρωτηθώ ακόμα, όμως.
Η χαρά της εξερεύνησης.
Το βιβλίο του Χορχέ Μπουκάι, "Να σου πω μια ιστορία, ιστορίες που μου έμαθαν να ζω", με βοήθησε πάρα πολύ. (link επί της εικόνας.)
Και πως να λήξω αυτό το ποστ; Με ηρεμία και χαμόγελο. Αυτήν την ηρεμία που δεν είχα ποτέ. Πόσο άλλαξα όταν σταμάτησα να αλλάζω για άλλους και άρχισα να αλλάζω για εμένα; όσο δεν άλλαξα όσο πίστευα ότι άλλαζα, επειδή αποζητούσαν την αλλαγή μου άλλοι. Αλλόκοτο ε;
Οι αλλαγές πονάνε, αλλά ισορροπώ χωρίς να κουράζομαι, περπατάω χωρίς να καμπουριάζω, και αποδέχομαι ότι ακόμα και αν κρίνετε αυτά που γράφω, τελικά μένω όρθιος.
Όπως έλεγε το δαχτυλίδι του Χορχέ:
Να Ξέρεις
Ότι Και Αυτό
Θα Περάσει.
Ότι Και Αυτό
Θα Περάσει.
Tuesday, January 03, 2012
A failed Sherlock Moment.
It is no secret that the attribute I most admired in people was their wits. When I was young I loved all the detective stories, where through wits, perception and deduction, the improbable became probable. I therefore spent a chunk of my youth wanting to be a detective.
In the recent years, my brain has been better tuned, and I pride myself at understanding social situations and people far better than I used to. Even though when it comes to my own self, these observations can be damned, since I turn a blind eye to these.
(Why would I turn a blind eye? It is blind. What difference would it do if it is turned this or that way?)
To the point!
The BBC success series SHERLOCK, is amazing. The fourth episode of the series of one and a half hours episodes, "A scandal in Belgravia", was recently broadcast. In honour to the brilliance of Sherlock I will present one of my own little investigations.
A Nail in Red!
It was a cold day before Christmas, when luck, destiny, fate or happenstance brought me at the metro station of Agios Dimitrios. I was to meet up with a-not-so-old friend of mine.
The station was packed, and I was about to resume reading a book on my android, when a female voice called my name. Now this does not happen quite often when you come back as a stranger from exile. Yet there she was. Marianthi. The girl I had obsessed over during high-school.
After some pleasantries we boarded the metro, along with her brother and his girlfriend. From the fact we were speaking with her in English, I knew she was foreign. From the fact that they said they had met in Denmark, where Thanos had been studying, I knew they had met in Denmark, where Thanos had been studying. Boosted by the reminiscence of my obligation to try and impress the girl I used to fancy, I went into deep thought mode, scanning my interlocutors for clues to use. I was being Sherlock. The nails. I saw the nails in red. But they were not a pure red. Her digitus annularis, or fourth finger, of the left hand featured a painted blue cross with thinner lines protruding diagonally. I recalled from my studies of geography and Vexillology that that was the flag of the United Kingdom of Great Britan (and Northen Ireland). I proceeded to present my deductions...
Yeah. I almost had a Sherlock moment.
In the recent years, my brain has been better tuned, and I pride myself at understanding social situations and people far better than I used to. Even though when it comes to my own self, these observations can be damned, since I turn a blind eye to these.
(Why would I turn a blind eye? It is blind. What difference would it do if it is turned this or that way?)
To the point!
The BBC success series SHERLOCK, is amazing. The fourth episode of the series of one and a half hours episodes, "A scandal in Belgravia", was recently broadcast. In honour to the brilliance of Sherlock I will present one of my own little investigations.
A Nail in Red!
It was a cold day before Christmas, when luck, destiny, fate or happenstance brought me at the metro station of Agios Dimitrios. I was to meet up with a-not-so-old friend of mine.
The station was packed, and I was about to resume reading a book on my android, when a female voice called my name. Now this does not happen quite often when you come back as a stranger from exile. Yet there she was. Marianthi. The girl I had obsessed over during high-school.
After some pleasantries we boarded the metro, along with her brother and his girlfriend. From the fact we were speaking with her in English, I knew she was foreign. From the fact that they said they had met in Denmark, where Thanos had been studying, I knew they had met in Denmark, where Thanos had been studying. Boosted by the reminiscence of my obligation to try and impress the girl I used to fancy, I went into deep thought mode, scanning my interlocutors for clues to use. I was being Sherlock. The nails. I saw the nails in red. But they were not a pure red. Her digitus annularis, or fourth finger, of the left hand featured a painted blue cross with thinner lines protruding diagonally. I recalled from my studies of geography and Vexillology that that was the flag of the United Kingdom of Great Britan (and Northen Ireland). I proceeded to present my deductions...
It turned out that the nail looked more like this:
Yeah. I almost had a Sherlock moment.
Sunday, January 01, 2012
You say you love me.
You say you love me...
...yet you do cover yourself up whenever I cry.
Shut up. I do. I love you.
You say you love me...
I write you poems using our lives for ink.
I think of you all the time.
How can you doubt my love.
You say you love me...
...yet you do cover yourself up whenever I cry.
Shut up. I do. I love you.
You say you love me...
... yet the you build walls to separate yourself from me.
I write you poems using our lives for ink.
I think of you all the time.
How can you doubt my love.
You say you love me...
...yet you only take from me, you never give.
You do not know what you ask from me, you do not know what I already give to you.
Day in, day out, you surround me, you engulf me, crush me, use me;
You are me, and more than me, and you reproach me my failed attempts to escape from you?
Fuck you.
Life...
Yes?
I love you.
Day in, day out, you surround me, you engulf me, crush me, use me;
You are me, and more than me, and you reproach me my failed attempts to escape from you?
Fuck you.
Life...
Yes?
I love you.
Sunday, December 18, 2011
Τίποτα το καλό μετά τις 2.
Περνάει ο χρόνος και προχωράει κανείς.
Και όταν προχωράς από εκεί που πίστευες ότι δε θα μπορούσες να σηκώσεις ποτέ ξανά το κεφάλι, νιώθεις περίεργα, ευχάριστα. Τα συναισθήματα κάνουνε κύκλους. Αλλά δε μπορείς πλέον να βρεις κάτι που είχες εκεί. Κάτι που σε γέμιζε, και που με το χρόνο άρχισε να ξεφεύγει από ανάμεσα στα δάχτυλά σου. Έζησα κάτι υπέροχο, και φοβόμουν ότι δε θα μπορούσα να το ξαναζήσω. Ναι, σίγουρα τα τελευταία χρόνια, ξέφευγε και άδειαζε, αλλά η μνήμη του πλήρους, η μνήμη του τεράστιου, με μπερδεύει. Δεν έχει μείνει τίποτα από αυτό.
Και οι μέρες περνάνε. Ανακαλύπτεις ότι μπορείς να ερωτευτείς ακόμα, όσο και αν δεν είναι ακριβής η λέξη για το συναίσθημα. Να ενθουσιαστείς, ίσως.
Συνεχίζω να μένω μόνος στο σπίτι μου. Ώρες πριν γυρίσω στο σπίτι των γονιών μου, μένω ξάγρυπνος και γράφω. Κάποτε το να μένω μόνος μου ήταν ευτυχία, γιατί πίστευα πως δε θα διαρκούσε πολύ, πως θα γέμιζε το σπίτι μου. Και μετά άρχισε η συνειδητοποίηση. Ξανά γινόταν βάσανο. Το σπίτι ήταν κλουβί, και πως να ζητήσεις άλλα άτομα να έρθουν σε ένα κλουβί;
Και σήμερα, μετά από καιρό αναρωτιέμαι πάλι σχετικά με τα όσα έζησα. Τα βλέπω πιο καθαρά πλέον, που δεν μένει συναίσθημα άλλο από την απογοήτευση. Τόσο ανθρώπινη η ιστορία μου, και τόσο υπερβολική η απαίτησή μου να είμαι, να ήμαστε, υπεράνθρωποι. Ναι. Προσπαθώ να κρυφτώ πίσω από κυνικότητες, με υ και όχι με οι, αλλά κατά βάθος ελπίζω και προσδοκώ οι άνθρωποι να είναι υπεράνθρωποι.
2 και 25 η ώρα. Σε λίγες ώρες πετάω. Δε θα κοιμηθώ.
Μέσα στο κλήμα ανασκόπησης ξαναδιάβασα τα mail, και η όλη φθορά γίνεται αντιληπτή με το βάθος χρόνου. Πόσο απόμακρος φαίνομαι σε μερικά από αυτά. Πόσο απόμακρη φαίνεται σε άλλα. Στεναχωριέμαι. Δεν ήθελα ποτέ να φτάσω εδώ. Αλλά όταν κάνεις σχέσεις, ρισκάρεις.
Ρισκάρεις, για να κερδίσεις αγάπη, φροντίδα, έρωτα. Ρισκάρεις να χάσεις ένα άτομο, το οποίο σου κίνησε αρκετά το ενδιαφέρον για να θέλεις να είσαι μαζί του. Η απόρριψη είναι πάντα βίαιο συναίσθημα. Και αυτό που είναι ακόμα πιο περίεργο είναι όταν βλέπεις, σε διαδικτυακό μελάνι, τι συναισθήματα υπήρχαν, και πλέον είναι αδιανόητα. Με αυτό το άτομο, τουλάχιστον.
Με το να νιώθω ακόμα την ανάγκη να τα πω όλα αυτά αναρωτιέμαι άμα προσπαθώ ακόμα να επικοινωνήσω. Αναρωτιέμαι άμα προσπαθώ να δικαιολογηθώ στον εαυτό μου, που ήμουν, που είμαι άνθρωπος. Η ανασκόπηση είναι θεμιτή; Με βοηθάει. Οπότε, ναι.
Χρησιμοποίησα ψυχολογικούς μοχλούς για να κερδίσω ότι πλεονεκτήματα τρυφερότητας μπορούσα όταν αυτή σταματήσανε να έρχονται αυθόρμητα. Μου θυμίζω τα φιλαράκια, όπου η Rachel πιστεύει ότι πέρασε τη ζωή της να προσπαθεί να μη γίνει αντίγραφο της μάνας της, που έγινε αντίγραφο του πατέρα της. Συμπεριφορές της μητέρας μου. Και με το να αναλύω τη ζωή μου με βάση τα φιλαράκια και τις σειρές και ταινίες, μου θυμίζω τον Abed από το community. Τι έγινε;
Κατά βάση, απόσταση, τέλος αντοχών και λάθος χειρισμοί. Αλλαγή στόχων, διαφορετικά πιστεύω και αξίες. Αλλά κυρίως απόσταση. Πόσο προσπάθησα να αλλάξω, πόσο κόπιασα να προσπαθήσω να είμαι κάποιος που δεν είμαι; Πολύ. Έδωσα βάση σε λάθος πράγματα, προσπαθώντας να σώσω κάτι που πλέον δεν υπήρχε. Ποιος χέστηκε άμα χορεύω καλά; Ποιος νοιάζεται για τα πυρηνικά εργοστάσια;
Δεν ήταν ποτέ εκεί το πρόβλημα.
Σίγουρα, με το να αποφασίσω προσωπικά ότι δεν μου αξίζει η κατάσταση αυτή, νιώθω καλύτερα. Κοιτάω και βλέπω τα πράγματα που μπορώ να κάνω. Και βλέπω και το υποσύνολο από αυτά: αυτά που θέλω να κάνω. Δεν είναι πολλά από όσα μπορώ να κάνω τα οποία να θέλω να τα κάνω.
