Άμα δεν το κατάλαβετε από τον τίτλο, οι Άνδρες ΔΕΝ ΑΓΝΟΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ. Ο Rondon έχει αρχή!
Διάβασε την παράγραφο 4: η κόντρα.
Άμα δεν το κατάλαβετε από τον τίτλο, οι Άνδρες ΔΕΝ ΑΓΝΟΟΥΝ ΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ. Ο Rondon έχει αρχή!
Διάβασε την παράγραφο 4: η κόντρα.
Είστε σίγουροι για αυτό; Θέλετε να πετάξει το μαχαίρι του. Που είχε πάντοτε στη ζώνη του σφιγμένο. Που από έναν γέρο τηλεμάρκετερ τ΄αγόρασε απ΄τ΄ALTER. Σίγουρα; Γιατί μετά δεν έχει πισωγυρίσματα και μαλακίες. Εκτός και αν είστε άτιμοι και απλά πείτε «έ, τι πειράζει; Θα προσποιηθώ ότι διάλεξα την παράγραφο 3». Είστε ψεύτες και υποκριτές άμα το κάνετε αυτό και γι΄αυτό πειράζει. Σίγουρα, λοιπόν. Έ, αϊ στο καλό, κερδίσατε. Το μαχαίρι καρφώνεται κάθετα πάνω στις δυο σαρδέλες οι οποίες χάνουν την οργή τους καθότη νεκρές πλέον, ο Ύγκ πεθαίνει και αυτός, και ο Rondon πάει να εκτονώσει την ανδρίλα του. Μπράβο σας.
Οι σαρδέλες κοίταξαν τον Rondon, ο οποίος σκέφτηκε και δεν έγραψε, παρά είπε: «ώστε αυτό εννοούνε φάτε μάτια ψάρια». Έβγαλε το κοφτερό μαχαίρι που απάνω του το΄χει πάντοτε, στη ζώνη του σφιγμένο. Ο ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo όμως είχε ήδη αρχίσει να μαζεύει γύρω του έναν στρατό από παραλληλεπίπεδα ψάρια. Ήταν όλα εκλωβισμένα σε μια πανοπλία από κουρκούτι, μέσω της οποίας τα ήλεγχε ο ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo και εξέπεμπαν μια κρύα, κατεψυγμένη, αύρα.
Αν θέλετε ο Rondon να πετάξει το μαχαίρι του στον ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo, διάβαστε τη παράγραφο 9: το πέταγμα του μαχαιριού.
Αν θέλετε να σκοτώσει πρώτα τα παραλληλεπιπεδόψαρα, διάβαστε την παράγραφο 3: ο θάνατος στη φριτέζα.
Αν θέλετε να βρίσει τον ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo και να διαβάσετε τις βρισιές του, διαβάστε τη παράγραφο 5: βρισίδι.
Αν δε θέλετε να διαβάσετε άλλο, χέστηκα.
Ο Rondon κοίταξε τον θαμώνα. Ο θαμώνας, σήκωσε το βλέμμα του. Αν ο Rondon δεν ήταν τόσο τεστοστερονάτος, θα είχε κατουρηθεί πάνω του, αλλά ήταν ακριβώς τόσο, οπότε έσφιξε τα δόντια και τον προστάτη του και συνέχισε. Ο θαμώνας δεν ήταν άλλος από τον ανίερο ιερέα παύλα καπετάνιο παύλα πειρατή παύλα ντιτζέϊ, ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo. Το μαυριδερά του μούσια και η σπασμένη του μύτη δεν ήταν τρομακτικά. Τα μάτια του όμως ήταν. Γιατί εκεί που θα έπρεπε να είχε μάτια, είχε Σαρδέλες. Σαρδέλες της Οργής.
Αν θέλετε να μπούμε σε φλάσμπακ δίαβαστε τη παράγραφο 6: φλάσμπακ.
Αν θέλετε να συνεχίσει η ιστορία χωρίς, περάστε στην παράγραφο 7: Οι σαρδέλες της Οργής.
Ο ΑΪ-Dj-κάπτεν Ύγκ –Loo φώναξε στον Rondon: «Πρόσεχε είναι πίσω σου (μπακ) ένα αμάξι με το φλας αναμένο και θα στρίψει κατά πάνω σου». Η τελευταία σκέψη, και συνεπώς και τα τελευταία του λόγια, γιατί ο Rondon ό,τι σκέφτεται το λέει, ή μάλλον ό,τι σκέφτονταν το έλεγε, ήταν «χα, σιγά μην το χάψω αυτό». Ένα αμάξι τον πάτησε και πέθανε. Χάσατε.