Δε χρωστάω πλέον σε κανέναν δικαιολογία για το ποιος είμαι. Στα 25 μου, καιρός ήταν να σταματήσω να είμαι απολογητικός για τα γούστα μου και για το είναι μου. Σίγουρα, δεν ταιριάζω στο προφίλ ενός εύκολου ανθρώπου. Αλλά κανένας δεν είναι πραγματικά εύκολος.
Με δυσκολεύει λίγο που πλέον φεύγω. Δεν έχω λόγο να γυρίσω στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια. Και ως εκ τούτου με αυτήν την απελευθέρωση, βγάλαμε και τις βοηθητικές ρόδες, από το ποδήλατο. Ένα ποδήλατο που ακόμα δε ξέρω να χειριστώ.
Η ώρα περνάει, ο χρόνος μένει λειψός.
Το 2011 ήταν η χρονιά που διέγραψα από τη ζωή μου 3 άτομα που με σημαδέψανε.
Το 2011 ήταν η χρονιά που έμαθα πολλά, και κατάφερα να ταυτιστώ με το " Όνειρο του Οδυσσέα"
Και έτσι ακούω Goin' Through, και συνειδητοποιώ όσον αφορά το τραγούδι αυτό δεν είμαι στη θέση του τραγουδιστή, ούτε του DJ. Είμαι αυτός που χάθηκε.
Χάθηκες κι εσύ μαζί με τους πολλούς, και σιχάθηκες μαζί με τους πολλούς. Ελπίζω από 'κεί που να 'σαι να μ' ακούς.
Δυστυχώς φοράω ωτοασπίδες.
Και όταν προχωράς από εκεί που πίστευες ότι δε θα μπορούσες να σηκώσεις ποτέ ξανά το κεφάλι, νιώθεις περίεργα, ευχάριστα. Τα συναισθήματα κάνουνε κύκλους. Αλλά δε μπορείς πλέον να βρεις κάτι που είχες εκεί. Κάτι που σε γέμιζε, και που με το χρόνο άρχισε να ξεφεύγει από ανάμεσα στα δάχτυλά σου. Έζησα κάτι υπέροχο, και φοβόμουν ότι δε θα μπορούσα να το ξαναζήσω. Ναι, σίγουρα τα τελευταία χρόνια, ξέφευγε και άδειαζε, αλλά η μνήμη του πλήρους, η μνήμη του τεράστιου, με μπερδεύει. Δεν έχει μείνει τίποτα από αυτό.
Και οι μέρες περνάνε. Ανακαλύπτεις ότι μπορείς να ερωτευτείς ακόμα, όσο και αν δεν είναι ακριβής η λέξη για το συναίσθημα. Να ενθουσιαστείς, ίσως.
Συνεχίζω να μένω μόνος στο σπίτι μου. Ώρες πριν γυρίσω στο σπίτι των γονιών μου, μένω ξάγρυπνος και γράφω. Κάποτε το να μένω μόνος μου ήταν ευτυχία, γιατί πίστευα πως δε θα διαρκούσε πολύ, πως θα γέμιζε το σπίτι μου. Και μετά άρχισε η συνειδητοποίηση. Ξανά γινόταν βάσανο. Το σπίτι ήταν κλουβί, και πως να ζητήσεις άλλα άτομα να έρθουν σε ένα κλουβί;
Και σήμερα, μετά από καιρό αναρωτιέμαι πάλι σχετικά με τα όσα έζησα. Τα βλέπω πιο καθαρά πλέον, που δεν μένει συναίσθημα άλλο από την απογοήτευση. Τόσο ανθρώπινη η ιστορία μου, και τόσο υπερβολική η απαίτησή μου να είμαι, να ήμαστε, υπεράνθρωποι. Ναι. Προσπαθώ να κρυφτώ πίσω από κυνικότητες, με υ και όχι με οι, αλλά κατά βάθος ελπίζω και προσδοκώ οι άνθρωποι να είναι υπεράνθρωποι.
2 και 25 η ώρα. Σε λίγες ώρες πετάω. Δε θα κοιμηθώ.
Μέσα στο κλήμα ανασκόπησης ξαναδιάβασα τα mail, και η όλη φθορά γίνεται αντιληπτή με το βάθος χρόνου. Πόσο απόμακρος φαίνομαι σε μερικά από αυτά. Πόσο απόμακρη φαίνεται σε άλλα. Στεναχωριέμαι. Δεν ήθελα ποτέ να φτάσω εδώ. Αλλά όταν κάνεις σχέσεις, ρισκάρεις.
Ρισκάρεις, για να κερδίσεις αγάπη, φροντίδα, έρωτα. Ρισκάρεις να χάσεις ένα άτομο, το οποίο σου κίνησε αρκετά το ενδιαφέρον για να θέλεις να είσαι μαζί του. Η απόρριψη είναι πάντα βίαιο συναίσθημα. Και αυτό που είναι ακόμα πιο περίεργο είναι όταν βλέπεις, σε διαδικτυακό μελάνι, τι συναισθήματα υπήρχαν, και πλέον είναι αδιανόητα. Με αυτό το άτομο, τουλάχιστον.
Με το να νιώθω ακόμα την ανάγκη να τα πω όλα αυτά αναρωτιέμαι άμα προσπαθώ ακόμα να επικοινωνήσω. Αναρωτιέμαι άμα προσπαθώ να δικαιολογηθώ στον εαυτό μου, που ήμουν, που είμαι άνθρωπος. Η ανασκόπηση είναι θεμιτή; Με βοηθάει. Οπότε, ναι.
Χρησιμοποίησα ψυχολογικούς μοχλούς για να κερδίσω ότι πλεονεκτήματα τρυφερότητας μπορούσα όταν αυτή σταματήσανε να έρχονται αυθόρμητα. Μου θυμίζω τα φιλαράκια, όπου η Rachel πιστεύει ότι πέρασε τη ζωή της να προσπαθεί να μη γίνει αντίγραφο της μάνας της, που έγινε αντίγραφο του πατέρα της. Συμπεριφορές της μητέρας μου. Και με το να αναλύω τη ζωή μου με βάση τα φιλαράκια και τις σειρές και ταινίες, μου θυμίζω τον Abed από το community. Τι έγινε;
Κατά βάση, απόσταση, τέλος αντοχών και λάθος χειρισμοί. Αλλαγή στόχων, διαφορετικά πιστεύω και αξίες. Αλλά κυρίως απόσταση. Πόσο προσπάθησα να αλλάξω, πόσο κόπιασα να προσπαθήσω να είμαι κάποιος που δεν είμαι; Πολύ. Έδωσα βάση σε λάθος πράγματα, προσπαθώντας να σώσω κάτι που πλέον δεν υπήρχε. Ποιος χέστηκε άμα χορεύω καλά; Ποιος νοιάζεται για τα πυρηνικά εργοστάσια;
Δεν ήταν ποτέ εκεί το πρόβλημα.
Σίγουρα, με το να αποφασίσω προσωπικά ότι δεν μου αξίζει η κατάσταση αυτή, νιώθω καλύτερα. Κοιτάω και βλέπω τα πράγματα που μπορώ να κάνω. Και βλέπω και το υποσύνολο από αυτά: αυτά που θέλω να κάνω. Δεν είναι πολλά από όσα μπορώ να κάνω τα οποία να θέλω να τα κάνω.
Δε χρωστάω πλέον σε κανέναν δικαιολογία για το ποιος είμαι. Στα 25 μου, καιρός ήταν να σταματήσω να είμαι απολογητικός για τα γούστα μου και για το είναι μου. Σίγουρα, δεν ταιριάζω στο προφίλ ενός εύκολου ανθρώπου. Αλλά κανένας δεν είναι πραγματικά εύκολος.
Με δυσκολεύει λίγο που πλέον φεύγω. Δεν έχω λόγο να γυρίσω στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια. Και ως εκ τούτου με αυτήν την απελευθέρωση, βγάλαμε και τις βοηθητικές ρόδες, από το ποδήλατο. Ένα ποδήλατο που ακόμα δε ξέρω να χειριστώ.
Η ώρα περνάει, ο χρόνος μένει λειψός.
Το 2011 ήταν η χρονιά που διέγραψα από τη ζωή μου 3 άτομα που με σημαδέψανε.
Το 2011 ήταν η χρονιά που έμαθα πολλά, και κατάφερα να ταυτιστώ με το " Όνειρο του Οδυσσέα"
Και έτσι ακούω Goin' Through, και συνειδητοποιώ όσον αφορά το τραγούδι αυτό δεν είμαι στη θέση του τραγουδιστή, ούτε του DJ. Είμαι αυτός που χάθηκε.
Χάθηκες κι εσύ μαζί με τους πολλούς, και σιχάθηκες μαζί με τους πολλούς. Ελπίζω από 'κεί που να 'σαι να μ' ακούς.
Δυστυχώς φοράω ωτοασπίδες.
Thursday, December 15, 2011
What is romance?
There is a poem I really like, called root 3 love, and it goes like this:
"I'm sure that I will always be
A lonely number like root three
The three is all that's good and right,
Why must my three keep out of sight
Beneath the vicious square root sign;
I wish instead I were a nine
For nine could thwart this evil trick,
with just some quick arithmetic
"I'm sure that I will always be
A lonely number like root three
The three is all that's good and right,
Why must my three keep out of sight
Beneath the vicious square root sign;
I wish instead I were a nine
For nine could thwart this evil trick,
with just some quick arithmetic
I know I'll never see the sun,
as 1.7321
Such is my reality, a sad irrationality
When hark! What is this I see,
Another square root of a three
As quietly co-waltzing by,
Together now we multiply
To form a number we prefer,
Rejoicing as an integer
We break free from our mortal bonds
With the wave of magic wands
Our square root signs become unglued
Your love for me has been renewed"
That poem is romance.
There is a picture on the web.
and that picture is romance.
There is this moment when you sleep in the same bed with your lover, cuddling, and she leaves to go to work, while you don't have work, and you just hug her, while still asleep, willing upon her a longer contact, forcing her to cuddle just a moment more.
That is romance.
There is the feeling you get to ask a girl out, and the first thing that springs to your mind to do with her is random, like drawing pictures on the streets of Paris, using chalk. The feeling where you need to draw your telephone number on her ankle with a ballpen, concealing it between flowers and tribal signs, then revealing your ruse only moments before you leave.
Those are romance, for me at least.
Monday, December 12, 2011
Again and again and again.
QUICK ANNOUNCEMENT: In 5 posts I reach the 250 posts on this blog. To celebrate that I would like to ask those who do read me to choose one of the previous posts they liked, say a quick word about why they liked it, to be presented in the 25Oth post of the blog, that will do a quick re-cap and a top 11 posts kind of thing. Because I am that vain. To help, just comment which post you selected, as well as the reason you chose that post.
_____________________________________________
Through repetition, through walking on paths trodden again and again, each time the same, each time different, through standing up and never letting go.
This is the way of the humans.
The tragedy remains the same; all identical, all unmoving. We don the archetypes we are dealt, the ones the stories want us to wear. Do you have a choice?
Not really; social order will set in. We might be thrown inside this world, at birth, then thrown into the commotions and complications that always arise, but in the end, stability comes. We then sink to the roles we are meant to have.
We become Antigone, Creon, we become Tyler Durden, we become Aragon, we become Tristan and Iseult, Zeus and Semele. Empires rise and fall.
You see the pointlessness in all of that. Parents have children, hoping they will grow up in a world devoid of strife and hunger, or at least a world that is better than ours. And you trace that instinct back to the first protozoa (literally first to live), those random self-replicating organisms. What you really hope is to be better able to replicate, that your genes will be allowed to continue their unending dance, competing with the rest of life surrounding us. Yet we are now at the top. We reached for a brief time the point where we can eat, drink and fuck, our bodies not encountering hardships, our brains rarely tested on the razor's edge. And this has brought ennui. Having enough time to realise what you are was never part of the plan.
Yet again, this pointlessness is but a mental state of comprehension. Yes; it can stress you out. But then again you do not need to hold on to an invisible purpose. Taking responsibility is not just about shedding your childhood's carapace and letting go of the guiding hand of your parents. You need to let go of every support but your own.
Oh, how tempting to find value in the eyes of a beautiful other. How tempting to find value in your attempts at intelligence, at your attempts at social acceptance. You keep needing to find something to prop yourself up against. A replacement for the faith you so easily lost. It is only human. Shred your replacement to pieces, yet another will rise to stabilize you. Again and again and again.
_____________________________________________
Through repetition, through walking on paths trodden again and again, each time the same, each time different, through standing up and never letting go.
This is the way of the humans.
The tragedy remains the same; all identical, all unmoving. We don the archetypes we are dealt, the ones the stories want us to wear. Do you have a choice?
Not really; social order will set in. We might be thrown inside this world, at birth, then thrown into the commotions and complications that always arise, but in the end, stability comes. We then sink to the roles we are meant to have.
We become Antigone, Creon, we become Tyler Durden, we become Aragon, we become Tristan and Iseult, Zeus and Semele. Empires rise and fall.
You see the pointlessness in all of that. Parents have children, hoping they will grow up in a world devoid of strife and hunger, or at least a world that is better than ours. And you trace that instinct back to the first protozoa (literally first to live), those random self-replicating organisms. What you really hope is to be better able to replicate, that your genes will be allowed to continue their unending dance, competing with the rest of life surrounding us. Yet we are now at the top. We reached for a brief time the point where we can eat, drink and fuck, our bodies not encountering hardships, our brains rarely tested on the razor's edge. And this has brought ennui. Having enough time to realise what you are was never part of the plan.
Yet again, this pointlessness is but a mental state of comprehension. Yes; it can stress you out. But then again you do not need to hold on to an invisible purpose. Taking responsibility is not just about shedding your childhood's carapace and letting go of the guiding hand of your parents. You need to let go of every support but your own.
Oh, how tempting to find value in the eyes of a beautiful other. How tempting to find value in your attempts at intelligence, at your attempts at social acceptance. You keep needing to find something to prop yourself up against. A replacement for the faith you so easily lost. It is only human. Shred your replacement to pieces, yet another will rise to stabilize you. Again and again and again.
for i=1:1:aloted_life_time(end) do
live(i)
end
Do you blame yourself for being human? Do you blame yourself for derailing this text towards a personal state of mind?
No. Neither of those. I hope life to be something. An adjective, or collections of adjectives should be enough to describe this something.
But there is no adjective. Life is.
And then again. You read your blog and see you keep writing the same story again and again.
Through repetition, through walking on paths trodden again and again, each time the same, each time different, through standing up and never letting go.
Again. And again. And again.
live(i)
end
Do you blame yourself for being human? Do you blame yourself for derailing this text towards a personal state of mind?
No. Neither of those. I hope life to be something. An adjective, or collections of adjectives should be enough to describe this something.
But there is no adjective. Life is.
And then again. You read your blog and see you keep writing the same story again and again.
Through repetition, through walking on paths trodden again and again, each time the same, each time different, through standing up and never letting go.
Again. And again. And again.
Monday, December 05, 2011
Σε μέλει η Όπερα;
Ή μάλλον, η όπερα "Σεμέλη". Ναι, έκανα αυτό το μέτριο λογοπαίγνιο. Οι μέρες μου πλέον περνάνε περίεργα, οφείλω να ομολογήσω. Σε ποιόν να το ομολογήσω όμως; Σε έναν αόρατο αναγνώστη.
Προσωπικά δε θα πήγαινα ποτέ όπερα από μόνος μου. Αλλά η Ρωσίδα couchfurfing φιλοξενούμενη μου για το περασμένο Σαββατοκύριακο, ζει για την κλασσική και μπαρόκ μουσική. Προσωπικά, αν και έχω συμμετάσχει σε μια Όπερα*, και μερικές φορές σφυρίζω ανέμελα μεγάλες κλασσικές επιτυχίες των περασμένων αιώνων, έχω σχετικά μικρή μουσική και καλλιτεχνική κουλτούρα. Και όταν λέω σχετικά μικρή εννοώ μηδαμινή και μικροσκοπική. Ίσα που δε θεωρώ το Μπαρόκ ένα μπαρ όπου παίζουν ροκ μουσική. Όμως, εχτές (ξαν)ανακάλυψα πολλά πράγματα.
Τα άτομα που έχουν πάθος με κάτι, είναι μεν ενδιαφέροντα, αλλά μόνο όταν συνομιλούν σχετικά με το πάθος τους. Ζούνε για αυτό και τίποτα άλλο δε τα γεμίζει. Η ζωή τους και το πάθος τους είναι ένα. Ίσως χάνουν, με αυτή τους την εμμονή κάποια κομμάτια της ανθρωπότητας, αλλά δεν είναι άδειοι από αυτό. Γεμίζουν απλά και μόνο με την ύπαρξη του πάθους τους. Δυστυχώς δε μπορείς να επικοινωνήσεις με αυτά τα άτομα αν δε μοιράζεσαι σε κάποιο βαθμό το πάθος τους. Σαν ένας τοίχος που τους χωρίζει από τους κοινούς ανθρώπους, πρέπει να τον σκαρφαλώσεις και να κοπιάσεις για να τους δεις.
Όμως όταν βρίσκεσαι δίπλα σε ένα άτομο που έχει πάθος για κάτι, πραγματικό πάθος για κάτι, λίγο από αυτό το πάθος ξεβάφει πάνω σου. Μετά από 3,5 ώρες στο musée de l'Orangerie, μουσείο που, μόνος μου, ξεπέταξα μέσα σε 20 λεπτά την τελευταία φορά που πήγα, ήξερα ότι κάτι είχα πάρει από τη λατρεία που εξέπεμπε για την τέχνη η κοπέλα αυτή. Και όταν φτάσαμε στο θέατρο και ακούσαμε την Cecilia Bartoli να τραγουδάει την Σεμέλη, για λίγο, ήξερα ότι η κλασική, ή μάλλον η μπαρόκ, μουσική μου αρέσει.
Ναι, σίγουρα μόνος δε θα είχα κάνει κανένα από τα δύο. Αλλά με το να γνωρίζεις νέο κόσμο και να μην αφήνεις τον εαυτό σου κλειστό μαζεύεις εμπειρίες. Δε μπορείς να τις ζορίσεις τις εμπειρίες. Να περιμένεις να περάσεις καλά κάποιες μέρες που έθεσες στην άκρη ως άδεια από τη δουλειά σου, άδεια από τη μουντότητά σου. Γιατί όπως έχω ξαναπεί, άμα δεν υπάρχει νόημα, τότε τουλάχιστον ζήσε ευχάριστα και φτιάξε ωραίες αναμνήσεις. Το να κάνεις σχέδια και να περιμένεις μόνο από αυτά ευτυχία, είναι σαν να προσπαθείς να κολυμπήσεις ενάντια στο ρεύμα.
Βεβαίως, ο εγκέφαλος τρέχει πιο γρήγορα από την ικανότητά του να αποτυπώσει τις ιδέες μέσω πληκτρολόγησης, και έτσι παραλίγο να ξεχάσω την ιστορία της Σεμέλης. Η Σεμέλη, πριγκίπισσα της Θήβας και ο Δίας ερωτεύονται, την κλέβει πριν αυτή παντρευτεί και την βάζει κάπου να την φυλάνε δράκοι και να μπορεί να την επισκέπτεται μόνο αυτός. Η Ήρα προφανώς τα παίρνει, και μετά από δολοπλοκίες πείθει την Σεμέλη να ζητήσει από τον Δία να της φανερωθεί με την θεϊκή του μορφή. Η άτυχη τον βάζει να ορκιστεί στα νερά της Στύγας (που δείχνει ότι οι θεοί δεν ήταν παντοδύναμοι στην αρχαία Ελλάδα), να της κάνει ότι χατήρι του ζητήσει, και αυτός το ορκίζεται. Έτσι της φανερώνει τον πραγματικό του εαυτό και αυτή πεθαίνει.
Καθότι ο εγκέφαλος έχει μια τάση να συνδέει ότι βλέπει σε δικές του ιστορίες, αυτό μου θύμισε ένα ποίημα που είχα γράψει παλιότερα, όταν μια σύντομη σχέση δεν πέτυχε, και θα μου άρεσε να μπορέσω να πιστέψω ότι παρουσιάζει την ιστορία όλων των σχέσεών μου, κάπως συμβολικά. Είναι ο έρωτας μέχρι την ανακάλυψη του άλλου και την βαρεμάρα ίσως.
*το 2008, ως κομπάρσος, μαζί με τον Σκιόφατσα, στην Κάρμεν, στο γαλλικό Ινστιτούτο, κουβαλάγαμε τον νεκρότόφαλο τορεαδόρ, όταν αυτός πέθανε. Δε πέθανε πραγματικά, ούτε ήταν πραγματικά τορεαδόρ: τενόρος ήταν, που έπαιζε τον ρόλο του τορεαδόρ και προσποιούνταν ότι πέθανε. Επίσης ήταν υπέρβαρος για τοραδόρ.
Προσωπικά δε θα πήγαινα ποτέ όπερα από μόνος μου. Αλλά η Ρωσίδα couchfurfing φιλοξενούμενη μου για το περασμένο Σαββατοκύριακο, ζει για την κλασσική και μπαρόκ μουσική. Προσωπικά, αν και έχω συμμετάσχει σε μια Όπερα*, και μερικές φορές σφυρίζω ανέμελα μεγάλες κλασσικές επιτυχίες των περασμένων αιώνων, έχω σχετικά μικρή μουσική και καλλιτεχνική κουλτούρα. Και όταν λέω σχετικά μικρή εννοώ μηδαμινή και μικροσκοπική. Ίσα που δε θεωρώ το Μπαρόκ ένα μπαρ όπου παίζουν ροκ μουσική. Όμως, εχτές (ξαν)ανακάλυψα πολλά πράγματα.
Τα άτομα που έχουν πάθος με κάτι, είναι μεν ενδιαφέροντα, αλλά μόνο όταν συνομιλούν σχετικά με το πάθος τους. Ζούνε για αυτό και τίποτα άλλο δε τα γεμίζει. Η ζωή τους και το πάθος τους είναι ένα. Ίσως χάνουν, με αυτή τους την εμμονή κάποια κομμάτια της ανθρωπότητας, αλλά δεν είναι άδειοι από αυτό. Γεμίζουν απλά και μόνο με την ύπαρξη του πάθους τους. Δυστυχώς δε μπορείς να επικοινωνήσεις με αυτά τα άτομα αν δε μοιράζεσαι σε κάποιο βαθμό το πάθος τους. Σαν ένας τοίχος που τους χωρίζει από τους κοινούς ανθρώπους, πρέπει να τον σκαρφαλώσεις και να κοπιάσεις για να τους δεις.
Όμως όταν βρίσκεσαι δίπλα σε ένα άτομο που έχει πάθος για κάτι, πραγματικό πάθος για κάτι, λίγο από αυτό το πάθος ξεβάφει πάνω σου. Μετά από 3,5 ώρες στο musée de l'Orangerie, μουσείο που, μόνος μου, ξεπέταξα μέσα σε 20 λεπτά την τελευταία φορά που πήγα, ήξερα ότι κάτι είχα πάρει από τη λατρεία που εξέπεμπε για την τέχνη η κοπέλα αυτή. Και όταν φτάσαμε στο θέατρο και ακούσαμε την Cecilia Bartoli να τραγουδάει την Σεμέλη, για λίγο, ήξερα ότι η κλασική, ή μάλλον η μπαρόκ, μουσική μου αρέσει.