Ο Rondon είπε ξανά όσα του περάσανε από το μυαλό, τα οποία λογοκρίνουμε γιατί συμπεριλαμβάνουν βρισιές που έκαναν να λιποθυμήσει ένας Κινέζος λιμενεργάτης του Πειραιά όταν του τις διαβιβάσαμε για να δούμε άμα μπορούμε να τις εκδώσουμε. Θέλατε βρισίδι ε; Τι να κάνουμε. Αντί να ασχοληθείτε με την τέλεια ιστορία που έγραψα, θέλετε βρισιές. Εξαιτίας ατόμων σαν εσάς οι καρυδιές δεν φτουράνε στην Αθήνα. Τι να πω. Ντρέπομαι εκ μέρους σας. Εδώ τελειώνει η περιπέτεια για εσάς. Αν είναι η δεύτερη φορά που διαλέγετε να διαβάσετε τη παράγραφο πέντε μέσα στην ιστορία, πρώτον κλέβετε και δεύτερον μάλλον δεν πιάσατε το νόημα του όλου πράγματος.
Ο Rondon επιτίθεται στο πρώτο παραλληλεπιδόψαρο και του κόβει σε παρά, λλη και λεπιδόψαρο. Το λεπιδόψαρο με τη λεπίδα του τον καρφώνει στο στήθος. Ο Rondon πεθαίνει, το λεπιδόψαρο μαζεύει τον παρά και αγοράζει μπουκάλια μίλκο, και ο Ύγκ πάει στην ανταρκτική να μάθει διαλογισμό στους πιγκούινους. Τέλος. Χάσατε. Το λλη μη με ρωτήσετε τι έγινε δεν έχω ιδέα.
Ο Rondon, αφού εξέφρασε την άποψή του, σηκώθηκε από το τραπέζι του. Το πάτωμα του εστιατορίου ήταν γεμάτο με σωριασμένους θαμώνες και προσωπικό. Άλλοι ήταν νεκροί. Άλλοι λιπόθυμοι. Όταν έχει τόση τεστοστερόνη μέσα του κανείς, δε μπορεί παρά να προκαλεί τέτοιες καταστροφές. Ο Rondon σκέφτηκε και αμέσως είπε (γιατί έχει τα κότσια να λέει αυτό που σκέφτεται): «Καλά να πάθουν. Άμα έρχεσαι σε ένα μέρος που τολμάει και αυτοαποκαλείται εστιατόριο όταν δεν είναι, αυτά παθαίνεις». Ήταν έτοιμος να φύγει όταν είδε στη γωνία ένα θαμώνα ακόμα καθιστό στην καρέκλα του να τρώει μια σαλάτα άνευ αβοκάντου.
Αν θέλετε ο Rondon να τον αγνοήσει και να φύγει από το εστιατόριο, διάβαστε την παράγραφο 8: οι άνδρες δεν αγνοούν τις προκλήσεις.
Αν θέλετε να πλησιάσει τον αντιπαθή που άντεξε τις βρισιές ΚΑΙ τρώει σαλάτα χωρίς αβοκάντο, διάβασε την παράγραφο 4: η κόντρα.
Όνειρο β) Αποφασίσαμε να μετακομίσουμε οικογενειακώς το δωμάτιο μου. Ο πατέρας μου όμως έλειπε στη δουλειά και έτσι βρέθηκα να κουβαλάω το γραφείο μου με τον υπολογιστή απάνω καθώς και το μισό δωμάτιό μου, να τα κατεβάζω με το ασανσέρ και να βρίσκομαι με τη μάνα μου στο Τραμ όπου να κάνει ζέστη να έχει πολύ κόσμο που δεν γνωρίζω, να φοβάμαι να μη με κλέψουν, να ζεσταίνομαι και να κουράζομαι. Αποκάλεσα τη μάνα μου με το όνομα της κοπέλας μου, και μετά μέσα στο όνειρο έφαγα φρίκη και φοβόμουν και επαναλάμβανα όχι -όχι -όχι. Έπειτα ήρθε το τρόλεϊ, όπου δεν χωρούσαμε και δε θα μπορούσα να βάλω τα πράγματά μου μέσα πριν κλείσουν οι πόρτες και χωρίς να πέσω στο κενό ανάμεσα στις αποβάθρες. Μου είπε να γυρίσω σπίτι και να παρατήσω τα πράγματά μου. Γύρισα σπίτι και οι γονείς μου ήταν εκεί και επίσης εκεί ήταν η αναμενόμενη αντίδραση του πατέρα μου που έκανε ότι αδιαφορεί, και είπε κάτι σαν «ενήλικας είσαι πλέον εσύ ξέρεις τι κάνεις».
Μπύρες και αλκοόλ. Μια πόλη που για τον πατέρα μου ήταν το σύμπαν όλο, που με τις διηγήσεις του έχει πάρει για εμένα διαστάσεις άλλες. Δυστυχώς ή ευτυχώς οι άνθρωποι πρέπει να κρίνουν μόνοι τους. Και οι εμπειρίες μου με την πόλη έριξαν τον μύθο του πατέρα μου. Πάνω στα ερείπια των νοσταλγικών αυτών θυμήσεων έχτισα τη δική μου εικόνα της πόλης. Άλλωστε έτσι δε γίνεται με όλες τις πόλεις και τις εποχές; Χτίζουμε με ό,τι υπήρχε ήδη και αλλάζουμε δομή και διάταξη. Η εποχή έχει αλλάξει και μαζί της άλλαξε και η Θεσσαλονίκη. Πόλη με φοιτητές, με νυχτερινή ζωή. Πόλη με φάτσες που βλέπεις ξανά και ξανά. Η ανωνυμία της πόλης χάνεται λόγω της συγκέντρωσης. Είσαι άραγε σε πόλη ή σε μεγάλο χωριό; Οι φίλοι μου εκεί είναι λίγοι αλλά είναι καλοί. Βεβαίως δε θα μπορούσα μάλλον να ζήσω στη Θεσσαλονίκη λόγο κλήματος. Γενετική γονέων παιδεύουσι τέκνα δίνοντας τους άσθμα. Ήταν ωραία η επίσκεψη. Περίεργη. Οι έξοδοι για αλκοόλ σπάσανε τους φραγμούς και επιτρέψανε να μιλήσω στον εαυτό μου, να ερευνήσω τα όριά του. Έχω χάσει την αντοχή στο αλκοόλ... Το συνέδριο μετεωρολογίας με ρωτάτε πώς πήγε; Προσωπικά συνειδητοποίησα πόσο εύκολο είναι να κάνεις μια έρευνα, άμα αυτό είναι το επίπεδο που ζητάνε.
Θεσσαλονίκη; Ναι, άντε, για να μη μείνει τίποτα ξεχασμένο.

Περπατώντας σε δρόμους άδειους ξαφνιάζεσαι να συναντάς άλλα άτομα. Σφίγγεις τις γροθιές σου και περπατάς μετρώντας ενδόμυχα τα βήματα που σας χωρίζουν, προετοιμαζόμενος για μια σύγκρουση, για μια μάχη. Τα βήματά σου και οι χτύποι της καρδιάς σου σμίγουν με τους ήχους της πόλης και τους ήχους που κάνει ο ξένος, και η άρρυθμη αυτή μουσική αντιλαλεί μέσα σου, πετώντας αδρεναλίνη στις φλέβες σου. Φοβάσαι άραγε εκείνη τι στιγμή που περνάει δίπλα σου και τελικά τίποτα δε συμβαίνει; Απογοητεύεσαι που αυτό το μικρό διάστημα ζωής - όαση στην έρημο της καθημερινότητάς σου - πέρασε; Και ξέρεις να πολεμάς, γιατί να φοβάσαι; Και ξέρεις τι πρέπει να κάνεις για να ζήσεις, γιατί να κρέμεσαι από τέτοιες στιγμές για να ζεις;
Περπατώντας σε δρόμους άδειους βρίσκεσαι μπροστά σε μια αγέλη αδέσποτους σκύλους. Ποιος θα ξαφνιαστεί περισσότερο και ποιος θα χιμήξει; Τους κύναις άραγε πρέπει να φοβάσαι; Ο αρχηγός τους θα αποφασίσει τι μέλει γένεστε, και άρα ο κυνηγός τους να φοβηθεί πρέπει, και θα ζήσεις. Αλλά εσύ πισωπατάς και με περηφάνια το βάζεις στα πόδια και τα γαβγίσματα τους, αλαλαγμοί που σε περιγελούνε: "δειλιάζεις". Και, τη φωνή τους σαν δεν αντέξεις άλλο, γυρνάς, υψώνεσαι και με ότι έχεις στα χέρια, την ελπίδα και τη γνώση σου και επιτίθεσαι και κρατάς την αγέλη πιο πέρα, μέχρι να φτάσεις σε δρόμο με ανθρώπους και να μπεις στη δική σου αγέλη. Ως τότε περπατάς υψωμένος και βρομάς στα ρουθούνια τους τον φόβο ότι το ύψος σου, η ελπίδα σου και όλες οι γνώσεις δεν τους κρατήσουν μακριά.
Περπατώντας σε άδειους δρόμους συναντάς τον εαυτό σου, ξανά και ξανά τον κοιτάζεις μέχρι που τέλος οι δρόμοι άδειοι δεν είναι πια.
Πόσο έχω αλλάξει από το τελευταίο ποστίδιο; Πολύ. Τόσα γεγονότα... Γενέθλια εξετάσεις δηλώσεις μεταπτυχιακών σπουδών... Αμελητέα γεγονότα που με οδήγησαν παρ’ όλα αυτά σε μια νέα ωρίμανση. Πόσα χρόνια είχα να νιώσω ότι παράγω νέες σκέψεις, ότι μαθαίνω πολλά νέα πράγματα ότι βελτιώνομαι; Τουλάχιστον τέσσερα χρόνια. Όταν είσαι νέος, λένε, βλέπεις τον κόσμο και θέλεις να τον κατακτήσεις μόνος σου, νιώθεις ότι μπορείς να μεγαλουργήσεις. Ξαναβρήκα αυτήν την αυτοπεπήθεση. Δεν θεωρώ πλέον υποχρέωσή μου να δικαιολογώ τον εαυτό μου. Ωρίμασα και αισθάνομαι ωραία με το ποιος είμαι. Όπως έλεγε και η μητέρα του Ναπολέοντα: «Pourvu que ça dure» (αρκεί/μακάρι να διαρκέσει)
Dada: εκτός των άλλων στα γαλλικά σημαίνει, βασικά στην argo των γαλλικών, αλογάκια.