Ναι, σίγουρα μόνος δε θα είχα κάνει κανένα από τα δύο. Αλλά με το να γνωρίζεις νέο κόσμο και να μην αφήνεις τον εαυτό σου κλειστό μαζεύεις εμπειρίες. Δε μπορείς να τις ζορίσεις τις εμπειρίες. Να περιμένεις να περάσεις καλά κάποιες μέρες που έθεσες στην άκρη ως άδεια από τη δουλειά σου, άδεια από τη μουντότητά σου. Γιατί όπως έχω ξαναπεί, άμα δεν υπάρχει νόημα, τότε τουλάχιστον ζήσε ευχάριστα και φτιάξε ωραίες αναμνήσεις. Το να κάνεις σχέδια και να περιμένεις μόνο από αυτά ευτυχία, είναι σαν να προσπαθείς να κολυμπήσεις ενάντια στο ρεύμα.
Βεβαίως, ο εγκέφαλος τρέχει πιο γρήγορα από την ικανότητά του να αποτυπώσει τις ιδέες μέσω πληκτρολόγησης, και έτσι παραλίγο να ξεχάσω την ιστορία της Σεμέλης. Η Σεμέλη, πριγκίπισσα της Θήβας και ο Δίας ερωτεύονται, την κλέβει πριν αυτή παντρευτεί και την βάζει κάπου να την φυλάνε δράκοι και να μπορεί να την επισκέπτεται μόνο αυτός. Η Ήρα προφανώς τα παίρνει, και μετά από δολοπλοκίες πείθει την Σεμέλη να ζητήσει από τον Δία να της φανερωθεί με την θεϊκή του μορφή. Η άτυχη τον βάζει να ορκιστεί στα νερά της Στύγας (που δείχνει ότι οι θεοί δεν ήταν παντοδύναμοι στην αρχαία Ελλάδα), να της κάνει ότι χατήρι του ζητήσει, και αυτός το ορκίζεται. Έτσι της φανερώνει τον πραγματικό του εαυτό και αυτή πεθαίνει.
Καθότι ο εγκέφαλος έχει μια τάση να συνδέει ότι βλέπει σε δικές του ιστορίες, αυτό μου θύμισε ένα ποίημα που είχα γράψει παλιότερα, όταν μια σύντομη σχέση δεν πέτυχε, και θα μου άρεσε να μπορέσω να πιστέψω ότι παρουσιάζει την ιστορία όλων των σχέσεών μου, κάπως συμβολικά. Είναι ο έρωτας μέχρι την ανακάλυψη του άλλου και την βαρεμάρα ίσως.
*το 2008, ως κομπάρσος, μαζί με τον Σκιόφατσα, στην Κάρμεν, στο γαλλικό Ινστιτούτο, κουβαλάγαμε τον νεκρό
Sunday, November 27, 2011
Finality.
Quick aside: I find this post to be a bit of a mood dropper. Next one will be a photo essay or something.
________________________________________________________________
Let us talk about finality. A quick internet search gives us those:
| Noun: |
| |
| Synonyms: | end | |
Yes. Finality. This concept that things end, that things begin. I blame our human minds, and their tendency to categorize things, and even more so I blame the movies and books and stories, that are ment to inspire us to the way the world works. (Exception to this rule, up to a point: Cedric Klapish's works) Yet the image of the world they paint is incorrect. I can see its fallacies, yet I cannot disengage myself from this belief that things are finite, things are distinct, and that for one event to start another one has to end.
I recently read "The Grand Design", by S.Hawkins. That is to say I recently refreshed my memory of physics, and shattered a -thankfully- few misconceptions on the way things work. There is no definitive past, only likely pasts he says. Yet, I stumble back upon my posts, proofs, I hope of my past mental states. I have not changed in the last 5 years. There has been no end to the lack of self-confidence interlaced with boots of megalomania. No more meaning than before, no less-self abuse, no more happiness. I still hunt a dream and not a reality. I still wish for things to be like books. Each time I mentally comprehend that the world does not subscribe to "Save the Cat", yet each time I fervently wish it to did so. There is no finality there.
There is no finality in the world of love either.
This need for finality, is never met. Even death, is not a complete finality, since ripples of our actions, decisions, dreams and hopes propagate in the 10 dimensions forever. We are interconnected, for ever. And yet, we are but probability waves, changing our values to suit the most likely past of an unobservable future.
From my mystical raving I know this. Whenever I felt something in the past, from suicidal, to love, from depressed to overexcited, I felt it truly at that point in time, and lived with its presence overwhelming me. Whatever this feelings intensity might seem now, whatever the reasons behind each one of them were, I cannot deny them, I cannot delude myself into thinking it was all a dream. I still believe I was true at each point in time. I now have, once more, to accept that the intensities I have lived are not the end of my life, and that they lay in the past. There is no end to them, since they will travel forever within me. There is no finality. I will carry my life to the grave and yet my actions, even without an observer, will carry on.
Monday, November 21, 2011
Κοινικός.
Ναι. Ξέρω. Κανονικά γράφεται κυνικός. Από τον Διογένη. Τελευταία βρήκα ότι τόσο η αρχαία έννοια του ''κυνικού'', του ''δαγκώνω τους φίλους μου για να διορθωθούν'', όσο και η μοντέρνα ''πιστεύω ότι ο κόσμος κινείται με πλήρως εγωιστικά κριτήρια/ δεν πιστεύω πως υπάρχει Αϊ Βασίλης'', δε μου αρέσουν πλέον. Θέλω να τις ενώσω με την ιδέα του κοινού.
Γιατί τελικά μετά από τα τελευταία χρόνια ζωής μου θέλω να πιστεύω ότι αρχίζω να χάνω τη πίστη μου στην αξία της μοναδικότητας. Σίγουρα ο κάθε ένας μας είναι μοναδικός. Και ταυτόχρονα, η πορεία μας είναι τόσο προβλέψιμη. Γεννιόμαστε, πιστεύουμε, αμφιταλαντευόμαστε, πεθαίνουμε. Σαν πεταλούδες του Λόρεντζ, όλοι με διαφορετική τροχιά γύρω από τους ίδιους ατράκτορες της ζωής.
Αν και δε μοιραζόμαστε την ίδια τροχιά, περνάμε κοντά από τις ίδιες καταστάσεις. Ποιος μπορεί να ξεφύγει από τον έρωτα; Ποιας οι γονείς είναι αθάνατοι; Πόσοι δεν έψαξαν για νόημα; Ήμαστε τόσο κοινοί και ίδιοι, και όμως με τις λεπτές διαφορές μας.
Κανένα δάκρυ δεν είναι ίδιο, κανένα χαμόγελο απαράλλαχτο, αλλά η ιστορία μας είναι πάντα η ίδια, με άλλα προσωπία και ατάκες, ίσως. Κωμωδίες, τραγωδίες. Ζωές.
Είμαι κοινικός, ένας κυνικός χωρίς πίκρα.
Γιατί τελικά μετά από τα τελευταία χρόνια ζωής μου θέλω να πιστεύω ότι αρχίζω να χάνω τη πίστη μου στην αξία της μοναδικότητας. Σίγουρα ο κάθε ένας μας είναι μοναδικός. Και ταυτόχρονα, η πορεία μας είναι τόσο προβλέψιμη. Γεννιόμαστε, πιστεύουμε, αμφιταλαντευόμαστε, πεθαίνουμε. Σαν πεταλούδες του Λόρεντζ, όλοι με διαφορετική τροχιά γύρω από τους ίδιους ατράκτορες της ζωής.
Αν και δε μοιραζόμαστε την ίδια τροχιά, περνάμε κοντά από τις ίδιες καταστάσεις. Ποιος μπορεί να ξεφύγει από τον έρωτα; Ποιας οι γονείς είναι αθάνατοι; Πόσοι δεν έψαξαν για νόημα; Ήμαστε τόσο κοινοί και ίδιοι, και όμως με τις λεπτές διαφορές μας.Κανένα δάκρυ δεν είναι ίδιο, κανένα χαμόγελο απαράλλαχτο, αλλά η ιστορία μας είναι πάντα η ίδια, με άλλα προσωπία και ατάκες, ίσως. Κωμωδίες, τραγωδίες. Ζωές.
Είμαι κοινικός, ένας κυνικός χωρίς πίκρα.
Sunday, November 20, 2011
You want emotion. Let's fucking do this.
You really want me to break the mask? Crap. I love swearing, bitch. Yeah. It is a "I have a beast inside me" bollocky nerd rage. Yeah. I was always far too articulate, too sensitive. Hell I live life in my brain and try to match experiences and fucking make them fit inside romantic ideals. Sad nooz bro. Life ain't any of diz shits. You wanna to be Unique? How many times have you seen fight club you looser? Over 50. Get used to its things that vibrate in your soul. You are NOT a god-damned unique snowflake. You are the all consuming all enveloping crap of the world. Heh, and you think about making a scientific joke at that statement. Well go on sissyboy, tell them about how 90% of the surface of Europe is made of phytoplankton poop and carcasses. Happy now? 30 odd idiots you call friends will read this. You might even alienate half of them with this post. So what? All life on the net. 90% of your life is made from digital crap. And what is this post all about? More crapping. Well shit. I want to punch, I want to fuck to hard rock music and to feel primal. Got bored with all this. Cause beneath it all we're just fucking monkeys with shoes.
Wednesday, November 16, 2011
People only use 10% of their brains.
Yeah. I want to punch every single person that says that. Because it is not a complete fallacy, but the way it is used and what it implies annoys me.
So first lets us consider the brain.
What does your brain contain? Hundreds of specialized areas, each containing neurons specialized in specific tasks. Different areas of the brain are used for different reasons. So unless you need to make love to a person you hate while looking at a person you love, listen to music, smell the flowers, skip around, calculate the 3-step moving average of a time series, recite a poem, chew an apple, sense every muscle of your body, and keep track of your orientation since you are doing these things inside a moving van; unless you are doing all of that, at the same time, you will rarely have more than 10% of your brain-mass showing signs of activity at the same time.
But: your brain does tend to overload during R.E.M. and the activity gets to percentages over 10%. So the statement has a problem. Is this 10% an average percentile we are interested in?
Let us assume it is an average percentile. Why on earth would we want to, on average, use more of our brain? The aditional active areas will not change their specialization! What good is it to me to use the part of my brain that flaps my arms when I am trying to read a book? Not good at all, that is the kind of good it is.
However I am not against having the people who are using this argument actually get a 20% increase of brain-mass activity! Because if they do, this is what is going to happen: More areas in the brain will be working, consuming huge amounts of energy, and transforming a great deal of it into heat. This heat will then melt their brains, and we will be left with fewer people who repeat this stupid phrase.
Cogito cum XXX% caput meum, ergo liquefactus sum.
So first lets us consider the brain.
What does your brain contain? Hundreds of specialized areas, each containing neurons specialized in specific tasks. Different areas of the brain are used for different reasons. So unless you need to make love to a person you hate while looking at a person you love, listen to music, smell the flowers, skip around, calculate the 3-step moving average of a time series, recite a poem, chew an apple, sense every muscle of your body, and keep track of your orientation since you are doing these things inside a moving van; unless you are doing all of that, at the same time, you will rarely have more than 10% of your brain-mass showing signs of activity at the same time.
But: your brain does tend to overload during R.E.M. and the activity gets to percentages over 10%. So the statement has a problem. Is this 10% an average percentile we are interested in?