Σ’ ένα νησί χαμένο από το πολιτισμό φτάσανε πριν χρόνια και καιρούς δέκα άποικοι. Έρημο το νησί από τους ανθρώπους, και αυτοί δεν ήταν παρά ναυαγοί. Ενωμένοι κόψανε δέντρα αιώνων, σκοτώσανε χελώνες που ζούσανε πριν γεννηθούν οι προγόνοι τους, ένας κόσμος με τόση ισορροπία χιλιάδων χρόνων δομημένη, ολάκερη υπό πολιορκία. Οι θηρευτές του νησιού τρομάξανε τους αποίκους και οι άποικοι τους σκοτώσανε για να μη φοβούνται. Και ανενόχλητοι καλλιεργήσανε και φάγανε και πληθύνανε. Και άρχισαν να τσακώνονται γιατί παρέμεναν άνθρωποι. Και χωρίστηκαν σε ομάδες, τίποτα δε τους φόβιζε πια και έπρεπε να φοβίσουν ο ένας τον άλλο, γιατί η ευτυχία τους φαίνονταν μικρή. Ένστικτο του κυνηγημένου που δε θα τους περάσει ποτέ, όσο έχουνε λογική. Η ενότητά τους ράγισε, άρχισε πόλεμος, και ρημάχτηκε το νησί. Οι επιζώντες, άποικοι γίνανε και πήγαν σε άλλο νησί.
Ξέρετε τι κάνω αυτή τη στιγμή; Αποφασίζω να μοιρασθώ τις σκέψεις μου, μαζί σας μετά από τόσο καιρό. Ένας μήνας χωρίς νέα μου, θα αγχωθήκατε. Δυστυχώς η διάθεσή μου για να γράψω και να δημοσιεύσω πράγματα ήταν περιορισμένη. Για άλλη μια φορά συνειδητοποίησα πως οι σκέψεις μας στο διαδίκτυο είναι ελεύθερες για όλους, και θυμήθηκα πόσοι κακόβουλοι άνθρωποι υπάρχουν. Σκέφτηκα ότι αν κάποιος αποφασίσει για κάποιο δικό του λόγο να μου εναντιωθεί, όλες αυτές οι πληροφορίες που άφοβα ανεβάζω στο διαδίκτυο θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον μου. Ο επιστημονικός ορισμός αυτού του φαινόμενου είναι παράνοια. Ή ίσως να είναι μια δικαιολόγηση που δίνω για να μη πω βαριόμουν. Πάντως άρθρα και κείμενα υπήρχαν στο μυαλό μου, όμως δε μπορώ να τα χωρέσω όλα σε αυτό εδώ. Το εφαλτήριο για να ξαναγράψω πάντως ήταν ένα άρθρο σε μια εφημερίδα: η Κίνα επιθυμεί να λογοκρίνει το ίντερνετ εντός της χώρας της. Αναρωτιόμουν τι επιδράσεις θα είχε αυτό... Όπως λογόκρινα τον εαυτό μου γιατί φοβόμουν ότι θα με βλάψει κάποιος άγνωστος, έτσι και η Κίνα θα λογοκρίνει το διαδίκτυο της φοβούμενη τη δημοκρατία. Στο τέλος όμως δε τα κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου για τους λόγους μου και ξαναέγραψα. Έτσι ελπίζω και η Κίνα να αποτύχει, γιατί το διαδίκτυο είναι Λερναία Ύδρα, και όσο και αν κυνηγήσουν τους «επαναστάτες» του διαδικτύου, όσο και αν κυνηγήσουν τους επαναστάτες στο δρόμο, η ανθρώπινη φύση απαιτεί ελευθερία, και κάθε δράση θα έχει αντίδραση. Με αυτά σας αφήνω ευχόμενος καλή χρόνιά με υγεία και ευτυχία και σας υπόσχομαι να ξαναγράψω σύντομα.
Και βρίσκεσαι να αναστενάζεις όλο και πιο συχνά. Οι ώρες, παλιοί σύμμαχοι που σε προδώσανε, και τρέχουν, τρέχουν μακριά σου. Τα σχέδιά σου, τόσο τέλεια, τόσο καλοπροαίρετα, μα και τόσο αβάσιμα και πρόχειρα, καταρρέουν. Κυλάς ξανά σε ρυθμό ζωής συν ημιτονοειδή. Πάνω για λίγη ώρα και έπειτα η πτώση και ξανά η ανόρθωση, και Ξανά η πτώση. Μια ολόκληρη περίοδος, να περιμένεις την επιπόλαια, εφήμερη κορύφωση. Πρέπει να την περιμένεις αγωνιωδώς, γιατί φοβάσαι σε κάθε κύκλο, πως άλλος κύκλος δεν θα υπάρξει. Θα γίνεις πατέρας, ενώ είσαι παιδί. Όχι. Το παιδί δεν έχει ευθύνες. Δεν είσαι παιδί λοιπόν. Έχεις πια στις πλάτες σου τις προσδοκίες των ανθρώπων που αγαπάς. Μαυρίλα ξανά και ξανά, μίζερα, αντλείς ευχαρίστηση από την γραφή. Ξαναμαζεύεις το είναι σου καθώς συντακτείς ανορθόδοξα τις προτάσεις σου. Αναστενάζεις και βγάζεις από τα άρρωστα πνευμόνια σου το μολυσμένο αέρα. Για λίγο. Για λίγο μένουν κενά. Η ψυχή σου σαν κρύσταλλο. Και έπειτα παίρνεις ξανά μιαν ανάσα, γιατί φοβάσαι ακόμα το θάνατο, γιατί παραμένεις ποιητής. Και το κρύσταλλο ραγίζει από αυτήν την ανάσα, και εσύ αναπολείς τη στιγμή.
Είναι αυτός που πολεμάει το φως. Πολεμάει το φως, αλλά δε το αφήνει να σβήσει, για να μη χάσει λόγο ύπαρξης. Βλέπει γύρω του ανθρώπους, αντιλαμβάνεται ιδέες μέσα τους, και προσπαθεί να τους διδάξει το ψέμα τους. Προσπαθεί να υψώσει τους ανθρώπους, αλλά ποτέ δε τους αφήνει να εξυψωθούν πάνω από αυτόν. Γιατί τότε θα έχει χάσει το νόημα της ύπαρξής του. Ταΐζει τις μάζες με αλήθειες μα και ψέματα, και όσο ο καιρός περνάει ξεχνάει να λεει αλήθεια, όπως αυτός μπορεί να την αντιληφθεί.
Ο Paolo Coelho θα μπορούσε να συνοψίσει το βιβλίο του, στο ίδιο στιλ με τις τόσες απλές συμβουλές του, στην παραπάνω παράγραφο.
Εν αρχή ήταν τα ποιήματα. Όχι. Λάθος. Εν αρχή ήταν οι κοπέλες. Τα ποιήματα ήρθαν έπειτα. Εξ’ αιτίας τους; Θα μου άρεσε να πω ότι δεν ευθύνονται. Όμως άρχισα να γράφω για τις κοπέλες. Τα ποιήματά μου δεν ήταν ερωτικής φύσεως. Αφορούσαν θέματα που με απασχολούσαν εκείνο το καιρό, κοινωνικά, ψυχολογικά και φιλοσοφικά. Δεν θα είχα μπει στο κόπο να τα γράψω αν δεν ήθελα να επιδείξω την εγκεφαλική μου ανωτερότητα όμως. Να γίνω εφάμιλλος του Σινόπουλου ή του Καρυωτάκη στην γραφή, γιατί τα ποιήματά τους με είχανε αγγίξει. Ματαιοδοξία. Πόσο εύστοχα με χαρακτηρίζεις.
Το λύκειο τελείωσε και άρχισε το πανεπιστήμιο. Κοινωνικοποίηση. Νέες παρέες, πιο ταιριαστές από τις υποχρεωτικές παρέες του λυκείου. Άρχισα να παίζω ένα παιχνίδι ρόλων με πολλούς παίχτες, το Αίνιγμα. Από εκεί (και αλλού) γνώρισα πολλά άτομα, με τα οποία μακάρι να είχα μια ζωή να περάσω παρέα τους. Ένα από αυτά με εισήγαγε στην ιστοσελίδα του Μούχλα. Από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν την τροπή τους και έκανα τα πρώτα μπουσουλίματα μου στον κόσμο των βλογ. [Τα κείμενα που είχα γράψει στον μούχλα αποτελούνε πλέον ένα ποστίδιο στο βλογ μου.]
Κάποια στιγμή αποφάσισα πως θα ήθελα να καταγράψω τις σκέψεις μου σε ένα βλογ. Ξανά για λόγους αυτοπροβολής κυρίως, αλλά και για να ξεδίνω, να γράφω με απώτερο σκοπό την κάθαρση, όταν δεν αντέχω άλλο, όταν δεν έχω κάποιον να με ακούσει έστω και για λίγο. Είμαι μοναχικό άτομο, μου αρέσει να κρατάω απόσταση από όσα άτομα δε θεωρώ «άξια». Είμαι υποκριτικό άτομο, γιατί ενώ θεωρώ όλες τις φυλές ίσες, όλους τους ανθρώπους κατά βάση ίσους, δεν δέχομαι να με περιτριγυρίζουν άτομα που τα θεωρώ δίχως φαντασία, χιούμορ και εξυπνάδα. Υπομένω ευγενικά την παρουσία τους και έπειτα εξαφανίζομαι. Υποχρεώσεις και λόγοι υγεία μου παρέχουν προσχήματα πίσω από τα οποία κρύβομαι για να αποφύγω εξόδους που δεν είναι του γούστου μου. Μου αρέσει η μελαγχολία, το σπλίν. Είμαι άτομο οκνηρό. Όλα αυτά ήταν οι συντελεστές που με οδήγησαν στο να δημιουργήσω το “anastenazontas”, και να του δώσω τον τίτλο αυτό.