Let us assume it is an average percentile. Why on earth would we want to, on average, use more of our brain? The aditional active areas will not change their specialization! What good is it to me to use the part of my brain that flaps my arms when I am trying to read a book? Not good at all, that is the kind of good it is.
However I am not against having the people who are using this argument actually get a 20% increase of brain-mass activity! Because if they do, this is what is going to happen: More areas in the brain will be working, consuming huge amounts of energy, and transforming a great deal of it into heat. This heat will then melt their brains, and we will be left with fewer people who repeat this stupid phrase.
Cogito cum XXX% caput meum, ergo liquefactus sum.
Monday, November 14, 2011
The fine line in the sand.
I always liked the expression "drawing a line in the sand".
It holds in it both the beauty of an adamant decision to not cross over some self-impossed limit in your efforts to compromise and change, yet, at the same time is one of the most unstable kind of lines you can draw. The winds of change will blow on it and it will be lost in the past. And then you are stranded on the beach, with sand getting blown by the wind into your eyes, nose, mouth and ears, and you are unsure again. Unsure of what you can give and where you need to stop, you cannot decide where you need to stand, and you are spitting mud due to all this sand. Recently I found the solution to this.
I fancy this solution to be both simple and elegant: just burn the line you drew, melt it down to glass, then you can always know where you are, and bloody motes of sand will not intrude into your bloody face.
That is why I shall henceforth be seen on beaches with a pointy stick to mark my lines, and a flamethrower to anchor them forever. Or at least until some kid comes and breaks the glass line. I should also take a baseball bat to hunt down kids that want to break the glass. I think all that will give me a cool appeal on the beaches this summer.
It holds in it both the beauty of an adamant decision to not cross over some self-impossed limit in your efforts to compromise and change, yet, at the same time is one of the most unstable kind of lines you can draw. The winds of change will blow on it and it will be lost in the past. And then you are stranded on the beach, with sand getting blown by the wind into your eyes, nose, mouth and ears, and you are unsure again. Unsure of what you can give and where you need to stop, you cannot decide where you need to stand, and you are spitting mud due to all this sand. Recently I found the solution to this.
I fancy this solution to be both simple and elegant: just burn the line you drew, melt it down to glass, then you can always know where you are, and bloody motes of sand will not intrude into your bloody face.
That is why I shall henceforth be seen on beaches with a pointy stick to mark my lines, and a flamethrower to anchor them forever. Or at least until some kid comes and breaks the glass line. I should also take a baseball bat to hunt down kids that want to break the glass. I think all that will give me a cool appeal on the beaches this summer.
Thursday, November 10, 2011
Πολεμικές Τέχνες
Αρκετοί από εσάς θα ξέρουν ότι ασχολούμαι από την πιο τρυφερή μου ηλικία με την κορεάτικη πολεμική τέχνη Tang Soo Do. (Ανεπίσημες πηγές υποστηρίζουν ότι άρχισα να εκπαιδεύομαι στην ηλικία των 2 εβδομάδων κύησης. Η επίσημη αρχή –η μητέρα μου- δεν έχει σχολιάσει το ζήτημα, αν και λεει χαρακτηριστικά: «κλοτσούσε πολύ...».)
Αλλά ας αφήσουμε αυτές τις λεπτομέρειες να κείτονται, και ας ασχοληθούμε με το ζήτημα μας:
Πολεμικές Τέχνες. Λόγοι να ασχοληθεί κανείς με αυτές. Θα αφήσω πρώτα να σχολιάσει ο μάστερ Μπάμπης Ρούκας (ευχαριστώ την Razz για το ντοκουμέντο):
Οι πολεμικές τέχνες πρέπει να είναι τέχνες. Δυστυχώς η μετάβαση της γνώσης τους στην Ευρώπη είχε μια τάση να τις μετατρέψει σε κάτι αρκετά αρτηριοσκληραμένο, κάτι που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Πολλές τέχνες τείνουν να είναι σύνολο τεχνικών οι οποίες δεν αντιστοιχούν ούτε στην αυτογνωσία του σώματος ούτε στην σωστή άμυνα. Απ' όταν έφτασα στο Παρίσι έχω αρχίσει μια άλλη πολεμική τέχνη, το Harada Shotokaï-do. Οι κινήσεις είναι οι ίδιες. Αλλά πραγματικά το σώμα λειτουργελι αλλιώς, το πνεύμα λειτουργεί αλλιώς. Δε υπάρχει τίποτα το μεταφυσικό, όπως μας έλεγε ο ιδρυτής, αλλά το σώμα είναι μια μηχανή που έχουμε μάθει να τη χειριζόμαστε λάθος με τα χρόνια.
Ο πραγματικός λόγος λοιπόν να ασχοληθεί κανείς με τις πολεμικές τέχνες δεν είναι για ασφάλεια, γιατί το να δώσεις τα λεφτά σου, το να μη μπλέκεις σε περίεργες καταστάεις και το να τρέχεις προστατεύουν καλύτερα. Όχι. Άμα θέλετε να μάθετε το σώμα σας και πως να το τοποθετήστε με πρόθεση στον χώρο αντί απλά να βρίσκεστε εκεί, τότε σας συνιστώ τις πολεμικές τέχνες. Το κόλπο είναι να βρείτε τέχνες, πράγμα σπάνιο.
Monday, November 07, 2011
Δεν υπάρχουν όνειρα εδώ.
Υπήρχε ένας δρόμος γεμάτος σκέψεις και λουλούδια, που έφευγε από το χωριό μας. Και οι άνθρωποι που τον επερπατούσαν, γίνονταν μεγάλοι, θεριά και Θεοί. Μα δεν τον περπατούσαν όλοι.
Όσοι είχαν δάκρυα κρατημένα μέσα τους, κοιτούσαν τους άλλους να φεύγουν. Τους κοιτάγανε να φεύγουν και κλαίγανε πικρά. Έτσι σταδιακά οι καρδιές τους αδειάζανε, και γινόντουσαν κι αυτοί θεριά και Θεοί.
Θεριά και Θεοί που παίρνουν την ρότα.
Μα φύγανε όλοι και έμεινε μονάχο ένα παιδί να κοιτάει το γρασίδι. Τα λουλούδια πατημένα και οι ιδέες ξεφτισμένες και το δάκρυ κλειστό κι ασυμπίεστο.
Που πας παλικάρι, ρωτούσε τον καθρέφτη, ο δρόμος που κοιτούσες είναι πλέον πικρός.
Και τις πόρτες ανοίγει, να κάνουνε ρεύμα και ήχο και να θυμίσουνε χρόνια ξεχασμένα, λεβάντες ξεθωριασμένες να προσπαθήσουνε να φοβίσουνε έναν βαριεστημένο σκόρο.
Ο δρόμος με τα πατημένα λουλούδια και τις κατακερματισμένες ιδέες άδειασε και φύτρωσε και δέντρωσε.
Το παιδί μεγάλωσε και βρήκε το δικό του δρόμο.
Και το χωριό έρημο. Δεν υπάρχουν όνειρα εδώ.
Όσοι είχαν δάκρυα κρατημένα μέσα τους, κοιτούσαν τους άλλους να φεύγουν. Τους κοιτάγανε να φεύγουν και κλαίγανε πικρά. Έτσι σταδιακά οι καρδιές τους αδειάζανε, και γινόντουσαν κι αυτοί θεριά και Θεοί.
Θεριά και Θεοί που παίρνουν την ρότα.
Μα φύγανε όλοι και έμεινε μονάχο ένα παιδί να κοιτάει το γρασίδι. Τα λουλούδια πατημένα και οι ιδέες ξεφτισμένες και το δάκρυ κλειστό κι ασυμπίεστο.
Που πας παλικάρι, ρωτούσε τον καθρέφτη, ο δρόμος που κοιτούσες είναι πλέον πικρός.
Και τις πόρτες ανοίγει, να κάνουνε ρεύμα και ήχο και να θυμίσουνε χρόνια ξεχασμένα, λεβάντες ξεθωριασμένες να προσπαθήσουνε να φοβίσουνε έναν βαριεστημένο σκόρο.
Ο δρόμος με τα πατημένα λουλούδια και τις κατακερματισμένες ιδέες άδειασε και φύτρωσε και δέντρωσε.
Το παιδί μεγάλωσε και βρήκε το δικό του δρόμο.
Και το χωριό έρημο. Δεν υπάρχουν όνειρα εδώ.
Saturday, November 05, 2011
The end, part final.
I have been in love with you, on and off for over 7 years. You are amazing. Really. I love the fact you know what you want, I love the fact that you care and profoundly, sincerely want to make a difference, to make things better. But we grew. We grew apart, we grew into different persons, and we still are not over growing. Stasis = death, and this whole thing was stasis. You got bored, you lost your flame, and I got tired of trying to rekindle it, and force you open. Long distance without a clearly defined future cannot work out. Yet I was still in love, but more so with a memory than with a person. I was in a relationship with who you were, not with who you had progressively become. I tried to preserve the memory of when you loved me, for I'd never received a love more powerful. Yet you were no longer in love. Daily I clung to you, then when we first broke for real, tried to attach myself to you again while simultaneously trying to prepare myself for a second break up. That was unfair on my part. Truly. But I really wanted to try. I was really still in love with you. And at the same time I opened my eyes and saw that you were not. And that made me into two persons inhabiting one body. The deluded and scared one, and the concious one. Then we broke again, but I was not ready, once more. I still was in love with you, and you still loved me and tried again under my pressure. Third time was not the charm, though.
Thank you for all your love and support. Thank you for all the times that you hugged me, that you kissed me truly. Thank you for womanning up and doing what I should have done to spare you the emptiness that now lies between us. Thank you for helping me grow up. In most ways you did it well. You helped me, you loved me and I loved you back for this. I want to be there for you if you ever need me. But we are no longer in love, and you do no longer need me. It has been quite some time since you last needed me. I am sorry for some of my actions, but I did them because I could not do anything else. And although I am sad, this time, I am ready. You are free. Have fun, and try to enjoy life to the maximum. You deserve the best, and, since you do not know how to compromise, you will not get something else than what you deserve.
This is the end. But. As they say:
Every end is a new beginning.
Thank you for all your love and support. Thank you for all the times that you hugged me, that you kissed me truly. Thank you for womanning up and doing what I should have done to spare you the emptiness that now lies between us. Thank you for helping me grow up. In most ways you did it well. You helped me, you loved me and I loved you back for this. I want to be there for you if you ever need me. But we are no longer in love, and you do no longer need me. It has been quite some time since you last needed me. I am sorry for some of my actions, but I did them because I could not do anything else. And although I am sad, this time, I am ready. You are free. Have fun, and try to enjoy life to the maximum. You deserve the best, and, since you do not know how to compromise, you will not get something else than what you deserve.
This is the end. But. As they say:
Every end is a new beginning.
Monday, October 31, 2011
Shifting sands.
The sun is high and the air is hot, and the sands of time just pass me by. I try to hold them, each grain a memory, each memory a treasure, yet more come and pile up and fill my mind and now are escaping, slipping out of my grasp. And still more come, and engulf me. I am surrounded by a yellow mountain of motes of sand, each more minute than the other. And the wind blows and I loose some, and longingly I start to find them again. Yet they are no where to be found. A new dune rises before me, engulfs me and turns me to motes of sand, itself to be lost by other forgetful dreamers, who will also fall to this tragic fate. And in the end, time itself will sift the sands, and below it all find its ancient bed. It will rest its ageless body and sleep, gifting Morpheas, the Sandman, the memory dust he has grounded us into.
Tuesday, October 25, 2011
The locked bridge.
There is a bridge, over the greenish river, that is full of forgotten locks.