Όταν το άρχισα, ήμουν πολύ πιο αστείος μου φαίνεται. Είχα περισσότερο ταλέντο, περισσότερο αυτοσαρκασμό, περισσότερη πλάκα (όχι όμως τερηδόνα) αλλά και περισσότερη ουσία. Αναπολώ εποχές που όλα μου φαίνονταν μαύρα, γιατί ήταν εποχές πιο παραγωγικές. Νοσταλγώ κακουχίες γενικά, γιατί έχω βαθιά ριζωμένη τη πεπείθεση ότι η κινητήρια δύναμη της ανθρωπότητας είναι ο πόνος, η δυστυχία. Δίχως να την αναζητώ πιστεύω πως παρέχει στα άτομα δίχως σκοπό, τον σκοπό που τους λείπει. Αναπτύσσεται κανείς μόνο υπερβαίνοντας καταστάσεις, και η εποχή μας δεν μας προσφέρει και τόσα πολλά εμπόδια, τουλάχιστον στους γόνους μικροαστών. Το μέλλον μας είναι διαβεβαιωμένο. Όχι αυτό των παιδιών μας, αλλά το δικό μας είναι. Θα έχουμε φαγητό και στέγαση κατά πάσα πιθανότητα. Ποιος ο λόγος να κινηθείς περαιτέρω; Αναρωτιέμαι...
Με τον καιρό στο βλογ μου έγραψα διάφορα. Δύο ποστίδια διαγράφτηκαν στο παρελθόν και ένα έμεινε στη θέση τους να θυμίζει την ύπαρξή τους. Έπειτα κάποια στιγμή, σχετικά πρόσφατη, άφησα χώρο να γράψει και ο Dakkon. (Παρεμπιπτόντως αυτό είναι το εκατοστό δικό μου ποστ που εμφανίζεται αναρτημένο αυτή τη στιγμή. Όχι το εκατοστό ποστ γενικά. Γιόρτασα το εκατοστό πρώτο ποστίδιο ονομάζοντάς το 101 πιγκουίνοι της Δαλματίας και κανένας σας δεν έχει καταλάβει αυτό το ποστ πλήρως.) Αυτό το γεγονός, που τότε με είχε ενοχλήσει, όπως και άλλα γεγονότα με οδήγησαν φέτος σε πολλές προσωπικές συνειδητοποιήσεις. Δε γράφω πλέον συχνά. Έχω πολύ κοντινά άτομα που με ακούν και καλύπτουν την ανάγκη να μοιραστώ με την απρόσωπη μάζα του διαδικτύου. Όμως τελευταία, η απόσταση, η κούραση, αλλά και μια περίεργη αίσθηση φοβισμένης αναμονής με οδηγούνε πάλι εδώ, στην ηλεκτρονική σκηνή, να γδυθώ μπροστά σας και να με κρίνετε. Πολλοί από εσάς μπορεί καταλάβατε ότι σας χλεύασα εμμέσως εντός του ποστιδίου αυτού. Δεν πρόκειται για χλευασμό προς εσάς όσο προς τον εαυτό μου.
Ξέρω ότι δηλώνω ότι προσπαθώ να γίνω καλύτερος κάθε μέρα, ότι αναζητώ την ευτυχία, και ότι πολλοί από εσάς αμφισβητείτε τα λεγόμενά μου. Το πρώτο το αμφισβητώ και εγώ ο ίδιος... Αλλά για το δεύτερο δεν υπάρχει λόγος αμφιβολίας. Απλώς για να επιτύχει κανείς την ευτυχία σε διάρκεια μη εφήμερη, πρέπει να γνωρίζει καλά τον εαυτό του. Και ένα κομμάτι του μου παραμένει άγνωστο: Τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα, στο οποίο πιστεύω θα επανέλθω στο μέλλον.
Ως τότε, ευχαριστώ που με διαβάσατε μέχρι τώρα. Όσοι τα έχετε διαβάσει όλα, σας αξίζουν μετάλλια ανδρείας (ή γυναικείας; Πως το θέτει κανείς αυτό χωρίς να ακουστεί φαλλοκράτης;). Είθε οι πιγκουίνοι και τα καβούρια να μην μας διοικήσουν ποτέ.
-Fading shadow of a memory beloved.
(It did not fade completely it seems...)
Κατοικώ σε ένα σώμα συνεχώς άρρωστο. Βαρέθηκα. Δεν αντέχω άλλο. Τρέχω σαν τον παλαβό, από εδώ από εκεί, όλη την ώρα τρέχω. Άρχισα γαλλικά στο ifa, 9 ώρες την εβδομάδα και έχω πολλές εργασίες για το σπίτι. Πηγαίνω σχολή. Τσακώνομαι με την κοπέλα μου όλο και πιο συχνά. Κουράζομαι. Βλέπω συμφοιτητές που πλέον είναι στο μεταπτυχιακό, ενώ κάποτε τους εξηγούσα το μάθημα. Προσπαθώ, για όλα προσπαθώ, αλλά μάλλον, σε αντίθεση με αυτό που μας μάθαιναν στο σχολείο, η προσπάθεια δεν είναι αυτό που μετράει, αλλά το αποτέλεσμα. Νιώθω να έχω τόσες δυνατότητες και όμως κάπως καταφέρνω να μην πετυχαίνω τους στόχους μου... Προφανώς δεν είμαι όσο έξυπνος όσο πιστεύω, όσο μελετηρός όσο θα έπρεπε, και όλο ενσυνείδητος όσο θέλω να είμαι. Δυστυχώς όμως παραμένω στην προσπάθεια και δεν φτάνω ποτέ στην επιτυχία. Κουράστηκα πλέον. Ξανά άρρωστος, ξανά τσακωμένος, ξανά μόνος. Δεν είναι η προσπάθεια που μετράει, είναι το αποτέλεσμα...
Ποιος είμαι και πού πάω; Πόσοι από εσάς θα με ρωτήσετε; Δεν ξέρω. Όταν αποφασίσεις να απαντάς σε αυτά που θέλουν να ρωτήσουν, με απαντήσεις που δε θα τους αποκαλύψουν όσα φοβούνται να μάθουν, σε θεωρούν σοφό. Σοφό ή άραγε φοβάσαι δεν ξέρω. Τόσος κόπος όμως... Το βουνό που διάλεξα είναι πολύ ψηλό, δύσβατο, και το φαράγγι του απρόσιτο από ελικόπτερα και, τολμώ να πω, πιγκουίνους. Ό,τι στραβό, παράλογο και απόκοσμο και να πω δικαιολογείται. Είναι σοφία μεταμφιεσμένη. Σε πιγκουίνο. Που μεταμφιέστηκε σε περίεργες λέξεις. Όμως ξεφεύγω από το ζήτημα. Πώς είναι να ανεβαίνουν μέχρι εδώ, με τόσο θάρρος, και τελικά να μην καταφέρνουν να καταλάβουν ότι το ταξίδι μέχρι εδώ θα τους δώσει την απάντηση και όχι εγώ; Και έτσι έρχονται, με ρωτάνε, δεν απαντάω ουσιαστικά και φεύγουν. Παίρνουν μαζί τους λίγη σκόνη από το βουνό, κολλημένη στα ρούχα τους, και σαν φτάσουν κάτω ξανά, την πλένουν και συνεχίζουν τη ζωή τους. Κάθε φορά που αποτυγχάνουν θέλουν πάλι συμβουλή. Περιμένω τον θάνατο να με λυτρώσει, ή τουλάχιστον έναν επισκέπτη να έρθει να με δει απλά για να δει πως είμαι, να πληρωθεί και η δική μου κοινωνικότητα. Μα τους ρωτάω πάντα: Τι θέλεις να μάθεις; Με το βλέμμα ή με λέξεις ξεκόβομαι, και πλέον περιμένω κάποιον που δεν υπάρχει. Κάποτε είχα μαθητές μα να με προφυλάξουν θέλοντας κατεβήκανε πιο χαμηλά, να διώχνουν όσους πιγκουίνους ξανανεβαίνουν.
Who lives? Who dies? Suppose I knew, would you care to know too?
What happens tonight when with darkness you feel that fright?
Wouldn’t you want to know? Shadow arise.
Not one of us will see the light. I might be blind but I have seen,
All the pain, the fear, inside your grin. There is no sin, or so you say,
But does to those words, your heart obey.
I saw you and through you and noς I know you for now and for ever.
Momentary bliss to think you are clever, to think you will rise,
Above the filth and, there to await you, eternity lies.
But no such thing ever existed. Your race and its creations will fade.
Your name – you did never like your name- your name.
Your obsession, to forward the pain. Never will our society be free, even through pain.
Recall you younger days when you first saw in your mind’s eye,
The Planet, the stars, free, yet constricted in space to fly.
The sun will fade and thus will we die.
Our creations, engulfed by a fiery tongue.
So scribe away your fears, and plans and megalomania.
Sleep and dream of happiness and of ever after.
But even your immortality is at end, at the dream’s end.
Σήμερα ένας γνωστός μου τρελάθηκε. Βγήκε στο δρόμο γυμνός και έδειρε το πρώτο άτομο που πέτυχε μπροστά του. Με είχε διδάξει πολλά πράγματα για τα σύννεφα στο παρελθόν. Κοιτούσε τον ουρανό και ήξερε τι καιρό θα έχει τις επόμενες ώρες. Τώρα είναι σε ψυχιατρική κλινική. Πόσο απέχουμε άραγε και εμείς από ένα τέτοιο ξέσπασμα; Δεν το γνωρίζω.