The couples, being romantic, put them there, by the Notre dame,
and to the river they throw the key.
There are locks that are ornate,
There are plastic bags that degrade and are fast away.
Tokens of one night stands, or improvisations made in haste.
Yet the true romantics are the ones that never loose hope.
Sadly, the municipality cuts the lock away, and this is one of the main reason of the increased rates of divorces in the world. Or at least I would like it to be.
The couples, being romantic, put them there, by the Notre dame,
and to the river they throw the key.
There are locks that are ornate,There are plastic bags that degrade and are fast away.
Tokens of one night stands, or improvisations made in haste.
Yet the true romantics are the ones that never loose hope.
Sadly, the municipality cuts the lock away, and this is one of the main reason of the increased rates of divorces in the world. Or at least I would like it to be.
____________________________________
So why on Earth this does not annoy me as "modern art" does? No fraking idea.
So why on Earth this does not annoy me as "modern art" does? No fraking idea.
Monday, October 24, 2011
The Rumor Killer.
The small alley was illuminated by a defective neon light. The air was dry, after a long heated day. The two shapes reached their rendez-vous point. They nervously glanced around, but did not see me. They started slowly. Salutations. Facts.
Man1. "Hey."
Man2. "Hey man."
Man1."Hot day, eh?"
Man2."Yeah. I must have lost 20 litters of sweat today."
Man1."Heh, you do seem to have lost half your weight."
They had moved up to casual exageration. But I withstood it, and waited. If I was right they would not stay so low. These were no simple gossipers.
Man1. "Anyhow. I was down town. I heared the government is about to default."
Man2. "Really? I will have to tell it to my people. Investing here would be bad then."
There it was. I had it on tape. No reason to hide any more. As the second man was reaching for his mobile phone, I knew the rumor had infected him. He was either going to call, or, worse, tweet about this. I fell from the balcony I was standing on. His finger never reached the green "tweet" button, as I severed his hand from his body. The first man was about to turn and leave, that empty stare of a used vessel upon his eyes, retreating back to his home, not knowing of the infection it had spread. He stared uncomprehensively at the hand laying on the floor, at the fountain of blood errupting from the second man's bloody stump, at the double headed axe in my hands. These were the last images he got. The other man let go of his stump and tried to reach his phone, and complete his tweeting before he met his doom. I was faster.
The neon light still flickered around me. The air was still dry, albeit the floor was soaked with blood. I knew the hunt for rumors, was still begining.
-When I was twelve, my parrents put their economies where the government had spread rumors they needed to: in the stock market. These Rumors of money led us to poverty and to the eventual death of father, and the hospitalisation of my mother in an asylum. I then took it upon myself to train my brain to resist this verbal infection of the brain. I studied hard, day and night, only taking time away to visit my now deranged mother. Once immune to the Rumors, I chose to try and ignore this tragic past. I did this for the sake of my mother's demand on the sole moment of clarity she had in 7 years. I started working, integrating myself as best as I could in a ill-faring society. Everyone had the virus to a lesser extent. But I ignored it. And for a while, I thought I was happy.
The neon light still flickered around me. The air was still dry, albeit the floor was soaked with blood. I knew the hunt for rumors, was still begining.
-When I was twelve, my parrents put their economies where the government had spread rumors they needed to: in the stock market. These Rumors of money led us to poverty and to the eventual death of father, and the hospitalisation of my mother in an asylum. I then took it upon myself to train my brain to resist this verbal infection of the brain. I studied hard, day and night, only taking time away to visit my now deranged mother. Once immune to the Rumors, I chose to try and ignore this tragic past. I did this for the sake of my mother's demand on the sole moment of clarity she had in 7 years. I started working, integrating myself as best as I could in a ill-faring society. Everyone had the virus to a lesser extent. But I ignored it. And for a while, I thought I was happy.
Enter 2010. The rumors hit again. They hit on my country's economy. Again. Spreads rose, and budget cuts started again. And when you cut budgets, you first take from the defenceless. The Asylum workers where my mother was kept were fired. Durring her transfer to another mental institution, she suffered withdrawal from her pills and died. That was one more people that Rumors had taken from me. Well. I have nothing more to loose any more. Since then I realised my true calling. Revenge. I became: THE RUMOR KILLER!
State Accountant by day, Masked vigilante with a double headed axe in the Night. Beheading trolls on the net by day, economic gossipers by night. This message goes to you Rumors. The game is On.
_________________________________
I hope you enjoyed this character. Rumor has it that - oh no, please please don't arrrghjkslcv w kl
Monday, October 17, 2011
Tale of the empty path.
There is a path to happiness, a path straight and un-fraught by peril.
The sun shines on the path, and the clouds make nice contrasts on it, so you do not get burned.
There are no distractions on this path, just happiness, a perpetual bliss.
The sun shines on the path, and the clouds make nice contrasts on it, so you do not get burned.
Dust does not settle upon its cobbles, and the air is always fresh.
The ground is flat, the blades of grass soft on the edges of the path.
Neither mountain nor crevasse, would obstruct your way.
Yet it is an empty path. For no one walks it.
This path to happiness without contrast is boring.
From the thousands of paths surrounding it everyone diverges.
This path to happiness without contrast is boring.
From the thousands of paths surrounding it everyone diverges.
They all chose adjacent paths and try to remain within sight of this one. All want to reach this Happiness, yet the boredom is their bane. They walk away for variance, and climb and fall off mountains. They get lost and go to misery, but always retrace their steps to find the empty path, from it, again, to walk away.
And the straight path to happiness has stayed there alone, un-trodden upon, yet in its loneliness remain our guiding line, for we never try too far to stray.
And the straight path to happiness has stayed there alone, un-trodden upon, yet in its loneliness remain our guiding line, for we never try too far to stray.
Monday, October 10, 2011
Καλύτερα να τον βαφτίζανε Τζίμι.
Anastenazontas said:
άρχισα να χαζεύω πάλι Gordon Ramsey
guilty pleasure: found
Anastenazontas' unamed friend said: Anastenazontas said:
άρχισα να χαζεύω πάλι Gordon Ramsey
guilty pleasure: found
Anastenazontas' unamed friend said:
Έλα δηλαδή, έχεις guilty pleasure????
Anastenazontas said:
κοιτάω Gordon Ramsey
αλλά δε νιώθω guilt να σου πω την αλήθεια
Anastenazontas' unamed friend said:
ποιο??
the f word?
hell's kitchen??
kitchen nightmares
Anastenazontas said:
το τελευταίο.
και μάλιστα το κοιτάω ενώ τρώω
πόσο πιο στημένο να το κάνουν;
Anastenazontas' unamed friend said:
Στην Ελλάδα πάντως ξέρεις ότι ήταν ΟΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑ στημένα
έχω συνάδελφους που κάναν extraτζιδικα στο "Εφιάλτης στην κουζίνα"
Anastenazontas said:
υπήρχε και στην Ελλάδα;
χαχαχαχ
μάλιστα
γιατί όχι
Anastenazontas' unamed friend said:
Με τον Εκτορα Μποτρινι
Anastenazontas said:
Με τον Εκτορα Μποτρινι
Anastenazontas said:
είναι φτηνό να το παράγεις σαν εκπομπή
Anastenazontas' unamed friend said:
Έχεις χάσει επεισόδια
Anastenazontas said:
Όπα. Γιατί;
Γιατί του το κάνανε αυτό οι γονείς του;
Γιατί Έκτορα Μποτρίνι;
τι θέλανε να γίνει;
ψυχοπαθής δολοφόνος;
σεξουαλικά διεστραμμένος βιαστής κουταβιών;
τι περιμένανε; τι σκεφτόντουσαν;
χάσανε κάποιο στοίχημα;
Anastenazontas' unamed friend said:
από το Ιόνιο γαρ
τι περίμενες να λέγεται?
Στέφανος?
Anastenazontas said:
το όνομα σπασμένη καπότα είναι λιγότερο χάλια
Anastenazontas' unamed friend said:
Εκτορας, Πάτροκλος, Διόνυσιος
Το ίδιο και αν λεγόταν Πρόωρος Χαμός
Anastenazontas said:
γιατί τουλάχιστον ξέρεις ότι σε μισούνε
ενώ με το όνομα που έχεις νομίζεις ότι είσαι φυσιολογικός και με το καιρό παραμορφώνεσαι από τις συνεχείς επικλήσεις στους αρχαίους έξω από τον κόσμο όταν κάποιος τονίζει λίγο λάθος το όνομά σου
όχι, μη με κρατάς
γιατί πρέπει κάποιος να τα πει εδώ μέσα
Anastenazontas' unamed friend said:
Περίμενε λίγο [υπέρτατε φίλε μου ώ θαυμαστέ Anastenazontas], γιατί έχω πρόβλημα με [την μηχανοκίνητη προβοσκίδα ] ενός φίλου.
Να τα πούμε αύριο?
Anastenazontas said:
έχουμε γίνει όλοι ονοματολόγοι και βαφτίζουμε τα παιδιά μας όπως μας αρέσει
Anastenazontas' unamed friend said:
[Όχι, σοβαρά η μηχανοκίνητη προβοσκίδα απέκτησε νοημοσύνη και μπορεί να καταστρέψει το σύμπαν, πρέπει να την κάνω!]
Anastenazontas said:
Καλά να τα πούμε άλλη στιγμή
χαιρετισμούς στον [όνομα κοινού φίλου, ιδιοκτήτη της μηχανοκίνητης προβοσκίδας και ενός πουλόβερ]
Anastenazontas' unamed friend said:
άμα κατορθώσει να [με βοηθήσει να σώσουμε τον κόσμο από την μηχανοκίνητη προβοσκίδα] θα του δώσω
οκ
με αυτά και με αυτά
σε αφήνω.
για άλλα μέρη
εξωτικά
με ξωτικά
τα οποία βλέπουμε
γιατί το φορτίο του πειρατικού με το οποίο σαλπάραμε για τα εξωτικά μέρη
το έχουμε καπνίσει
αλήθεια πως λέγεται το πειρατικό αυτό;
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
Κάπου εκεί ο κόσμος καταστράφηκε από μια μηχανοκίνητη προβοσκίδα
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
Monday, October 03, 2011
Μοντέρνα ''Τέχνη''
Είναι κάτι που, απ´ότι φαίνεται με κυνηγάει και με στοιχειώνει. Η μοντέρνα ''τέχνη''.
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα μοντέρνας τέχνης, το ουρητήριο του Marcel Duchamp :
(για εκτενή ανάλυση επί του ουρητήριου, κλικ στην εικόνα)
Αυτό, δηλώνουν οι οπαδοί του Duchamp, είναι τέχνη. Ναι. Γιατί η μοντέρνα ''τέχνη'', δεν βρίσκεται εντός του αντικειμένου της αλλά των συνθηκών που της έδωσαν υπόσταση, που την έφεραν στην δημιουργία της.
Και αντιλέγω. Έστω ότι μετά από 200 χρόνια, κατά τα οποία υπήρξαν πόλεμοι καταστροφές και τα συναφή, ένας αρχαιολόγος βρίσκει αυτό το ''έργο τέχνης''. Πως θα καταλάβει ότι κρατάει στα χέρια του κάτι ου το -θεωρούμε- θεωρούΝε μερικοί τέχνη;
Παραδείγματα βρίθουν: αρκεί κανείς να περπατήσει 2 λεπτά στη Σουηδία, θα βρεθεί αντιμέτωπος με κάτι το μοντέρνο. Στο Παρίσι και σε όλο τον κόσμο μουσεία ολόκληρα αφιερωμένα σε σταγόνες παγωμένης μπογιάς, σε δωμάτια άδεια πέρα από τεράστια γράμματα φτιαγμένα από νέον, που γράφουν «No Image Yet», σε φώτοηχητικά συγκροτήματα που προσπαθούν να προκαλέσουν κρίσεις επιληψίας.