Οι βουλευτικές εκλογές: το σχόλιό μου: 5 κόμματα στη βουλή είναι ένα θετικό γεγονός. Αν δεν είχε και αυτοδυναμία ένα από αυτά θα ήταν καλύτερα, να είχαμε συσπείρωση και να φοβότανε κανείς να πάρει αποφάσεις που δε συμφέρουν το λαό. Αν ,δε, υπήρχε η απλή αναλογική, τα πράγματα θα ήταν ακόμα καλύτερα. Ήμουν γραμματέας της εφορευτικής επιτροπής. Ήταν ευχάριστο. Τα τραγικά συμβάντα ήταν ένας παππούς 92 χρονών που είχε έρθει με κέφι, καλλωπισμένος, για να κάνει το καθήκον του ως πολίτης. Αφού μας ανακοίνωσε ότι ψήφισε πρώτη φορά το '34, πήρε τα ψηφοδέλτια και μπήκε στο παραβάν. Αφού πέρασαν μερικά λεπτά και μερικοί ακόμα ψηφοφόροι, βγήκε από το παραβάν, και παραπονέθηκε ότι δεν του δώσαμε όλα τα ψηφοδέλτια. Αφού του τα ξαναδώσαμε όλα, έπειτα από περαιτέρω μελέτη, μας δήλωσε ότι οι άνθρωποι για τους οποίους θέλει να ψηφίσει δε βρίσκονταν στα ψηφοδέλτια. Ανάθεμα. Ανακαλύπτουμε πως βρίσκονται στη Β' Αθηνών και ο παππούς ψηφίζει στην Α', όπου ήμουν γραμματεύς. Του το εξηγούμε. Μας δηλώνει ότι θέλει να ψηφίσει γι' αυτούς. Από εκεί και πέρα για 20 λεπτά επαναλαμβάνεται η ίδια συζήτηση. Ο παππούς έχει κολλήσει. Τα κόμματα αποφασίζουν να προσπαθήσουν να τον ψαρέψουν για την ψήφο του. Τον παίρνουν παράμερα. Αφού καταλαβαίνουν ότι δε θα τους ρίξει ψήφο, τον κατεβάζουν στο ισόγειο, τον παραδίδουν σε έναν αστυνομικό και φεύγουν. Δεν περνάνε πέντε λεπτά, να τος πάλι ο παππούς, σχεδόν κλαμένος. «Παλέψαμε για να έχουμε, για να έχετε, αυτό το δικαίωμα και υποχρέωση», μας λεει, «και εσείς μου το στερείτε;» Τα μάτια του είχαν τόση απογοήτευση που ακόμα με βασανίζουν. Τελικώς ψήφισε, όπως του εξηγούσαμε τόση ώρα, το κόμμα στο οποίο βρίσκονταν οι υποψήφιοι που ήθελε». Αυτό το περιστατικό με έκανε να λυπηθώ.
Το άλλο γεγονός ήταν η κυρία που έκανε φασαρία επειδή ήθελε να διαγράψουμε τη μάνα της από τους εκλογικούς καταλόγους, αφού είχε πια πεθάνει. Το ζήτημα είναι ότι δεν ήταν στους εκλογικούς καταλόγους. Της το είπα, ψήφισε και μετά από δύο ώρες γύρισε με το ίδιο αίτημα. Ζήτησε να δει τον εκλογικό κατάλογο. (Παρένθεση: στους εκλογικούς καταλόγους διέγραφα τα άτομα που ψήφιζαν με διαφορετικό χρώμα την κάθε πενήνταδα. Την κυρία έτυχε να την διαγράψω στην πενηντάδα ανάμεσα στο 350 με 400 με μολύβι.) Κοιτάει λοιπόν τον κατάλογο και ρωτάει: «Γιατί δε διαγράψατε τη μάνα μου;», «Μα αφού η μάνα σας δεν είναι στον κατάλογο...» ,«Α». Παύση. Έπειτα, νευριασμένη: «Γιατί με διαγράψατε με μολύβι;». Της εξηγώ. «Δείξτε μου άλλους που τους διαγράψατε με μολύβι» (υπήρχαν άλλα 3 άτομα στην ίδια σελίδα, αλλά της δείχνω άλλα δύο - τρία σε άλλες σελίδες. Έφυγε μουρμουρίζοντας κάτι για παλιομαλάκες που με διαγράφουν με μολύβι. Αυτό το περιστατικό δεν το σχολιάζω... Τέλος πάντων, απογοητεύομαι από την ψήφο των πολιτών, αλλά ce qui est fait, est fait.
Κατά τα άλλα όλα μέτρια. Όλοι σχεδόν φεύγουν, ο ένας μετά τον άλλο και διανύουν αποστάσεις. Αγγλία, ορεινή Αχαΐα, Λουξεμβούργο και αλλού. Μένω πίσω να αναρωτιέμαι τι πάει στραβά...
Γενικά νιώθω πως ένα μεγάλο μέρος της αθωότητάς μου φεύγει. Απογοητεύομαι με τη ζωή μου. Το μέλλον μου. Αγχώνομαι. Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω και δεν είμαι σίγουρος πως θα το μάθω ποτέ. Απασχολούμαι με τη θνησιμότητά μας, το πόσο εύκολα μπορεί να πεθάνει, να χαθεί ένα άτομο που θεωρεί κανείς δεδομένο. Αναρωτιέμαι γενικώς. Στο τέλος οι σκέψεις με κουράζουν και σταματάω. Μέχρι την επόμενη φορά που πρέπει να προβληματιστώ, που τελευταία δεν απέχει παρά ελάχιστα από την προηγούμενή της.