Σε κάποιους ανθρώπους φαίνεται ότι αρέσουν, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο. Αλλά η μοντέρνα τέχνη, δυστυχώς άμα δε βρεθεί κάποιος να σου την εξηγήσει, δε μπορείς να την καταλάβεις. Και ακόμα και αν μπορείς, συνήθως είναι τόσο τραγικά επηρεασμένη από νεοπλουτισμικές αντιλήψεις, από ημιμαθείς καλλιτέχνες με τεράστιο εγώ, που δεν συνάπτει με τον κοινό θνητό.
Και είναι κακό αυτό; Είναι κακό να βάζει κανείς τεράστια ουρητήρια και ατμομηχανές που πιτσιλάνε τους περαστικούς με νερό, επειδή μόνο λίγοι κάνουν ότι τα καταλαβαίνουν και τα εκτιμάνε, για να αποκτήσουν ένα στάτους και ακόμα λιγότεροι τα αντιλαμβάνονται και τα εκτιμάνε πραγματικά; Είναι κακό που για να μπορέσει ένας καλλιτέχνης να κάνει κάτι καινοτόμο έχει την τάση να κάνει τέχνη την οποία κανείς δεν αντιλαμβάνεται;
ΝΑΙ! ΕΊΝΑΙ ΚΑΚΌ! Από οικονομικής άποψης, όπου ξοδεύονται άπειρα λεφτά για πράγματα που πολλές φορές ασχημαίνουν τον κόσμο χωρίς να προσφέρουν με αυτήν την ασχήμια κάποιον αναλογισμό όπως αυτόν που προσφέρει η Γκουέρνικα, ας πούμε. Γιατί επιβάλει άσχημα πράγματα στη μέση του πουθενά, τα οποία δε συμβαδίζουν με καμία αισθητική που διδαχτήκαμε.
ΑΛΛΆ ΚΥΡΊΩΣ, ΠΡΟΠΑΝΤΏΣ, ΠΡΙΝ ΑΠΌ ΌΛΑ: ΓΙΑΤΊ ΕΊΝΑΙ ΣΤΟ 97% ΠΡΟΣΒΛΙΤΙΚΉ ΣΤΗΝ ΑΙΣΘΗΤΙΚΉ ΜΟΥ.
Γιατί να ΠΡΈΠΕΙ να έχω διαβάσει και γνωρίσει τα 8 πιο άγνωστα έργα του Σαλβαντόρ Νταλί, να έχω δει την ταινία Παρασκευή και 13, και να ξέρω την χρονιά που ανακαλύφτηκε το ραδιόφωνο για να καταλάβω αυτήν τεράστια κουράδα που μου έχεις βάλει στη μέση της πλατείας; Και πες ότι το κατάλαβα. Χάρηκες; Παραμένει μια τεράστια κουράδα στη μέση της πλατείας. Και θα την βλέπω για μήνες επί μήνες επί μήνες, μέχρι που μια μέρα θα μου την βιδώσει και θα την τεμαχίσω με ηλεκτρικό πριόνι και θα την κονιορτοποιήσω, έπειτα και θα έρθω να σε βρω, εσένα και τους δημοτικούς συμβούλους που ψηφίσατε να ξοδευτούν ΈΤΣΙ τα λεφτά του Δήμου ΜΟΥ, και θα σας βάλω να φάτε τα ρινίσματα. Και όπου φάτε εννοώ κάτι πολύ πιο επίπονο.
Αυτά τα ολίγα σχετικά με το αντίστοιχο του ροκοκό μπαρόκ της δεύτερης χιλιετίας.
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα μοντέρνας τέχνης, το ουρητήριο του Marcel Duchamp :
(για εκτενή ανάλυση επί του ουρητήριου, κλικ στην εικόνα)Αυτό, δηλώνουν οι οπαδοί του Duchamp, είναι τέχνη. Ναι. Γιατί η μοντέρνα ''τέχνη'', δεν βρίσκεται εντός του αντικειμένου της αλλά των συνθηκών που της έδωσαν υπόσταση, που την έφεραν στην δημιουργία της.
Και αντιλέγω. Έστω ότι μετά από 200 χρόνια, κατά τα οποία υπήρξαν πόλεμοι καταστροφές και τα συναφή, ένας αρχαιολόγος βρίσκει αυτό το ''έργο τέχνης''. Πως θα καταλάβει ότι κρατάει στα χέρια του κάτι ου το -θεωρούμε- θεωρούΝε μερικοί τέχνη;
Παραδείγματα βρίθουν: αρκεί κανείς να περπατήσει 2 λεπτά στη Σουηδία, θα βρεθεί αντιμέτωπος με κάτι το μοντέρνο. Στο Παρίσι και σε όλο τον κόσμο μουσεία ολόκληρα αφιερωμένα σε σταγόνες παγωμένης μπογιάς, σε δωμάτια άδεια πέρα από τεράστια γράμματα φτιαγμένα από νέον, που γράφουν «No Image Yet», σε φώτοηχητικά συγκροτήματα που προσπαθούν να προκαλέσουν κρίσεις επιληψίας.
Σε κάποιους ανθρώπους φαίνεται ότι αρέσουν, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο. Αλλά η μοντέρνα τέχνη, δυστυχώς άμα δε βρεθεί κάποιος να σου την εξηγήσει, δε μπορείς να την καταλάβεις. Και ακόμα και αν μπορείς, συνήθως είναι τόσο τραγικά επηρεασμένη από νεοπλουτισμικές αντιλήψεις, από ημιμαθείς καλλιτέχνες με τεράστιο εγώ, που δεν συνάπτει με τον κοινό θνητό.
Και είναι κακό αυτό; Είναι κακό να βάζει κανείς τεράστια ουρητήρια και ατμομηχανές που πιτσιλάνε τους περαστικούς με νερό, επειδή μόνο λίγοι κάνουν ότι τα καταλαβαίνουν και τα εκτιμάνε, για να αποκτήσουν ένα στάτους και ακόμα λιγότεροι τα αντιλαμβάνονται και τα εκτιμάνε πραγματικά; Είναι κακό που για να μπορέσει ένας καλλιτέχνης να κάνει κάτι καινοτόμο έχει την τάση να κάνει τέχνη την οποία κανείς δεν αντιλαμβάνεται;
ΝΑΙ! ΕΊΝΑΙ ΚΑΚΌ! Από οικονομικής άποψης, όπου ξοδεύονται άπειρα λεφτά για πράγματα που πολλές φορές ασχημαίνουν τον κόσμο χωρίς να προσφέρουν με αυτήν την ασχήμια κάποιον αναλογισμό όπως αυτόν που προσφέρει η Γκουέρνικα, ας πούμε. Γιατί επιβάλει άσχημα πράγματα στη μέση του πουθενά, τα οποία δε συμβαδίζουν με καμία αισθητική που διδαχτήκαμε.
ΑΛΛΆ ΚΥΡΊΩΣ, ΠΡΟΠΑΝΤΏΣ, ΠΡΙΝ ΑΠΌ ΌΛΑ: ΓΙΑΤΊ ΕΊΝΑΙ ΣΤΟ 97% ΠΡΟΣΒΛΙΤΙΚΉ ΣΤΗΝ ΑΙΣΘΗΤΙΚΉ ΜΟΥ.
Γιατί να ΠΡΈΠΕΙ να έχω διαβάσει και γνωρίσει τα 8 πιο άγνωστα έργα του Σαλβαντόρ Νταλί, να έχω δει την ταινία Παρασκευή και 13, και να ξέρω την χρονιά που ανακαλύφτηκε το ραδιόφωνο για να καταλάβω αυτήν τεράστια κουράδα που μου έχεις βάλει στη μέση της πλατείας; Και πες ότι το κατάλαβα. Χάρηκες; Παραμένει μια τεράστια κουράδα στη μέση της πλατείας. Και θα την βλέπω για μήνες επί μήνες επί μήνες, μέχρι που μια μέρα θα μου την βιδώσει και θα την τεμαχίσω με ηλεκτρικό πριόνι και θα την κονιορτοποιήσω, έπειτα και θα έρθω να σε βρω, εσένα και τους δημοτικούς συμβούλους που ψηφίσατε να ξοδευτούν ΈΤΣΙ τα λεφτά του Δήμου ΜΟΥ, και θα σας βάλω να φάτε τα ρινίσματα. Και όπου φάτε εννοώ κάτι πολύ πιο επίπονο.
Αυτά τα ολίγα σχετικά με το αντίστοιχο του ροκοκό μπαρόκ της δεύτερης χιλιετίας.
Monday, September 26, 2011
Τα νετρίνα και ο Einstein.
Για αρχή, άμα δεν το είχατε ήδη πάρει χαμπάρι, το κείμενο αυτό ασχολείται με τα νετρίνα που εντόπισαν, σε συνεργασία με το CERN στο εργαστήριο OPERA της Ιταλίας, τα οποία παρανόμησαν υπερβαίνοντας το ανώτερο επιτρεπτό όριο ταχύτητας των 299792458 μέτρων το δευτερόλεπτο (ταχύτητα του φωτός). Έπειτα από αρνητικό αλκοτέστ, αφέθηκαν ελεύθερα με μια προειδοποίηση.
Θα συνεχίσω λίγο τους αστεϊσμούς. Η πρώτη φορά που άκουσα για το πρόγραμμα OPERA ήταν για τον πραγματικό σκοπό του πειράματος: να εντοπίσουν την στιγμή που τα νέτρινα αλλάζουν τύπο. Αυτό ήταν λίγο καιρό αφότου δω τον Ιρλανδό κωμικό Dara O'Brian να καυτηριάζει την ταινία 2012.
Πώς τα πηγαίνατε με την φυσική;
Πόσοι από εσάς ξέρουν τι σημαίνει ακριβώς η απλή εξίσωση E=mc² ; Τα νέτρινα τα είχατε ξανακούσει; Ξέρετε τι είναι; Πόσες βασικές δυνάμεις έχουν παρατηρηθεί στο σύμπαν μας; (4)
Ωραία. Όσοι δεν ξέρατε, αλλά ενδιαφέρεστε για το θέμα, διαβάσατε τα νέα από τις ειδήσεις ή το ακούσατε στην τηλεόραση. Δυστυχώς για άλλο ένα θέμα στις μέρες μας, η πληροφορία ήρθε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και σε πολλές περιπτώσεις ήταν διαστρεβλωμένο για μεγαλύτερη δραματικότητα και κατά συνέπεια μεγαλύτερη ακρόαση.
Το βασικό μήνυμα των επιστημόνων ήταν: το τσεκάραμε επί 6 μήνες, το δουλεύουμε επί 3 χρόνια, δεν καταλαβαίνουμε γιατί και πώς συμβαίνει αυτό το πράγμα. Και μιλάμε για άτομα τα οποία ανήκουν σε έναν από τους ελάχιστους πλέον συνδυασμούς οργανισμών που πραγματικά δέχονται Επιστήμονες, ή τουλάχιστον ό,τι πιο κοντινό σε αυτό, με όσο πιο πλήρη γνώση των σύγχρονων θεωριών θεωρητικής φυσικής γίνεται.
Τα περισσότερα ΜΜΕ περάσανε ιδέες που πλησιάζουν έως συμπίπτουν γενικά με την ιδέα: «Η θεωρία του Einstein καταρρίφθηκε!».
Πριν προχωρήσω:
Ναι. Σίγουρα δεν ήμαστε σίγουροι για το πώς ακριβώς λειτουργεί στο υποατομικό επίπεδο η σχετικότητα και διάφοροι άλλοι παράμετροι. Αλλά θεωρίες υπήρχαν και υπάρχουν για να το εξηγήσουν και με βάση την ντετερμινιστική αρχή μας δίνουν την κοντινότερη και λογικότερη εξήγηση για τα φυσικά φαινόμενα.
Αν δε υπάγετε την σκέψη σας στη σχέση αιτίας - αποτελέσματος, τότε δεν σας ενδιαφέρει γενικά όλο αυτό το κείμενο σχετικά με μια ανακάλυψη που προέρχεται από άτομα που ακολουθούνε αυτήν την λογική. Και άμα είστε από αυτά τα άτομα και χαίρεστε με τα νέα λέγοντας ότι «χα! η επιστήμη δεν τα ξέρει όλα», τότε δύο πράγματα συμβαίνουν:
α) Ναι, η επιστήμη δεν τα ξέρει όλα, γιατί άμα τα ήξερε θα είχε σταματήσει να τα ψάχνει. Αλλά βασίζεται σε παρατηρήσεις, επαναλαμβανόμενα πειράματα, κανόνες και έρευνα για να εγκαθιδρύσει την κοσμοθεωρία της και δε διαλέγει απλώς τον τρόπο αντίληψης που τη βολεύει ή την καθησυχάζει περισσότερο.
β) Με το να χαίρεστε με το γεγονός ότι ο Einstein είχε άδικο και να λέτε άρα η επιστήμη δε τα ξέρει όλα, χρησιμοποιείτε ντετερμινισμό.
Ωραία. Ας επιστρέψω σε αυτό που έλεγα. Και ας κάνω την εξής ερώτηση:
Ισχύουν οι νόμοι του Νεύτωνα;
Για τους περισσότερους από εμάς και χοντρικά, καθότι δεν κινούμαστε με ταχύτητες κοντινές του φωτός και δεν έχουμε διακριτικές ικανότητες της τάξης του nanosecond, οι νόμοι του Νεύτωνα, μας δεσμεύουν όσο και η έλξη της βαρύτητας. Οι νόμοι του Νεύτωνα καταρρίπτονται βεβαίως με το που θα ασχοληθούμε με τη σχετικότητα, το χωροχρόνο, τα βαρυτικά πεδία και τις κινήσεις σε υποατομικό επίπεδο. Η θεωρία του Einstein δεν καταρρίπτει τη θεωρία του Νεύτωνα, την επεκτείνει.
Αντίστοιχα, η θεωρία της σχετικότητας του Einstein, είναι μια θεωρία η οποία ισχύει όσο ασχολούμαστε με φωτόνια και υποατομικά σωματίδια και την κίνησή τους στον τετραδιάστατο χώρο. Με το που προσθέσουμε τις, θεμελιώδεις στις θεωρίες των υπερχορδών, επιπλέον διαστάσεις, τότε έχουμε ένα πρόβλημα.
Τίποτα το καινούργιο εδώ, αυτό το υποθέταμε εδώ και καιρό. Απλά τώρα έχουμε μια απτή απόδειξη και δεν καταφέρνουμε να δούμε ποια θεωρία από τις υπόλοιπες θα καταφέρει να επεκτείνει τη σχετικότητα και να είναι πιστή στις παρατηρήσεις των πειραμάτων.
Πόσο μας επηρεάζει σαν ανθρώπους; Πέρα από την ικανοποίηση που νιώθουμε ότι ερευνούμε για την κατανόηση του κόσμου, στοιχείο ενδογενές του ανθρώπινου είδους, δε νομίζω πως μπορεί να μας επηρεάσει και πάρα πολύ στην καθημερινότητά μας. Άμα δε φτάνουμε στις μέρες μας στο λύκειο μέχρι τη θεωρία της σχετικότητας, πιθανότατα ελάχιστοι άνθρωποι θα φτάσουν στα επόμενα χρόνια στην κατανόηση της σημασίας της ανακάλυψης αυτής. Αλλά ελπίζω πως οι άνθρωποι του μέλλοντος θα έχουν την ευκαιρία να αντλήσουν επιπλέον γνώση και κατανόηση του περιβάλλοντός τους χάρη σε αυτό.
Προσωπικά εντυπωσιάζομαι πολύ παραπάνω με τα μη ευρείας κοινοποίησης νέα σχετικά με τα σωματίδια σε κβαντικό συγχρονισμό, όποτε τα πετυχαίνω.
Και για να σας αφήσω, άλλο ένα geek αστείο:
Ο μπάρμαν λέει «Δεν δεχόμαστε σωματίδια με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός εδώ μέσα». Ένα νέτρινο μπαίνει στο μπαρ.
Θα συνεχίσω λίγο τους αστεϊσμούς. Η πρώτη φορά που άκουσα για το πρόγραμμα OPERA ήταν για τον πραγματικό σκοπό του πειράματος: να εντοπίσουν την στιγμή που τα νέτρινα αλλάζουν τύπο. Αυτό ήταν λίγο καιρό αφότου δω τον Ιρλανδό κωμικό Dara O'Brian να καυτηριάζει την ταινία 2012.
Πώς τα πηγαίνατε με την φυσική;
Πόσοι από εσάς ξέρουν τι σημαίνει ακριβώς η απλή εξίσωση E=mc² ; Τα νέτρινα τα είχατε ξανακούσει; Ξέρετε τι είναι; Πόσες βασικές δυνάμεις έχουν παρατηρηθεί στο σύμπαν μας; (4)
Ωραία. Όσοι δεν ξέρατε, αλλά ενδιαφέρεστε για το θέμα, διαβάσατε τα νέα από τις ειδήσεις ή το ακούσατε στην τηλεόραση. Δυστυχώς για άλλο ένα θέμα στις μέρες μας, η πληροφορία ήρθε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και σε πολλές περιπτώσεις ήταν διαστρεβλωμένο για μεγαλύτερη δραματικότητα και κατά συνέπεια μεγαλύτερη ακρόαση.
Το βασικό μήνυμα των επιστημόνων ήταν: το τσεκάραμε επί 6 μήνες, το δουλεύουμε επί 3 χρόνια, δεν καταλαβαίνουμε γιατί και πώς συμβαίνει αυτό το πράγμα. Και μιλάμε για άτομα τα οποία ανήκουν σε έναν από τους ελάχιστους πλέον συνδυασμούς οργανισμών που πραγματικά δέχονται Επιστήμονες, ή τουλάχιστον ό,τι πιο κοντινό σε αυτό, με όσο πιο πλήρη γνώση των σύγχρονων θεωριών θεωρητικής φυσικής γίνεται.
Τα περισσότερα ΜΜΕ περάσανε ιδέες που πλησιάζουν έως συμπίπτουν γενικά με την ιδέα: «Η θεωρία του Einstein καταρρίφθηκε!».
**Παρένθεση**
Πριν προχωρήσω:
Ναι. Σίγουρα δεν ήμαστε σίγουροι για το πώς ακριβώς λειτουργεί στο υποατομικό επίπεδο η σχετικότητα και διάφοροι άλλοι παράμετροι. Αλλά θεωρίες υπήρχαν και υπάρχουν για να το εξηγήσουν και με βάση την ντετερμινιστική αρχή μας δίνουν την κοντινότερη και λογικότερη εξήγηση για τα φυσικά φαινόμενα.
Αν δε υπάγετε την σκέψη σας στη σχέση αιτίας - αποτελέσματος, τότε δεν σας ενδιαφέρει γενικά όλο αυτό το κείμενο σχετικά με μια ανακάλυψη που προέρχεται από άτομα που ακολουθούνε αυτήν την λογική. Και άμα είστε από αυτά τα άτομα και χαίρεστε με τα νέα λέγοντας ότι «χα! η επιστήμη δεν τα ξέρει όλα», τότε δύο πράγματα συμβαίνουν:
α) Ναι, η επιστήμη δεν τα ξέρει όλα, γιατί άμα τα ήξερε θα είχε σταματήσει να τα ψάχνει. Αλλά βασίζεται σε παρατηρήσεις, επαναλαμβανόμενα πειράματα, κανόνες και έρευνα για να εγκαθιδρύσει την κοσμοθεωρία της και δε διαλέγει απλώς τον τρόπο αντίληψης που τη βολεύει ή την καθησυχάζει περισσότερο.
β) Με το να χαίρεστε με το γεγονός ότι ο Einstein είχε άδικο και να λέτε άρα η επιστήμη δε τα ξέρει όλα, χρησιμοποιείτε ντετερμινισμό.
**Τέλος Παρένθεσης**
Ωραία. Ας επιστρέψω σε αυτό που έλεγα. Και ας κάνω την εξής ερώτηση:
Ισχύουν οι νόμοι του Νεύτωνα;
Για τους περισσότερους από εμάς και χοντρικά, καθότι δεν κινούμαστε με ταχύτητες κοντινές του φωτός και δεν έχουμε διακριτικές ικανότητες της τάξης του nanosecond, οι νόμοι του Νεύτωνα, μας δεσμεύουν όσο και η έλξη της βαρύτητας. Οι νόμοι του Νεύτωνα καταρρίπτονται βεβαίως με το που θα ασχοληθούμε με τη σχετικότητα, το χωροχρόνο, τα βαρυτικά πεδία και τις κινήσεις σε υποατομικό επίπεδο. Η θεωρία του Einstein δεν καταρρίπτει τη θεωρία του Νεύτωνα, την επεκτείνει.
Αντίστοιχα, η θεωρία της σχετικότητας του Einstein, είναι μια θεωρία η οποία ισχύει όσο ασχολούμαστε με φωτόνια και υποατομικά σωματίδια και την κίνησή τους στον τετραδιάστατο χώρο. Με το που προσθέσουμε τις, θεμελιώδεις στις θεωρίες των υπερχορδών, επιπλέον διαστάσεις, τότε έχουμε ένα πρόβλημα.
Τίποτα το καινούργιο εδώ, αυτό το υποθέταμε εδώ και καιρό. Απλά τώρα έχουμε μια απτή απόδειξη και δεν καταφέρνουμε να δούμε ποια θεωρία από τις υπόλοιπες θα καταφέρει να επεκτείνει τη σχετικότητα και να είναι πιστή στις παρατηρήσεις των πειραμάτων.
Πόσο μας επηρεάζει σαν ανθρώπους; Πέρα από την ικανοποίηση που νιώθουμε ότι ερευνούμε για την κατανόηση του κόσμου, στοιχείο ενδογενές του ανθρώπινου είδους, δε νομίζω πως μπορεί να μας επηρεάσει και πάρα πολύ στην καθημερινότητά μας. Άμα δε φτάνουμε στις μέρες μας στο λύκειο μέχρι τη θεωρία της σχετικότητας, πιθανότατα ελάχιστοι άνθρωποι θα φτάσουν στα επόμενα χρόνια στην κατανόηση της σημασίας της ανακάλυψης αυτής. Αλλά ελπίζω πως οι άνθρωποι του μέλλοντος θα έχουν την ευκαιρία να αντλήσουν επιπλέον γνώση και κατανόηση του περιβάλλοντός τους χάρη σε αυτό.
Προσωπικά εντυπωσιάζομαι πολύ παραπάνω με τα μη ευρείας κοινοποίησης νέα σχετικά με τα σωματίδια σε κβαντικό συγχρονισμό, όποτε τα πετυχαίνω.
Και για να σας αφήσω, άλλο ένα geek αστείο:
Ο μπάρμαν λέει «Δεν δεχόμαστε σωματίδια με ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός εδώ μέσα». Ένα νέτρινο μπαίνει στο μπαρ.
Subscribe to:
Posts (Atom)